Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zaterdag 24 juli 2010 om 19:57
Hai, gisteravond heeft ex zoon opgehaald. Hij zei verder niets bijzonders dus ik begon over de opname, dat deze vrijwillig was en dat ik verder ook niet weet hoe het verder gaat lopen....
Hij vroeg waarom word je dan opgenomen?
Ik; nou mijn borderline en eetstoornis zijn nooit weg geweest en het gaat niet goed nu. Ik ben op. Ik heb het gevoel dat ik had toen ik instortte op mijn werk. Ik vind het alleen zorgen voor zoon ook erg zwaar.
Hij; Hoezo zwaar, je werkt niet eens, en zoon is een heel makkelijk mannetje?
Ik; nou, ik vind het heel zwaar om 24/7 voor hem te zorgen, ik ben vaak erg moe en zou graag willen werken. Ik vind het heel erg dat ik vorig jaar mijn werk ben verloren.
Hij; als je wil werken dan ga je toch werken.
Ik; dat kan ik nu niet.
Hij; na mijn vakantie moet ik gewoon weer werken......
Hij vertrok snel. Ik kreeg geen sterkte toegewenst, niets. Geen enkele compassie en geen enkele, we praten nog wel over een oplossing ofzo.....nee ik kreeg echt het gevoel van, zoek het maar uit.
Ok. Ik heb besloten te proberen of nee, ik moet gaan accepteren dat ik mijn ex los moet laten. Dat ik NIETS meer hem moet verwachten. Geen steun, geen complimentjes, geen niks nada noppes. Ik moet alles alleen doen. Ik ga hem ook niks meer vragen. Ik ga hem ook niet meer pleasen en alleen nog zakelijk met hem om wat betreft zoon. Ik ga hem ook geen leuke dingen meer vertellen, hij vraagt zelf nooit iets, vertelt zelf nooit iets. Hij haalt zoon en brengt zoon en is zo snel mogelijk weg. Dit vind ik heeeeeeeeeeel erg. Maar ok ik moet dit accepteren. Ik steek er geen energie meer in.
Ik doe onze trouwfoto's in een doos op zolder met de naam van zoon erop en kijk er nooit meer naar.
IK moet dit allemaal nog wel gaan leren. Want pleasen is mijn second nature.....
Vandaag heb ik weinig gedaan. Maar ik heb een goed gevoel over mijn besluit.
Ik blijf afvallen. Ik ben op.
Ik moet vechten voor mijn zoon en ik wil ook een eigen leven.
Ik wil gaan praten of er misschien een mogellijk heid is om via professiole wegen extra ondersteuning is voor de zorg omtrent zoon wanneer ik het niet red.
Ik word dus woensdag of donderdag opgenomen mits er niemand onverwachts met ontslag gaat.
Maandag heb ik nog een afspraak met mijn peut.
Morgen ga ik nog even naar mijn ouders. Mijn broer en zijn vrouw zijn er dan ook. Mijn zus met man en kids ook.
Vandaag belde nog een goede vriendin, gisteravond ook. Dat doet me goed.
Ben gister nog wat boeken bij de bieb gaan halen en vandaag nog wat extra toiletartikelen. Nog een was gedaan.
Geen grote eetbuien. Al een paar dagen niet. Alleen heel kleine in de avond. Overdag eet ik weinig. Mijn gewicht keldert naar beneden. Laat maar even. Vanmiddag geslapen.
De opname kan ik ook niet drinken, wijn, dat is ook goed, en zal wel een extra moeilijkheid worden want ik zit dus echt iedere avond aan de wijn. Dat helpt me te ontspannen maar daar moet ik ook vanaf.
Ik wil na opname in de avond gewoon een potje thee zetten en goede dingen doen. Beetje opruimen en in mijn dagboek gaan schrijven....
Ik heb dus al een boel doelen....
Ik wil meer energie overhouden.
Ik wil in de toekomst iets gaan werken.
Daar heb ik nu geen puf voor. Ik heb geen puf voor sport, niet voor een relatie voor, nouja vul maar in. Ik heb mijn handen te vol aan het moederschap......en dat is niet genoeg voor een gelukkig leven. Want ik ben een pieker en me zorgen maak moeder. En ik maak mezelf gek....
Jullie allemaal weer op de hoogt.
Sorry het gaat allemaal even over mezelf.....Ik hoop straks ook weer voor jullie een steun te kunnen zijn en ik wens iedereen een goed weekend, liefs Betty
Don't worry, denk dat ik met deze stap op de goede weg ben een beetje voor mezelf te gaan zorgen.....kus
Hij vroeg waarom word je dan opgenomen?
Ik; nou mijn borderline en eetstoornis zijn nooit weg geweest en het gaat niet goed nu. Ik ben op. Ik heb het gevoel dat ik had toen ik instortte op mijn werk. Ik vind het alleen zorgen voor zoon ook erg zwaar.
Hij; Hoezo zwaar, je werkt niet eens, en zoon is een heel makkelijk mannetje?
Ik; nou, ik vind het heel zwaar om 24/7 voor hem te zorgen, ik ben vaak erg moe en zou graag willen werken. Ik vind het heel erg dat ik vorig jaar mijn werk ben verloren.
Hij; als je wil werken dan ga je toch werken.
Ik; dat kan ik nu niet.
Hij; na mijn vakantie moet ik gewoon weer werken......
Hij vertrok snel. Ik kreeg geen sterkte toegewenst, niets. Geen enkele compassie en geen enkele, we praten nog wel over een oplossing ofzo.....nee ik kreeg echt het gevoel van, zoek het maar uit.
Ok. Ik heb besloten te proberen of nee, ik moet gaan accepteren dat ik mijn ex los moet laten. Dat ik NIETS meer hem moet verwachten. Geen steun, geen complimentjes, geen niks nada noppes. Ik moet alles alleen doen. Ik ga hem ook niks meer vragen. Ik ga hem ook niet meer pleasen en alleen nog zakelijk met hem om wat betreft zoon. Ik ga hem ook geen leuke dingen meer vertellen, hij vraagt zelf nooit iets, vertelt zelf nooit iets. Hij haalt zoon en brengt zoon en is zo snel mogelijk weg. Dit vind ik heeeeeeeeeeel erg. Maar ok ik moet dit accepteren. Ik steek er geen energie meer in.
Ik doe onze trouwfoto's in een doos op zolder met de naam van zoon erop en kijk er nooit meer naar.
IK moet dit allemaal nog wel gaan leren. Want pleasen is mijn second nature.....
Vandaag heb ik weinig gedaan. Maar ik heb een goed gevoel over mijn besluit.
Ik blijf afvallen. Ik ben op.
Ik moet vechten voor mijn zoon en ik wil ook een eigen leven.
Ik wil gaan praten of er misschien een mogellijk heid is om via professiole wegen extra ondersteuning is voor de zorg omtrent zoon wanneer ik het niet red.
Ik word dus woensdag of donderdag opgenomen mits er niemand onverwachts met ontslag gaat.
Maandag heb ik nog een afspraak met mijn peut.
Morgen ga ik nog even naar mijn ouders. Mijn broer en zijn vrouw zijn er dan ook. Mijn zus met man en kids ook.
Vandaag belde nog een goede vriendin, gisteravond ook. Dat doet me goed.
Ben gister nog wat boeken bij de bieb gaan halen en vandaag nog wat extra toiletartikelen. Nog een was gedaan.
Geen grote eetbuien. Al een paar dagen niet. Alleen heel kleine in de avond. Overdag eet ik weinig. Mijn gewicht keldert naar beneden. Laat maar even. Vanmiddag geslapen.
De opname kan ik ook niet drinken, wijn, dat is ook goed, en zal wel een extra moeilijkheid worden want ik zit dus echt iedere avond aan de wijn. Dat helpt me te ontspannen maar daar moet ik ook vanaf.
Ik wil na opname in de avond gewoon een potje thee zetten en goede dingen doen. Beetje opruimen en in mijn dagboek gaan schrijven....
Ik heb dus al een boel doelen....
Ik wil meer energie overhouden.
Ik wil in de toekomst iets gaan werken.
Daar heb ik nu geen puf voor. Ik heb geen puf voor sport, niet voor een relatie voor, nouja vul maar in. Ik heb mijn handen te vol aan het moederschap......en dat is niet genoeg voor een gelukkig leven. Want ik ben een pieker en me zorgen maak moeder. En ik maak mezelf gek....
Jullie allemaal weer op de hoogt.
Sorry het gaat allemaal even over mezelf.....Ik hoop straks ook weer voor jullie een steun te kunnen zijn en ik wens iedereen een goed weekend, liefs Betty
Don't worry, denk dat ik met deze stap op de goede weg ben een beetje voor mezelf te gaan zorgen.....kus
zaterdag 24 juli 2010 om 22:50
hallo meiden,
Ik ben nieuw hier, heb flarden van jullie gelezen dus niet alles. Ik ben een ex anorexia patiënt. Heb het niet zo ernstig gehad dat ik opgenomen moest worden, maar ken de hele rataplan van laxeer middelen overgeven extreem sporten en liegen. Vooral veel liegen.
Het is bij mij over gegaan door er veel over te lezen en erover te praten vooral de gevaren te beseffen voor je lijf. Bot ontkalking, beharing, tanden die gaan uit vallen. Dit gaf voor mij een enorm schrikbeeld. Het is stapje voor stapje beter gegaan. Heb de angsten overwonnen voor eten. Wel let ik nog steeds op mijn lijn, maar niet anders dan mijn vriendinnen.Mijn eerste zwangerschap vond ik heel eng. Maar was daarna zo trots op mijn lijf dat er een mooi gezond kindje uit was gekomen. Nu ik ouder ben (44) kan ik soms heel verdrietig worden over de zorgen over mijn gewicht in mijn puberteit. Het ontneemt je zoveel vreugde en je bent zo mooi als je jong bent!! Verder heb ik ervaren dat doordat je niet goed eet je ook slecht gaat slapen en chaotischer gaat denken.
Ik wil jullie allemaal heel veel kracht en sterkte wensen met het overwinnen van deze ziekte!! Jullie zijn allemaal hele sterke meiden, anders kun je de honger niet trotseren. Zorg dat je die kracht kunt ombuigen naar iets wat goed is voor jezelf. Sterkte ermee
Ik ben nieuw hier, heb flarden van jullie gelezen dus niet alles. Ik ben een ex anorexia patiënt. Heb het niet zo ernstig gehad dat ik opgenomen moest worden, maar ken de hele rataplan van laxeer middelen overgeven extreem sporten en liegen. Vooral veel liegen.
Het is bij mij over gegaan door er veel over te lezen en erover te praten vooral de gevaren te beseffen voor je lijf. Bot ontkalking, beharing, tanden die gaan uit vallen. Dit gaf voor mij een enorm schrikbeeld. Het is stapje voor stapje beter gegaan. Heb de angsten overwonnen voor eten. Wel let ik nog steeds op mijn lijn, maar niet anders dan mijn vriendinnen.Mijn eerste zwangerschap vond ik heel eng. Maar was daarna zo trots op mijn lijf dat er een mooi gezond kindje uit was gekomen. Nu ik ouder ben (44) kan ik soms heel verdrietig worden over de zorgen over mijn gewicht in mijn puberteit. Het ontneemt je zoveel vreugde en je bent zo mooi als je jong bent!! Verder heb ik ervaren dat doordat je niet goed eet je ook slecht gaat slapen en chaotischer gaat denken.
Ik wil jullie allemaal heel veel kracht en sterkte wensen met het overwinnen van deze ziekte!! Jullie zijn allemaal hele sterke meiden, anders kun je de honger niet trotseren. Zorg dat je die kracht kunt ombuigen naar iets wat goed is voor jezelf. Sterkte ermee
Don't worry be happy
zaterdag 24 juli 2010 om 22:52
hallo meiden,
Ik ben nieuw hier, heb flarden van jullie gelezen dus niet alles. Ik ben een ex anorexia patiënt. Heb het niet zo ernstig gehad dat ik opgenomen moest worden, maar ken de hele rataplan van laxeer middelen overgeven extreem sporten en liegen. Vooral veel liegen.
Het is bij mij over gegaan door er veel over te lezen en vooral de gevaren te beseffen voor je lijf. Bot ontkalking, beharing, tanden die gaan uit vallen. Dit gaf voor mij een enorm schrikbeeld. Het is stapje voor stapje beter gegaan. Heb de angsten overwonnen voor eten. Wel let ik nog steeds op mijn lijn, maar niet anders dan mijn vriendinnen.Mijn eerste zwangerschap vond ik heel eng. Maar was daarna zo trots op mijn lijf dat er een mooi gezond kindje uit was gekomen. Nu ik ouder ben (44) kan ik soms heel verdrietig worden over de zorgen over mijn gewicht in mijn puberteit. Het ontneemt je zoveel vreugde en je bent zo mooi als je jong bent!! Verder heb ik ervaren dat doordat je niet goed eet je ook slecht gaat slapen en chaotischer gaat denken.
Ik wil jullie allemaal heel veel kracht en sterkte wensen met het overwinnen wan deze ziekte!! Jullie zijn allemaal hele sterke meiden, anders kun je de honger niet trotseren. Zorg dat je die kracht kunt ombuigen naar iets wat goed is voor jezelf. Sterkte ermee
Ik ben nieuw hier, heb flarden van jullie gelezen dus niet alles. Ik ben een ex anorexia patiënt. Heb het niet zo ernstig gehad dat ik opgenomen moest worden, maar ken de hele rataplan van laxeer middelen overgeven extreem sporten en liegen. Vooral veel liegen.
Het is bij mij over gegaan door er veel over te lezen en vooral de gevaren te beseffen voor je lijf. Bot ontkalking, beharing, tanden die gaan uit vallen. Dit gaf voor mij een enorm schrikbeeld. Het is stapje voor stapje beter gegaan. Heb de angsten overwonnen voor eten. Wel let ik nog steeds op mijn lijn, maar niet anders dan mijn vriendinnen.Mijn eerste zwangerschap vond ik heel eng. Maar was daarna zo trots op mijn lijf dat er een mooi gezond kindje uit was gekomen. Nu ik ouder ben (44) kan ik soms heel verdrietig worden over de zorgen over mijn gewicht in mijn puberteit. Het ontneemt je zoveel vreugde en je bent zo mooi als je jong bent!! Verder heb ik ervaren dat doordat je niet goed eet je ook slecht gaat slapen en chaotischer gaat denken.
Ik wil jullie allemaal heel veel kracht en sterkte wensen met het overwinnen wan deze ziekte!! Jullie zijn allemaal hele sterke meiden, anders kun je de honger niet trotseren. Zorg dat je die kracht kunt ombuigen naar iets wat goed is voor jezelf. Sterkte ermee
Don't worry be happy
zondag 25 juli 2010 om 10:53
Betty, het lijkt me heel goed om te ex los te gaan laten. Want zolang jij hoopt op steun van hem, wordt je elke keer teleurgesteld en dat doet pijn. Fijn dat wel vriendinnen hebt waar je wel goed mee kan praten.
Het is niet raar dat je nergens energie voor hebt. Dat komt wel weer. Begin dit jaar zat ik elke avond doodmoe op de bank, ik had nergens zin in, nergens puf voor. Alleen maar moe, moe, moe. En ik heb geen kinderen, ik kan me echt goed voorstellen dat de zorg voor je zoon nu zwaar voor je is. De strijd in je hoofd kost gewoon vreselijk veel energie, en dan is er geen ruimte voor veel anders.
Ik hoop dat de opname je zal helpen om een en ander op een rijtje te krijgen. En echt, dan komt de rest ook wel.
Ik merk aan mezelf dat ik weer meer energie heb, dat ik vrolijker ben, en daardoor ook weer zin en puf heb voor andere dingen.
Het is niet raar dat je nergens energie voor hebt. Dat komt wel weer. Begin dit jaar zat ik elke avond doodmoe op de bank, ik had nergens zin in, nergens puf voor. Alleen maar moe, moe, moe. En ik heb geen kinderen, ik kan me echt goed voorstellen dat de zorg voor je zoon nu zwaar voor je is. De strijd in je hoofd kost gewoon vreselijk veel energie, en dan is er geen ruimte voor veel anders.
Ik hoop dat de opname je zal helpen om een en ander op een rijtje te krijgen. En echt, dan komt de rest ook wel.
Ik merk aan mezelf dat ik weer meer energie heb, dat ik vrolijker ben, en daardoor ook weer zin en puf heb voor andere dingen.
zondag 25 juli 2010 om 10:53
Lien03, welkom! Wat fijn om te lezen dat mijn schrijfsels je inspireren. Het is voor mezelf ook goed hoor, de dingen af en toe even zwart op wit te zetten. Als ik dan ook nog eens nuttige feedback krijg (en die krijg ik hier zéker!), helpt het schrijven me steeds weer een stukje verder.
Jojojanneke, wat ontzettend knap dat je de eetstoornis achter je hebt gelaten! Daar moet je echt heel sterk voor zijn. Mooi, zoals je beschrijft hoe trots je was op je lichaam, toen je een gezond kindje kreeg. Ik kan me dat helemaal voorstellen. Het is voor mij wéér een opluchting om te lezen dat slecht slapen ook voortkomt uit slecht eten. In m'n hart weet ik dat natuurlijk wel, maar het is altijd goed om het weer even te horen. Het slechte slapen is op dit moment mijn grootste probleem. Als ik me bedenk dat het beter zal worden als ik aankom, motiveert mij dat enorm om door te zetten.
Betty, ik vind het allemaal heftig hoor, wat jij doormaakt. Ik wens je alle sterkte, de komende tijd. Ik moet toegeven dat ik het moeilijk vind om te lezen dat je ook aan het afvallen bent, en dat je je daar min of meer bij neerlegt. Het staat totaal haaks op waar ik nu mee bezig ben. Realiseer je wel dat afvallen je problemen alleen maar groter zal maken. Op zich heb je goede plannen voor de toekomst. Je wilt gaan werken, je wilt energie overhouden. Prachtige doelen, maar onhaalbaar zonder gezond gewicht. Dat weet je wel, maar ik zeg het gewoon nóg een keer, en het is goed bedoeld
Ik had het gisteravond heel moeilijk. Ik vond dat ik over de hele dag teveel gegeten had, en wist even niet waar ik met mezelf naartoe moest. Ik had bijvoorbeeld 's middags met m'n moeder een bakkie gedaan bij de Hema, waarbij we een tompouce gedeeld hadden. Mét slagroom, jawel! Maar eigenlijk vond ik mijn deel iets te groot. Toch heb ik het opgegeten. Direct daarna voelde ik me nog wel oké. We gingen nog wat winkelen, dus ik had de energie gewoon nodig. Maarja, dan ga ik 's avonds alles overdenken, en krijg ik met terugwerkende kracht toch nog spijt....
Heb even m'n moeder gebeld, en zij heeft me voor de duizendste keer de ogen geopend. Het is GOED wat ik doe, ik wíl dit. Ik krijg er ook zoveel voor terug. Dat zag ik gisteravond eventjes niet, maar het is wel zo. Ik werk weer, en krijg daarvoor veel waardering. Terwijl ik jarenlang heb gedacht dat ik nooit meer aan de bak zou komen. Ik vind mezelf éindelijk de moeite waard, en merk dat het leven daardoor veel 'minder eng' voor me is. Omdat ik mezelf leuker vind, zie ik ook dat de rest van de wereld me prima vindt zoals ik ben. Dat is heerlijk om te ervaren.
Het piekeren gisteravond, en daarna het gesprek, hebben er wel toe geleid dat ik geen goede nacht heb gehad. M'n hoofd liep over. Maar ik weet dat het erbij hoort. Het is een heel proces, en ik moet er doorheen. Ik ben goed bezig. Mijn leven begint ergens op te lijken, en het kan alleen maar nóg beter worden.
Trouwens, die tompouce was wel onwíjs lekker! Dat vergeet ik er gewoon helemaal bij te zeggen. Al met al heb ik er wel van genoten. Ik hoop dat er een tijd komt dat het daar ook gewoon bij kan blijven. Iets lekkers eten, ervan genieten, en klaar!
Jojojanneke, wat ontzettend knap dat je de eetstoornis achter je hebt gelaten! Daar moet je echt heel sterk voor zijn. Mooi, zoals je beschrijft hoe trots je was op je lichaam, toen je een gezond kindje kreeg. Ik kan me dat helemaal voorstellen. Het is voor mij wéér een opluchting om te lezen dat slecht slapen ook voortkomt uit slecht eten. In m'n hart weet ik dat natuurlijk wel, maar het is altijd goed om het weer even te horen. Het slechte slapen is op dit moment mijn grootste probleem. Als ik me bedenk dat het beter zal worden als ik aankom, motiveert mij dat enorm om door te zetten.
Betty, ik vind het allemaal heftig hoor, wat jij doormaakt. Ik wens je alle sterkte, de komende tijd. Ik moet toegeven dat ik het moeilijk vind om te lezen dat je ook aan het afvallen bent, en dat je je daar min of meer bij neerlegt. Het staat totaal haaks op waar ik nu mee bezig ben. Realiseer je wel dat afvallen je problemen alleen maar groter zal maken. Op zich heb je goede plannen voor de toekomst. Je wilt gaan werken, je wilt energie overhouden. Prachtige doelen, maar onhaalbaar zonder gezond gewicht. Dat weet je wel, maar ik zeg het gewoon nóg een keer, en het is goed bedoeld
Ik had het gisteravond heel moeilijk. Ik vond dat ik over de hele dag teveel gegeten had, en wist even niet waar ik met mezelf naartoe moest. Ik had bijvoorbeeld 's middags met m'n moeder een bakkie gedaan bij de Hema, waarbij we een tompouce gedeeld hadden. Mét slagroom, jawel! Maar eigenlijk vond ik mijn deel iets te groot. Toch heb ik het opgegeten. Direct daarna voelde ik me nog wel oké. We gingen nog wat winkelen, dus ik had de energie gewoon nodig. Maarja, dan ga ik 's avonds alles overdenken, en krijg ik met terugwerkende kracht toch nog spijt....
Heb even m'n moeder gebeld, en zij heeft me voor de duizendste keer de ogen geopend. Het is GOED wat ik doe, ik wíl dit. Ik krijg er ook zoveel voor terug. Dat zag ik gisteravond eventjes niet, maar het is wel zo. Ik werk weer, en krijg daarvoor veel waardering. Terwijl ik jarenlang heb gedacht dat ik nooit meer aan de bak zou komen. Ik vind mezelf éindelijk de moeite waard, en merk dat het leven daardoor veel 'minder eng' voor me is. Omdat ik mezelf leuker vind, zie ik ook dat de rest van de wereld me prima vindt zoals ik ben. Dat is heerlijk om te ervaren.
Het piekeren gisteravond, en daarna het gesprek, hebben er wel toe geleid dat ik geen goede nacht heb gehad. M'n hoofd liep over. Maar ik weet dat het erbij hoort. Het is een heel proces, en ik moet er doorheen. Ik ben goed bezig. Mijn leven begint ergens op te lijken, en het kan alleen maar nóg beter worden.
Trouwens, die tompouce was wel onwíjs lekker! Dat vergeet ik er gewoon helemaal bij te zeggen. Al met al heb ik er wel van genoten. Ik hoop dat er een tijd komt dat het daar ook gewoon bij kan blijven. Iets lekkers eten, ervan genieten, en klaar!
zondag 25 juli 2010 om 19:57
Welkom Lien en Jojojanneke.
Leuk dat er nog een moeder bij is gekomen!! Heb je 1 kind of meer inmiddels? En hoe oud is je kind nu?
Lotte, wat ben je goed bezig. En wat knap dat je praat over je angsten.
Wat mij soms helpt is schrijven in mijn dagboek. Dan staat het op papier en is het soms wat meer uit mijn hoofd. Wat ben je dapper bezig!!
Ik heb vanmiddag even heerlijk geslapen, vanmorgen bij mijn ouders was gezellig. Heb de lekkere tomatensoep van mijn moeder op en ook nog een boterham. Nu een grote salade gemaakt. Ben toch wel zenuwachtig aan het worden......
Maar sta nog steeds achter mijn beslissing...
liefs Betty
Leuk dat er nog een moeder bij is gekomen!! Heb je 1 kind of meer inmiddels? En hoe oud is je kind nu?
Lotte, wat ben je goed bezig. En wat knap dat je praat over je angsten.
Wat mij soms helpt is schrijven in mijn dagboek. Dan staat het op papier en is het soms wat meer uit mijn hoofd. Wat ben je dapper bezig!!
Ik heb vanmiddag even heerlijk geslapen, vanmorgen bij mijn ouders was gezellig. Heb de lekkere tomatensoep van mijn moeder op en ook nog een boterham. Nu een grote salade gemaakt. Ben toch wel zenuwachtig aan het worden......
Maar sta nog steeds achter mijn beslissing...
liefs Betty
zondag 25 juli 2010 om 21:41
Dag meisjes,
Steek weer even mijn hoofd om de hoek. Lotte had me al gewaarschuwd dat hier weer heftige dingen gebeuren. Betty meid, ik hoop dat je in de opnametijd vind wat je zoekt. Ik hoop dat je jezelf terugvindt, dat je je doelen gaat bereiken. Met kleine stapjes kom je een heel eind. Ik vind het heel knap dat je voor jezelf gekozen hebt om deze opname te doen. Respect. Ik hoop echt dat je er uitgerust en fris uitkomt. Zet 'em op!
Lieve Lotte, ik ben zo trots op je! Je bent echt écht goed bezig. Ik kan het niet genoeg benadrukken. Ik mail je zsm terug, ben nu te moe (de lettertjes dansen me hier al voor m'n ogen).
Alle nieuwkomers: welkom. Hopelijk vinden jullie hier steun en motivatie. Het leven zonder ES is zo ontzettend de moeite waard, is zo mooi en warm en licht, ga ervoor. Je houdt je nu vast aan leegte en aan niets en daar bouw je geen leven op. Voor jullie ook: zet 'em op!
Jojanneke: Dank voor je woorden, je stukje raakt me. Hoop dat het nu goed moet je gaat!
Runner: Al een baan?
Steek weer even mijn hoofd om de hoek. Lotte had me al gewaarschuwd dat hier weer heftige dingen gebeuren. Betty meid, ik hoop dat je in de opnametijd vind wat je zoekt. Ik hoop dat je jezelf terugvindt, dat je je doelen gaat bereiken. Met kleine stapjes kom je een heel eind. Ik vind het heel knap dat je voor jezelf gekozen hebt om deze opname te doen. Respect. Ik hoop echt dat je er uitgerust en fris uitkomt. Zet 'em op!
Lieve Lotte, ik ben zo trots op je! Je bent echt écht goed bezig. Ik kan het niet genoeg benadrukken. Ik mail je zsm terug, ben nu te moe (de lettertjes dansen me hier al voor m'n ogen).
Alle nieuwkomers: welkom. Hopelijk vinden jullie hier steun en motivatie. Het leven zonder ES is zo ontzettend de moeite waard, is zo mooi en warm en licht, ga ervoor. Je houdt je nu vast aan leegte en aan niets en daar bouw je geen leven op. Voor jullie ook: zet 'em op!
Jojanneke: Dank voor je woorden, je stukje raakt me. Hoop dat het nu goed moet je gaat!
Runner: Al een baan?
maandag 26 juli 2010 om 08:23
quote:Lotte35 schreef op 25 juli 2010 @ 10:53:
Ik werk weer, en krijg daarvoor veel waardering. Terwijl ik jarenlang heb gedacht dat ik nooit meer aan de bak zou komen. Ik vind mezelf éindelijk de moeite waard, en merk dat het leven daardoor veel 'minder eng' voor me is. Omdat ik mezelf leuker vind, zie ik ook dat de rest van de wereld me prima vindt zoals ik ben. Dat is heerlijk om te ervaren.
Absoluut waar. Blijf dat voor jezelf herhalen op de momenten dat je het moeilijk hebt. Ik geloof zelf echt dat als je dit kunt voelen en geloven (jezelf de moeite waard vinden), dat je dan pas echt naar herstel kan gaan.
Ik heb tot heel recent mezelf altijd afgekraakt, en dan lukt het gewoon niet om open te zijn, contacten te verdiepen, om voor jezelf te zorgen. Ik was bijna altijd somber en heel pessimistisch over mijn toekomst.
Nu gaat dat zo veel beter, en zoals je zegt, dat is echt heerlijk!
Ik werk weer, en krijg daarvoor veel waardering. Terwijl ik jarenlang heb gedacht dat ik nooit meer aan de bak zou komen. Ik vind mezelf éindelijk de moeite waard, en merk dat het leven daardoor veel 'minder eng' voor me is. Omdat ik mezelf leuker vind, zie ik ook dat de rest van de wereld me prima vindt zoals ik ben. Dat is heerlijk om te ervaren.
Absoluut waar. Blijf dat voor jezelf herhalen op de momenten dat je het moeilijk hebt. Ik geloof zelf echt dat als je dit kunt voelen en geloven (jezelf de moeite waard vinden), dat je dan pas echt naar herstel kan gaan.
Ik heb tot heel recent mezelf altijd afgekraakt, en dan lukt het gewoon niet om open te zijn, contacten te verdiepen, om voor jezelf te zorgen. Ik was bijna altijd somber en heel pessimistisch over mijn toekomst.
Nu gaat dat zo veel beter, en zoals je zegt, dat is echt heerlijk!
maandag 26 juli 2010 om 20:02
Gesprek gehad, nu blijkt dat ik niet op de paaz wordt opgenomen maar een open afdeling voor volwassenen. Ik sta nummer 1 op de wachtlijst.....tja, dat kan deze week worden maar ook volgende week.....o, ik vind die onzekerheid zo vervelend!!!!!!!!!!! En de drie weken dat zoon bij ex is zijn dan al zo om, weet niet hoe ik het daarna moet regelen.....ben alleen maar aan het malen.......
betty
betty
maandag 26 juli 2010 om 21:27
dinsdag 27 juli 2010 om 12:11
Goed nieuws ik word morgenochtend om half elf opgenomen. Spannend, ik loop hier helemaal te hyperen. Snel nog vanalles regelen, nog liggende rekeningen betaald. Voor dieren wordt gezorgd.....Wat spullen al ingepakt. Ga nu nog even naar vriendin.....heb er gewoon buikpijn van.....
Maar ben blij.
iedereen knuffel en succes, ik weet niet wanneer ik jullie weer spreek.......
oja, half kilotje is er weer bij!!!!!!
Maar ben blij.
iedereen knuffel en succes, ik weet niet wanneer ik jullie weer spreek.......
oja, half kilotje is er weer bij!!!!!!
dinsdag 27 juli 2010 om 18:38
@ Betty: heel veel succes en sterkte!!
Zelf worstel ik nog steeds met mijn eetpatroon en het aankomen. Hoewel ik weet dat ik moet aankomen, vind ik het erg moeilijk. Alles voelt als te veel, en als te dik. Maar verstandelijk weet ik donders goed dat het niet zo is. Maar ja.... dat maakt het er niet minder moeilijk op.....
Heeft iemand tips om hier mee om te gaan, om e.e.a. te kunnen relativeren?
Zelf worstel ik nog steeds met mijn eetpatroon en het aankomen. Hoewel ik weet dat ik moet aankomen, vind ik het erg moeilijk. Alles voelt als te veel, en als te dik. Maar verstandelijk weet ik donders goed dat het niet zo is. Maar ja.... dat maakt het er niet minder moeilijk op.....
Heeft iemand tips om hier mee om te gaan, om e.e.a. te kunnen relativeren?
dinsdag 27 juli 2010 om 19:24
Kanga76, ik herken het hoor! Ik moet ook nog aankomen, en vind dat ook heel moeilijk.
Wat mij wel helpt, is constant voor mezelf herhalen wat het me oplevert. Ik heb zóveel wensen, maar die kan ik alleen maar uit laten komen als ik aankom. Ik wil graag meer gaan werken, ik wil verder leren in mijn beroep. Ik wil weer eens lekker op vakantie, ik wil kunnen sporten. Allemaal geen extreme dingen, maar voor mij niet mogelijk als ik op dit gewicht blijf hangen.
Ook houd ik mezelf voor, dat een laag gewicht me niets heeft gebracht, en me ook in de toekomst niets zal brengen. Als ik wil kan ik zo weer kilo's afvallen, daar ben ik heel goed in. Maar hoe moeilijk ik het aankomen ook vind, ik wil ook niet meer afvallen.
Ik ben gemotiveerd tot ín m'n vingertoppen, maar zelfs dan is het moeilijk. De drang om dun te willen zijn zit zo diep bij mij. Terwijl ik het NIET mooi vind. Slank wel, maar dun echt niet.
't Is een onbegrijpelijke ziekte, ook als je het zelf hebt. Of misschien wel juist als je het zelf hebt.
't Is lastig hoor.... Ik zou zo graag wíllen aankomen, want willen is kunnen, wordt wel gezegd.
Beter worden, ja, dát wil ik heel graag. Maar dat aankomen daarvoor een vereiste is, blijft het grote struikelblok. 't Is een proces waar je doorheen moet, en dat is zwaar.
Wat mij wel helpt, is constant voor mezelf herhalen wat het me oplevert. Ik heb zóveel wensen, maar die kan ik alleen maar uit laten komen als ik aankom. Ik wil graag meer gaan werken, ik wil verder leren in mijn beroep. Ik wil weer eens lekker op vakantie, ik wil kunnen sporten. Allemaal geen extreme dingen, maar voor mij niet mogelijk als ik op dit gewicht blijf hangen.
Ook houd ik mezelf voor, dat een laag gewicht me niets heeft gebracht, en me ook in de toekomst niets zal brengen. Als ik wil kan ik zo weer kilo's afvallen, daar ben ik heel goed in. Maar hoe moeilijk ik het aankomen ook vind, ik wil ook niet meer afvallen.
Ik ben gemotiveerd tot ín m'n vingertoppen, maar zelfs dan is het moeilijk. De drang om dun te willen zijn zit zo diep bij mij. Terwijl ik het NIET mooi vind. Slank wel, maar dun echt niet.
't Is een onbegrijpelijke ziekte, ook als je het zelf hebt. Of misschien wel juist als je het zelf hebt.
't Is lastig hoor.... Ik zou zo graag wíllen aankomen, want willen is kunnen, wordt wel gezegd.
Beter worden, ja, dát wil ik heel graag. Maar dat aankomen daarvoor een vereiste is, blijft het grote struikelblok. 't Is een proces waar je doorheen moet, en dat is zwaar.
woensdag 28 juli 2010 om 08:18
Jeetje, dat had ik zelf kunnen schrijven Lotte.
Ik vind het extreme dunne ook niet mooi, maar realiseer me vaak helemaal niet dat ik ook zo dun ben. Ik zie mezelf vaak nog als te dik.
Ik ben ook mega gemotiveerd, maar het is elke dag keihard knokken. Ik krijg nog steeds heel veel angstige en paniekachtige gevoelens bij het eten van sommige producten.
De ziekte is inderdaad onbegrijpelijk. Ik snap ook heel goed dat het voor anderen compleet niet te bevatten is. En als ik het wel eens probeer uit te leggen aan iemand, dan hoor ik zelf hoe vreemd het allemaal klinkt.
Dat vind ik ook nog steeds moeilijk hoor, om te accepteren en te begrijpen dat me dit is overkomen. Ik ben harstikke nuchter, durf toch wel te beweren dat ik redelijk slim ben, en dan heb ik van die kronkels in mijn kop!
Ik vind het extreme dunne ook niet mooi, maar realiseer me vaak helemaal niet dat ik ook zo dun ben. Ik zie mezelf vaak nog als te dik.
Ik ben ook mega gemotiveerd, maar het is elke dag keihard knokken. Ik krijg nog steeds heel veel angstige en paniekachtige gevoelens bij het eten van sommige producten.
De ziekte is inderdaad onbegrijpelijk. Ik snap ook heel goed dat het voor anderen compleet niet te bevatten is. En als ik het wel eens probeer uit te leggen aan iemand, dan hoor ik zelf hoe vreemd het allemaal klinkt.
Dat vind ik ook nog steeds moeilijk hoor, om te accepteren en te begrijpen dat me dit is overkomen. Ik ben harstikke nuchter, durf toch wel te beweren dat ik redelijk slim ben, en dan heb ik van die kronkels in mijn kop!
woensdag 28 juli 2010 om 10:58
Beste meiden,
Betty fantastisch dat het je gelukt is om een opname te regelen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het een hele moeilijke keuze is helemaal omdat je je zoon een tijdje alleen moet laten en dat dat een heel geregel is. Maar uit eindelijk gaat het erom dat je in de kern veranderd, Dat je je onzekerheid kwijt raakt en dat je je zelf gaat waarderen.
Daar zeg jij ook hele mooie dingen over lotte!!
Want het hele eet probleem is een bij zaak, het lijnen en afvallen het piekeren over eten is allemaal bijzaak van het kernprobleem JEZELF waarderen. En Houden van jezelf. Ik denk dat in therapie gaan en een opname daar heel goed aan bij kunnen dragen. Maar ook daar moet je het zelf doen.
Wat ook een goede manier is ( maar waarschijnlijk weten jullie dat allang) Elke dag tegen jezelf zeggen dat je trots bent op jezelf dat je er mag zijn zoals je bent.Zeg het hard op in de spiegel.Jezelf positief behandelen, Je dwingen om positief over jezelf te zijn.
Doordat ik anorexia heb gehad heb ik in mijn leven keuzes gemaakt die niet goed waren voor mijzelf. Ik had op en duur mijn anorexia wel onder de knie, maar de onzekerheid had ik nooit aan gepakt. De achter liggende oorzaak ook niet. En dat is wel heel belangrijk. Heel goed van jullie je daar bewust van zijn.
Het gaat nu heel goed ik heb 2 kinderen (14 en 10) ben gescheiden, maar zekerder dan ooit. Ik hoop dat ik door mijn ervaring jullie een beetje helpen kan.
Ps heb t al eens gezegd, maar wil het nog eens benadrukken. Piekeren, in kringetjes denken, slecht slapen heeft ook heel veel te maken met slecht eten.
Betty fantastisch dat het je gelukt is om een opname te regelen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het een hele moeilijke keuze is helemaal omdat je je zoon een tijdje alleen moet laten en dat dat een heel geregel is. Maar uit eindelijk gaat het erom dat je in de kern veranderd, Dat je je onzekerheid kwijt raakt en dat je je zelf gaat waarderen.
Daar zeg jij ook hele mooie dingen over lotte!!
Want het hele eet probleem is een bij zaak, het lijnen en afvallen het piekeren over eten is allemaal bijzaak van het kernprobleem JEZELF waarderen. En Houden van jezelf. Ik denk dat in therapie gaan en een opname daar heel goed aan bij kunnen dragen. Maar ook daar moet je het zelf doen.
Wat ook een goede manier is ( maar waarschijnlijk weten jullie dat allang) Elke dag tegen jezelf zeggen dat je trots bent op jezelf dat je er mag zijn zoals je bent.Zeg het hard op in de spiegel.Jezelf positief behandelen, Je dwingen om positief over jezelf te zijn.
Doordat ik anorexia heb gehad heb ik in mijn leven keuzes gemaakt die niet goed waren voor mijzelf. Ik had op en duur mijn anorexia wel onder de knie, maar de onzekerheid had ik nooit aan gepakt. De achter liggende oorzaak ook niet. En dat is wel heel belangrijk. Heel goed van jullie je daar bewust van zijn.
Het gaat nu heel goed ik heb 2 kinderen (14 en 10) ben gescheiden, maar zekerder dan ooit. Ik hoop dat ik door mijn ervaring jullie een beetje helpen kan.
Ps heb t al eens gezegd, maar wil het nog eens benadrukken. Piekeren, in kringetjes denken, slecht slapen heeft ook heel veel te maken met slecht eten.
Don't worry be happy
zaterdag 31 juli 2010 om 18:41
@noahtb en anderen die het interessant vinden,
Ik ben in eigenlijk precies dezelfde fase als jij aangekomen, ook al 12 jaar bezig.
Totdat ik via een presentatie in aanraking kwam met Monique Rosier en dan vooral haar boek: Monster en Mo.
Zo verschrikkelijk treffend, geen boek met opdrachten maar puur een belichting van hoe zij tegen eten aankeek en is gaan aankijken, met natuurlijk allerhande uitstapjes naar hou je jezelf kan waarderen, van jezelf kan houden. Het vrije eten wat ze is gaan uitproberen en daar enorm veel succes mee heeft gehad.
Mijn zusje had 1 hoofdstuk gelezen en ze moest het boek hebben, echt de moeite waard!!
succes met de strijd die hopelijk de goeie kant op mag gaan
Ik ben in eigenlijk precies dezelfde fase als jij aangekomen, ook al 12 jaar bezig.
Totdat ik via een presentatie in aanraking kwam met Monique Rosier en dan vooral haar boek: Monster en Mo.
Zo verschrikkelijk treffend, geen boek met opdrachten maar puur een belichting van hoe zij tegen eten aankeek en is gaan aankijken, met natuurlijk allerhande uitstapjes naar hou je jezelf kan waarderen, van jezelf kan houden. Het vrije eten wat ze is gaan uitproberen en daar enorm veel succes mee heeft gehad.
Mijn zusje had 1 hoofdstuk gelezen en ze moest het boek hebben, echt de moeite waard!!
succes met de strijd die hopelijk de goeie kant op mag gaan
woensdag 4 augustus 2010 om 18:44
@ lotte; ik las je postings in het topic over het programma XXS. Ik herken zo veel in je verhaal. Ik kreeg ook pas op latere leeftijd AN. Waardoor ik het heel lang ontkend heb (het is immers een ziekte voor pubermeisjes).
Maar ik vind het echt heel knap hoe je op dat topic kan reageren, vooral op mensen die toch soms een nogal ongenuanceerd beeld hebben van AN.
Knap en heel krachtig van je!
Maar ik vind het echt heel knap hoe je op dat topic kan reageren, vooral op mensen die toch soms een nogal ongenuanceerd beeld hebben van AN.
Knap en heel krachtig van je!
donderdag 5 augustus 2010 om 12:09
quote:runner84 schreef op 01 augustus 2010 @ 18:19:
Hoi meiden,
Ik wilde even laten weten dat ik nu niet zoveel achter de computer kan. Vandaar ook mijn afwezigheid de laatste paar weken. Als ik weer meer tijd heb kom ik weer meelezen en -schrijven. Zo tussendoor "even" een berichtje schrijven op dit topic gaat niet!
Heel veel succes in de tussentijd!
Succes met de drukte Runner!
Hoop dat het goed gaat met Betty.
Sterkte ook aan alle anderen!
Hoi meiden,
Ik wilde even laten weten dat ik nu niet zoveel achter de computer kan. Vandaar ook mijn afwezigheid de laatste paar weken. Als ik weer meer tijd heb kom ik weer meelezen en -schrijven. Zo tussendoor "even" een berichtje schrijven op dit topic gaat niet!
Heel veel succes in de tussentijd!
Succes met de drukte Runner!
Hoop dat het goed gaat met Betty.
Sterkte ook aan alle anderen!
donderdag 5 augustus 2010 om 20:02
