Relaties
alle pijlers
het leeftijdsverschil topic!
maandag 19 februari 2007 om 00:40
Regelmatig duiken hier topics op.... in de trant van Oudere man, jongere vriend, 22 jaar leeftijds verschil e.d. Ik volg die topics omdat ik zelf ook in een leeftijdsverschil situatie zit. Wat me opvalt is dat veel van onze angsten, twijfels en problemen op elkaar lijken. Is het een idee om er een centraal topic van te maken waarin een ieder die met leeftijdsverschil in de relatie te maken heeft en er met 'lotgenoten' over wil kletsen terecht kan?
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
Als het een suf idee is kan de moderator dit topic weer dichtgooien.
Ik trap wel af. Ben zelf 24 en mn verloofde (yeeeah ben nog steeds blij dat ik dat kan zeggen) is 41. We hebben in het begin problemen gehad die in de acceptatie sfeer lagen (mijn familie was er niet blij mee etc) en nu nog reageert niet iedereen even leuk maar we zitten nu in het stadium dat we daar écht lak aan hebben omdat we heel blij met elkaar zijn.
Ook vind ik wel leuk om te weten hoe je in de relatie terecht bent gekomen, of je het tegen hebt proberen te houden toen je achter het leeftijds verschil kwam etc.
vrijdag 5 maart 2010 om 08:40
Als je erachter komt dat hij het helemaal voor je is? Dan zou ik daar lekker van genieten!
En de laatste jaren van mijn leven... Natuurlijk weet ik dat de kans groot is dat hij eerder "oud" is, misschien zorg nodig heeft of veel eerder zal overlijden... Maar aan de andere kant, moet ik dan nu de man van mijn leven laten lopen omdat ik me zorgen maak over wat er over dertig of veertig jaar eventueel gebeurd? Je hebt geen garantie's, maar die heb je ook niet bij een man van eigen leeftijd.
Zomaar nieuwsgierig: Wat heeft hij voor bedrijf en waar komt hij vandaan?
En de laatste jaren van mijn leven... Natuurlijk weet ik dat de kans groot is dat hij eerder "oud" is, misschien zorg nodig heeft of veel eerder zal overlijden... Maar aan de andere kant, moet ik dan nu de man van mijn leven laten lopen omdat ik me zorgen maak over wat er over dertig of veertig jaar eventueel gebeurd? Je hebt geen garantie's, maar die heb je ook niet bij een man van eigen leeftijd.
Zomaar nieuwsgierig: Wat heeft hij voor bedrijf en waar komt hij vandaan?
woensdag 10 maart 2010 om 11:32
Hallo allemaal,
ik lees hier regelmatig mee en vind het nu toch maar eens tijd om zelf lid te worden!
ik zelf ben 30 jaar en heb een relatie met een man van 51. wij hebben 5 jaar een relatie.
in het begin vond ik het ook best moeilijk om met hem over straat te gaan, want ik had echt het gevoel dat iedereen ons aankeek. zo van he die loopt wel erg close met haar vader!!
maar nu denk ik daar niet eens meer over na, en heb ook niet meer het gevoel dat er iemand ons nastaart!
hij is erg rustig, ik nogal impulsief, en toch vult dat elkaar heel goed aan.. hij is toch mijn grote rustpunt in mijn leven.
ik lees hier regelmatig mee en vind het nu toch maar eens tijd om zelf lid te worden!
ik zelf ben 30 jaar en heb een relatie met een man van 51. wij hebben 5 jaar een relatie.
in het begin vond ik het ook best moeilijk om met hem over straat te gaan, want ik had echt het gevoel dat iedereen ons aankeek. zo van he die loopt wel erg close met haar vader!!
maar nu denk ik daar niet eens meer over na, en heb ook niet meer het gevoel dat er iemand ons nastaart!
hij is erg rustig, ik nogal impulsief, en toch vult dat elkaar heel goed aan.. hij is toch mijn grote rustpunt in mijn leven.
dinsdag 27 april 2010 om 16:21
Ik ben 17, hij is 38. Ik heb hem via internet leren kennen en toen deed hij zich voor als een jongen van 21. Na een paar weken msnen hebben we afgesproken en kon ik ook wel zien dat hij die leeftijd al een aantal jaar gepasseerd is, en kwam hij ermee dat hij 28 was. Ik geloofde hem uiteindelijk, en we hadden al acht maanden een serieuze relatie toen ik op zijn paspoort zag dat hij geen 29, maar 38 is. Ik was razend om het feit dat hij dit al die tijd voor me heeft verborgen, razend dat hij mij door deze leugen de gelegenheid heeft ontnomen om bewust voor een relatie met een leeftijdsverschil van 21 jaar te kiezen. Maar ik hou van hem, en in mijn ogen blijft hij toch mijn lieve mannetje.
dinsdag 27 april 2010 om 18:38
Wat een heftige verhalen hier, vind het knap hoe sommige mensen ermee omgaan.
Ik ben zelf 18 en mijn vriend is 29. Hij is echt leuk, en ik voorzie op dit moment geen problemen. Misschien heeft hij meer ervaring in vriendschappen / relaties / seks, maar dat houdt me niet tegen. Mijn gevoel was zo sterk, dat ik de uitdaging aangegaan ben. Ook mijn ouders accepteerden het vrij snel. Het verbaasde me meer dat het juist mijn leeftijdsgenoten waren die ervan schrokken ( Nog steeds een leuk onderwerp van discussie op school )
Moeders kon er wel om lachen, mijn zus is 25 en heeft een vriend van 20.
Ik ben zelf 18 en mijn vriend is 29. Hij is echt leuk, en ik voorzie op dit moment geen problemen. Misschien heeft hij meer ervaring in vriendschappen / relaties / seks, maar dat houdt me niet tegen. Mijn gevoel was zo sterk, dat ik de uitdaging aangegaan ben. Ook mijn ouders accepteerden het vrij snel. Het verbaasde me meer dat het juist mijn leeftijdsgenoten waren die ervan schrokken ( Nog steeds een leuk onderwerp van discussie op school )
Moeders kon er wel om lachen, mijn zus is 25 en heeft een vriend van 20.
donderdag 6 mei 2010 om 16:09
Ik heb ook een relatie met een oudere man.
Ik ben 23 en hij is 20 jaar ouder! Gelukkig reageerde iedereen in mijn en zijn omgeving positief.. het is vooral in het begin even slikken (ook voor mij)
Hij is al een keer getrouwd geweest en heeft al 2 (wat oudere) kinderen..Kom ik dan aan als 23 jarig ''broekie'' je gaat wel nadenken over wil ik nog kinderen.. moet dat dan maar nu, of kan ik nog een jaar of 2 wachten...
Ik heb besloten dat ik eerst ga genieten, het geluk dat ik hem getroffen heb en dat we zo goed bij elkaar passen en elkaar kunnen aanvullen en dat we gelukkig zijn als we bij elkaar zijn.
Ik ben 23 en hij is 20 jaar ouder! Gelukkig reageerde iedereen in mijn en zijn omgeving positief.. het is vooral in het begin even slikken (ook voor mij)
Hij is al een keer getrouwd geweest en heeft al 2 (wat oudere) kinderen..Kom ik dan aan als 23 jarig ''broekie'' je gaat wel nadenken over wil ik nog kinderen.. moet dat dan maar nu, of kan ik nog een jaar of 2 wachten...
Ik heb besloten dat ik eerst ga genieten, het geluk dat ik hem getroffen heb en dat we zo goed bij elkaar passen en elkaar kunnen aanvullen en dat we gelukkig zijn als we bij elkaar zijn.
donderdag 6 mei 2010 om 21:58
vrijdag 18 juni 2010 om 14:31
Ik heb ook een relatie met een oudere man. Ik ben 26 en hij 41. Hij is getrouwd geweest en heeft 2 kinderen. Heb eigenlijk altijd gezegd nooit een man met kinderen, maar ook mij is het overkomen. We hebben bijna een jaar nu een relatie.
Het is een leuk forum waar je veel herkenninspunten in terug ziet. Zo ben ik ook bang voor de toekomst, want ja hij zal toch echt eerder doodgaan dan ik. Maar heb genoeg mensen al in mijn omgeving verloren die heel jongen waren. Die garantie heb je nou eenmaal nooit, ook niet bij iemand van je eigen leeftijd.
Mijn grootste struikelblok is voornamelijk kinderen krijgen. Zelf ben ik ook nooit een kinderliefhebster geweest. Zijn kinderen vind ik echt geweldig en het is altijd gezellig, maar het zijn nooit mijn kinderen. In het begin van dit Forum kwam ook al die discussie, je heb voor je vriend gekozen met kinderen maar ik vind het leuk als ze komen maar als ze weggaan vind ik het ook leuk. Dat is niet omdat je ze vervelend vind maar omdat het toch heel anders is en niet van jou.
Mijn vriend wil absoluut geen kinderen meer en dat heeft hij vanaf dag 1 gezegd. Maar hoe kan je nu al in de toekomst kijken?? Aan de ene kant wil ik wel een kind maar aan de andere kant en zijn zoveel huwelijke/relatie kapot gegaan door kinderen. MIjn vrijheid is ook lekker (reizen, uiteten enz). Wat ik wel steeds meer aan mijzelf merk is dat ik ook iets van ons samen wil hebben. Hij heeft met zijn ex alles gehad (huwelijk, kinderen) ik wil ook die spanning van samen een kind krijgen, samen namen verzinnen. Maar ik hou ontzettend veel van hem, en dat is toch ook belangrijk.
Wat ik leuk vind aan deze forum is dat er veel meiden van mijn leeftijd een oudere man hebben.
Het is een leuk forum waar je veel herkenninspunten in terug ziet. Zo ben ik ook bang voor de toekomst, want ja hij zal toch echt eerder doodgaan dan ik. Maar heb genoeg mensen al in mijn omgeving verloren die heel jongen waren. Die garantie heb je nou eenmaal nooit, ook niet bij iemand van je eigen leeftijd.
Mijn grootste struikelblok is voornamelijk kinderen krijgen. Zelf ben ik ook nooit een kinderliefhebster geweest. Zijn kinderen vind ik echt geweldig en het is altijd gezellig, maar het zijn nooit mijn kinderen. In het begin van dit Forum kwam ook al die discussie, je heb voor je vriend gekozen met kinderen maar ik vind het leuk als ze komen maar als ze weggaan vind ik het ook leuk. Dat is niet omdat je ze vervelend vind maar omdat het toch heel anders is en niet van jou.
Mijn vriend wil absoluut geen kinderen meer en dat heeft hij vanaf dag 1 gezegd. Maar hoe kan je nu al in de toekomst kijken?? Aan de ene kant wil ik wel een kind maar aan de andere kant en zijn zoveel huwelijke/relatie kapot gegaan door kinderen. MIjn vrijheid is ook lekker (reizen, uiteten enz). Wat ik wel steeds meer aan mijzelf merk is dat ik ook iets van ons samen wil hebben. Hij heeft met zijn ex alles gehad (huwelijk, kinderen) ik wil ook die spanning van samen een kind krijgen, samen namen verzinnen. Maar ik hou ontzettend veel van hem, en dat is toch ook belangrijk.
Wat ik leuk vind aan deze forum is dat er veel meiden van mijn leeftijd een oudere man hebben.
zaterdag 31 juli 2010 om 14:39
Ik denk echt niet dat je het op die manier moet bekijken. Ik scheel maar 5 jaar met mn vriend maar toen hij 15 was en meisjes leuk vond speelde ik op mn 10e nog met barbies. Zo kun je het altijd wel kijken. Denk dat als je de 20 bent gepasseerd je heel goed zelf kunt inschatten wat goed aanvoelt en wat niet. Het belangrijkste is is dat je op 1 lijn zit, goed met elkaar kunt praten etc. Niet dat jij nog het feestbeest wil uithangen de komende 10 jaar terwijl je oudere vriend al een huismus is (kan natuurlijk ook wel werken hoor, maar hoor vaak dat het bijv door dit soort dingen botst)
Zou gewoon zelf oordelen of het prettig voelt voor jou
Zou gewoon zelf oordelen of het prettig voelt voor jou
zaterdag 31 juli 2010 om 14:53
Mijn vriend en ik schelen 8 jaar (19 en 27), toen we net verkering kregen was het 17 en 25. Krijg wel eens verbaasde blikken als ik mensen antwoord op de vraag hoe oud hij dan is als ik vertel over zijn eigen woning en werk en dergelijke.
23 en 31 gaat prima samen, zolang je wat elastiekje zegt wel dezelfde interesses hebt en ook kunt omgaan met verschillen.
23 en 31 gaat prima samen, zolang je wat elastiekje zegt wel dezelfde interesses hebt en ook kunt omgaan met verschillen.
donderdag 7 oktober 2010 om 12:30
Ik ga jullie ook even een hartstilstand bezorgen:
Mijn vriend en ik verschillen 27 jaar.
Ik ben 18, hij is 45.
Nou is het zo, dat hij nooit ouder dan een jaar of 38 wordt geschat, en ik nooit jonger dan een jaar of 24.
We zien er prima uit naast elkaar; staan onszelf wel eens te beoordelen in de spiegel. "Kan best zo, toch?"..
Ik heb (lekker standaard) al heel veel meegemaakt in m'n leven (ja, echt). Hierdoor ben ik veel ouder in m'n gedrag, en heb ik sowieso altijd relaties mannen die ouder zijn. Als ze jong zijn, wandel ik d'r namelijk zo overheen!
Mijn vriend daarentegen, is veel jonger in z'n gedrag. Gaat nog uit..onderneemt veel..geen dooie huismus dus. We geven elkaar tegengas en dat hebben we allebei erg nodig in een relatie.
Mijn moeder, oma en alle vrienden die er toe doen hebben hem al geaccepteerd; vinden hem eigenlijk stiekem heel leuk en goed bij me passen.
Zijn kant...dat is een wat moeilijker verhaal. Mensen schrikken ervan, vragen zich af waar hij in vredesnaam mee bezig is, hoe dat ooit goed kan gaan en of hij überhaupt met me kan praten..
Nou, dat kunnen we. We praten uuuuuuuuuuren met elkaar, zitten op één lijn, lachen, huilen... and so on.
Het is perfect!
Op 1 klein detail na... de leeftijd.
Nou is mijn instelling meer iets in de richting van.. ehm, wat weet iedereen over ons? Zitten zij soms met ons samen in deze relatie, al ruim 9 maanden? Weten zij wat we al hebben overwonnen en hoe gek we op elkaar zijn? Ik dacht het niet. Dus waarom zou ik me dan laten beïnvloeden door hun? IK doe dat dus ook niet. Hij wel.
We hebben nu al voor de 3e (?) keer "rust" ingelast. Hij wil wederom uitzoeken wat ie wil; hij heeft het nu aan een aantal mensen verteld. Die reacties waren niet allemaal even positief, maar goed, it could've been worse! Hij weet dondersgoed wat ie wil; hij druft alleen niet goed voor zichzelf op te komen. Hij denkt altijd eerst aan de mening van anderen, en wat zij wel niet van hem zullen denken.
FOUT!
Denk eens aan jezelf! Ik zeg het hem 1000x, maar het schijnt nog steeds niet tot hem te zijn doorgedrongen.
HOE, maak ik de liefde van m'n leven in vreeeeedesnaam duidelijk, dat er meer is in het leven dan voldoen aan verwachtingen van de "buitenwereld"?
Help.
Mijn vriend en ik verschillen 27 jaar.
Ik ben 18, hij is 45.
Nou is het zo, dat hij nooit ouder dan een jaar of 38 wordt geschat, en ik nooit jonger dan een jaar of 24.
We zien er prima uit naast elkaar; staan onszelf wel eens te beoordelen in de spiegel. "Kan best zo, toch?"..
Ik heb (lekker standaard) al heel veel meegemaakt in m'n leven (ja, echt). Hierdoor ben ik veel ouder in m'n gedrag, en heb ik sowieso altijd relaties mannen die ouder zijn. Als ze jong zijn, wandel ik d'r namelijk zo overheen!
Mijn vriend daarentegen, is veel jonger in z'n gedrag. Gaat nog uit..onderneemt veel..geen dooie huismus dus. We geven elkaar tegengas en dat hebben we allebei erg nodig in een relatie.
Mijn moeder, oma en alle vrienden die er toe doen hebben hem al geaccepteerd; vinden hem eigenlijk stiekem heel leuk en goed bij me passen.
Zijn kant...dat is een wat moeilijker verhaal. Mensen schrikken ervan, vragen zich af waar hij in vredesnaam mee bezig is, hoe dat ooit goed kan gaan en of hij überhaupt met me kan praten..
Nou, dat kunnen we. We praten uuuuuuuuuuren met elkaar, zitten op één lijn, lachen, huilen... and so on.
Het is perfect!
Op 1 klein detail na... de leeftijd.
Nou is mijn instelling meer iets in de richting van.. ehm, wat weet iedereen over ons? Zitten zij soms met ons samen in deze relatie, al ruim 9 maanden? Weten zij wat we al hebben overwonnen en hoe gek we op elkaar zijn? Ik dacht het niet. Dus waarom zou ik me dan laten beïnvloeden door hun? IK doe dat dus ook niet. Hij wel.
We hebben nu al voor de 3e (?) keer "rust" ingelast. Hij wil wederom uitzoeken wat ie wil; hij heeft het nu aan een aantal mensen verteld. Die reacties waren niet allemaal even positief, maar goed, it could've been worse! Hij weet dondersgoed wat ie wil; hij druft alleen niet goed voor zichzelf op te komen. Hij denkt altijd eerst aan de mening van anderen, en wat zij wel niet van hem zullen denken.
FOUT!
Denk eens aan jezelf! Ik zeg het hem 1000x, maar het schijnt nog steeds niet tot hem te zijn doorgedrongen.
HOE, maak ik de liefde van m'n leven in vreeeeedesnaam duidelijk, dat er meer is in het leven dan voldoen aan verwachtingen van de "buitenwereld"?
Help.
donderdag 7 oktober 2010 om 18:01
quote:JANE234632 schreef op 07 oktober 2010 @ 12:30:
HOE, maak ik de liefde van m'n leven in vreeeeedesnaam duidelijk, dat er meer is in het leven dan voldoen aan verwachtingen van de "buitenwereld"?
Help.Jane, als hij op zijn 45ste nog steeds wil voldoen aan de verwachtingen en meningen van de buitenwereld ben ik bang dat dat niet meer gaat veranderen.
HOE, maak ik de liefde van m'n leven in vreeeeedesnaam duidelijk, dat er meer is in het leven dan voldoen aan verwachtingen van de "buitenwereld"?
Help.Jane, als hij op zijn 45ste nog steeds wil voldoen aan de verwachtingen en meningen van de buitenwereld ben ik bang dat dat niet meer gaat veranderen.
vrijdag 8 oktober 2010 om 09:10
quote:Nathalie2008 schreef op 07 oktober 2010 @ 18:01:
[...]
Jane, als hij op zijn 45ste nog steeds wil voldoen aan de verwachtingen en meningen van de buitenwereld ben ik bang dat dat niet meer gaat veranderen....Maar stukje bij beetje vertelt hij tóch aan meer belangrijke mensen in zijn leven dat wij wat hebben..Hij is er dus zeker wél aan bezig...Telkens meer en meer, maar als hij 1 negatieve reactie krijgt, krabbelt hij weer even terug! Hij moet in één keer doorzetten en door het gezeik heen!
[...]
Jane, als hij op zijn 45ste nog steeds wil voldoen aan de verwachtingen en meningen van de buitenwereld ben ik bang dat dat niet meer gaat veranderen....Maar stukje bij beetje vertelt hij tóch aan meer belangrijke mensen in zijn leven dat wij wat hebben..Hij is er dus zeker wél aan bezig...Telkens meer en meer, maar als hij 1 negatieve reactie krijgt, krabbelt hij weer even terug! Hij moet in één keer doorzetten en door het gezeik heen!
zondag 10 oktober 2010 om 01:17
Hey, goed idee Christine!
Nou voel ik me heel stom, omdat het leeftijdsverschil tussen mij en de jongen die ik leuk vind eigenlijk best weinig is vergeleken met de meesten, maar toch voelt het niet goed.
Ik ben net 2 maanden 19 en hij is in februari 16 geworden.
Ik vind hem hartstikke leuk, hij is helemaal mijn type, ik kan goed met hem praten en voel me fijn bij hem, maar hij is dus 3 jaar jonger. En ik heb de hele tijd het gevoel als ik denk: laat ik wat ondernemen, dat ik verkeerd bezig ben. Dat het 'fout' is of raar ofzo omdat ik ouder ben. Nou vind ik de het verschil in leeftijd niet verschrikkelijk veel, maar het ligt er toch aan in wat voor fases je zit. Hij is net een man aan het worden en ik ben zeg maar al een vrouw! Wat vinden jullie ervan? Groetjes
Nou voel ik me heel stom, omdat het leeftijdsverschil tussen mij en de jongen die ik leuk vind eigenlijk best weinig is vergeleken met de meesten, maar toch voelt het niet goed.
Ik ben net 2 maanden 19 en hij is in februari 16 geworden.
Ik vind hem hartstikke leuk, hij is helemaal mijn type, ik kan goed met hem praten en voel me fijn bij hem, maar hij is dus 3 jaar jonger. En ik heb de hele tijd het gevoel als ik denk: laat ik wat ondernemen, dat ik verkeerd bezig ben. Dat het 'fout' is of raar ofzo omdat ik ouder ben. Nou vind ik de het verschil in leeftijd niet verschrikkelijk veel, maar het ligt er toch aan in wat voor fases je zit. Hij is net een man aan het worden en ik ben zeg maar al een vrouw! Wat vinden jullie ervan? Groetjes
maandag 15 november 2010 om 10:04
Up!
@LegallyJ: ik wil toch reageren op je bericht. Je moet denken wat je zelf wilt. Jouw geluk hangt niet af van onze mening. Ga er voor als je je er goed bij voelt! Ik kan me voorstellen dat een relatie met een jonger iemand vreemd is als vrouw, maar het hangt af van jullie samen. Hoe volwassen is hij voor zijn leeftijd, zitten jullie op dezelfde lijn enz. enz. Leeftijd is maar een getal, zeker bij maar 3 jaartjes verschil.
Zo, nu kan ik officieel meeschrijven. Ik heb dit topic al een paar keer bezocht, maar durfde niet zo goed te posten omdat ik nog niet alles op een rijtje had qua gevoelens, gedachten, angsten. Mijn vriend is 15 jaar ouder dan ik. We zien elkaar al een tijdje, maar sinds kort zijn we echt een koppel. Het heeft langer geduurd omdat ik net uit een relatie kwam, maar ook omdat ik dacht dat een man van 37 wel op zoek is naar iets voor langere duur (vooroordeel ten top!). Daar wilde ik eigenlijk niet aan, maar hoe meer ik hem zie, de beter ik hem leer kennen, de meer ik de tijd krijg van hem om alles op een rijtje te zetten… de meer dat ik het gevoel krijg dat dit wel zeker toekomst heeft. Ik heb mijn ouders verteld over hem, ze hoeven hem voorlopig nog niet te ontmoeten, maar ze willen wel dat ik gelukkig ben. En dat ben ik ook!
Het ‘geluk’ dat we hebben is dat we geen last hebben van de generatiekloof. Ik houd van oude muziek en oude films, dat is makkelijk praten. Dat vind hij ook erg fijn. En ik denk echt dat het gesprekken een stuk gemakkelijker maakt, zeker voor de toekomst. Ik ga niet zo mee met de huidige media en technologie, dus daarin staan we een beetje gelijk. Verder zijn we gewoon een normaal koppel, ik hou van hoe hij is, hoe we het samen hebben. Dat de ‘buitenwereld’ het goedkeurt (ouders, vrienden, broers) maakt het ook gemakkelijker.
Ik vind het niet raar dat wij voor elkaar gevallen zijn eigenlijk, heb altijd opengestaan voor een relatie met een oudere man. Dat vonden mijn ouders ook niet, alhoewel ze wel even aan 15 jaar verschil moeten wennen. Dat het nu echt zo is. Qua toekomst… het is nog pril. Zo staat hij er ook tegenover, dat is fijn want dat wil wel eens benauwen. Maar als het goed blijft gaan dan wil ik graag wat toekomstplannen aanpassen (eerder kinderen nemen bv.).
@LegallyJ: ik wil toch reageren op je bericht. Je moet denken wat je zelf wilt. Jouw geluk hangt niet af van onze mening. Ga er voor als je je er goed bij voelt! Ik kan me voorstellen dat een relatie met een jonger iemand vreemd is als vrouw, maar het hangt af van jullie samen. Hoe volwassen is hij voor zijn leeftijd, zitten jullie op dezelfde lijn enz. enz. Leeftijd is maar een getal, zeker bij maar 3 jaartjes verschil.
Zo, nu kan ik officieel meeschrijven. Ik heb dit topic al een paar keer bezocht, maar durfde niet zo goed te posten omdat ik nog niet alles op een rijtje had qua gevoelens, gedachten, angsten. Mijn vriend is 15 jaar ouder dan ik. We zien elkaar al een tijdje, maar sinds kort zijn we echt een koppel. Het heeft langer geduurd omdat ik net uit een relatie kwam, maar ook omdat ik dacht dat een man van 37 wel op zoek is naar iets voor langere duur (vooroordeel ten top!). Daar wilde ik eigenlijk niet aan, maar hoe meer ik hem zie, de beter ik hem leer kennen, de meer ik de tijd krijg van hem om alles op een rijtje te zetten… de meer dat ik het gevoel krijg dat dit wel zeker toekomst heeft. Ik heb mijn ouders verteld over hem, ze hoeven hem voorlopig nog niet te ontmoeten, maar ze willen wel dat ik gelukkig ben. En dat ben ik ook!
Het ‘geluk’ dat we hebben is dat we geen last hebben van de generatiekloof. Ik houd van oude muziek en oude films, dat is makkelijk praten. Dat vind hij ook erg fijn. En ik denk echt dat het gesprekken een stuk gemakkelijker maakt, zeker voor de toekomst. Ik ga niet zo mee met de huidige media en technologie, dus daarin staan we een beetje gelijk. Verder zijn we gewoon een normaal koppel, ik hou van hoe hij is, hoe we het samen hebben. Dat de ‘buitenwereld’ het goedkeurt (ouders, vrienden, broers) maakt het ook gemakkelijker.
Ik vind het niet raar dat wij voor elkaar gevallen zijn eigenlijk, heb altijd opengestaan voor een relatie met een oudere man. Dat vonden mijn ouders ook niet, alhoewel ze wel even aan 15 jaar verschil moeten wennen. Dat het nu echt zo is. Qua toekomst… het is nog pril. Zo staat hij er ook tegenover, dat is fijn want dat wil wel eens benauwen. Maar als het goed blijft gaan dan wil ik graag wat toekomstplannen aanpassen (eerder kinderen nemen bv.).
maandag 15 november 2010 om 16:17
Hallo forum lezers,
Toch leuk om te lezen dat er relaties zijn met een groot leeftijdsverschil die wel stand houden en die door de omgeving geaccepteerd worden. Ik heb onlangs nog een tijdje een realtie gehad met een man die 18 jaar ouder is. Ik ben 21 en hij is 39. Maar ondanks dat stapelgek op elkaar zijn hebben we er toch een punt achter gezet. Ik heb hem op het werk ontmoet en ben als een blok voor hem gevallen maar wist toen nog niet dat hij zo oud was. Maar ik dacht achja wat maakt het ook uit en we hebben het uiteindelijk toch geprobeerd. Ik vind de mening van mijn familie erg belangrijk en ik had het mijn zussen wel verteld maar mijn ouders niet. Deze steunde me wel, maar toch had ik mijn twijfels en hij ook. Want hoe zit het als ik later kinderen wil, want ik studeer nu nog. En hij heeft eigenlijk al een leven gehad. Hij heeft mij eigenlijk om mijn eigen bestwil laten gaan omdat ik in de periode van mij leven zit waarbij de Wereld, laten we het zo maar zeggen, aan met voeten ligt. Vind het wel erg jammer, maar zat ook met het probleem dat hij al 3 kinderen heeft van zijn vorig huwelijk en vind het toch lastig omdat ze maar 9 jaar jonger dan mij zijn.
Maar toch ben ik heel blij dat het toch bij mensen goed loopt en het geaccepteerd word. Want eigenlijk is leeftijd maar gewoon een getalletje en kan de Liefde alles overwinnen. Succes verde
Groetjes.
Toch leuk om te lezen dat er relaties zijn met een groot leeftijdsverschil die wel stand houden en die door de omgeving geaccepteerd worden. Ik heb onlangs nog een tijdje een realtie gehad met een man die 18 jaar ouder is. Ik ben 21 en hij is 39. Maar ondanks dat stapelgek op elkaar zijn hebben we er toch een punt achter gezet. Ik heb hem op het werk ontmoet en ben als een blok voor hem gevallen maar wist toen nog niet dat hij zo oud was. Maar ik dacht achja wat maakt het ook uit en we hebben het uiteindelijk toch geprobeerd. Ik vind de mening van mijn familie erg belangrijk en ik had het mijn zussen wel verteld maar mijn ouders niet. Deze steunde me wel, maar toch had ik mijn twijfels en hij ook. Want hoe zit het als ik later kinderen wil, want ik studeer nu nog. En hij heeft eigenlijk al een leven gehad. Hij heeft mij eigenlijk om mijn eigen bestwil laten gaan omdat ik in de periode van mij leven zit waarbij de Wereld, laten we het zo maar zeggen, aan met voeten ligt. Vind het wel erg jammer, maar zat ook met het probleem dat hij al 3 kinderen heeft van zijn vorig huwelijk en vind het toch lastig omdat ze maar 9 jaar jonger dan mij zijn.
Maar toch ben ik heel blij dat het toch bij mensen goed loopt en het geaccepteerd word. Want eigenlijk is leeftijd maar gewoon een getalletje en kan de Liefde alles overwinnen. Succes verde
Groetjes.
dinsdag 16 november 2010 om 20:28
Hoi Inge,
Zo te lezen heb je rationeel gehandeld in deze situatie. Klinkt bekend, zo keek ik ook eerst tegen mijn (nu) vriend aan. Maar uiteindelijk viel ik toch echt als een blok voor hem. Ik heb er lang over getwijfeld, tezamen met wat andere issues die de kop opstaken, maar uiteindelijk vind ik het op zijn minst het proberen waard.
Wat heeft je doen beslissen ermee te kappen? Want ook al heeft iemand kinderen, kijk maar hoeveel schrijfsters hier zijn die een vriend/man hebben met kind en er toch mee kunnen leven. En je wereld aan je voeten? Waarom zou het niet kunnen met een oudere partner? En zijn leven voorbij? Ik hoop het toch van niet zeg Hij mag dan veel meegemaakt hebben, maar hij zal toch nog altijd nieuwe dingen meemaken, ook met jou.
Ben er gewoon benieuwd naar. Ik hoop dat je nog eens komt kijken in dit topic.
Zo te lezen heb je rationeel gehandeld in deze situatie. Klinkt bekend, zo keek ik ook eerst tegen mijn (nu) vriend aan. Maar uiteindelijk viel ik toch echt als een blok voor hem. Ik heb er lang over getwijfeld, tezamen met wat andere issues die de kop opstaken, maar uiteindelijk vind ik het op zijn minst het proberen waard.
Wat heeft je doen beslissen ermee te kappen? Want ook al heeft iemand kinderen, kijk maar hoeveel schrijfsters hier zijn die een vriend/man hebben met kind en er toch mee kunnen leven. En je wereld aan je voeten? Waarom zou het niet kunnen met een oudere partner? En zijn leven voorbij? Ik hoop het toch van niet zeg Hij mag dan veel meegemaakt hebben, maar hij zal toch nog altijd nieuwe dingen meemaken, ook met jou.
Ben er gewoon benieuwd naar. Ik hoop dat je nog eens komt kijken in dit topic.
dinsdag 16 november 2010 om 22:12
Hoihoi, ik kom ook even om het hoekje kijken Mijn schatje is 16 jaar ouder dan ik (ik ben 25, hij is 41) en we hebben nu bijna een jaar een relatie.
Mijn ouders heb ik het eerst nog niet verteld, dat heb ik na ongeveer een week gedaan. Gelukkig vatten ze het ontzettend goed op; ze zagen natuurlijk hoe ik straalde! Ook anderen waren meteen positief, ik heb eigenlijk nog geen negatieve reactie gehoord aan mijn kant. Dat komt denk ik ook omdat hij vrij jong 'toont', hij wordt ook niet ouder geschat dan halverwege 30. Omdat ik helemaal gek ben op de schrijfster Jane Austen, noem ik hem vaak 'mijn Colonel Brandon', naar de man van een hoofdpersoon die haar aan het eind van het boek helemaal gelukkig maakt, met ongeveer hetzelfde leeftijdsverschil .
Door zijn broer en schoonzusje word ik nog steeds als 'minder' behandeld; niet open, maar in alles laten ze merken dat ze mij zien als neukmaatje voor tussendoor, en dat ze niet denken dat het écht serieus is tussen ons. Afgelopen week was daar het dieptepunt, toen zijn schoonzusje aan de telefoon zei: 'geef ditendit even door aan hem, en ik ga niet met jou in discussie, want ik heb niets met je te maken'. Op dat moment heb ik hem verteld dat ik genoeg had van zijn familie; hij mag naar ze toe gaan, maar ik doe het niet meer.
Nou gaat dit verhaal erg over de mensen om ons heen, maar daarbuiten zijn wij natuurlijk ook erg gelukkig samen Hij is zó ontzettend lief en leuk en, en, en... Nouja, ik wordt gewoon blij van hem!
Mijn ouders heb ik het eerst nog niet verteld, dat heb ik na ongeveer een week gedaan. Gelukkig vatten ze het ontzettend goed op; ze zagen natuurlijk hoe ik straalde! Ook anderen waren meteen positief, ik heb eigenlijk nog geen negatieve reactie gehoord aan mijn kant. Dat komt denk ik ook omdat hij vrij jong 'toont', hij wordt ook niet ouder geschat dan halverwege 30. Omdat ik helemaal gek ben op de schrijfster Jane Austen, noem ik hem vaak 'mijn Colonel Brandon', naar de man van een hoofdpersoon die haar aan het eind van het boek helemaal gelukkig maakt, met ongeveer hetzelfde leeftijdsverschil .
Door zijn broer en schoonzusje word ik nog steeds als 'minder' behandeld; niet open, maar in alles laten ze merken dat ze mij zien als neukmaatje voor tussendoor, en dat ze niet denken dat het écht serieus is tussen ons. Afgelopen week was daar het dieptepunt, toen zijn schoonzusje aan de telefoon zei: 'geef ditendit even door aan hem, en ik ga niet met jou in discussie, want ik heb niets met je te maken'. Op dat moment heb ik hem verteld dat ik genoeg had van zijn familie; hij mag naar ze toe gaan, maar ik doe het niet meer.
Nou gaat dit verhaal erg over de mensen om ons heen, maar daarbuiten zijn wij natuurlijk ook erg gelukkig samen Hij is zó ontzettend lief en leuk en, en, en... Nouja, ik wordt gewoon blij van hem!
woensdag 17 november 2010 om 08:12
@Alynia: wat lief zeg, Colonel Brandon! Klinkt ontzettend romantisch. Wat jammer zeg, van je schoonfamilie. Misschien moet je het wat tijd geven, dan komt het vanzelf. Stom dat mensen niet kunnen bedenken dat je allebei in een relatie zit, denken echt dat je als jong meisje met je kont hebt zitten draaien en hij daarom nu voor je gekozen heeft. Kortzichtig gewoon!
Bij mij is het mijn kant van de familie. Mijn moeder heeft er veel moeite mee. Zij was diegene die hem voorlopig nog niet wilt ontmoeten, dan moet het eerst wel serieus zijn volgens haar. Mijn broertje kent hem al via zijn werk en moest hem bij het eerste aanzicht al niet. Maar dat zal ook wel tijd nodig hebben. Als zij niet inzien dat hij me gelukkig maakt, tsja, jammer de bammer, denk ik dan. Ik denk er nog niet teveel over na.
Zijn familie is tot nu wel positief. Eén van zijn broers is getrouwd met een 15 jaar oudere vrouw. Wel toevallig. En een tante van hem had ook een man die 12 jaar ouder was. Ik heb tot nu toe zijn beste vriend en diens vriendin ontmoet, die ook erg positief en lief waren. Zijn moeder ook, ze is 75 en een heel lieve vrouw. Ik ben heel benieuwd om zijn broers te ontmoeten, maar denk wel dat het goed zit, ze zijn al heel blij dat hun broertje gelukkig is.
Bij mij is het mijn kant van de familie. Mijn moeder heeft er veel moeite mee. Zij was diegene die hem voorlopig nog niet wilt ontmoeten, dan moet het eerst wel serieus zijn volgens haar. Mijn broertje kent hem al via zijn werk en moest hem bij het eerste aanzicht al niet. Maar dat zal ook wel tijd nodig hebben. Als zij niet inzien dat hij me gelukkig maakt, tsja, jammer de bammer, denk ik dan. Ik denk er nog niet teveel over na.
Zijn familie is tot nu wel positief. Eén van zijn broers is getrouwd met een 15 jaar oudere vrouw. Wel toevallig. En een tante van hem had ook een man die 12 jaar ouder was. Ik heb tot nu toe zijn beste vriend en diens vriendin ontmoet, die ook erg positief en lief waren. Zijn moeder ook, ze is 75 en een heel lieve vrouw. Ik ben heel benieuwd om zijn broers te ontmoeten, maar denk wel dat het goed zit, ze zijn al heel blij dat hun broertje gelukkig is.
woensdag 17 november 2010 om 10:11
Hoi allemaal,
wil hier graag meeschrijven. Heb namelijk onlangs een man leren kennen die 15 jaar ouder is. Toen hij zei dat hij met me wilde afspreken was mijn 1e reactie ''dat kan toch niet''. Uiteindelijk toch gedaan, want waarom niet..en het was leuk, leuker dan verwacht. Hij is helemaal weg van me, en hij geeft mij ook een apart gevoel. Heb dat volgens mij niet bij exen gehad, het voelt bijzonder. Ik ben 28 en altijd ouder geweest voor mn leeftijd, heb oudere mannen ook altijd interessanter gevonden maar nooit bij nagedacht da tik zou daten met een man die 15 jaar ouder is.
Ik merk dat mn verstand de boventoon voert, die drukt mn gevoel en ik vind het heel lastig. Ik kan niet genieten van de kriebels, ik ben (nog) niet verliefd, ik duik nooit ergens hotel de botel in, maar hij doet wel iets met me. Hij heeft veel dingen die ik leuk vind in een man! Maar als ik naar hem kijk, vind ik hem leuk maar denk ik ook 'ja je ziet wel dat je ouder bent dan ik'. Logisch ook natuurlijk...ik voel me ook echt jong bij hem, ik kom in vergelijking bij hem net kijken natuurlijk, hoewel ik qua niveau en verstand niets voor hem onder doe. Ik ben heel volwassen en zelfstandig!
"wat vindt mn omgeving ervan''? Als hij 50 is ben ik pas 34. Ik heb een kinderwens, hij zal een oudere vader worden dan. Wat wil ik nou? enz...
Dit zijn vragen die constant door mn hoofd gaan, en ik vind het oprecht heel lastig. Het gaat zo tegen het plaatje in dat ik altijd in mn hoofd had, en ik ben ook gevoel voor mn omgeving.
Heb het mn moeder en een zus verteld en die zeggen dat ik mn gevoel moet volgen en niets moet aantrekken van anderen. Dat weet ik ook wel, maar waarom lukt me dat dan niet?
Ik vind het fijn om hier te lezen hoe jullie ermee omgaan, want ik vind het oprecht heel lastig! En het voelt als een dilemma, dat ik een keuze moet maken maar niet weet wat ik moet doen...stom he?
wil hier graag meeschrijven. Heb namelijk onlangs een man leren kennen die 15 jaar ouder is. Toen hij zei dat hij met me wilde afspreken was mijn 1e reactie ''dat kan toch niet''. Uiteindelijk toch gedaan, want waarom niet..en het was leuk, leuker dan verwacht. Hij is helemaal weg van me, en hij geeft mij ook een apart gevoel. Heb dat volgens mij niet bij exen gehad, het voelt bijzonder. Ik ben 28 en altijd ouder geweest voor mn leeftijd, heb oudere mannen ook altijd interessanter gevonden maar nooit bij nagedacht da tik zou daten met een man die 15 jaar ouder is.
Ik merk dat mn verstand de boventoon voert, die drukt mn gevoel en ik vind het heel lastig. Ik kan niet genieten van de kriebels, ik ben (nog) niet verliefd, ik duik nooit ergens hotel de botel in, maar hij doet wel iets met me. Hij heeft veel dingen die ik leuk vind in een man! Maar als ik naar hem kijk, vind ik hem leuk maar denk ik ook 'ja je ziet wel dat je ouder bent dan ik'. Logisch ook natuurlijk...ik voel me ook echt jong bij hem, ik kom in vergelijking bij hem net kijken natuurlijk, hoewel ik qua niveau en verstand niets voor hem onder doe. Ik ben heel volwassen en zelfstandig!
"wat vindt mn omgeving ervan''? Als hij 50 is ben ik pas 34. Ik heb een kinderwens, hij zal een oudere vader worden dan. Wat wil ik nou? enz...
Dit zijn vragen die constant door mn hoofd gaan, en ik vind het oprecht heel lastig. Het gaat zo tegen het plaatje in dat ik altijd in mn hoofd had, en ik ben ook gevoel voor mn omgeving.
Heb het mn moeder en een zus verteld en die zeggen dat ik mn gevoel moet volgen en niets moet aantrekken van anderen. Dat weet ik ook wel, maar waarom lukt me dat dan niet?
Ik vind het fijn om hier te lezen hoe jullie ermee omgaan, want ik vind het oprecht heel lastig! En het voelt als een dilemma, dat ik een keuze moet maken maar niet weet wat ik moet doen...stom he?
donderdag 18 november 2010 om 10:38
@Hoelagirl:
Ik herken je twijfels wel. Het is niet zomaar ‘de ideale situatie’. Maar dan vind ik kinderen de grootste issue, ook al hoeft deze echt niet de grootste te zijn. Als hij dat nog wil, waarom dan niet? Het risico is groter dat hij eerder overlijd, het kan, maar het hoeft niet. Als je er echt voor gaat, weet je wel: liefde overwint alles, dan kan het uiteindelijk allemaal best wel meevallen. Niet iedereen kan zijn ‘plaatje’ in uitvoering brengen en misschien moet je je wel eens laten vallen. Wellicht past die situatie veel meer bij jou. Wie niet waagt…
Ik ben juist makkelijker geworden door me te laten vallen. Eigenlijk trof ik mijn vriend om het juiste moment. Ik was net uit behandeling bij een psycholoog en had juist alles losgelaten waar ik me zo aan vastklampte omdat anderen dat wilden en hadden, het maatschappelijk verantwoordelijke om te doen. Met mijn ex ben ik gaan samenwonen omdat ik het ideale wilde: samenwonen, trouwen, kindjes krijgen. Nu na de therapie kijk ik daar anders tegenaan. Ik hou van mijn huis, mijn spulletjes, mijn leefomgeving en stijl. En dat wil ik voorlopig nog zo houden. Mijn vriend vind het prima, wilt ook nog niet samenwonen, en ik denk voor het eerst in mijn leven dat ik misschien wel eerst trouwen wil. Ik volg mijn eigen gevoelens en die zijn duidelijk van mezelf, niet omdat het
‘zo hoort’. Mijn vriend en diens leeftijd past perfect bij die gedachte. We zien wel waar het naartoe gaat, ik moet zeggen dat het voor het eerst in mijn leven rust geeft in plaats van de stress die ik altijd had. Je kunt je niet opdringen wat je niet wilt. Dat gaat je echt tegenstaan.
Ik herken je twijfels wel. Het is niet zomaar ‘de ideale situatie’. Maar dan vind ik kinderen de grootste issue, ook al hoeft deze echt niet de grootste te zijn. Als hij dat nog wil, waarom dan niet? Het risico is groter dat hij eerder overlijd, het kan, maar het hoeft niet. Als je er echt voor gaat, weet je wel: liefde overwint alles, dan kan het uiteindelijk allemaal best wel meevallen. Niet iedereen kan zijn ‘plaatje’ in uitvoering brengen en misschien moet je je wel eens laten vallen. Wellicht past die situatie veel meer bij jou. Wie niet waagt…
Ik ben juist makkelijker geworden door me te laten vallen. Eigenlijk trof ik mijn vriend om het juiste moment. Ik was net uit behandeling bij een psycholoog en had juist alles losgelaten waar ik me zo aan vastklampte omdat anderen dat wilden en hadden, het maatschappelijk verantwoordelijke om te doen. Met mijn ex ben ik gaan samenwonen omdat ik het ideale wilde: samenwonen, trouwen, kindjes krijgen. Nu na de therapie kijk ik daar anders tegenaan. Ik hou van mijn huis, mijn spulletjes, mijn leefomgeving en stijl. En dat wil ik voorlopig nog zo houden. Mijn vriend vind het prima, wilt ook nog niet samenwonen, en ik denk voor het eerst in mijn leven dat ik misschien wel eerst trouwen wil. Ik volg mijn eigen gevoelens en die zijn duidelijk van mezelf, niet omdat het
‘zo hoort’. Mijn vriend en diens leeftijd past perfect bij die gedachte. We zien wel waar het naartoe gaat, ik moet zeggen dat het voor het eerst in mijn leven rust geeft in plaats van de stress die ik altijd had. Je kunt je niet opdringen wat je niet wilt. Dat gaat je echt tegenstaan.
vrijdag 19 november 2010 om 20:29
Ik ben heel nuchter, en ik vind 'liefde overwint alles' dan ook een beetje overdreven klinken, hoewel ik weet dat het wel zo is. Ik vind het alleen moeilijk (altijd gehad) om me helemaal over te geven aan de liefde, stukje zelfbescherming is dat.
Daar komt dan bij dat deze situatie afwijkt van het plaatje in mijn hoofd, en ook afwijkt van 'zoals het hoort'..en dan komt mijn nuchtere persoonlijkheid om de hoek kijken en ga ik twijfelen of ik niet heel dom ben als ik hierin stap.
Het lijkt me heerlijk als je, zoals jij zegt, je kan laten vallen en maar zien hoe het loopt. Ik denk veel teveel na, denk veel te ver vooruit. Iedereen die ik erover spreek zegt, ga ervoor, je laat je geluk toch niet afhangen van een getal of mensen die er negatief over zijn? En zo simpel is het ook, dat weet ik...maar toch lukt het me (nog) niet.
Ik merk wel nu ik van een aantal dierbare mensen om me heen heb gehoord dat ik mn gevoel moet volgen en doen wat ik zelf wil, dat ik er iets relaxter in ben. Ik wil ook gewoon zo graag genieten van het gevoel, mijn verstand drukt dat tot nu toe weg en dat is zo jammer!
Hij heeft ook hetzelfde beeld van de toekomst, een kindje wil hij ook nog, dus we zitten daarin op 1 lijn. ipv dat ik geniet van die gedachte is het 1e wat ik dan denk 'ja maar dan krijgt mijn kind een oudere vader, dat had ik me nooit voorgesteld'
Mijn zus zei, wie zegt dat je er over 20 jaar nog bent? Wie garandeerd je dat je met een leeftijdsgenoot over 30 jaar nog samen bent?
Je weet het idd nooit van tevoren, en je weet ook nooit of je nou ergens echt goed aan doet of niet.
Was jij vanaf het begin al zo relaxt erin? Of heb je ook een tijdje getwijfeld? Hoelang zijn jullie nu samen, en hoe reageerd je omgeving?
Ik moet zeggen dat wij elkaar nog maar kort kennen hoor (3 weken) dus heel pril...maar ik kan het niet laten om vooruit te denken. Ik ben misschien ook wel bang dat het misgaat, bang gekwetst te worden en dat ik achteraf kan zeggen 'zie je wel, ik had nooit aan deze situatie moeten beginnen'
Pff...ik voel me echt een zeur, haha. Verliefdheid hoort leuk te zijn, en hoewel ik wat relaxter wordt, kan ik nog niet echt genieten van het gevoel.
Alle tips zijn welkom hoor! Misschien heb ik een steuntje in de rug nodig van ervaringsdeskundigen
Daar komt dan bij dat deze situatie afwijkt van het plaatje in mijn hoofd, en ook afwijkt van 'zoals het hoort'..en dan komt mijn nuchtere persoonlijkheid om de hoek kijken en ga ik twijfelen of ik niet heel dom ben als ik hierin stap.
Het lijkt me heerlijk als je, zoals jij zegt, je kan laten vallen en maar zien hoe het loopt. Ik denk veel teveel na, denk veel te ver vooruit. Iedereen die ik erover spreek zegt, ga ervoor, je laat je geluk toch niet afhangen van een getal of mensen die er negatief over zijn? En zo simpel is het ook, dat weet ik...maar toch lukt het me (nog) niet.
Ik merk wel nu ik van een aantal dierbare mensen om me heen heb gehoord dat ik mn gevoel moet volgen en doen wat ik zelf wil, dat ik er iets relaxter in ben. Ik wil ook gewoon zo graag genieten van het gevoel, mijn verstand drukt dat tot nu toe weg en dat is zo jammer!
Hij heeft ook hetzelfde beeld van de toekomst, een kindje wil hij ook nog, dus we zitten daarin op 1 lijn. ipv dat ik geniet van die gedachte is het 1e wat ik dan denk 'ja maar dan krijgt mijn kind een oudere vader, dat had ik me nooit voorgesteld'
Mijn zus zei, wie zegt dat je er over 20 jaar nog bent? Wie garandeerd je dat je met een leeftijdsgenoot over 30 jaar nog samen bent?
Je weet het idd nooit van tevoren, en je weet ook nooit of je nou ergens echt goed aan doet of niet.
Was jij vanaf het begin al zo relaxt erin? Of heb je ook een tijdje getwijfeld? Hoelang zijn jullie nu samen, en hoe reageerd je omgeving?
Ik moet zeggen dat wij elkaar nog maar kort kennen hoor (3 weken) dus heel pril...maar ik kan het niet laten om vooruit te denken. Ik ben misschien ook wel bang dat het misgaat, bang gekwetst te worden en dat ik achteraf kan zeggen 'zie je wel, ik had nooit aan deze situatie moeten beginnen'
Pff...ik voel me echt een zeur, haha. Verliefdheid hoort leuk te zijn, en hoewel ik wat relaxter wordt, kan ik nog niet echt genieten van het gevoel.
Alle tips zijn welkom hoor! Misschien heb ik een steuntje in de rug nodig van ervaringsdeskundigen
zondag 21 november 2010 om 16:47
@BarbaraAnn
Waarschijnlijk de grootste reden, dat voornamelijk hij heeft besloten om ermee te stoppen, is de grote afstand tussen ons. Ik ben namelijk onlangs voor mijn studie verhuisd en woon nu zo'n 300 km van hem vandaan. Daarnaast zat hij er ookwel een beetje mee dat ik maar zo weinig qua leeftijd met zijn kinderen scheel, en dat ging toch een beetje aan zijn geweten knagen. Daarnaast vond hij het ook wel een moeilijk idee dat ik een paar jaar geleden nog gewoon op de basisschool zat en een kind was. En om eerlijk te zijn ben ik ook wel bang voor de reaties van mijn naasten, en dan voornamelijk van familie en vrienden. Dat die het niet accepteren en als gevolg geen contact meer met me willen hebben. En ik ben een persoon die zich daar heel veel van aantrekt en me familie erg belangrijk vind en ook een beetje bindingsangst heb. Ondanks alles heb ik toch een beetje dubbele gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat we nu gewoon vrieden zijn en het toch geprobeerd hebben en aan de andere kant ook verdrietig en boos dat we het niet proberen door te zetten en kijken waar het naartoe gaat. Achja...
Inge!
Waarschijnlijk de grootste reden, dat voornamelijk hij heeft besloten om ermee te stoppen, is de grote afstand tussen ons. Ik ben namelijk onlangs voor mijn studie verhuisd en woon nu zo'n 300 km van hem vandaan. Daarnaast zat hij er ookwel een beetje mee dat ik maar zo weinig qua leeftijd met zijn kinderen scheel, en dat ging toch een beetje aan zijn geweten knagen. Daarnaast vond hij het ook wel een moeilijk idee dat ik een paar jaar geleden nog gewoon op de basisschool zat en een kind was. En om eerlijk te zijn ben ik ook wel bang voor de reaties van mijn naasten, en dan voornamelijk van familie en vrienden. Dat die het niet accepteren en als gevolg geen contact meer met me willen hebben. En ik ben een persoon die zich daar heel veel van aantrekt en me familie erg belangrijk vind en ook een beetje bindingsangst heb. Ondanks alles heb ik toch een beetje dubbele gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat we nu gewoon vrieden zijn en het toch geprobeerd hebben en aan de andere kant ook verdrietig en boos dat we het niet proberen door te zetten en kijken waar het naartoe gaat. Achja...
Inge!
