Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
woensdag 8 september 2010 om 10:21
Annemie,
Ik heb inderdaad een unieke baas en daar ben ik heel blij mee. Hij heeft ook wel zijn mindere kanten, maar hij gaat hier heel goed mee om. Hij vertelde me laatst dat zijn vrouw in dezelfde situatie zit. Misschien dat hij hier daardoor beter mee om kan gaan omdat hij weet hoe het is en het als mens ook beleeft en niet alleen als manager.
Ik wil best vertellen welke ziekte ik heb, maar liever niet hier op het forum, dan word ik denk ik te herkenbaar. Misschien kunnen we via de Engels email adressen uitwisselen of iets doen met prive berichten ofzo?
Vanmorgen kon ik weer niet uit bed komen. Toen mijn vriend vroeg of ik niet op moest staan liepen de tranen over mijn wangen. Ik zit nu dus thuis. Mijn baas was vrij vandaag dus dat maakte het voor mij extra lastig. Ik heb mijn collega een sms gestuurd dat ik niet lekker was en dus thuis bleef vandaag en mijn baas ook sms en mail gestuurd. Hij heeft net gebeld en we hebben afgesproken dat hij me ziek meldt en dat we dan maandag wel weer contact hebben. Voorlopig houdt hij het op de afdeling er even op dat ik griep heb (dat gaat toch rond op het werk), dat scheelt vragen en uitleg. Als ik nou volgende week nog niet kan werken zien we dan wel weer verder.
Ik heb inderdaad een unieke baas en daar ben ik heel blij mee. Hij heeft ook wel zijn mindere kanten, maar hij gaat hier heel goed mee om. Hij vertelde me laatst dat zijn vrouw in dezelfde situatie zit. Misschien dat hij hier daardoor beter mee om kan gaan omdat hij weet hoe het is en het als mens ook beleeft en niet alleen als manager.
Ik wil best vertellen welke ziekte ik heb, maar liever niet hier op het forum, dan word ik denk ik te herkenbaar. Misschien kunnen we via de Engels email adressen uitwisselen of iets doen met prive berichten ofzo?
Vanmorgen kon ik weer niet uit bed komen. Toen mijn vriend vroeg of ik niet op moest staan liepen de tranen over mijn wangen. Ik zit nu dus thuis. Mijn baas was vrij vandaag dus dat maakte het voor mij extra lastig. Ik heb mijn collega een sms gestuurd dat ik niet lekker was en dus thuis bleef vandaag en mijn baas ook sms en mail gestuurd. Hij heeft net gebeld en we hebben afgesproken dat hij me ziek meldt en dat we dan maandag wel weer contact hebben. Voorlopig houdt hij het op de afdeling er even op dat ik griep heb (dat gaat toch rond op het werk), dat scheelt vragen en uitleg. Als ik nou volgende week nog niet kan werken zien we dan wel weer verder.
woensdag 8 september 2010 om 12:06
woensdag 8 september 2010 om 22:35
New York,
Datum hoef ik niet te noemen..ik weet genoeg.
Ik hoop niet dat je ook weet wie ik ben, zou wel heel toevallig zijn, als je het wel weet kan je het mij laten weten maar zou je het verder dan voor je willen houden haha.
Goh zou wat zijn zeg...post ook eens op een forum.
in welke deel van het land werk jij dan?
Datum hoef ik niet te noemen..ik weet genoeg.
Ik hoop niet dat je ook weet wie ik ben, zou wel heel toevallig zijn, als je het wel weet kan je het mij laten weten maar zou je het verder dan voor je willen houden haha.
Goh zou wat zijn zeg...post ook eens op een forum.
in welke deel van het land werk jij dan?
woensdag 8 september 2010 om 23:33
Abc: Wat vervelend meis, dat het voor jou nu even ophoud, aan de andere kant het zat er dik in he? Ik herken het zo goed, dat de tranen over je wangen stromen als je nog maar net uit je bed komt. Ga nu echt even aan jezelf denken meis, anders ga je alleen maar verder achteruit. Wat ze op het werk over je denken of roddelen lekker belangrijk, je hebt een hele fijne baas die achter je staat dus daar zit het wel goed.
New York: Welkom, zou toevallig zijn als je bij hetzelfde bedrijf als toffe zit, herken je alleen het bedrijf of ook de klachten?
Toffe: Fijn, dat de massage je goed heeft gedaan, en dat je vrijdag nog een keer terecht kan. Is er in ieder geval een probleem al een beetje opgelost.
Ik kreeg vanmorgen bericht dat ik volgende week opgenomen word om mijn baarmoeder er uit te laten halen, ben er aan de ene kant wel blij mee want hij veroorzaakt de nodige problemen, maar nu het ineens concreet word heb ik toch wel een beetje het gevoel van: Help. Ga je toch weer twijfelen, ik ben nog maar 35, het is wel rigoreus, maar ja zo als nu kan het ook niet langer. Ben ook wel een beetje bang, dat het evenwicht wat ik een beetje begon te vinden straks weer helemaal weg zal zijn. Afijn moet gewoon even aan het idee wennen.
New York: Welkom, zou toevallig zijn als je bij hetzelfde bedrijf als toffe zit, herken je alleen het bedrijf of ook de klachten?
Toffe: Fijn, dat de massage je goed heeft gedaan, en dat je vrijdag nog een keer terecht kan. Is er in ieder geval een probleem al een beetje opgelost.
Ik kreeg vanmorgen bericht dat ik volgende week opgenomen word om mijn baarmoeder er uit te laten halen, ben er aan de ene kant wel blij mee want hij veroorzaakt de nodige problemen, maar nu het ineens concreet word heb ik toch wel een beetje het gevoel van: Help. Ga je toch weer twijfelen, ik ben nog maar 35, het is wel rigoreus, maar ja zo als nu kan het ook niet langer. Ben ook wel een beetje bang, dat het evenwicht wat ik een beetje begon te vinden straks weer helemaal weg zal zijn. Afijn moet gewoon even aan het idee wennen.
donderdag 9 september 2010 om 09:08
Goedemorgen,
abc, hoe is het vandaag met je? heb je gister een beetje je rust kunnen pakken?
Annemie, wat vervelend dat je baarmoeder eruit moet. zal niet voor niets zijn natuurlijk maar leuk is het niet.volgende week al zie ik, dat is snel.
ik weet niet wat ik moet doen mbt werken.
nog een week en dan weer langzaam beginnen, maar ik voel me op dit moment helemaal nog niet in staat om te werken. hoe moet ik dit aan pakken? gewoon nee zeggen kan ik ( nog ) niet. Ik denk ik ga het gewoon proberen, want dan toon ik wel mijn good will, maar ja is dat de beste oplossing.
Annemie jij zegt niet gaan werken voor ik bij de psych ben geweest, maar dat is op een maandag avond en dat is eerst een in take neem ik aan. Ik weet het niet meer, bij wie moet ik zijn , moet ik de arbo bellen, mijn chef of de arbo arts...
abc, hoe is het vandaag met je? heb je gister een beetje je rust kunnen pakken?
Annemie, wat vervelend dat je baarmoeder eruit moet. zal niet voor niets zijn natuurlijk maar leuk is het niet.volgende week al zie ik, dat is snel.
ik weet niet wat ik moet doen mbt werken.
nog een week en dan weer langzaam beginnen, maar ik voel me op dit moment helemaal nog niet in staat om te werken. hoe moet ik dit aan pakken? gewoon nee zeggen kan ik ( nog ) niet. Ik denk ik ga het gewoon proberen, want dan toon ik wel mijn good will, maar ja is dat de beste oplossing.
Annemie jij zegt niet gaan werken voor ik bij de psych ben geweest, maar dat is op een maandag avond en dat is eerst een in take neem ik aan. Ik weet het niet meer, bij wie moet ik zijn , moet ik de arbo bellen, mijn chef of de arbo arts...
donderdag 9 september 2010 om 11:45
Annemie,
Heel veel sterkte bij je operatie, lijkt me een hele zware operatie met de nodige gevolgen qua overgang enzo. Je huidige klachten zullen echter wel zodanig zijn dat dit de beste oplossing is.
Toffe,
De intake bij mijn psych heeft drie sessies in beslag genomen. De eerste keer is het vooral kennismaken en elkaar een beetje leren kennen. Ik denk dat je over het wel of niet werken contact moet opnemen met je arbo arts. Hij stelt als het goed is samen met jou een plan op om je weer aan het werk te krijgen. Jij mag daar volgens mij ook je mening over geven en je gevoel in naar voren brengen. Als het niet gaat dan gaat het niet en kom je alleen maar verder in de put als je wel heen gaat.
Ik heb gister grootste deel van de dag op de bank gehangen zonder ook maar iets te doen. Ben tussendoor nog in bad geweest, maar verder helemaal niks. 's Avonds is mijn vriendin langs geweest. Goed en gezellig gepraat, zij is ooit overspannen geweest, dus ze weet wel ongeveer wat ik doormaak.
Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik me wel goed. Ik moest voor controle naar het ziekenhuis, dus ik moest wel opstaan en me aankleden. Toen ik naar het ziekenhuis reed dacht ik dat ik eigenlijk best had kunnen gaan werken vandaag, maar van het kleine stukje lopen in het ziekenhuis naar de poli was ik alweer zo moe dat ik toch blij was dat ik gewoon weer naar huis mocht. Zit nu dus weer uitgeteld op de bank.
Ik ben van plan om morgen met mijn baas te bellen en dan volgende week weer te gaan werken. Ik heb nog best veel vrije dagen staan voor dit jaar dus ik wil voorstellen om de komende tijd op woensdag vrij te nemen. Ik moet op dinsdag naar de psych en dan kan ik woensdag rustig alles verwerken.
Ik wil gewoon niet thuis blijven, ik ben er de laatste dagen achter gekomen dat mijn werk gewoon heel erg leuk is. Het gedrag van sommige mensen is niet leuk en dat frustreert me vaak enorm, maar in principe heb ik het daar heel erg naar mijn zin en heb ik leuk werk. Ik zal een stapje terug moeten doen in de hoeveelheid werk die ik in een week wil verzetten, maar ik denk dat ik daar samen met mijn baas wel uit kan komen. Hij heeft vlak na mijn vakantie al taken bij me weg gehaald en ik denk dat ik nog wel wat dingen af wil stoten (en andere taken wel weer terug wil). Ik moet nu even om mezelf denken en de dingen aanpakken die ik leuk vind, niet de dingen die me nu teveel energie kosten. We zijn op het werk bezig met een proef met een andere manier van projecten uitvoeren en daar doe ik ook in mee. Ik denk dat ik daar eerst mee ga stoppen. Dat levert me dan misschien wel een achterstand op qua kennis daarover, maar als ik daar wel mee doorga dan komt het misschien zover dat ik weken/maanden thuis zit en dan loop ik die kennisachterstand net zo goed op. Bovendien krijg ik dan een stempel die ik de rest van mijn carriere bij dit bedrijf niet meer kwijt raak.
Heel veel sterkte bij je operatie, lijkt me een hele zware operatie met de nodige gevolgen qua overgang enzo. Je huidige klachten zullen echter wel zodanig zijn dat dit de beste oplossing is.
Toffe,
De intake bij mijn psych heeft drie sessies in beslag genomen. De eerste keer is het vooral kennismaken en elkaar een beetje leren kennen. Ik denk dat je over het wel of niet werken contact moet opnemen met je arbo arts. Hij stelt als het goed is samen met jou een plan op om je weer aan het werk te krijgen. Jij mag daar volgens mij ook je mening over geven en je gevoel in naar voren brengen. Als het niet gaat dan gaat het niet en kom je alleen maar verder in de put als je wel heen gaat.
Ik heb gister grootste deel van de dag op de bank gehangen zonder ook maar iets te doen. Ben tussendoor nog in bad geweest, maar verder helemaal niks. 's Avonds is mijn vriendin langs geweest. Goed en gezellig gepraat, zij is ooit overspannen geweest, dus ze weet wel ongeveer wat ik doormaak.
Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik me wel goed. Ik moest voor controle naar het ziekenhuis, dus ik moest wel opstaan en me aankleden. Toen ik naar het ziekenhuis reed dacht ik dat ik eigenlijk best had kunnen gaan werken vandaag, maar van het kleine stukje lopen in het ziekenhuis naar de poli was ik alweer zo moe dat ik toch blij was dat ik gewoon weer naar huis mocht. Zit nu dus weer uitgeteld op de bank.
Ik ben van plan om morgen met mijn baas te bellen en dan volgende week weer te gaan werken. Ik heb nog best veel vrije dagen staan voor dit jaar dus ik wil voorstellen om de komende tijd op woensdag vrij te nemen. Ik moet op dinsdag naar de psych en dan kan ik woensdag rustig alles verwerken.
Ik wil gewoon niet thuis blijven, ik ben er de laatste dagen achter gekomen dat mijn werk gewoon heel erg leuk is. Het gedrag van sommige mensen is niet leuk en dat frustreert me vaak enorm, maar in principe heb ik het daar heel erg naar mijn zin en heb ik leuk werk. Ik zal een stapje terug moeten doen in de hoeveelheid werk die ik in een week wil verzetten, maar ik denk dat ik daar samen met mijn baas wel uit kan komen. Hij heeft vlak na mijn vakantie al taken bij me weg gehaald en ik denk dat ik nog wel wat dingen af wil stoten (en andere taken wel weer terug wil). Ik moet nu even om mezelf denken en de dingen aanpakken die ik leuk vind, niet de dingen die me nu teveel energie kosten. We zijn op het werk bezig met een proef met een andere manier van projecten uitvoeren en daar doe ik ook in mee. Ik denk dat ik daar eerst mee ga stoppen. Dat levert me dan misschien wel een achterstand op qua kennis daarover, maar als ik daar wel mee doorga dan komt het misschien zover dat ik weken/maanden thuis zit en dan loop ik die kennisachterstand net zo goed op. Bovendien krijg ik dan een stempel die ik de rest van mijn carriere bij dit bedrijf niet meer kwijt raak.
donderdag 9 september 2010 om 16:12
De twijfel is toegeslagen. Ik weet niet of ik maandag al wel weer kan/wil werken. Ik voel me steeds beroerder in de loop van de dag en als ik aan mijn werk denk wordt het er niet beter op. Ik weet echt even niet meer wat ik moet doen..... Maar het stomme is dat ik tegelijkertijd wel heel erg de behoefte heb om even mijn werkmail te checken en concrete problemen op te lossen. Niet het gezeur van de mensen, maar de vragen over ontwerpen van systemen en procedures.
donderdag 9 september 2010 om 17:04
abc, moeilijk he.
Ik heb dat precies hetzelfde hoor, elke dag die dichter bij komt om te gaan werken voel ik me rotter en rotter. aan de ander kant zou ik wel zo naar een vergadering oid gaan. maar ja, ook dat kan ik nog niet aan, maar zou het wel weer graag willen. heb ook nog contact met een paar collegas uit andere winkels en vraag bijna dagelijks hoe het daar gaat enzo en of er nog nieuwtjes zijn.
maar het werken en de winkel..nee dat gaat nog niet lukken.
ik had het in de eerste week ook hoor,als je eenmaal toegegeven hebt dat heg niet gaat is het hek van de dam en word het alleen maar erger.
Ik zou als ik jou was ook nog niet gaan werken maandag. kan je eventueel thuis werken? weet niet of dat een goed idee is, maar dan hoef je in iedergeval niet weg en naar al die mensen op kantoor en in je eigen tempo werken.
ik weet het ook niet, verzin ook maar wat.
sterkte in iedergeval
Ik heb dat precies hetzelfde hoor, elke dag die dichter bij komt om te gaan werken voel ik me rotter en rotter. aan de ander kant zou ik wel zo naar een vergadering oid gaan. maar ja, ook dat kan ik nog niet aan, maar zou het wel weer graag willen. heb ook nog contact met een paar collegas uit andere winkels en vraag bijna dagelijks hoe het daar gaat enzo en of er nog nieuwtjes zijn.
maar het werken en de winkel..nee dat gaat nog niet lukken.
ik had het in de eerste week ook hoor,als je eenmaal toegegeven hebt dat heg niet gaat is het hek van de dam en word het alleen maar erger.
Ik zou als ik jou was ook nog niet gaan werken maandag. kan je eventueel thuis werken? weet niet of dat een goed idee is, maar dan hoef je in iedergeval niet weg en naar al die mensen op kantoor en in je eigen tempo werken.
ik weet het ook niet, verzin ook maar wat.
sterkte in iedergeval
donderdag 9 september 2010 om 18:15
Thuiswerken is wel een mogelijkheid, ik kan dan niet alles, maar wel heel veel. Heb net even lekker een uurtje rustig op de bank gelegen zonder tv, radio of laptop en dat geeft wel weer veel rust. Vanavond maar even overleggen met mijn vriend en morgen met mijn baas. Misschien hebben zij nog goede ideeen. Ik vind het allemaal maar moeilijk.
Ik heb de bestelde boeken binnen gekregen, straks maar eens in beginnen. Misschien haal ik er meteen al wat uit.
Hoe is het met je rug?
Ik heb de bestelde boeken binnen gekregen, straks maar eens in beginnen. Misschien haal ik er meteen al wat uit.
Hoe is het met je rug?
donderdag 9 september 2010 om 22:28
Hoi meiden,
Ik zie dat jullie allebei niet echt lekker gaan op het moment, jammer zeg. Wat ik wel geleerd heb het afgelopen jaar dat werk heel erg vluchten was voor mij. Als ik aan het werk was, hoefde ik nergens over na te denken. In mijn werk was ik goed, en voelde ik mij gewaardeerd, daarmee kon ik alle andere dingen camoufleren. Werken was voor mij als een verslaving.
Heel eerlijk: ik lees dat nu bij jullie allebei. Iedere dag even contact met collega's, het niet los kunnen laten.
Bij mij was het ook zo, zelfs toen ik in het ziekenhuis lag na de reanimatie had ik iedere dag wel even een collega, en in het begin iedere dag mijn baas aan de telefoon, totdat het moment kwam dat ik op advies van mijn psych twee weken geen contact had met mijn werk. En dan wordt je terug gegooit op jezelf, dan heb je niks meer om je achter te verstoppen, en kom je bij jezelf uit. Ik denk dat het voor mij goed is geweest, ik begin nu te beseffen wie ik ben. ( en niet wie de manager van bedrijf A was) Snappen jullie het nog?
Ik ben er absoluut geen voorstander van om een jaar thuis te zitten, helaas lopen er bij mij een aantal dingen door elkaar dat het zo gaat maar dat heeft ook veel nadelen. Wel denk ik dat het goed is, als je op een punt bent gekomen dat je lichaam je in de steek laat, (onder andere de extreme vermoeidheid wat ik bij jullie allebei herken) je dan heel goed voor jezelf moet gaan zorgen, en daar ook echt even goed de tijd voor moet nemen. Ik weet zeker als je nu je tijd neemt, dat jullie bazen er veel sterkere meiden voor terug krijgen.
Toffe: Jij bent degene die de beslissing moet nemen, dat mag en kan niemand anders voor je doen. Als jij er nog zo tegenop ziet, denk ik dat er maar een oplossing is. Praktisch is dat zo dat je aan je baas vraagt een nieuwe afspraak te maken met de arbo, en daar alles eerlijk op tafel te leggen. Je hoeft niet alles tegen je baas te vertellen. Dat je niet komt is voldoende, het hoe of wat hoef je niet uit te leggen.
Abc: Wat vreselijk rot dat het zo gaat, je hebt het zo lang volgehouden. Het is nu tijd dat je aanjezelf gaat denken. Zelfs thuiswerken zou ik even aan de kant schuiven, maar ook voor jou geld alleen jij kan de beslissing nemen. De stempel waar je het over hebt, proberen te vergeten hoor, je zei al dat je baas er in privesfeer mee bekend is, dus die zal je er niet op veroordelen, en je andere collega's hoeven toch niet te weten wat er aan de hand is? Sterkte ermee.
Ik zie dat jullie allebei niet echt lekker gaan op het moment, jammer zeg. Wat ik wel geleerd heb het afgelopen jaar dat werk heel erg vluchten was voor mij. Als ik aan het werk was, hoefde ik nergens over na te denken. In mijn werk was ik goed, en voelde ik mij gewaardeerd, daarmee kon ik alle andere dingen camoufleren. Werken was voor mij als een verslaving.
Heel eerlijk: ik lees dat nu bij jullie allebei. Iedere dag even contact met collega's, het niet los kunnen laten.
Bij mij was het ook zo, zelfs toen ik in het ziekenhuis lag na de reanimatie had ik iedere dag wel even een collega, en in het begin iedere dag mijn baas aan de telefoon, totdat het moment kwam dat ik op advies van mijn psych twee weken geen contact had met mijn werk. En dan wordt je terug gegooit op jezelf, dan heb je niks meer om je achter te verstoppen, en kom je bij jezelf uit. Ik denk dat het voor mij goed is geweest, ik begin nu te beseffen wie ik ben. ( en niet wie de manager van bedrijf A was) Snappen jullie het nog?
Ik ben er absoluut geen voorstander van om een jaar thuis te zitten, helaas lopen er bij mij een aantal dingen door elkaar dat het zo gaat maar dat heeft ook veel nadelen. Wel denk ik dat het goed is, als je op een punt bent gekomen dat je lichaam je in de steek laat, (onder andere de extreme vermoeidheid wat ik bij jullie allebei herken) je dan heel goed voor jezelf moet gaan zorgen, en daar ook echt even goed de tijd voor moet nemen. Ik weet zeker als je nu je tijd neemt, dat jullie bazen er veel sterkere meiden voor terug krijgen.
Toffe: Jij bent degene die de beslissing moet nemen, dat mag en kan niemand anders voor je doen. Als jij er nog zo tegenop ziet, denk ik dat er maar een oplossing is. Praktisch is dat zo dat je aan je baas vraagt een nieuwe afspraak te maken met de arbo, en daar alles eerlijk op tafel te leggen. Je hoeft niet alles tegen je baas te vertellen. Dat je niet komt is voldoende, het hoe of wat hoef je niet uit te leggen.
Abc: Wat vreselijk rot dat het zo gaat, je hebt het zo lang volgehouden. Het is nu tijd dat je aanjezelf gaat denken. Zelfs thuiswerken zou ik even aan de kant schuiven, maar ook voor jou geld alleen jij kan de beslissing nemen. De stempel waar je het over hebt, proberen te vergeten hoor, je zei al dat je baas er in privesfeer mee bekend is, dus die zal je er niet op veroordelen, en je andere collega's hoeven toch niet te weten wat er aan de hand is? Sterkte ermee.
anoniem_104375 wijzigde dit bericht op 09-09-2010 22:32
Reden: iets vergeten
Reden: iets vergeten
% gewijzigd
donderdag 9 september 2010 om 22:54
Abc, Dat zou toch een mooie oplossing zijn dan als je het nog niet aan kan om naar je werk te gaan, maar ook niet thuis kan blijven zitten.
het is dat ik die mogelijkheid niet heb, anders zou ik het ook wel een mooie oplossing vinden. alleen niet de eerst weken en nu eigenlijk nog niet hoor, maar misschien later wel. helaas kan dat dus niet.
dat doe ik nu nog hoor hele dagen op de bank zitten. ik heb natuurlijk wel mijn kinderen waar ik me meee bezig houd, maar die zitten ook op school, dus in die tijd doe ik echt vrij weinig. als ze uit zijn dan zijn ze meestal buiten aan het spelen of bij vriendinnen.
Soms heb ik een goeie dag en dan doe ik wat in huis, maar dan moet ik daar de volgende dag voor boeten, dan ben ik uitgeteld.
Ik ga denk ik toch van de week maar aangeven dat ik nog niet kan. het is nog te vroeg. daarbij moet ik natuurlijk de 1ste dag van mijn week dat ik weer moet beginnen naar de psych, waar ik ook best nerveus voor ben en de 2e dag krijg ik een kleine operatie aan mijn voet. was ik nog vergeten te vertellen aan de arbomevrouw, dus die kan ik dan ook een paar dagen niet belasten.
Goh waar een mens zich al niet druk om kan maken he, zou zo graag willen dat ik gewoon kon zeggen jongens ik kan het nog niet aan. maar nee...
terwijl dat wel is wat mijn baas altijd zegt he, dat ik over me heen laat lopen en ik voor mezelf op moet komen. en nu durf ik dat nog niet.
het is dat ik die mogelijkheid niet heb, anders zou ik het ook wel een mooie oplossing vinden. alleen niet de eerst weken en nu eigenlijk nog niet hoor, maar misschien later wel. helaas kan dat dus niet.
dat doe ik nu nog hoor hele dagen op de bank zitten. ik heb natuurlijk wel mijn kinderen waar ik me meee bezig houd, maar die zitten ook op school, dus in die tijd doe ik echt vrij weinig. als ze uit zijn dan zijn ze meestal buiten aan het spelen of bij vriendinnen.
Soms heb ik een goeie dag en dan doe ik wat in huis, maar dan moet ik daar de volgende dag voor boeten, dan ben ik uitgeteld.
Ik ga denk ik toch van de week maar aangeven dat ik nog niet kan. het is nog te vroeg. daarbij moet ik natuurlijk de 1ste dag van mijn week dat ik weer moet beginnen naar de psych, waar ik ook best nerveus voor ben en de 2e dag krijg ik een kleine operatie aan mijn voet. was ik nog vergeten te vertellen aan de arbomevrouw, dus die kan ik dan ook een paar dagen niet belasten.
Goh waar een mens zich al niet druk om kan maken he, zou zo graag willen dat ik gewoon kon zeggen jongens ik kan het nog niet aan. maar nee...
terwijl dat wel is wat mijn baas altijd zegt he, dat ik over me heen laat lopen en ik voor mezelf op moet komen. en nu durf ik dat nog niet.
vrijdag 10 september 2010 om 12:40
Annemie,
Wat kan je het toch elke keer mooi verwoorden. Jouw woorden zetten me echt aan het denken en ik heb er veel aan, bedankt daarvoor.
Misschien is werken voor mij ook wel een vlucht, als ik aan het werk ben, heb ik het druk en heb ik geen tijd om over mezelf na te denken. Bovendien weet ik waar ik over praat op het werk en heb ik bijna overal wel een oplossing voor en kan ik met iedereen praten. In het 'gewone' leven ben ik veel onzekerder en ben ik helemaal niet zo'n prater.
Ik heb vanmorgen met mijn baas gesproken en hij wil dat ik volgende week nog thuis blijf. Hij had al vanalles geregeld voor vervanging enzo. Ik weet dat hij het goed bedoelt en dat het misschien ook wel het beste is zo, maar het kwam wel hard aan.
Wat kan je het toch elke keer mooi verwoorden. Jouw woorden zetten me echt aan het denken en ik heb er veel aan, bedankt daarvoor.
Misschien is werken voor mij ook wel een vlucht, als ik aan het werk ben, heb ik het druk en heb ik geen tijd om over mezelf na te denken. Bovendien weet ik waar ik over praat op het werk en heb ik bijna overal wel een oplossing voor en kan ik met iedereen praten. In het 'gewone' leven ben ik veel onzekerder en ben ik helemaal niet zo'n prater.
Ik heb vanmorgen met mijn baas gesproken en hij wil dat ik volgende week nog thuis blijf. Hij had al vanalles geregeld voor vervanging enzo. Ik weet dat hij het goed bedoelt en dat het misschien ook wel het beste is zo, maar het kwam wel hard aan.
vrijdag 10 september 2010 om 16:54
@joose1983,ik denk dat het een samenloop van omstandigheden is,ik huilde ook de hele dag....
Aan iedereen op het forum,als je het nog niet aankan om te werken dan heeft het geen zin om weer te gaan werken anders ben je na een tijdje weer burnout.
Dit is mijn ervaring en mijn arboarts zei dat maar ik weet niet hoe anderen daar over denken,het is in ieder geval zwaar klote!!
Een dikke knuffel voor iedereen...
Aan iedereen op het forum,als je het nog niet aankan om te werken dan heeft het geen zin om weer te gaan werken anders ben je na een tijdje weer burnout.
Dit is mijn ervaring en mijn arboarts zei dat maar ik weet niet hoe anderen daar over denken,het is in ieder geval zwaar klote!!
Een dikke knuffel voor iedereen...
vrijdag 10 september 2010 om 21:21
Hoi allemaal,
Abc, Ik ben blij dat je baas dit zo geregeld heeft. Maar ik kan zo goed begrijpen, hoe ongeloofelijk rot je je nu voelt. Het feit dat het inderdaad gewoon door gaat zonder jou, dat je dus gemist kan worden, komt zo vreselijk hard aan. Maar echt geloof me meis, voor jou is het nu het beste. Een tip waar ik in het begin veel aan gehad heb, was dat ik ieder dag een positief punt op moest schrijven, op een vast moment van de dag. Lukte echt niet iedere dag, maar al is het maar dat je een vogel heb horen fluiten.
Joose 1983: Welkom hier, ik denk ook zeker dat het een het ander versterkt. Ik had het super naar mijn zin op mijn werk, en juist daardoor liep in ontzettend hard om het iedereen naar de zin te maken, en zorgde ik dat alles op tijd af was. Liep ook heel vaak 's avonds nog aan mijn werk te denken. Gebeurde zelfs wel dat ik "s nachts wakker schrok, dat dan het eerste wat in mijn hoofd zat, een afspraak die ik niet moest vergeten. Als ik prive goed in mijn vel had gezeten, had ik het veel langer vol kunnen houden. Als ik genoeg ontspanning had kunnen nemen, had ik misschien nooit een burn out gekregen. Afijn je weet het gewoon niet. Maar bij deze ben je van harte uitgenodigd om hier lekker mee te schrijven, misschien heb je er wat aan.
New york05: Als ik het goed begrijp zit je ook al wat langer in het traject. Wil je misschien wat meer vertellen?
Ben het inderdaad wel helemaal met je eens, dat het belangrijk is om je tijd te nemen. En een burnout is een van de meest frustrerende dingen die er zijn. Mensen weten gewoon niet hoe ze er mee om moeten gaan. Na mijn reanimatie stond mijn huis vol bloemen en was de telefoon rood gloeiend. Helaas is dat nu heel anders en hou je alleen de mensen over die echt belangrijk zijn.
Toffe: Hoe is het vandaag? Weer bij de fysio geweest?
Abc, Ik ben blij dat je baas dit zo geregeld heeft. Maar ik kan zo goed begrijpen, hoe ongeloofelijk rot je je nu voelt. Het feit dat het inderdaad gewoon door gaat zonder jou, dat je dus gemist kan worden, komt zo vreselijk hard aan. Maar echt geloof me meis, voor jou is het nu het beste. Een tip waar ik in het begin veel aan gehad heb, was dat ik ieder dag een positief punt op moest schrijven, op een vast moment van de dag. Lukte echt niet iedere dag, maar al is het maar dat je een vogel heb horen fluiten.
Joose 1983: Welkom hier, ik denk ook zeker dat het een het ander versterkt. Ik had het super naar mijn zin op mijn werk, en juist daardoor liep in ontzettend hard om het iedereen naar de zin te maken, en zorgde ik dat alles op tijd af was. Liep ook heel vaak 's avonds nog aan mijn werk te denken. Gebeurde zelfs wel dat ik "s nachts wakker schrok, dat dan het eerste wat in mijn hoofd zat, een afspraak die ik niet moest vergeten. Als ik prive goed in mijn vel had gezeten, had ik het veel langer vol kunnen houden. Als ik genoeg ontspanning had kunnen nemen, had ik misschien nooit een burn out gekregen. Afijn je weet het gewoon niet. Maar bij deze ben je van harte uitgenodigd om hier lekker mee te schrijven, misschien heb je er wat aan.
New york05: Als ik het goed begrijp zit je ook al wat langer in het traject. Wil je misschien wat meer vertellen?
Ben het inderdaad wel helemaal met je eens, dat het belangrijk is om je tijd te nemen. En een burnout is een van de meest frustrerende dingen die er zijn. Mensen weten gewoon niet hoe ze er mee om moeten gaan. Na mijn reanimatie stond mijn huis vol bloemen en was de telefoon rood gloeiend. Helaas is dat nu heel anders en hou je alleen de mensen over die echt belangrijk zijn.
Toffe: Hoe is het vandaag? Weer bij de fysio geweest?
vrijdag 10 september 2010 om 21:47
Hoi allemaal,
Joose1983 ik denk net als voorgaande meiden dat het een het ander versterkt. Hoewel ik volgens mij prive op zich geen problemen heb en had. Ik was net als annemie 24/7 met werk bezig. Maandag is bijvoorbeeld een belangrijke dag bij ons en daar lag ik dus zondag al van wakker..hoe gaan we het deze week doen, wie moet ik waar neerzetten enz enz. en zo ging het eigenlijk elke dag door. regelmatig werd ik s avonds gebeld omdat een alarm niet aangezet was, dus kon ik weer terug, en dan niet om 8 uur s avonds nee om elf uur of middennacht. regelmatig ook ramen die ingegooid werden of zoiets en dan kon ik weet terug. geloof dat ik het eerder al verteld had, maar op vrije dagen en zelfs in mijn vakantie werd ik gebeld/gesmst. ik was er zeker het laatste jaar 24/7 mee bezig. en dat heeft dan ook weerslag op je prive, waardoor ik minder kon hebben van mijn kids en man. minder gezellig, moe moe moe en noem maar op. Anders om kan het denk ik ook heel goed, als je prive niet lekker gaat dan gaat dat natuurlijk ook niet in je koude kleren zitten. en dat kan je ook gewoon helemaal uitputten natuurlijk. schrijf gewoon lekker mee en lucht je hart.
Want dat helpt me zeker wel hoor, tegen mijn man ben ik ook wel een keer uitgeklaagd haha.
annemie, ik ben het met abc eens, je verwoord het allemaal heel goed en duidelijk en geeft me inzicht in bepaalde dingen. super bedankt daarvoor.
Ik vind het jammer dat ik jullie niet echt kan helpen behalve een luisterdn oor/lezend oog te zijn. ik vind het fijn om mijn strubbelingen en dingen met jullie te delen, maar ik kan jullie niet echt van advies voorzien, alleen maar sterkte wensen. Ik hoop dat dat ook goed is en dat jullie niet denken dat ik egoistisch ben. het helpt me gewoon om alles hier op te schrijven.
newyork, jou heb ik gisteravond nog gemaild, had je die nog gehad? weet eigenlijk niet meer wat er in stond hoor en ook niet of het belangrijk was
Newyork en ik werken dus idd bij hetzelfde bedrijf, alleen allebei aan de andere kant van het land, we kennen elkaar dus niet. we hebben gemaild met elkaar en weten een klein beetje wat er speeld bij elkaar.
Vandaag heb ik gewoon echt een klote dag. ben ziek, griep ofzo en voeel me echt beroerd. daarbij is de paniek weer volledig terug..ik zie er zo tegen op om mn baas te gaan bellen en te zeggen dat ik nog niet kan werken. ikben zo bang dat ik over me heen laat lopen en geen nee kan zeggen. moet natuurlijk ook de arbo bellen en een nieuwe afspraak maken met de arboarts. Ben ook bloed nerveus voor de psych..ben daar nog nooit geweest en weet niet eat ik moet verwachten, waar gaan we over praten enz enz.
nou ik kruip mn bed weer in,
kom morgen wel weer schrijven denk ik.
Joose1983 ik denk net als voorgaande meiden dat het een het ander versterkt. Hoewel ik volgens mij prive op zich geen problemen heb en had. Ik was net als annemie 24/7 met werk bezig. Maandag is bijvoorbeeld een belangrijke dag bij ons en daar lag ik dus zondag al van wakker..hoe gaan we het deze week doen, wie moet ik waar neerzetten enz enz. en zo ging het eigenlijk elke dag door. regelmatig werd ik s avonds gebeld omdat een alarm niet aangezet was, dus kon ik weer terug, en dan niet om 8 uur s avonds nee om elf uur of middennacht. regelmatig ook ramen die ingegooid werden of zoiets en dan kon ik weet terug. geloof dat ik het eerder al verteld had, maar op vrije dagen en zelfs in mijn vakantie werd ik gebeld/gesmst. ik was er zeker het laatste jaar 24/7 mee bezig. en dat heeft dan ook weerslag op je prive, waardoor ik minder kon hebben van mijn kids en man. minder gezellig, moe moe moe en noem maar op. Anders om kan het denk ik ook heel goed, als je prive niet lekker gaat dan gaat dat natuurlijk ook niet in je koude kleren zitten. en dat kan je ook gewoon helemaal uitputten natuurlijk. schrijf gewoon lekker mee en lucht je hart.
Want dat helpt me zeker wel hoor, tegen mijn man ben ik ook wel een keer uitgeklaagd haha.
annemie, ik ben het met abc eens, je verwoord het allemaal heel goed en duidelijk en geeft me inzicht in bepaalde dingen. super bedankt daarvoor.
Ik vind het jammer dat ik jullie niet echt kan helpen behalve een luisterdn oor/lezend oog te zijn. ik vind het fijn om mijn strubbelingen en dingen met jullie te delen, maar ik kan jullie niet echt van advies voorzien, alleen maar sterkte wensen. Ik hoop dat dat ook goed is en dat jullie niet denken dat ik egoistisch ben. het helpt me gewoon om alles hier op te schrijven.
newyork, jou heb ik gisteravond nog gemaild, had je die nog gehad? weet eigenlijk niet meer wat er in stond hoor en ook niet of het belangrijk was
Newyork en ik werken dus idd bij hetzelfde bedrijf, alleen allebei aan de andere kant van het land, we kennen elkaar dus niet. we hebben gemaild met elkaar en weten een klein beetje wat er speeld bij elkaar.
Vandaag heb ik gewoon echt een klote dag. ben ziek, griep ofzo en voeel me echt beroerd. daarbij is de paniek weer volledig terug..ik zie er zo tegen op om mn baas te gaan bellen en te zeggen dat ik nog niet kan werken. ikben zo bang dat ik over me heen laat lopen en geen nee kan zeggen. moet natuurlijk ook de arbo bellen en een nieuwe afspraak maken met de arboarts. Ben ook bloed nerveus voor de psych..ben daar nog nooit geweest en weet niet eat ik moet verwachten, waar gaan we over praten enz enz.
nou ik kruip mn bed weer in,
kom morgen wel weer schrijven denk ik.
vrijdag 10 september 2010 om 22:14
Toffe: Natuurlijk ben je niet ego bezig, het verschil tussen jou en mij is dat ik al een heel poosje bezig ben met hele intensieve therapie, en dat jij nog aan het begin staat. Ik ben blij dat ik af en toe wat voor jullie kan betekenen, maar af en toe denk ik ook wel eens dat jullie mij misschien een betwetter vinden, maar juist omdat ik het hier opschrijf kom ik zelf ook nog wel eens tot iets. Hoe dan ook, blijf aub schrijven want juist ervaringen delen heb ik soms nog meer aan, dan naar therapie gaan.
Jammer dat je je zo rot voelt, kan je niet een mail schrijven naar je baas, en daarin vragen of hij jou even wil bellen? Dan kan je het misschien beter verwoorden. Als het goed is maakt je baas de afspraak met de arbo voor je.
De psych hoef je je echt geen zorgen over te maken, ten eerste is het ook maar een mens. En jij bent degene die bepaald waar over gesproken word. Een eerste gesprek stelt niet zo veel voor hoor.
Sterkte meis, en ik lees je morgen weer.
Jammer dat je je zo rot voelt, kan je niet een mail schrijven naar je baas, en daarin vragen of hij jou even wil bellen? Dan kan je het misschien beter verwoorden. Als het goed is maakt je baas de afspraak met de arbo voor je.
De psych hoef je je echt geen zorgen over te maken, ten eerste is het ook maar een mens. En jij bent degene die bepaald waar over gesproken word. Een eerste gesprek stelt niet zo veel voor hoor.
Sterkte meis, en ik lees je morgen weer.
zaterdag 11 september 2010 om 10:36
Toffe,
Je bent niet egoistisch bezig hoor. Het is net wat Annemie zegt, jij (en ik ook trouwens) zit nog in het begin van het traject. We kunnen alleen maar schrijven wat ons bezig houdt, tips geven is nu nog heel moeilijk. Ik vind het prettig om je verhalen te lezen, dus ga vooral zo door.
Afgelopen woensdag kon ik het ook niet opbrengen om mijn baas te bellen, ik was bang dat ik het verhaal niet goed over kon brengen of dat ik ging huilen. Ik heb hem toen een mail gestuurd waarin ik alles uitgelegd heb en hem gevraagd bij te bellen. Schrijven gaat voor mij vaak makkelijker dan praten en op deze manier is het voor ons beide makkelijker. Misschien is dit voor jou ook makkelijker.
Joose,
Ik denk ook dat het een combinatie is van werk en prive. En vooral ook een onbalans tussen werk en prive. Ik ben de afgelopen jaren veel ziek geweest en alle energie die ik had ging in mijn werk zitten. Zodra ik mijn bed uit kon komen was ik weer aan het werk, ondanks de bezwaren van zowel mijn collega's als mijn vriend. Hierdoor was ik thuis niet gezellig en was ik alleen nog maar bezig met de dingen die moesten (werk en huishouden). Ik vind mijn werk over het algemeen heel leuk en ik vind ook dat zodra het enigsinds kan, je moet gaan werken. Als je dan thuis dan niks mee kan, dan is dat maar zo. Zoals mijn ouders altijd zeiden, je hebt rechten en plichten en je moet eerst je plichten vervullen voor je recht hebt op je rechten. Ik denk dat ik daar een beetje in doorgeslagen ben.
Ik had geen energie voor leuke prive dingen en ik denk dat dat me ook wel opgebroken heeft. Het duurde steeds langer voor ik weer beter was (eerst was het maart, vorig jaar was het al mei en dit jaar was het in juli nog niet klaar). Lichamelijk was het wel weer goed, maar mijn energielevel was/is nog steeds minimaal.
De voor mij slechte tijd van het jaar komt er weer aan en ik heb me dan ook voorgenomen om goed naar mijn lichaam te luisteren en op tijd thuis te blijven en niet door te lopen onder het mom van 'thuis voel ik me net zo beroerd, nu doe ik tenminste nog wat nuttigs'. Ik weet niet of ik het deze winter wel trek als ik bovenop mijn huidige klachten ook nog eens de lichamelijke klachten krijg die me sowieso 's winters al uitputten.
Je bent niet egoistisch bezig hoor. Het is net wat Annemie zegt, jij (en ik ook trouwens) zit nog in het begin van het traject. We kunnen alleen maar schrijven wat ons bezig houdt, tips geven is nu nog heel moeilijk. Ik vind het prettig om je verhalen te lezen, dus ga vooral zo door.
Afgelopen woensdag kon ik het ook niet opbrengen om mijn baas te bellen, ik was bang dat ik het verhaal niet goed over kon brengen of dat ik ging huilen. Ik heb hem toen een mail gestuurd waarin ik alles uitgelegd heb en hem gevraagd bij te bellen. Schrijven gaat voor mij vaak makkelijker dan praten en op deze manier is het voor ons beide makkelijker. Misschien is dit voor jou ook makkelijker.
Joose,
Ik denk ook dat het een combinatie is van werk en prive. En vooral ook een onbalans tussen werk en prive. Ik ben de afgelopen jaren veel ziek geweest en alle energie die ik had ging in mijn werk zitten. Zodra ik mijn bed uit kon komen was ik weer aan het werk, ondanks de bezwaren van zowel mijn collega's als mijn vriend. Hierdoor was ik thuis niet gezellig en was ik alleen nog maar bezig met de dingen die moesten (werk en huishouden). Ik vind mijn werk over het algemeen heel leuk en ik vind ook dat zodra het enigsinds kan, je moet gaan werken. Als je dan thuis dan niks mee kan, dan is dat maar zo. Zoals mijn ouders altijd zeiden, je hebt rechten en plichten en je moet eerst je plichten vervullen voor je recht hebt op je rechten. Ik denk dat ik daar een beetje in doorgeslagen ben.
Ik had geen energie voor leuke prive dingen en ik denk dat dat me ook wel opgebroken heeft. Het duurde steeds langer voor ik weer beter was (eerst was het maart, vorig jaar was het al mei en dit jaar was het in juli nog niet klaar). Lichamelijk was het wel weer goed, maar mijn energielevel was/is nog steeds minimaal.
De voor mij slechte tijd van het jaar komt er weer aan en ik heb me dan ook voorgenomen om goed naar mijn lichaam te luisteren en op tijd thuis te blijven en niet door te lopen onder het mom van 'thuis voel ik me net zo beroerd, nu doe ik tenminste nog wat nuttigs'. Ik weet niet of ik het deze winter wel trek als ik bovenop mijn huidige klachten ook nog eens de lichamelijke klachten krijg die me sowieso 's winters al uitputten.
zaterdag 11 september 2010 om 10:39
Ik heb trouwens van de week mijn ouders verteld dat ik een burnout heb. Het verbaasde ze niet eens. Het was dus toch duidelijker voor mijn omgeving dan ik dacht. Ik heb nog niemand gehoord die er verbaasd over was. Vanmiddag zie ik mijn broer en zus, als ik het kan opbrengen wil ik het hun ook vertellen. Als het me niet lukt, dan mail ik ze morgen maar denk ik. Ik vind dat ze het ook moeten/mogen weten, maar vind het heel moeilijk om het te vertellen. Ik had gister mijn broer aan de telefoon en hij gaf onbewust een perfecte voorzet, maar ik kreeg het niet mijn mond uit. Zo stom.
zaterdag 11 september 2010 om 11:32
Mensen, ik heb nog niet alles bijgelezen (ga ik eerdaags wel een keer doen), maar ik kan zeggen dat het leven na een burnout ook héél mooi kan zijn. Ik heb zeker een jaar ziek thuis gezeten met een burnout, maar ik ben nu weer helemaal gelukkig (eigenlijk gelukkiger dan vóór de burnout!!!). Ik durf nu te zeggen ik ben hersteld van mijn burnout. Ik moet nog wel af en toe even wat gas terugnemen, maar dat is niet erg.
Dus houd allemaal moed. Een burnout kan echt een ommekeer geven in je leven (uiteraard wil ik niet zeggen dat het makkelijk is, maar er is hoop!)
Dus houd allemaal moed. Een burnout kan echt een ommekeer geven in je leven (uiteraard wil ik niet zeggen dat het makkelijk is, maar er is hoop!)
zaterdag 11 september 2010 om 20:46
abc: Wat een herkenning weer. Ook ik ben zo opgevoed, eerst de dingen die moeten en dan pas iets voor jezelf. ALs dat je met de paplepel ingegeven is, is het zo moeilijk om dat los te laten zonder je vreselijk schuldig te voelen. Toch vind ik het nog steeds je juiste instelling, en probeer ik het ook mijn dochter zo mee te geven. Alleen probeer ik haar er wel wat milder in te laten zijn.
Goed dat je het aan je ouders verteld heb. Wat zit de schaamte diep he, dat je het eigenlijk niet eens aan je broer en zus durf te vertellen he. Probeer dat echt los te laten hoor.
josje37: Fijn dat het bij jou allemaal achter de rug is. Ook ik begin zachtjes aan te geloven dat de burnout me sterker maakt. Eigenlijk kan ik beter zeggen, dat het me verandert heeft. Ik ben zo wie zo milder geworden, en ik heb mezelf beter leren kennen.
Goed dat je het aan je ouders verteld heb. Wat zit de schaamte diep he, dat je het eigenlijk niet eens aan je broer en zus durf te vertellen he. Probeer dat echt los te laten hoor.
josje37: Fijn dat het bij jou allemaal achter de rug is. Ook ik begin zachtjes aan te geloven dat de burnout me sterker maakt. Eigenlijk kan ik beter zeggen, dat het me verandert heeft. Ik ben zo wie zo milder geworden, en ik heb mezelf beter leren kennen.
