Burnout?

Abc: Wat goed, dat het al zo "lekker" loopt, dat je al naar een keer per twee weken kan. Bij mij is het nog steeds twee keer per week, en daar zit ook nog geen verandering in de komende zes weken.(zo lang staan de afspraken al gepland) Heel eerlijk er zit bij bij mij nog wel een hele grote onderlaag uit mijn jeugd, die het allemaal niet makkelijker heeft gemaak, en wat nu ook wel behoorlijk meespeelt. Wat bij mij ook wel gebeurd is dat het helemaal lekker gaat, op het moment als ik bij haar ben, maar dat kan de volgende dag weer heel anders zijn. Ik schrijf het wel uit in een g schema, als ik er dan nog niet uitkom dan bespreken we het de eerst volgende keer.

Ken jij ook het g- schema?



Suzy: Helaas ben ik het met abc eens, dat je wat kort door de bocht komt. Zoals je hebt kunnen lezen, heb ik de afgelopen weken in het ziekenhuis gewoond. En daar is heel vaak bloed ed nagekeken. In inderdaad een gedeelte van de klachten heeft een lichamelijke oorzaak. Maar helaas ook een groot gedeelte niet. Bij mij (en ook bij de anderen) heeft dat heel veel moeite gekost om dat te accepteren. Want juist een van de kenmerken van een echte burn out is dat het laatste wat je wil is: toegeven dat je het in je hoofd niet meer red.

Annemie,

Het g-schema ken ik niet. Kun je uitleggen wat dat is?

Bij mij zitten er ook wel dingen in mijn jeugd, maar ik heb niet de behoefte om die helemaal te analyseren en precies te weten waarom ik ben zoals ik ben. Ik ben zoals ik ben en daar moet ik mee leren omgaan en daar moet ik mijn eigen grenzen in trekken. De hoofdzaak is bij mij dat ik niet naar mijn lichaam luister en keer op keer te ver ga. Dat moet ik afleren en dat kan ik alleen zelf. De psycholoog kan me daarin wel tips geven, maar daarvoor hoef ik niet elke week heen.



Mijn gezondheid is gewoon niet helemaal goed en dat brengt beperkingen met zich mee. Ook dat moet ik gewoon accepteren en daar hoef ik me niet voor te schamen. Ik vond altijd dat het zo hoorde om gewoon fulltime te werken zolang je geen kinderen hebt. Kinderen zijn een goede reden om minder te gaan werken, maar inmiddels vind ik mezelf en mijn eigen gezondheid ook een goede reden om minder te gaan werken.



Het is misschien dan niet helemaal geëmancipeerd om als vrouw maar minder te werken, maar dat kan me nu niet zoveel meer schelen. Mijn zus en schoonzus hebben beide ook nooit fulltime gewerkt (ook niet toen ze nog geen kinderen hadden) en dat heb ik nooit raar gevonden, maar voor mezelf (met zwakkere gezondheid) vond ik dat wel raar. Op een of andere manier wou ik misschien bewijzen dat ik ondanks mijn ziekte toch gewoon fulltime kon werken, een huishouden erbij kon doen en een sociaal leven kon hebben. Dat is nu mislukt en mijn sociale leven en mijn eigen leven vind ik nu belangrijker dan mijn werk en mijn huishouden.



Ik ben inmiddels dus ook wel zover dat ik niet meer fulltime wil werken. Ik heb de mazzel dat ik een goed betaalde baan heb en het geld dus wel kan missen. Op advies van mijn broer (hij is advocaat gespecialiseerd in arbeidsrecht) ga ik dat nu echter nog niet tegen mijn baas zeggen. Ik ga eerst zorgen dat ik weer volledig herstel en weer fulltime werk. Als ik dan echt 100% beter ben, ga ik mijn contract naar beneden laten aanpassen.



Ik hoop dat jullie het nog snappen zo. Beetje warrig verhaal volgens mij. De essentie is een beetje: Ik ben zo als ik ben en daar moet ik mee leven en ik ben niks verschuldigd aan de buitenwereld.

Abc: Jeetje, ik begin stinkend jaloers te worden op je. Meid je gaat als een speer. Wat een inzicht. Voel je het ook echt zo? Of is het zoals je voor jezelf kan beredeneren? Daar gaat het bij mij nl heel vaak fout. Ik weet wel dat het zo is, maar mijn gevoel zegt iets heel anders.



Een g- schema is als volgt: Gebeurtenis, gedachte, gevoel, gedrag, gevolg. Voorbeeld: Je ziet iemand die je redelijk kent, en waar je normaal wel een praatje mee hebt. Je zegt gedag, en deze persoon reageert minimaal. De gedachte die bij mij dan onmiddelijk door mijn hoofd schiet, is wat heb ik verkeerd gedaan? Daardoor ga ik me heel erg rot voelen, en hou ik verder mijn mond. Het gevolg is dat een groot deel van mijn dag naar de kl.... is. Later hoor ik van iemand dat zij ontzettend beroerd was, dus dat het helemaal niet aan mij lag. Door er op deze manier naar te kijken kan ik er van leren dat iik onmiddelijk mijn gedachte aan moet passen, en zo de cirkel kan doorbreken.

Toffe: Ik hoop voor je dat de pillen nog even hun werk doen, en dat je nog even de tijd krijgt, om goed afscheid te nemen van jullie hondje.



Vooral het uitschrijven van zo een schema helpt mij heel erg, omdat ik dan echt met mijn neus op de feiten gedrukt word, waar het fout gaat. Dus idd bij jou baas: Hij doet lullig (gebeurtenis) Jij denkt: hij wil me kwijt (gedachte) Je voelt je niet serieus genomen (gevoel) Jij gaat lopen piekeren (gedrag) Jij bent doodmoe, en heb geen energie meer voor leuke dingen (gevolg). Op deze manier zie je inderdaad dat je op het moment van hij wil me kwijt al de mist ingaat. Dus daar moet je proberen wat anders te gaan denken. (makkelijk gezegd hoor).



Je bent trouwens goed bezig, dat je eindelijk voor jezelf kiest door niet te gaan werken en eindelijk een stukje ontspanning te gaan doen.

Annemie,

Ik voel het nu ook echt zo. Ik kon het heel lang al wel beredeneren, maar handelde er niet naar. Ik ben er nu helemaal klaar mee en ga gewoon doen wat ik wil. Daar heb ik zelf meer aan en daarmee de mensen om mij heen ook. Niemand heeft er wat aan als ik steeds op mijn tenen loop en me rot voel. Ik zelf nog wel het minst. Ik dacht altijd dat anderen heel veel van me verwachtten en geen begrip zouden hebben voor zwakte (want zo zag ik dat). Maar ik zie nu aan alle kanten om me heen dat iedereen er begrip voor heeft en niemand me zwak vindt. De mensen die de reden misschien niet zullen begrijpen en zullen reageren met 'Goed zo, een vrouw hoort ook niet zoveel te werken, die moet zorgen voor een net huis en eten koken voor de man' kunnen me toch al niks schelen en als zij willen denken dat ik minder ga werken om voor het huishouden te zorgen, dan denken ze dat maar.



Ik heb vorig jaar al op het punt gestaan om mijn contract te laten omzetten naar 32 uur. Ik heb dat toen niet gedaan omdat ik niet wou toegeven aan ziekte en omdat het heel druk was en ik mijn collega's niet met extra werk wou opzadelen. Nu kies ik voor mezelf en als het op het werk niet kan, dan moet mijn baas maar zorgen voor een extra kracht en anders blijft er gewoon werk liggen. De collega die nu met zwangerschapsverlof is, gaat straks ook minder werken (28 uur ipv 40), als ik ook 8 uur minder ga werken dan is dat samen 20 uur minder en daar kan dan mooi een parttimer op gezet worden.



Nu je dat schema zo uitlegt ken ik dat wel. Het zoontje van een vriendin heeft PDD-NOS en hij heeft dit ook geleerd tijdens een cursus. Klinkt wel heel goed. Lijkt ook wel een beetje op RET.



Toffe,

Ik hoop dat je nog een paar mooie dagen met je hondje kan hebben en rustig afscheid kunt nemen.



Als het werken je zoveel kost, moet je dat echt duidelijk aangeven naar zowel je baas als de arboarts en een stapje terug doen weer. Jij hebt in de tijd dat je nu thuis bent zoveel gedaan en gemoeten elke keer dat jij nog niet echt aan rust en aan jezelf toe bent gekomen volgens mij. Dat scheelt voor mij nog weer dat ik nog geen kinderen heb en dus thuis door de week ook echt alleen ben en rust heb als mijn vriend aan het werk is. Dat alleen zijn vliegt me nu weleens aan, maar in de eerste weken vond ik dat wel echt heel lekker en had ik dat ook echt nodig.



Ik ga zo een lang weekend met mijn moeder weg. Dat doen we elk jaar en dit stond dus al een paar maanden gepland. Ik heb er best zin in, alleen een beetje jammer dat ik sinds gisteren super verkouden ben en mijn hoofd en oren helemaal dichtzitten en mijn keel zeer doet van het hoesten en niezen. Slechte timing om nu verkouden te worden. Ik wens jullie een prettig weekend en ik ben er maandag weer.

abc: Ik vind het geweldig om iedere keer te lezen dat je in een korte tijd zo verandert bent. Ik hoop echt voor je dat je het vol kan houden en tzt idd naar een kleiner contract kan gaan.

Lekker genieten hoor dit weekend.



Toffe: Bij jou alles rustig? Hoe is het met de hond?



Hier ook echt een rustig weekend, man is slaapkamer aan het opknappen daar kan ik toch nog niet bij helpen, dus af en toe even koffie zetten en voor de rest maar niet in de weg lopen.

Toffe: Wat goed dat je een taart hebt gebakken. Heb je het ook echt met marsepein ed gedaan? Lekker samen met je dochtertje aan de slag geweest, of echt even tijd voor jezelf?

Jammer dat je het niet iedere dag kunt doen he. Misschien kleine taartjes?



Voor jezelf gaan zorgen hoor meis, dus echt aangeven dat het gewoon te hard gaat voor je. Het feit dat je weer slecht slaapt zegt m.i al genoeg. En anders ook weer even terug naar de huisarts gaan, Slapen is zo belangrijk, bij de drogist kan je eventueel ook melatomine halen, dat is een lichaamseigen stof wat soms ook nog wel kan helpen.



Abc: Lekker weekend gehad?



Hier gisteren nog even naar het strand geweest, dat is echt wel een van de plaatsen waar ik alles kwijt kan. Even langs de vloedlijn lopen, en alle zorgen meegeven aan de golven. Heerlijk. Merk dan ook wel dat mijn hoofd weer even een stukje leger is.

Goedemorgen,



Weekend was goed totdat ik oorontsteking kreeg. Wat doet dat vreselijk zeer. We zijn zondagavond dus ook maar terug gegaan ipv maandag. Ben gister bij de huisarts geweest en heb oordruppels en zware pijnstillers gekregen. Vannacht iets beter geslapen van de twee vorige nachten (beneden op de bank, kon in bed helemaal mijn houding niet vinden). Heb nu een loopoor en ben ook nog eens snotverkouden. Voel me erg beroerd dus.



Toffe,

Fijn dat je het bakken zo leuk vindt. Inderdaad jammer dat je dat niet dagelijks of zelfs niet wekelijks kan doen.



Annemie,

Ik ben ook dol op de zee. Helaas hier niet echt in de buurt. Is de slaapkamer mooi geworden?

Hoi Toffe,



Wat vervelend!!

Ik ben in februari burn-out geraakt en dacht ook: dit overkomt mij toch niet! Maar helaas toch wel en voelde me ook zo zwaar ellendig in die tijd. Leeg, huilerig, zag niets meer zitten en vond niets meer leuk.

De stap om aan te geven dat het echt niet langer ging vond ik heel moeilijk en en er echt te lang mee doorgelopen. Uiteindelijk bij mn moeder helemaal ingestort...

Ben wel diezelfde week naar de huisarts gegaan omdat ik echt niet meer wist hoe ik verder moest. Heb een afspraak gemaakt en tegen de assistente gezegd dat ik psychisch er helemaal doorheen zat. De huisarts zei meteen dat ik rust moest nemen en dat ik overduidelijk burn-out was.

T moeilijkste was het mn baas vertellen schaamde me ergens enorm. Gelukkig pikte ook hij het goed op.

Na maanden van bedrijfsarts (waar ik geen reet aan had maar goed) en psycholoog (enorm geholpen en loop er nu nog) ben ik nu weer een eind opgekrabbeld en voel ik me een stuk sterker. Volgende week ga ik weer fulltime aan de slag en hoop zo dat het weer helemaal gaat lukken!

Heb heus nog wel een weg te gaan maar ben wel enorm gegroeid. Iedereen zegt heel lief je komt er streker uit, ach laat maar kletsen dacht ik dan maar nu, 8 maanden later..Kan ik met recht zeggen dat ik er sterker door ben geworden en veel eerder aan de bel zal trekken in de toekomst.



Zo dat was mijn (beknopte) verhaal.

Hoe is het nu bij jou verder??

Hallo allemaal,

Toffe: Heb je een afspraak gemaakt bij de huisarts? Ik hoop dat die wat voor je kan betekenen, want zo te horen gaat het echt nog niet zo lekker. Als het echt niet anders kan, toch maar even aan de pammetjes, je hebt nu al lang genoeg getobt toch? En niet slapen maakt je zo vreselijk kapot, dan kan je ook gewoon niet opknappen.



Abc: Wat jammer dat het weekend niet helemaal geweest is wat je er van gehoopt had. Is het bij jou ook zo dat het toch lijkt alsof je bepaalde spanning toch uit in lichamelijke klachten? Heb je ook nog wel wat leuks kunnen doen?

Ik hoop dat je snel wat beter gaat voelen.



Jufkaar: Fijn dat je al weer zo ver bent dat je weer aan het werk kan. En ook mijn ervaring is wel dat je er sterker uitkomt, in sommige opzichten. Soms ook helemaal niet, ik moet juist leren om veel minder sterk te worden, dus me veel kwetsbaarder opstellen en veel eerder aangeven dat iets me niet lukt en hulp vragen.



Ik heb een baalmoment, ik ben net bij de psych geweest, en ze hadden een evaluatie over mij gehad. Zij vinden dus dat ik nog midden in de stabilisatie periode zit, en ze gaan pas rond oud en nieuw kijken of ik naar de volgende stap zou kunnen gaan. Terwijl ik dus zelf echt het gevoel heb af en toe best al wel een eind te zijn. Ik heb dat ook aangegeven, maar als ze dan komt met argumenten, dat ik nog steeds overspoeld kan worden door mijn emoties, en dat ik nog steeds niet om troost kan vragen, en dat ik nog steeds vind dat ik niet moet zeuren, hebben ze mischien wel gelijk. Maar ik heb er zo de balen van, ik ben al zo lang bezig twee keer in de week. Volgens mij ga ik het nooit leren.

Annemie,

Balen dat je psychologen vinden dat je minder ver bent dat je zelf vindt. Helaas hebben zij er meer ervaring mee en zullen ze waarschijnlijk wel gelijk hebben. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat je er de balen van hebt. Ik was ook best pissig op mijn psych toen ze zei dat het beter voor me was als ik me ziek zou melden. Ik kon toch zeker zelf wel beslissen of ik kon werken. Achteraf had ze wel gelijk. Jij zult het heus wel leren. Je hebt het de afgelopen tijd lichamelijk ook zwaar gehad en dat hakt er juist nu extra in. Dat staat je mentale 'genezing' in de weg.



Spanning en drukte uiten zich bij mij wel in lichamelijk klachten, maar dat is (tot nu toe) altijd hoofdpijn, vermoeidheid en huilen om niks. Deze oorontsteking komt volgens mij echt van de verkoudheid in combinatie met de jacuzzi waar ik afgelopen weekend drie keer in gezeten heb. Ik heb gegoogled op gehoorgang ontsteking en het wordt ook wel zwemmersoor genoemd. Zonder de jacuzzi had ik misschien ook wel oorontsteking gekregen, maar ik denk dat die jacuzzi het wel verergerd heeft.



Vrijdag en zaterdag waren prima. Vrijdag rustig die kant op gereden (drie uur rijden). We waren mooi op tijd en konden meteen in het huisje. Lekker onder de zonnebank geweest en in de jacuzzi. 's avonds lekker gegourmet samen en The Voice of Holland gekeken.



Zaterdag rustig wakker geworden en langzaam op gang gekomen. 's middags lekker gewinkeld (het was heel druk, dus we hebben het niet heel lang volgehouden, wel lekkere parfum gekocht voor mezelf en kleren voor mijn moeder uitgezocht), weer in de jacuzzi, lekker gegeten, filmpje gekeken en op tijd naar bed gegaan. Van zaterdag op zondag paar keer wakker geworden van de oorpijn, maar werd toch best lekker wakker.



Zondag lekker rustig aan gedaan, met paracetamol was de oorpijn best uit te houden. Zondag dus gezellig tegen elkaar gespeeld op de DS (ik heb gewonnen), weer in de jacuzzi en filmpje gekeken. Begin van de avond werd de oorpijn steeds erger. Huisartsenpost gebeld hoeveel paracetamol ik eigenlijk mocht hebben in combinatie met mijn andere medicijnen en maar vroeg naar bed gegaan. Kon niet slapen van de pijn en toen kwamen de tranen en de heimwee en besloot mijn moeder al heel snel dat we naar huis gingen. Zij heeft de boel dus ingepakt, mijn vader gebeld dat hij niet moest schrikken als zij midden in de nacht thuis kwam en ik mijn vriend gebeld dat we naar huis zouden komen. Uiteindelijk reden we om kwart over tien weg en waren we om kwart over een bij mij thuis. Ik heb echt elke vijf minuten op de klok gekeken en was erg blij toen we thuis waren. Natuurlijk meteen meer in tranen toen ik mijn vriend zag, was zo blij dat ik thuis was. Ik heb altijd al wel iets last van heimwee, maar zodra ik ziek ben wil ik helemaal thuis zijn en in mijn eigen bed liggen met mijn vriend naast me.



Na beroerde nacht (niet geslapen van de pijn, maar wel ontspannen door mijn eigen bed en het gesnurk van mijn vriend naast me) maandagochtend meteen de dokter gebeld en kon al vroeg terecht. Natuurlijk liep het enorm uit en hebben we bijna een uur gewacht voor ik aan de beurt was, maar ja, dat weet je bij een huisarts. Hij zag meteen dat het een flinke oorontsteking was en ik kreeg ook zonder problemen extra sterke pijnstillers. Apotheek duurde ook weer vreselijk lang en ik ging me steeds beroerder voelen. Toen we thuis waren gedruppeld, pijnstillers genomen en naar bed gegaan. Mijn vriend is toen naar zijn werk gegaan en heeft nog even geregeld dat zijn moeder bij me zou gaan kijken in de loop van de dag (zij woont vlakbij). Toen ik wakker werd was mijn hele kussen nat en vies van het vocht en het bloed dat uit mijn oor gekomen was. Tot nu toe loopt er nog steeds vocht en bloed uit mijn oor. Als het morgen niet over veel beter was moest ik weer komen van de huisarts. Ik denk dat ik voor de zekerheid maar heen ga, het is wel iets beter, maar ondanks maximale dosis pijnstillers en ook nog paracetamol erbij nog wel steeds pijn. Beter een keer teveel dan in het weekend weer zo'n pijn.



Oordruppels mogen ook niet met kapot trommelvlies en volgens mij is dat wel kapot inmiddels, anders kan er toch niet zoveel vocht en bloed uit mijn oor komen. Wil het gewoon even zeker weten.



Gister heb ik bijna de hele dag geslapen (alleen paar keer uurtje eruit geweest als mijn schoonmoeder kwam om te zorgen dat ik tenminste nog iets at) en vannacht ook doorgeslapen tot half acht. Ben nu al vanaf twee uur wakker en voel me best redelijk eigenlijk. Ben niet meer zo moe, maar nog wel pijn in mijn oor, doof en een loopoor (en supersnotterig).



Ik moet vrijdag naar de bedrijfsarts. Ik zit heel erg te twijfelen of ik die af zal bellen. Is een beetje onhandig als ik op mijn werk zit met een lekkend oor. Ziet er niet uit. Loop thuis aldoor met een handdoek op mijn schouder, maar dat lijkt ook zo raar op het werk. Zal morgen wel even aan de huisarts vragen of ik er een watje in mag doen zolang ik op mijn werk ben. Ik wil eigenlijk wel naar de bedrijfsarts, want ik wil wel een plan maken om het werk weer op te pakken. Volgende week is het hier herfstvakantie en is mijn baas vrij, dus ik wil graag voor die tijd nog even met hem wat plannen maken, maar ik mag van mijn baas niet werken zonder toestemming van de bedrijfsarts.

Sorry voor het lange verhaal.

Abc: Je hoef je toch niet te veronschuldigen voor een lang verhaal? Lekker juist wat te lezen! Meis, wat zal je je rot gevoeld hebben, gelukkig dat je moeder het snapte en de juiste beslissing nam, door naar huis te gaan.



Komt de bedrijfsarts bij jullie op het werk? Kan je niet alleen naar de ba gaan, zonder verder op je werk te komen? Plan van aanpak moet ik altijd samen met de medewerkster van p en o doen. Ik denk dat het niet echt handig is voor jou om volgende week te gaan beginnen zonder dat je baas er is. ( dan is er ook niemand die jou een beetje in de gaten houd he)



Dank je wel, dat je me ook weer even terug op aarde zet, ik weet ook wel dat ze gelijk hebben, maar toch. En daarom waardeer ik dit topic zo erg, jullie weten wat ik bedoel zonder dat ik het echt uit hoef te leggen. En ik kan gewoon even mijn frustratie af en toe kwijt, zonder dat ik gelijk het idee heb dat ik loop te zeuren.

Annemie,

De bedrijfsarts komt inderdaad op het werk. Wij hebben verschillende locaties en op elke locatie heeft hij een spreekkamer. Je kan dan kiezen tussen werklocatie of locatie dichter bij huis. Voor mij is werklocatie dichts bij huis, dus daarom gewoon daar.



Ik ga ook zeker niet beginnen zonder dat mijn baas er is (inderdaad omdat iemand me in de gaten moet houden en anderen moet remmen die dingen van mij willen). Maar wil wel al graag wat afspraken met hem maken over die week erna en hij wil geen afspraken maken over werkhervatting zolang ik geen toestemming heb van de bedrijfsarts. P&O'ers heb ik niks mee te maken. Die bemoeien zich bij ons volgens mij niet met dit soort dingen, dat gaat in overleg met medewerker, leidinggevende en bedrijfsarts. Of misschien doet alleen mijn baas dat zo en doen bazen van andere afdelingen dat wel via P&O. Ik vind het in ieder geval wel prettig om gewoon afspraken met mijn baas te maken. Hoef ik niks uit te leggen en hij zal me toch in ieder geval in het begin in de gaten moeten houden.



Graag gedaan hoor, je weer met beide benen op de grond te zetten. Ik vind het ook heel prettig dat ik hier met weinig woorden heel veel kan zeggen omdat jullie het gewoon snappen. Aan mensen die niet weten hoe een burnout voelt, kun je heel moeilijk uitleggen hoe het is en wat er met je gebeurd (is). Jullie verhalen helpen mij ook heel erg. Jij kan me echt goede inzichten geven en je zeurt echt niet hoor. Je schrijft op wat jou op dat moment bezig houdt en dan is alles goed. Ik vind het prettig om te lezen.



Ik ben vanmorgen weer naar de huisarts geweest ivm mijn oor. Ik heb nog steeds veel pijn en oor lekt ook nog heel erg. Het was een flinke ontsteking en arts vond dat er veel vocht uit kwam. Er zit een klein gaatje in mijn trommelvlies en vocht kon nog wel een week doorlopen. Ik heb antibiotica gekregen omdat het nu al zo lang duurde (en bijna weekend is) en maagbeschermers ivm de combinatie van medicijnen die ik nu krijg en het feit dat ik van de week aldoor zo misselijk was en daardoor bijna niks heb gegeten. Moet ook volgende week weer komen, hij wou zien hoe het dan is. Doofheid en gesuis kan nog wel zes weken duren. Morgen als ik naar de bedrijfsarts ga mocht ik wel een gaasje in mijn oor doen om het vocht op te vangen. Loop nu aldoor met een doekje op mijn schouder om het vocht op te vangen (als ik niet in bed lig tenminste, daar ligt een handdoek op mijn kussen), maar dat lijkt natuurlijk nergens naar. Watje mag niet ivm pluizen, ben benieuwd of ik zo'n gaasje er een beetje fatsoenlijk in krijg. Zal ook wel geen gezicht zijn, maar goed ik wil dat vieze vocht ook niet in mijn kleren hebben.



Toffe,

Hoe is het met jou? Je bent zo stil.

abc: Die oorontsteking klinkt behoorlijk heftig, fijn dat de huisarts het ook serieus neemt, en je even extra in de gaten houd. Ik moet morgen trouwens ook naar de bedrijfsarts, ik ben heel benieuwd, ik hoop zo dat ik eindelijk ook weer eens wat mag gaan werken. Afgelopen keer mocht het nog niet omdat de operatie er aan zat te komen, en toen vond ze het niet de moeite om voor die tijd met reintegratie te starten. Nu is dat ook geen excuus meer, dus ik zie het vol spanning tegemoet.



Toffe: Meis wat een rotnieuws zeg, het zat er aan te komen maar toch is het zooo moeilijk he. Gelukkig dat het thuis was en dat jullie er bij waren. Kan zo goed begrijpen dat je heel erg verdrietig bent. Toen die van ons ging heb ik ook wat afgehuild, als ik in de keuken kwam en ik keek naar het plekje waar ze altijd lag begon ik weer. Maar dat is niet erg, want het is toch een onderdeel van je gezinnetje, en je mag er gewoon om rouwen hoor. Aan de ene kant zeg ik; probeer morgen idd even te gaan werken, dan ben je er even uit, aan de andere kant dit kost weer wel heel veel energie.

Probeer morgen wel zelf even terug te bellen naar de arbo, en de situatie uit leggen waarom dat je vandaag even niet bereikbaar was, voordat je er misschien anders problemen mee krijgt.

In ieder geval heel veel sterkte.

Toffe,

Sterkte ermee. Wel fijn dat ze lekker rustig bij jullie thuis is gestorven in haar eigen mand en niet meer de stress heeft gehad van de auto en de dierenarts.



Ik zou zoals Annemie ook zegt wel even de arbo terug bellen. Niet bereikbaar zijn kan heel moeilijk over gedaan worden.



Annemie,

Hoe was het bij de bedrijfsarts? Mag je beginnen met reintegreren? Hoe staat je psych daar eigenlijk in, vindt hij/zij dat je weer kunt gaan werken?



Die oorontsteking is inderdaad heftig. Gelukkig helpt de antibiotica heel goed, heb echt een stuk minder last nu. Vannacht werd ik op een gegeven moment wakker en ik merkte dat ik geen pijn, geen gesuis en geen druk op mijn oor had. Voelde helemaal normaal. Vanmorgen wel weer veel pijn en behoorlijke vieze vlekken op mijn handdoek die op mijn kussen ligt, maar het gaat nu echt de goede kant op. Vanmorgen toen ik naar mijn werk was heb ik een gaasje in mijn oor gedaan en die was wel helemaal doorweekt toen ik die er thuis weer uit haalde. Komt nu ook nog veel troep uit, maar goed de ergste pijn is weg en dat scheelt al heel veel.



Het ging goed vanmorgen bij de bedrijfsarts. Ik mag weer heel langzaam gaan opbouwen. Mijn grootste valkuil is volgens hem mijn enthousiasme en ik moet echt heel voorzichtig zijn. Ik mag (zodra mijn oorontsteking over is) twee keer twee uur beginnen en dan langzaam opbouwen. Dat opbouwen moet dan in kleinere stapjes dan ik eigenlijk zou willen, als ik twee uur erbij wil, moet ik een uur doen. Over vier weken moet ik terug komen bij hem. Volgende week ga ik met mijn baas om tafel om concrete afspraken te maken (hij heeft halve week vrij, niet de hele) en dan kan ik die week erna weer beginnen. Ik heb er echt zin in. Ergens zie ik er ook wel tegenop, omdat ik toch bang ben dat het tegen gaat vallen, maar ik ga het gewoon doen en ik ga heel eerlijk zijn naar mezelf (en mijn omgeving) wat het met me doet en of ik het echt al weer kan.



Mijn nieuwe spelletje voor de DS is net bezorgd, dus die ga ik even proberen. Ik kom mijn weekend wel door op die manier.

Abc: Heerlijk dat je zachtjesaan weer mag beginnen, maar ga echt heel goed naar jezelf luisteren hoor. Waar ik mee de mist mee inging was dat ik 's morgens om negen uur begon, twee uur later was het dan 11 uur, en dan ga je natuurlijk niet naar huis, maar blijf je tot de lunch. Dus werd het toch 12 uur of half 1. Dus bij deze de tip ga pas om 10 uur beginnen, als je collega's dan gaan lunchen, dan kan jij naar huis. Helaas mag ik nog steeds niet van de arbo, tenminste ik mag wel een aantal uren werken, maar niet in mijn eigen functie. Ze moeten dus een andere functie voor me zoeken, en ze zeggen dat ze die niet hebben. Ik ben zelf weer strijd aan het voeren geweest met de arbo, dat ik vind dat ik prima in mijn eigen functie terugkan, maar helaas was het weer vechten tegen de bierkaai.

Ik krijg nu dus gewoon mijn salaris, maar hoef er niet voor te komen werken, en ik kan jullie vertellen dat ik me daar ontzettend kut over voel. Zijn zat mensen die zeggen: joh geniet ervan zou ik ook wel willen! Maar voor mij is het super frustrerend.



Toffe: Wat ik niet helemaal kan volgen is dat ze de arboarts in gaan schakelen? Wie heb je dan tot nu toe gesproken?

Als je dan nu pas echt de arts te spreken krijgt zou ik daar alleen maar heel blij mee zijn als ik jou was. Die kunnen toch het beste beoordelen wat je wel en niet kan, misschien dat je dan nu een keer eerlijk beoordeeld word. Voor jezelf zorgen en opkomen hoor meis. De laatste alinea zegt eigenlijk alles. Je houd van je werk maar nu kan je het gewoon even niet.

Hallo allemaal,



mag ik even inbreken? Heb enorm de behoefte mn verhaal te doen...

Weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus als het een onsamenhangend verhaal wordt, excuus.



Pfff....ik zit al 10 minuten te denken waar ik moet beginnen, heb al tig verschillende 'eerste zinnen' getypt....

Oke. Vriend geeft aan al een tijdje aan dat ie zich zorgen om me maakt, en vindt dat ik naar de huisarts moet. Hij denkt aan een burnout / overspannenheid. Nou hebben we daar beide geen ervaring mee, dus het is wat zoeken ofzo.

In het kort de situatie:



*drastisch ingekort...*



Ik hoop dat jullie de moeite willen nemen om mn verhaal te lezen en er eens over te spuien...

Hallo,



Meis, geen ervaringsdeskundige, maar meld je maandag alsjeblieft ziek.



Lees nog eens goed wat in je post staat

- misselijk (t/m overgeven aan toe) hoofdpijn, hartkloppingen, zweet-aanvallen, een totaal oncontroleerbaar trillend lichaam.

- kon weinig hebben, liep op mn tenen, kan geen grapjes e.d. meer hebben, moe, lusteloos, en ben gewoon mezelf niet. Heb geen zin om af te spreken met vriendinnen, het kost me moeite om leuk en gezellig te doen in gezelschap

- vriend en niet belanghebbende collegas uiten hun zorgen



Hoeveel signalen moet je nog meer hebben voor jij naar de dokter gaat?



Wat is belangrijker doorzetten en je bewijzen aan die bullebak van een leidinggevende of je eigen gezondheid en de relaties met je naasten, die wel naar je luisteren en zich zorgen over je maken?