Burnout?

Mijn email is ook mijn echte naam, daarom heb ik een extra anoniem e-mail adres aangemaakt. Ik heb geen verstand van mailen via Viva, maar ik zal eens kijken of het lukt.

Volgens mij is het gelukt.



Ik heb lekker even uurtje geslapen en voel me wat beter. Ben nog steeds wel moe. Ik heb vanmiddag ook in een van die boeken zitten lezen die ik op aanraden van de psycholoog gekocht heb en daarin stond dat mensen die een burnout hebben heel erg moeten uitkijken dat ze niet meteen te veel doen op dagen dat ze zich goed voelen omdat ze daar gewoon de energiereserves nog niet voor hebben. Dus niet de zolder gaan opruimen of fanatiek gaan schoonmaken. Vond ik wel herkenbaar, jij had van de week de keuken schoongemaakt en daar echt een terugval van en ik heb mijn huis ook opgeruimd en schoongemaakt en gister veel gedaan en krijg daar ook een klap van.



Ik moet nu eten, zal later nog wel wat meer dingen uit dat boek vertellen, staan echt wel goede dingen in.

Goedemorgen,



Ik moet er nu ook niet aan denken om naar een feest te gaan, veel te druk voor mij. Nou ben ik sowieso al niet zo'n feestganger, maar nu helemaal niet. Wel fijn dat het leuk was.



Ik heb twee boeken van Carien Karsten gekocht, 'Omgaan met burnout' en 'In 30 dagen uit je burnout'. In beide boeken staan veel goede dingen, maar ik heb denk ik het meest aan het tweede. Die eerste is me soms toch wat te algemeen, in die tweede staan veel meer concrete dingen waar ik wat mee kan. De titel van die tweede is wel misleidend, er staat in de inleiding al dat in 30 dagen uit je burnout niet haalbaar is. Eigenlijk zijn het 30 stappen waarbij elke stap wel een paar dagen kan duren. Ik lees het gewoon in een keer en doe de opdrachten niet echt, maar ga er toch over nadenken.



Ik heb je mail gekregen en je een uitgebreide mail terug gestuurd, ik hoop dat je die gekregen hebt. Als dat niet zo is, ik heb voor de zekerheid de tekst opgeslagen dus ik kan nog een poging doen.



Ik voel me wel redelijk de laatste dagen. Zaterdag was ik heel moe en heb ik 's avonds nog wel even zitten huilen van pure vermoeidheid, maar dat waren gewoon een paar tranen en geen enorme huilbuien. Ik begin me wel echt te vervelen, heb echt geen idee wat ik de hele dag/week moet doen. Ik kom niet verder dan beetje tv kijken, forummen en lezen. Maar daar ben ik na vorige week eigenlijk ook wel een beetje zat van. Morgen moet ik weer naar de psych en woensdag naar het ziekenhuis, dus dan heb ik nog iets wat de dag breekt, maar verder niks.



Jij hebt vandaag toch je eerste afspraak bij de psych? Heb je alweer iets van je baas gehoord over weer beginnen met werken?

Hhhmm, ik heb je toch echt mail gestuurd. Zal wel wat fout gedaan hebben. Kun je me uitleggen hoe jij mij die mail gestuurd hebt?



Succes bij de psych en bij je baas.

Ik heb je nog een berichtje gestuurd.

Ik heb de lange mail nog een keer gestuurd. Dit moest in gedeeltes omdat het bericht te lang was. Ik heb die melding zaterdag misschien ook wel gekregen, maar toen niet gezien. Ik hoop dat het zo leesbaar is voor je dan dat je de samenhang nog begrijpt.



Misschien toch een idee om een ook een nieuw anoniem email adres aan te maken. Is echt maar paar minuten werk via gmail.

Hoi Toffe,



Hoe was het bij de psycholoog? Kon je je verhaal kwijt?



Ik moet vanmiddag weer naar de psych, vorige keer dat ik geweest ben heb ik me de dag erna ziek gemeld. Ik ben benieuwd hoe het vanmiddag gaat daar en hoe ik me morgen voel. Als ik me morgen nog steeds wel goed voel dan wil ik volgende week weer halve dagen aan het werk. Nu maar hopen dat mijn baas en de bedrijfsarts dat goed vinden.



Wat mij heel erg heeft geholpen (helpt) is om dingen op te schrijven, zowel hier als echt op papier in een soort dagboek. Ik heb nu alles opgeschreven vanaf het moment dat een arts tegen mij zei dat ik een burnout had. Gisteren heeft mijn vriend dat allemaal gelezen en hij zei dat hij al heel duidelijk een verschil kon zien in hoe ik dingen opschreef. In het begin was het echt allemaal heel feitelijk zonder gevoel en nu komt steeds vaker mijn gevoel erin naar voren. Door dingen daadwerkelijk op te schrijven kan ik ze zelf ook beter benoemen en loslaten. Als ik ga zitten schrijven dan denk ik bewust na over wat ik voel en denk en probeer ik dat te verwoorden. Er staan nog wel een aantal zeer kromme zinnen in, maar ook dat wordt al steeds beter. Als ik gewoon zit te denken/piekeren/stressen blijft het allemaal een chaos in mijn hoofd en door het o te schrijven krijgt het een plekje. Geeft me echt rust.

Toffe,



Fijn dat het goed was bij de psycholoog. Eerste gesprek is inderdaad altijd intake. Ik vond het ook heel bijzonder dat zo'n psych al na een relatief kort gesprek zoveel weet over hoe je in elkaar zit.



Een hobby zoeken is voor mij ook nog een actiepunt, kan tot nu toe nog weinig verzinnen. Wat ik echt leuk vind is taarten bakken (zowel hartig als zoet), maar dat heeft dan weer als nadeel dat dat niet goed voor mijn lijn is. Ik vind het ook wel leuk om technisch lego of andere bouwpakketten in elkaar te zetten, maar wat moet ik er dan achteraf weer mee.



Om de dag een halve dag werken komt niet echt handig uit voor mij. Ik wil de woensdag voorlopig graag vrij houden omdat ik op dinsdag naar de psycholoog ga. Dan heb ik een dag rust na die tijd en dat lijkt me wel heel lekker.

Goedemorgen,



Ik ben gister naar de psycholoog geweest en ze was aangenaam verrast over waar ik allemaal mee bezig ben en welke inzichten ik zelf al gekregen heb. Ik moest wel meer gaan bewegen nu om mijn energieniveau weer te herstellen en het proces van inspanning en herstellen te gaan trainen. Omdat het voor mij een hele drempel is om eruit te gaan nu ik in de ziektewet zit en omdat ik met mijn astma sowieso moeite heb om regelmatig te bewegen kwam ze met het idee om fysiosport te gaan doen. Dat is onder begeleiding van een fysiotherapeut en specifiek gericht op herstel en conditie opbouwen na ziekte. Bij mijn huisarts zit een fysiotherapie praktijk in het gebouw waar zij heel goede verhalen over gehoord heeft. Dat ga ik dus gewoon maar doen, kan nooit kwaad.



Ze was wel verbaasd dat ik me ziek gemeld had, dat had ze niet verwacht. Ze vond het wel heel verstandig en hoewel ze voor snelle werkhervatting is, moest ik wel uitkijken dat ik niet te snel weer aan het werk ga omdat ik dan kans heb dat ik over een half jaar of een jaar weer net zo zit als nu. Toch denk ik dat het voor mij makkelijker is om vanuit een (gedeeltelijke) werksituatie verder aan mijn herstel te werken dan vanuit een volledige ziektewet. Ik heb vanmiddag een afspraak met mijn baas, dus dan zal ik hem dat ook voorleggen. Ik weet dat het mijn eigen keuze is om wel of niet te gaan werken, maar hij kan wel inschatten hoe de werkdruk nu is en hoe de sfeer is.



Ik kreeg gisteravond een heel leuk smsje van een collega die vroeg hoe het nu ging. Vond ik echt leuk, dat is echt het eerste wat ik van collega's hoor. En het was niet eens een directe collega, dit is een al wat oudere vrouw die soms heerlijk over ons kan moederen (haar zoon heeft bij mijn kamergenoot in de klas gezeten). Wat ik wel lastig vind is om dan niet eerlijk te kunnen zijn, heb dus ook niet echt gereageerd, maar alleen bedankt voor haar berichtje. Voelt een beetje rot, ze is echt geïnteresseerd en dan ben ik niet eerlijk, heel dubbel gevoel is dat. Van een collega waar ik toch echt wel een reactie van verwacht had (hij is een van de weinige die de echte reden weet) heb ik nog niks gehoord, dat valt me wel best tegen.



Hoe is het nu met jou?

Toffe,



Schrijven helpt mij heel erg. Zowel hier als inderdaad ook in een soort dagboek (ouderwets in een mooi schrift en mooie nieuw pen). Ik ben/was helemaal niet zo'n schrijver, maar ik vind het echt heel fijn.



Je klinkt nog niet heel goed moet ik zeggen. Volgens mij zit jij er nu nog dieper in dan ik, nu duurt het bij mij ook al wat langer, ik hoop voor je dat je je snel beter gaat voelen. Bij mij heeft de psycholoog daar echt wel aan meegeholpen. Hoop dat dat voor jou ook werkt.



Ik was vanmiddag in het ziekenhuis bij specialist en hij was erg tevreden, de rust doet mijn lichaam dus ook goed . Maar die rust zal nu wel snel weer minder worden. Ik heb net mijn baas gesproken en we hebben afgesproken dat ik langzaam thuis weer wat dingen ga oppakken. Morgen nog even wat concretere afspraken daar over maken en dan ga ik lekker weer wat nuttigs doen. Ik heb er echt zin in.

Hallo meiden,

Ik ben er weer! Ik ben vanmiddag pas thuisgekomen, er waren wat complicaties, dus vandaar dat het wat langer geduurd heeft. Ik hoop zo heel erg dat ik er nu eindelijk van af ben.



Zo te zien is er veel gebeurd bij jullie. Ik hou het kort, ga later weer wat uitgebreider reageeren, maar ik ben nu zo onwijs moe dat ik er even geen energie voor heb.



Groetjes Annemie

Hoi Annemie,



Welkom terug! Balen dat er complicaties waren, nu inderdaad maar hopen dat je er nu gewoon helemaal vanaf bent.



Ik heb vannacht weer slecht geslapen, mijn vriend is het er eigenlijk nog niet mee eens dat ik weer wil werken en zijn argumenten hebben de hele nacht door mijn hoofd gespeeld. Misschien heeft hij ook wel een beetje gelijk..... Moeilijk hoor allemaal.

Volgens mijn vriend doe ik precies wat mijn burnout (gedeeltelijk) veroorzaakt heeft als ik nu weer ga werken. Zodra ik weer een klein beetje energie heb ga ik de dingen doen die 'moeten'. Voor mijn gevoel moet ik werken, de was doen, boodschappen doen en mijn huis schoon houden. Eerst de dingen die moeten en dan pas de leuke dingen. En ik moet nu (om beter te worden) eigenlijk de dingen doen die leuk zijn en waar ik energie van krijg. Ik heb een Nintendo DS XL gekregen en ik vind het echt leuk om daar op te spelen, maar voel me tegelijk erg nutteloos als ik op de bank zit te spelen terwijl mijn collega's mijn werk erbij doen, mijn vriend boodschappen doet en mijn was nog steeds niet opgevouwen is. Door dat nutteloze gevoel, kan ik nog niet genieten van mijn rust en ontspanning en schiet ik er dus niks mee op.



Mijn vriend noemt het een vlucht als ik nu ga werken, ik vlucht in dat wat moet om maar niet te hoeven denken aan wat ik wil. Ik weet nog steeds niet wat ik zelf nu wil en echt leuk vind. Die hobby is echt een lastig punt voor me. Ik denk dat hij daar wel gelijk in heeft. Ik vind dat ik moet werken, voel me schuldig tegenover de rest van de wereld dat ik thuis zit en wil gewoon gezond zijn en 'normaal' zijn.



Ik word ook heel moe van alle dingen die ik nu moet, maar merk dat vaak pas de volgende dag.op het moment dat ik iets moet, zet ik mijn masker van vrolijkheid weer op en daarmee put ik mezelf uit. Gister ben ik naar het ziekenhuis geweest en ben ik op de terugweg even langs de drogist en de supermarkt gegaan. Heel normale dingen, maar om dat te doen moet ik me wel even een schop onder mijn kont geven. Ik zat nog in die flow van 'niks aan de hand, ik ben gewoon naar het ziekenhuis geweest, voor mij heel normaal dus niks bijzonders dat ik tijdens werktijd in de supermarkt loop' toen ik mijn baas belde. Hij vond me op dat moment goed klinken en geloofde dus ook wel toen ik zei dat het goed ging en dat ik weer wou werken.



Vanmorgen belde mijn baas weer, hij zou even voor mij inloggen op kantoor omdat dat de problemen die ik momenteel heb om thuis in te loggen zou moeten oplossen volgens onze helpdesk. Hij hoorde aan de manier waarop ik opnam al dat het niet goed ging vandaag. Toen ik dus vertelde wat mijn vriend gister tegen me gezegd had en dat ik daar de halve nacht over had liggen malen was hij heel resoluut. Ik moest niet uit schuldgevoel weer aan het werk gaan. Als dat de reden was, moest ik maar mijn DS pakken en wat leuks gaan doen. Als ik echt weer wou en kon werken, was hij daar blij mee, maar niet als ik uit schuldgevoel weer over mijn eigen grenzen heen zou gaan.



Mijn collega's weten (op twee na) inderdaad niet wat ik heb en dat maakt het eigenlijk nog wel moeilijker voor me. Met bronchitis of last van mijn nieren twee weken thuis blijven is al lang, nu ziet het er toch wel uit alsof het echt nog wel een paar weken langer gaat duren en dan wordt het toch wel moeilijk om over te blijven liegen. Ik ben altijd best wel open geweest over mijn ziekte(s) en dat kan nu niet en dat voelt best slecht.



Lang verhaal en ik hoop dat jullie het nog snappen.

Ik heb niet alles gelezen, maar wil jullie graag wat meegeven om over na te denken. Hopelijk kunnen jullie er iets mee.



- Probeer te accepteren dat je nu even niet jezelf bent.

- Neem afstand van dat waar je stress of een naar gevoel van krijgt. Dus ga niet je werk bellen of je mail checken. Hoe hard ook: niemand is onmisbaar, ze redden zich vast ook wel zonder jou!

- Je werkgever mag en wil je hier heus niet zomaar om ontslaan.

- Stel geen deadline voor wanneer je weer 'beter' moet zijn. Laat het gewoon gebeuren.

- Als je vandaag geen zin hebt in huishoudelijke werkzaamheden, dan niet. Laat het gaan, ook dat komt wel weer!

- Zorg voor ontspanning en voel je daar niet schuldig over.

- Je gezondheid is en blijft het allerbelangrijkste!



En zorg ervoor dat je weer helemaal jezelf bent voordat je weer aan de slag gaat!



Sterkte dames, er is echt licht aan het eind van de tunnel!!!!!!

quote:Iekx schreef op 23 september 2010 @ 13:03:

Ik heb niet alles gelezen, maar wil jullie graag wat meegeven om over na te denken. Hopelijk kunnen jullie er iets mee.



- Probeer te accepteren dat je nu even niet jezelf bent. Heel belangrijk,maar ook heel moeilijk

- Neem afstand van dat waar je stress of een naar gevoel van krijgt. Dus ga niet je werk bellen of je mail checken. Hoe hard ook: niemand is onmisbaar, ze redden zich vast ook wel zonder jou! En juist die wetenschap maakt dat ik nog meer weer aan het werk wil. Wat als ik overbodig word?

- Je werkgever mag en wil je hier heus niet zomaar om ontslaan. Daar ben ik ook totaal niet bang voor. Mijn baas gaat hier heel goed mee om.

- Stel geen deadline voor wanneer je weer 'beter' moet zijn. Laat het gewoon gebeuren. Controlfreak als ik ben is dit ook heel moeilijk

- Als je vandaag geen zin hebt in huishoudelijke werkzaamheden, dan niet. Laat het gaan, ook dat komt wel weer! Heb je ook gelijk in,maar wat ik niet doe gaat/moet mijn vriend doen en voor hem is dit ook niet makkelijk.

- Zorg voor ontspanning en voel je daar niet schuldig over. Goed punt. Maar wederom weer heel moeilijk.

- Je gezondheid is en blijft het allerbelangrijkste! Eens



En zorg ervoor dat je weer helemaal jezelf bent voordat je weer aan de slag gaat!



Sterkte dames, er is echt licht aan het eind van de tunnel!!!!!!Je hebt helemaal gelijk. Ik weet het allemaal wel, maar handel er niet naar. Tussen weten, voelen en doen zit bij mij veel verschil.

Ik ben even bijgelezen en ik moet zeggen dat jullie allebei de afgelopen week een berg verzet hebben. Lezen jullie zelf wel eens terug?

Toffe: Wat onwijs goed van je, dat begint in te zien dat je echt nog even niet kan werken, het klinkt of dat je begint te merken dat je niet onmisbaar bent en dat jij het belangrijkste bent. Jammer dat je alle afspraken op een week hebt, maar dat zet je wel met je neus op de feiten. Wanneer moet je weer naar de psych.

Abc: Goed van je dat ook jij begint in te zien dat het belangrijk is om even aan jezelf te denken. Wel fijn dat je een vriend hebt die je daaraan helpt herinneren. Ik weet als geen ander dat het superlastig is om op de bank te zitten terwijl er nog zo veel gedaan moet worden. Ik kan nu echt even niet anders dan op de bank zitten, en ik vind het zo moeilijk. Ik zie van alles wat gedaan moet worden, maar het lukt me nu echt niet en toch voel ik me er onwijs schuldig over.

Vooral de laatste zin die je schrijft is waar ik ook nog steeds niet mee om kan gaan: het grote verschil tussen voelen en weten. Ik heb vanmiddag nog aan de psych gevraagd, of het ooit op een lijn zou komen, maar ook zei kon er geen antwoord op geven.

quote:abc schreef op 23 september 2010 @ 14:12:

[...]

Je hebt helemaal gelijk. Ik weet het allemaal wel, maar handel er niet naar. Tussen weten, voelen en doen zit bij mij veel verschil.Ik snap dat het allemaal open deuren zijn, maar soms is het wel goed om het eens van iemand anders te horen of te lezen. Ik spreek uit ervaring overigens...