Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zaterdag 23 oktober 2010 om 14:07
Marriss,
Natuurlijk mag je inbreken. Iedereen mag meeschrijven. Volgens mij moet je gewoon maandag een afspraak maken met de huisarts en je verhaal vertellen. Niet met een conclusie komen, maar gewoon je klachten en gevoelens vertellen zoals je ze hier hebt opgeschreven. Eventueel kun je deze tekst uitprinten en meenemen, als je dat niet uit je woorden komt, kun je dit laten lezen. Werken lijkt me niet heel verstandig. Dat doorzetten de aard van het beestje is, heeft je juist in deze situatie gebracht en moet je nu toch even negeren. Ik weet dat dat heel moeilijk is hoor, ik heb zelf ook veel te lang doorgezet.
Toffe,
Wat bijzondere manier van werken bij jullie arbodienst. Wel fijn dat je nu weer naar de arboarts zelf kan. Hij kan toch veel beter inschatten wat jij aan kan dan een niet medisch geschoold iemand. Ik hoop dat je snel bij de arts terecht kunt en dat hij je de tijd geeft om tot rust te komen. Ik mag nu na ruim zes weken weer beginnen met 2x 2 uur (en dat vond de bedrijfsarts al heel snel) en jij moest na twee weken alweer beginnen, lijkt mij een beetje snel.
Annemie,
Jammer dat het toch weer tegenviel bij de bedrijfsarts. Ergens kan ik me er wel wat bij voorstellen dat je niet in je eigen functie kunt beginnen. Als ik het goed heb onthouden heb jij een leidinggevende functie en dat lijkt me heel lastig om een paar uur per week te doen. Wel heel raar dat er geen andere functie voor je is. Het hoeft toch niet meteen een volledige functie te zijn. Desnoods kun je stommetjes werk doen om iemand anders te ontlasten.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het frustrerend vindt om wel geld te krijgen maar er niet voor mag werken. Ik bedacht van de week ook dat ik in september maar vijf dagen heb gewerkt en in oktober helemaal niks (komende week alleen afspraken maken en die week erna is het al november) en wel gewoon volledig loon heb gehad voor die maanden. Voelt inderdaad heel stom, maar dat zal ook wel aan ons plichtgevoel liggen. Hoe lang ben jij nu ziek? Na een jaar ga je toch naar 70% van je loon, komt dat al in zicht voor jou?
Mijn oor is al wat minder pijnlijk. Het lekt, klopt en suist nog wel dus blijft irritant. Gelukkig hebben we een lekker rustig weekend en hebben mijn vriend en ik even lekker tijd voor ons samen.
Natuurlijk mag je inbreken. Iedereen mag meeschrijven. Volgens mij moet je gewoon maandag een afspraak maken met de huisarts en je verhaal vertellen. Niet met een conclusie komen, maar gewoon je klachten en gevoelens vertellen zoals je ze hier hebt opgeschreven. Eventueel kun je deze tekst uitprinten en meenemen, als je dat niet uit je woorden komt, kun je dit laten lezen. Werken lijkt me niet heel verstandig. Dat doorzetten de aard van het beestje is, heeft je juist in deze situatie gebracht en moet je nu toch even negeren. Ik weet dat dat heel moeilijk is hoor, ik heb zelf ook veel te lang doorgezet.
Toffe,
Wat bijzondere manier van werken bij jullie arbodienst. Wel fijn dat je nu weer naar de arboarts zelf kan. Hij kan toch veel beter inschatten wat jij aan kan dan een niet medisch geschoold iemand. Ik hoop dat je snel bij de arts terecht kunt en dat hij je de tijd geeft om tot rust te komen. Ik mag nu na ruim zes weken weer beginnen met 2x 2 uur (en dat vond de bedrijfsarts al heel snel) en jij moest na twee weken alweer beginnen, lijkt mij een beetje snel.
Annemie,
Jammer dat het toch weer tegenviel bij de bedrijfsarts. Ergens kan ik me er wel wat bij voorstellen dat je niet in je eigen functie kunt beginnen. Als ik het goed heb onthouden heb jij een leidinggevende functie en dat lijkt me heel lastig om een paar uur per week te doen. Wel heel raar dat er geen andere functie voor je is. Het hoeft toch niet meteen een volledige functie te zijn. Desnoods kun je stommetjes werk doen om iemand anders te ontlasten.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het frustrerend vindt om wel geld te krijgen maar er niet voor mag werken. Ik bedacht van de week ook dat ik in september maar vijf dagen heb gewerkt en in oktober helemaal niks (komende week alleen afspraken maken en die week erna is het al november) en wel gewoon volledig loon heb gehad voor die maanden. Voelt inderdaad heel stom, maar dat zal ook wel aan ons plichtgevoel liggen. Hoe lang ben jij nu ziek? Na een jaar ga je toch naar 70% van je loon, komt dat al in zicht voor jou?
Mijn oor is al wat minder pijnlijk. Het lekt, klopt en suist nog wel dus blijft irritant. Gelukkig hebben we een lekker rustig weekend en hebben mijn vriend en ik even lekker tijd voor ons samen.
zaterdag 23 oktober 2010 om 14:14
Toffe: Nu snap ik het idd wel, de taken die bij jullie door de arbo gedaan worden, zijn bij ons ondergebracht bij p&o, dus die bellen regelmatig hoe dat het is ed. Dus als ik iemand van de arbo spreek is dat altijd de arts. Vandaar waarschijnlijk even de verwarring. Ik hoop in ieder geval dat het gesprek met de arts iets voor je oplevert.
Mariss: Als eerste een dikke . Wat goed van je dat je eindelijk eerlijk je verhaal hier neer durft te zetten. Als ik het zo lees klinkt het niet echt goed. Dat je zoveel lichamelijke klachten hebt zorgt ervoor dat je niet goed kan functioneren op je werk. Omdat je dat wel zo veel mogelijk probeert ben je roofbouw aan het plegen op je eigen lichaam. Helaas kan ik je uit eigen ervaring vertellen dat je dat heel lang vol kan houden, maar er komt een moment dat het echt fout gaat.
Daarom is het belangrijk dat er voor gezorgd word dat het niet zover komt, en de enigste die dat kan, dat ben jij.
Dus als jij vind dat je nu even niet kan werken, omdat je het gewoon niet meer trekt, dan zou je je idd ziek kunnen melden.
Dus concreet betekend dat, dat je in ieder geval maandag naar je huisarts moet gaan. Leg gewoon je klachten aan hem voor, en vraag in ieder geval iets wat er voor zorgt dat je weer kan slapen. Helaas weet ik ook wat dat met je doet, als je niet kan slapen, het maakt je kapot, en heeft er in mijn geval zelfs voor gezorgd dat ik twee weken op een paaz afdeling ben geweest, omdat ik echt niks anders meer kon dan alleen maar huilen.
Probeer sommige dingen ook van je af te zetten hoor meis. Is je leiding gevende een man? Dan is het logisch dat een van je collega's hem er op heeft moeten attenderen, en wees daar dan ook maar heel blij mee. Het zegt waarschijnlijk ook wel iets over jou nl: dat je een heel goed masker hebt, waar alleen de mensen die je echt kennen doorheen kunnen komen. Probeer de komende tijd dat masker vaker af te laten, en de hulp te gaan vragen die je echt nodig hebt.
Verder ben je van harte welkom om hier je frustraties en ellende van je af te komen schrijven. Mij heeft het in ieder geval heel erg geholpen omdat de anderen het kennen en vaak aan een half woord al genoeg hebben.
Mariss: Als eerste een dikke . Wat goed van je dat je eindelijk eerlijk je verhaal hier neer durft te zetten. Als ik het zo lees klinkt het niet echt goed. Dat je zoveel lichamelijke klachten hebt zorgt ervoor dat je niet goed kan functioneren op je werk. Omdat je dat wel zo veel mogelijk probeert ben je roofbouw aan het plegen op je eigen lichaam. Helaas kan ik je uit eigen ervaring vertellen dat je dat heel lang vol kan houden, maar er komt een moment dat het echt fout gaat.
Daarom is het belangrijk dat er voor gezorgd word dat het niet zover komt, en de enigste die dat kan, dat ben jij.
Dus als jij vind dat je nu even niet kan werken, omdat je het gewoon niet meer trekt, dan zou je je idd ziek kunnen melden.
Dus concreet betekend dat, dat je in ieder geval maandag naar je huisarts moet gaan. Leg gewoon je klachten aan hem voor, en vraag in ieder geval iets wat er voor zorgt dat je weer kan slapen. Helaas weet ik ook wat dat met je doet, als je niet kan slapen, het maakt je kapot, en heeft er in mijn geval zelfs voor gezorgd dat ik twee weken op een paaz afdeling ben geweest, omdat ik echt niks anders meer kon dan alleen maar huilen.
Probeer sommige dingen ook van je af te zetten hoor meis. Is je leiding gevende een man? Dan is het logisch dat een van je collega's hem er op heeft moeten attenderen, en wees daar dan ook maar heel blij mee. Het zegt waarschijnlijk ook wel iets over jou nl: dat je een heel goed masker hebt, waar alleen de mensen die je echt kennen doorheen kunnen komen. Probeer de komende tijd dat masker vaker af te laten, en de hulp te gaan vragen die je echt nodig hebt.
Verder ben je van harte welkom om hier je frustraties en ellende van je af te komen schrijven. Mij heeft het in ieder geval heel erg geholpen omdat de anderen het kennen en vaak aan een half woord al genoeg hebben.
zaterdag 23 oktober 2010 om 14:24
Abc: We waren tegelijk aan het schrijven. .
Het is zelfs zo dat ik volgend jaar maart al twee jaar in de ziekte wet zit. De eerste ziektedag was toen ik gereanimeerd ben. Daarvan ben ik toen vier maanden thuis geweest. Toen heb ik weer een maand of twee gewerkt, en daarna is mijn burn out er boven op gekomen. Maar ze mogen dan wel die tijd bij elkaar optellen. Ik heb nog steeds mijn volledige loon, maar ze willen me nu dus wel richting het wia taject hebben. En dat wil ik dus echt niet! Reintegreren ja ! Wia nee! Ik kan werken en ik wil werken dus ze zoeken maar wat. Maar het vreet weer zoveel energie, en daar heb ik zo de balen van.
Het is zelfs zo dat ik volgend jaar maart al twee jaar in de ziekte wet zit. De eerste ziektedag was toen ik gereanimeerd ben. Daarvan ben ik toen vier maanden thuis geweest. Toen heb ik weer een maand of twee gewerkt, en daarna is mijn burn out er boven op gekomen. Maar ze mogen dan wel die tijd bij elkaar optellen. Ik heb nog steeds mijn volledige loon, maar ze willen me nu dus wel richting het wia taject hebben. En dat wil ik dus echt niet! Reintegreren ja ! Wia nee! Ik kan werken en ik wil werken dus ze zoeken maar wat. Maar het vreet weer zoveel energie, en daar heb ik zo de balen van.
zaterdag 23 oktober 2010 om 19:07
Annemie,
We waren inderdaad tegelijk aan het schrijven. Misschien ben ik nu heel hard, maar kun je echt werken? Je geeft elke keer aan dat je zelf verder denkt te zijn dan de 'professionals' vinden. Ik snap heel goed dat je wilt werken, maar misschien is het wel verstandiger dat je dat nog niet doet en je daar ook even bij neerlegt. Door je hartstilstand is je ziekteperiode nu extra lang, dan komt de WIA inderdaad wel eng dichtbij. Kan me heel goed voorstellen dat je dat niet wilt.
Ik ben het wel volledig met je eens dat ze maar werk voor je moeten zoeken. En ik snap ook dat je baalt van al het gedoe en de energie die dat vreet.
We waren inderdaad tegelijk aan het schrijven. Misschien ben ik nu heel hard, maar kun je echt werken? Je geeft elke keer aan dat je zelf verder denkt te zijn dan de 'professionals' vinden. Ik snap heel goed dat je wilt werken, maar misschien is het wel verstandiger dat je dat nog niet doet en je daar ook even bij neerlegt. Door je hartstilstand is je ziekteperiode nu extra lang, dan komt de WIA inderdaad wel eng dichtbij. Kan me heel goed voorstellen dat je dat niet wilt.
Ik ben het wel volledig met je eens dat ze maar werk voor je moeten zoeken. En ik snap ook dat je baalt van al het gedoe en de energie die dat vreet.
zaterdag 23 oktober 2010 om 19:57
Bedankt voor jullie reacties. Toch wel fijn om wat bevestiging te krijgen dat ik me niet aanstel, dat ik niet 'gewoon' een schop onder mn k*nt nodig heb...
Volgens mij is de kogel door de kerk... hele ochtend op de bank zitten huilen, om 9u mn moeder gebeld en compleet overstuur mn verhaal gedaan. Vriend zat er inmiddels ook bij. Besloten dat ik me maandag ziek meld, vriend gaat mn leidinggevende bellen want ik krijg al een knoop in mn maag bij het idee dat ik dat zelf moet doen... En we gaan maandag naar de huisarts.
Heb vanmiddag (op aanraden van mn moeder) een potje sintjanskruid gehaald, iemand daar ervaring mee? Heb net al wat zitten googlen en dat was allemaal redelijk positief.
En nu...ben ik misselijk, heb hoofdpijn en ben erg huilerig. Maar goed, ik ga er vanuit dat dat (hopelijk gauw!) weer beter wordt... vanavond in ieder geval lekker tegen vent aankruipen op de bank, onder een dekentje met een kopje thee.
Volgens mij is de kogel door de kerk... hele ochtend op de bank zitten huilen, om 9u mn moeder gebeld en compleet overstuur mn verhaal gedaan. Vriend zat er inmiddels ook bij. Besloten dat ik me maandag ziek meld, vriend gaat mn leidinggevende bellen want ik krijg al een knoop in mn maag bij het idee dat ik dat zelf moet doen... En we gaan maandag naar de huisarts.
Heb vanmiddag (op aanraden van mn moeder) een potje sintjanskruid gehaald, iemand daar ervaring mee? Heb net al wat zitten googlen en dat was allemaal redelijk positief.
En nu...ben ik misselijk, heb hoofdpijn en ben erg huilerig. Maar goed, ik ga er vanuit dat dat (hopelijk gauw!) weer beter wordt... vanavond in ieder geval lekker tegen vent aankruipen op de bank, onder een dekentje met een kopje thee.
zaterdag 23 oktober 2010 om 21:01
Abc: Ik kan idd nog geen leiding geven aan een afdeling met 17 vaste krachten, en nog een paar hulpkrachten.
Maar ik kan wel stommetjeswerk doen, heb ik van de zomer ook een paar weken gedaan, en dat beviel me eigenlijk wel. Maar omdat nu die twee jaar er aan zit te komen moeten ze van de wet poortwachter naar een duurzaam passende functie gaan zoeken, en die hebben ze volgens p&o momenteel niet. ( Stommetjes werk is niet passend) Dus binnenkort weer een overleg met mijn baas hoe we nu verder gaan. Ik ga het idd van de week ook weer eens overleggen met de psychologen.
Mariss: Toch gefeliciteerd met je verjaardag. Fijn dat de beslissing genomen is, misschien geeft je dat nu al wel even lucht? Is jou baas per mail bereikbaar? Dan kan je misschien op die manier je in eerste instantie ziek melden? Het is wel heel lief van je vriend, maar de meeste werkgevers waarderen het toch meer als het zelf doet. Je hoeft je baas ook geen verdere info te geven hoor. Gewoon zeggen: Ik ben niet lekker dus kom ik niet werken. (Was je trouwens al beter gemeld van je buikgriepje? Anders hoef je niet eens te bellen)
Sint Janskruid heb ik geen ervaringen mee. ik heb er al wel eens over gehoord, en baat het niet dan schaad het ook niet, dus als jij denkt dat je er wat aan hebt, gewoon doen.
Laat je verder maar lekker even verwennen, je hebt het echt nodig de komende tijd.
Maar ik kan wel stommetjeswerk doen, heb ik van de zomer ook een paar weken gedaan, en dat beviel me eigenlijk wel. Maar omdat nu die twee jaar er aan zit te komen moeten ze van de wet poortwachter naar een duurzaam passende functie gaan zoeken, en die hebben ze volgens p&o momenteel niet. ( Stommetjes werk is niet passend) Dus binnenkort weer een overleg met mijn baas hoe we nu verder gaan. Ik ga het idd van de week ook weer eens overleggen met de psychologen.
Mariss: Toch gefeliciteerd met je verjaardag. Fijn dat de beslissing genomen is, misschien geeft je dat nu al wel even lucht? Is jou baas per mail bereikbaar? Dan kan je misschien op die manier je in eerste instantie ziek melden? Het is wel heel lief van je vriend, maar de meeste werkgevers waarderen het toch meer als het zelf doet. Je hoeft je baas ook geen verdere info te geven hoor. Gewoon zeggen: Ik ben niet lekker dus kom ik niet werken. (Was je trouwens al beter gemeld van je buikgriepje? Anders hoef je niet eens te bellen)
Sint Janskruid heb ik geen ervaringen mee. ik heb er al wel eens over gehoord, en baat het niet dan schaad het ook niet, dus als jij denkt dat je er wat aan hebt, gewoon doen.
Laat je verder maar lekker even verwennen, je hebt het echt nodig de komende tijd.
zaterdag 23 oktober 2010 om 23:16
Annemie, ik vind het belangrijk dat hij weet hoe het zit. Hij heeft in mijn ogen gefaald door mijn overduidelijke signalen niet serieus te nemen, en dat neem ik hem kwalijk. Ik vind dat hij moet weten hoe het ervoor staat... Hij heeft enorm veel mensen onder zich, dus een erg persoonlijke relatie hebben we niet. Hij weet wel dat ik op mn tenen liep, omdat hij die berichten nu van meerdere kanten heeft gekregen. Zijn mail wordt zoveel mogelijk gelezen / beantwoord door de secretaresse. Vind het daarom belangrijk om het hem persoonlijk te vertellen. Als ik zelf ga bellen gaat er alleen geen zinnig woord uitkomen, vandaar dat vriend het gaat doen. Die kan hem rustig vertellen wat er gebeurt is, wat voor klachten ik heb, en dat ik naar de huisarts ga.
Voelde me redelijk vanavond, lekker verstand-op-nul Ik hou van Holland gekeken met vriend, even later belde mn broer, en dan ben ik dus weer compleet van slag en heb (weer) de ogen uit mn kop gejankt. Wat krijg je daar hoofdpijn van he!!
Sorry dat ik zo ego post hier, ik heb hier net wel wat zitten lezen, heftige verhalen allemaal... heb alleen nog geen puf om me in ieders situatie in te lezen en te reageren, sorry. Komt vast nog wel! Ben wel heel blij dat ik hier even mn verhaal kwijt kan en dat er zo begripvol wordt gereageerd, bedankt
Voelde me redelijk vanavond, lekker verstand-op-nul Ik hou van Holland gekeken met vriend, even later belde mn broer, en dan ben ik dus weer compleet van slag en heb (weer) de ogen uit mn kop gejankt. Wat krijg je daar hoofdpijn van he!!
Sorry dat ik zo ego post hier, ik heb hier net wel wat zitten lezen, heftige verhalen allemaal... heb alleen nog geen puf om me in ieders situatie in te lezen en te reageren, sorry. Komt vast nog wel! Ben wel heel blij dat ik hier even mn verhaal kwijt kan en dat er zo begripvol wordt gereageerd, bedankt
zondag 24 oktober 2010 om 10:18
Marriss,
Ondanks de ellende toch gefeliciteerd met je verjaardag. Ego posten is niet erg. Dat hebben we allemaal wel eens gedaan in periodes. Jij hebt nu genoeg aan jezelf en daar moet je je niet schuldig over voelen. Goed dat je eerlijk bent geweest naar jezelf en naar je omgeving. Dat laatste is misschien nog wel moeilijker dan eerlijk zijn naar jezelf (vond ik wel, veel mensen die niet meteen heel dicht bij me staan weten nog steeds niks, maar ik zal er ook niet meer om liegen als ik ze zie).
Je vriend je baas laten bellen kan zoals Annemie zegt inderdaad heel verkeerd vallen bij je baas, juist omdat jullie niet zo'n goede band hebben. Misschien kun je proberen op te schrijven wat je hem wilt vertellen en dat dan als geheugensteuntje te gebruiken en je vriend naast je te hebben zodat hij eventueel de telefoon van je kan overnemen als het echt niet lukt?
Annemie,
Een passende functie ihkv Poortwachter zal inderdaad lastiger zijn dan gewoon werk vinden wat je kan doen. Mijn ervaring is dat er altijd wel werk is waar niemand aan toe komt omdat het eigenlijk geen prio heeft, maar wel makkelijk is dat het toch gedaan wordt. Een officiële vrije functie is een stuk lastiger. Die moet in een geval van dreigende WIA vaak gecreëerd worden en dan moet de werkgever wel mee willen werken. Ik hoop dat jouw werkgever een beetje mee wil en kan werken. Heb jij zelf ideeen over werk of een functie die jij binnen het bedrijf zou kunnen uitvoeren?
Toffe,
Blijkbaar is die manier van werken bij jullie arbo toch niet zo bijzonder. Bij Annemie is dat ook uitbesteed. Bij ons doet de leidinggevende dat gewoon zelf.
Hoe is het nu met je? Voel je je alweer wat rustiger?
Met mij gaat het wel goed. Dat stomme oor wordt nog niet echt snel beter, maar de moeheid en het ellendig voelen daarvan is toch heel anders dan de moeheid en ellendigheid van de burnout. Ik weet ook dat dit in ieder geval nog wel een week kan duren en dat de huisarts het goed in de gaten houdt. Eén voordeel heb ik wel, mocht het nu niet snel beter worden, ik loop al bij een KNO-arts. Ik moet over twee weken weer heen, als het dan nog niet beter is zal ik eens vragen of hij ook even naar mijn oren wil kijken ipv alleen naar mijn neus(holtes).
Ik ga morgen een schema maken voor mijn werktijden voor de komende weken. De tip van Annemie om om tien uur te beginnen neem ik absoluut mee. Hebben jullie nog andere tips?
Ondanks de ellende toch gefeliciteerd met je verjaardag. Ego posten is niet erg. Dat hebben we allemaal wel eens gedaan in periodes. Jij hebt nu genoeg aan jezelf en daar moet je je niet schuldig over voelen. Goed dat je eerlijk bent geweest naar jezelf en naar je omgeving. Dat laatste is misschien nog wel moeilijker dan eerlijk zijn naar jezelf (vond ik wel, veel mensen die niet meteen heel dicht bij me staan weten nog steeds niks, maar ik zal er ook niet meer om liegen als ik ze zie).
Je vriend je baas laten bellen kan zoals Annemie zegt inderdaad heel verkeerd vallen bij je baas, juist omdat jullie niet zo'n goede band hebben. Misschien kun je proberen op te schrijven wat je hem wilt vertellen en dat dan als geheugensteuntje te gebruiken en je vriend naast je te hebben zodat hij eventueel de telefoon van je kan overnemen als het echt niet lukt?
Annemie,
Een passende functie ihkv Poortwachter zal inderdaad lastiger zijn dan gewoon werk vinden wat je kan doen. Mijn ervaring is dat er altijd wel werk is waar niemand aan toe komt omdat het eigenlijk geen prio heeft, maar wel makkelijk is dat het toch gedaan wordt. Een officiële vrije functie is een stuk lastiger. Die moet in een geval van dreigende WIA vaak gecreëerd worden en dan moet de werkgever wel mee willen werken. Ik hoop dat jouw werkgever een beetje mee wil en kan werken. Heb jij zelf ideeen over werk of een functie die jij binnen het bedrijf zou kunnen uitvoeren?
Toffe,
Blijkbaar is die manier van werken bij jullie arbo toch niet zo bijzonder. Bij Annemie is dat ook uitbesteed. Bij ons doet de leidinggevende dat gewoon zelf.
Hoe is het nu met je? Voel je je alweer wat rustiger?
Met mij gaat het wel goed. Dat stomme oor wordt nog niet echt snel beter, maar de moeheid en het ellendig voelen daarvan is toch heel anders dan de moeheid en ellendigheid van de burnout. Ik weet ook dat dit in ieder geval nog wel een week kan duren en dat de huisarts het goed in de gaten houdt. Eén voordeel heb ik wel, mocht het nu niet snel beter worden, ik loop al bij een KNO-arts. Ik moet over twee weken weer heen, als het dan nog niet beter is zal ik eens vragen of hij ook even naar mijn oren wil kijken ipv alleen naar mijn neus(holtes).
Ik ga morgen een schema maken voor mijn werktijden voor de komende weken. De tip van Annemie om om tien uur te beginnen neem ik absoluut mee. Hebben jullie nog andere tips?
zondag 24 oktober 2010 om 16:06
Mariss: Fijn dat je een even een stukje ontspanning had. En laat je tranen maar lekker gaan hoor, het zullen voorlopig de laatste nog niet zijn.
Ik snap dat je eigenlijk iemand zoekt waar je je frustraties op kan uiten. Het is een van de meest moeilijke dingen aan een burn out, dat je moet accepteren dat je het niet meer trekt. En dat je ingehaald bent door je eigen beperkingen. Zoals ik het nu lees, zie je in je baas een enorme zondebok, want als hij je eerder serieus genomen had, was het bij jou niet zover gekomen. (Als je eerlijk bent, is dit dan een reeele gedachte?)
Ik denk zeker dat je dat bespreekbaar moet maken dat je het zo ervaren heb, maar ik betwijfel heel erg of dit nu het juiste moment is. Neem even afstand, en laat alles even tot rust komen. Vraag dan een persoonlijk gesprek aan, en ga er dan in alle rust over praten. Meld je nu ziek, en hou het verder kort, alles wat nu in emotie gezegd word, kan straks tegen je gebruikt worden.
Toffe: Hoe is het? Het is al lang geleden dat ik iets van je gehoord heb van de psych (of heb ik niet goed gelezen). Schiet je naar je gevoel daar al wat op?
Abc: Wat ben je toch weel lekker ongeduldig he meis? haha Een loopoor heeft ook gewoon tijd nodig hoor .
Ik heb geen idee wat ik voor ander werk zou moeten doen, dit is wat ik wilde en waar ik heel erg mijn best voor heb gedaan. En dat ik nu dus misschien afscheid moet gaan nemen, en iets anders moet gaan zoeken, maakt me onwijs verdrietig. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik iets anders ga doen.
Maar om echt terug te kunnen naar mijn eigen functie, moet er nu echt een temijn gesteld worden waarbinnen ik weer terug zou zijn. En ik ben ook wel zo eerlijk naar mezelf, dat daar gewoon nog geen zinnig woord over is te zeggen. Ik merk wel dat ik er erg warrig over ben. Dus echt voer voor de therapie van de week.
Nog een tip, voor je werktijden; afspreken met iemand om bijvoorbeeld 13.00. Heb je nog een reden om echt weg te gaan.
Ik snap dat je eigenlijk iemand zoekt waar je je frustraties op kan uiten. Het is een van de meest moeilijke dingen aan een burn out, dat je moet accepteren dat je het niet meer trekt. En dat je ingehaald bent door je eigen beperkingen. Zoals ik het nu lees, zie je in je baas een enorme zondebok, want als hij je eerder serieus genomen had, was het bij jou niet zover gekomen. (Als je eerlijk bent, is dit dan een reeele gedachte?)
Ik denk zeker dat je dat bespreekbaar moet maken dat je het zo ervaren heb, maar ik betwijfel heel erg of dit nu het juiste moment is. Neem even afstand, en laat alles even tot rust komen. Vraag dan een persoonlijk gesprek aan, en ga er dan in alle rust over praten. Meld je nu ziek, en hou het verder kort, alles wat nu in emotie gezegd word, kan straks tegen je gebruikt worden.
Toffe: Hoe is het? Het is al lang geleden dat ik iets van je gehoord heb van de psych (of heb ik niet goed gelezen). Schiet je naar je gevoel daar al wat op?
Abc: Wat ben je toch weel lekker ongeduldig he meis? haha Een loopoor heeft ook gewoon tijd nodig hoor .
Ik heb geen idee wat ik voor ander werk zou moeten doen, dit is wat ik wilde en waar ik heel erg mijn best voor heb gedaan. En dat ik nu dus misschien afscheid moet gaan nemen, en iets anders moet gaan zoeken, maakt me onwijs verdrietig. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik iets anders ga doen.
Maar om echt terug te kunnen naar mijn eigen functie, moet er nu echt een temijn gesteld worden waarbinnen ik weer terug zou zijn. En ik ben ook wel zo eerlijk naar mezelf, dat daar gewoon nog geen zinnig woord over is te zeggen. Ik merk wel dat ik er erg warrig over ben. Dus echt voer voor de therapie van de week.
Nog een tip, voor je werktijden; afspreken met iemand om bijvoorbeeld 13.00. Heb je nog een reden om echt weg te gaan.
zondag 24 oktober 2010 om 19:26
Annemie,
Ik ben inderdaad ongeduldig aangelegd. Ik wil gewoon dat dat oor weer normaal doet. De doofheid en het gesuis is zo nog tot daar aan toe, maar dat lekken is echt heel irritant. Ik loop nu al bijna een week met een doekje op mijn schouder, elke nacht weer een vies kussen (handdoek) en al die vieze prut in mijn haar. Moet gewoon geduld hebben.
Nu ander werk moeten zoeken lijkt me heel naar. Je bent heel blij met je baan en vindt je werk leuk, dan wil je gewoon weer terug naar je eigen baan in een vertrouwde omgeving en met bekende leuke collega's. Je werkgever is je vanuit de Wet Poortwachter volgens mij wel verplicht om je te helpen om een andere passende baan te vinden. Ik hoop dat je er tijdens te therapie van de week wat rust in kan vinden en daarna constructief met je werkgever om tafel kan om een plan te maken over hoe nu verder. Lijkt me een heel moeilijk traject.
Ik heb morgen mijn eerste training bij de fysio, ik zou vorige week al, maar dat heb ik afgezegd ivm die oorontsteking. Ik ben benieuwd hoe het gaat en hoe ik me voel na een uur training. Zal de rest van de dag wel niet veel waard zijn. Gelukkig verder een rustige week. Dinsdag gesprek met baas om concrete afspraken te maken over reintegratie en donderdag weer fysiosport en huisarts ivm oor. Huisarts en fysio zitten in zelfde gebouw en ik heb de afspraak bij de huisarts zo gepland dat het aansluit op de sport. Dus dat is maar een keer weg. Ik ga komende week lekker uitrusten en uitzieken van mijn oorontsteking zodat ik die week erna met genoeg energie vier uur kan gaan werken.
Tip om een afspraak te maken ergens anders zodat ik wel weg moet van het werk is op zich wel handig, maar advies van de bedrijfsarts was om op een 'werkdag' geen andere afspraken te maken zodat ik echt goed kan merken wat het effect van werken is.
Ik ben inderdaad ongeduldig aangelegd. Ik wil gewoon dat dat oor weer normaal doet. De doofheid en het gesuis is zo nog tot daar aan toe, maar dat lekken is echt heel irritant. Ik loop nu al bijna een week met een doekje op mijn schouder, elke nacht weer een vies kussen (handdoek) en al die vieze prut in mijn haar. Moet gewoon geduld hebben.
Nu ander werk moeten zoeken lijkt me heel naar. Je bent heel blij met je baan en vindt je werk leuk, dan wil je gewoon weer terug naar je eigen baan in een vertrouwde omgeving en met bekende leuke collega's. Je werkgever is je vanuit de Wet Poortwachter volgens mij wel verplicht om je te helpen om een andere passende baan te vinden. Ik hoop dat je er tijdens te therapie van de week wat rust in kan vinden en daarna constructief met je werkgever om tafel kan om een plan te maken over hoe nu verder. Lijkt me een heel moeilijk traject.
Ik heb morgen mijn eerste training bij de fysio, ik zou vorige week al, maar dat heb ik afgezegd ivm die oorontsteking. Ik ben benieuwd hoe het gaat en hoe ik me voel na een uur training. Zal de rest van de dag wel niet veel waard zijn. Gelukkig verder een rustige week. Dinsdag gesprek met baas om concrete afspraken te maken over reintegratie en donderdag weer fysiosport en huisarts ivm oor. Huisarts en fysio zitten in zelfde gebouw en ik heb de afspraak bij de huisarts zo gepland dat het aansluit op de sport. Dus dat is maar een keer weg. Ik ga komende week lekker uitrusten en uitzieken van mijn oorontsteking zodat ik die week erna met genoeg energie vier uur kan gaan werken.
Tip om een afspraak te maken ergens anders zodat ik wel weg moet van het werk is op zich wel handig, maar advies van de bedrijfsarts was om op een 'werkdag' geen andere afspraken te maken zodat ik echt goed kan merken wat het effect van werken is.
zondag 24 oktober 2010 om 22:19
Misschien stomme vraag, maar hoort het er ook bij dat je momenten hebt waarop je denkt 'misschien valt het toch wel mee...'??
De dag begon niet zo goed, maar werd wel beter. Vanmorgen belde een vriendin, huilen. Daarna ouders op bezoek, huilen. Later beste vriendin op bezoek, huilen... maar dat werd beter. Na een klein uurtje kon ik er al wat beter over praten, was niet meer zo overstuur. Even later belde een andere vriendin, en toen hoefde ik nauwelijks te huilen... rest van de avond voel ik me eigenlijk ook wel ok. Redelijk goed gegeten en niet erg misselijk. Het is nu zondagavond en ik denk: 'zal het dan toch meevallen? Is het gewoon een dipje? Was het overgeven en de misselijkheid toch buikgriep de afgelopen week?'
Aan de andere kant, bij het idee dat ik morgen naar mn werk zou moeten, krijg ik echt letterlijk een knoop in mn maag.... Pfff, lastig allemaal hoor.
De dag begon niet zo goed, maar werd wel beter. Vanmorgen belde een vriendin, huilen. Daarna ouders op bezoek, huilen. Later beste vriendin op bezoek, huilen... maar dat werd beter. Na een klein uurtje kon ik er al wat beter over praten, was niet meer zo overstuur. Even later belde een andere vriendin, en toen hoefde ik nauwelijks te huilen... rest van de avond voel ik me eigenlijk ook wel ok. Redelijk goed gegeten en niet erg misselijk. Het is nu zondagavond en ik denk: 'zal het dan toch meevallen? Is het gewoon een dipje? Was het overgeven en de misselijkheid toch buikgriep de afgelopen week?'
Aan de andere kant, bij het idee dat ik morgen naar mn werk zou moeten, krijg ik echt letterlijk een knoop in mn maag.... Pfff, lastig allemaal hoor.
zondag 24 oktober 2010 om 22:57
Marriss: Ja, dat hoort er echt bij, en zorgt ervoor dat het zover komt. Want iedere keer denk je dat en ga je toch weer verder. Als je nou een hele week doorgekomen bent zonder te huilen `om niets` , denk dat je dan aardig op het goede spoor zit.
Sterkte morgen, met ziek melden en naar de huisarts gaan.
Laat je weten hoe het afloopt?
Sterkte morgen, met ziek melden en naar de huisarts gaan.
Laat je weten hoe het afloopt?
zondag 24 oktober 2010 om 23:18
Bedankt voor je reactie Annemie. Weer een eye-opener, huilde de laatste weken / maanden wel vaker 'om niets' inderdaad...
Ik heb gewoon nog nooit met dit bijltje gehakt, en heb ook weinig mensen in mn omgeving die dit al eens hebben mee gemaakt. Alleen mn ouders hebben beide eens overspannen thuis gezeten, maar dan praten we wel over jaaaren terug (mn ouders zijn nu 60ers) Maar vooral mn vader herkent heel veel van wat ik doe en zeg. Ik lijk qua karakter dan ook enorm veel op hem.
Ik laat morgen zeker weten hoe het is gegaan.
Had ik al gezegd dat ik het fijn vind om hier van me af te schrijven?
Ik heb gewoon nog nooit met dit bijltje gehakt, en heb ook weinig mensen in mn omgeving die dit al eens hebben mee gemaakt. Alleen mn ouders hebben beide eens overspannen thuis gezeten, maar dan praten we wel over jaaaren terug (mn ouders zijn nu 60ers) Maar vooral mn vader herkent heel veel van wat ik doe en zeg. Ik lijk qua karakter dan ook enorm veel op hem.
Ik laat morgen zeker weten hoe het is gegaan.
Had ik al gezegd dat ik het fijn vind om hier van me af te schrijven?
maandag 25 oktober 2010 om 09:58
Kon vanmorgen al vroeg bij de huisarts terecht, en die heeft inderdaad aangegeven dat ik voorlopig thuis moet blijven om tot rust te komen. Ze wil ook dat ik met een mediator ga praten, omdat het in principe om een soort van arbeidsconflict gaat. Ik ben enorm teleurgesteld in mn leidinggevende én directe collega's, en er komt een dag dat hier over gesproken moet worden... Dat zie ik op dit moment nog absoluut niet zitten, heb dan ook aangegeven dat ik in ieder geval deze week complete rust wil. De mediator zou mij tips kunnen geven over hoe dat gesprek aan te gaan. Heeft iemand ervaring met een mediator? Ik 0,0...
maandag 25 oktober 2010 om 10:59
Marriss,
Goed dat je naar de huisarts bent gegaan. Dat 'het zal wel meevallen' hoort er inderdaad bij. Juist omdat je dat elke keer denkt wordt het steeds erger want je gaat elke keer over je grenzen heen. Ik heb geen ervaring met een mediator, dat ken ik eigenlijk alleen van horen zeggen bij echtscheidingen. Neem je rust deze week en doe gewoon waar jij zin in hebt. Of dat nu slapen, huilen, sporten of winkelen is, dat maakt niks uit.
Ik heb ook heel veel gehuild om niks. Ik kon huilen omdat mijn aardappels nog niet gaar waren op het moment dat mijn vlees wel klaar was bijvoorbeeld. Of omdat mijn vriend zo lief naar me keek of juist een keer tegen me zei dat ik wat rustiger aan moest doen. Ik merk nu dat ik veel minder huil en beter kan uitspreken wat ik voel. De laatste huilbui werd veroorzaakt door een naald die op de grond gevallen was. Uiteindelijk kwam het er tijdens die huilbui wel uit dat ik gewoon zwaar teleurgesteld was in mezelf dat het etentje die avond ervoor zo vreselijk veel energie gekost had en dat ik de balen had dat het allemaal zo lang duurt.
Hoe reageerde je baas vanmorgen op je ziekmelding?
Ik heb vanmorgen voor het eerst getraind bij de fysio. Was echt leuk en ondanks dat ik echt 0,0 conditie heb viel het toch mee. Ben nu wel moe, maar niet gesloopt zoals ik verwacht had. Ik zit nu heel bewust even lekker niks te doen. Dat was het advies van de psycholoog. Na inspanning ontspannen om mijn lichaam te leren omgaan met die twee verschillen. Eerst inspannen wat energie kost en dan ontspannen om die energie weer op te laden. Straks neem ik lekker een bad en dan vanmiddag weer wat actie (nou ja, actie, boodschappen en koken).
Toffe, hoe gaat het? Je bent zo afwezig.
Goed dat je naar de huisarts bent gegaan. Dat 'het zal wel meevallen' hoort er inderdaad bij. Juist omdat je dat elke keer denkt wordt het steeds erger want je gaat elke keer over je grenzen heen. Ik heb geen ervaring met een mediator, dat ken ik eigenlijk alleen van horen zeggen bij echtscheidingen. Neem je rust deze week en doe gewoon waar jij zin in hebt. Of dat nu slapen, huilen, sporten of winkelen is, dat maakt niks uit.
Ik heb ook heel veel gehuild om niks. Ik kon huilen omdat mijn aardappels nog niet gaar waren op het moment dat mijn vlees wel klaar was bijvoorbeeld. Of omdat mijn vriend zo lief naar me keek of juist een keer tegen me zei dat ik wat rustiger aan moest doen. Ik merk nu dat ik veel minder huil en beter kan uitspreken wat ik voel. De laatste huilbui werd veroorzaakt door een naald die op de grond gevallen was. Uiteindelijk kwam het er tijdens die huilbui wel uit dat ik gewoon zwaar teleurgesteld was in mezelf dat het etentje die avond ervoor zo vreselijk veel energie gekost had en dat ik de balen had dat het allemaal zo lang duurt.
Hoe reageerde je baas vanmorgen op je ziekmelding?
Ik heb vanmorgen voor het eerst getraind bij de fysio. Was echt leuk en ondanks dat ik echt 0,0 conditie heb viel het toch mee. Ben nu wel moe, maar niet gesloopt zoals ik verwacht had. Ik zit nu heel bewust even lekker niks te doen. Dat was het advies van de psycholoog. Na inspanning ontspannen om mijn lichaam te leren omgaan met die twee verschillen. Eerst inspannen wat energie kost en dan ontspannen om die energie weer op te laden. Straks neem ik lekker een bad en dan vanmiddag weer wat actie (nou ja, actie, boodschappen en koken).
Toffe, hoe gaat het? Je bent zo afwezig.
maandag 25 oktober 2010 om 12:23
Hoi Allemaal,
ja sorry ik ben wat afwezig geweest, kids hadden vakantie, hondje dood, dus had even andere dingen.
ik sta vandaag vesteld over mezelf . ik heb gewekt en ben langer gebleven en het was leuk en goed.
ik ben een half uutje lange gebleven, ik was met ietsbezig en wilde het per se afhebben.
ik denk dat ik ga voorstellen aan de arbo of ik niet 2x3 uu rmag werken ipv 3x2 uur. die ene keer extra daaheen gaan is gewoon te veel, maar een uutje langer blijven dat valt wel mee.
ik moet nu dus wel op gaan letten dat ik niet te veel veracht van mezelf. want op dit moment voel ik me alsof ik de hele wereld weer aan kan.
ik heb nu beetje haast, kom binnen kort weer schijven.
ja sorry ik ben wat afwezig geweest, kids hadden vakantie, hondje dood, dus had even andere dingen.
ik sta vandaag vesteld over mezelf . ik heb gewekt en ben langer gebleven en het was leuk en goed.
ik ben een half uutje lange gebleven, ik was met ietsbezig en wilde het per se afhebben.
ik denk dat ik ga voorstellen aan de arbo of ik niet 2x3 uu rmag werken ipv 3x2 uur. die ene keer extra daaheen gaan is gewoon te veel, maar een uutje langer blijven dat valt wel mee.
ik moet nu dus wel op gaan letten dat ik niet te veel veracht van mezelf. want op dit moment voel ik me alsof ik de hele wereld weer aan kan.
ik heb nu beetje haast, kom binnen kort weer schijven.
maandag 25 oktober 2010 om 15:28
Toffe,
Goed dat je je voelt alsof je de hele wereld weer aankan. Nu wel oppassen dat je niet teveel doet. De bedrijfsarts zei tegen mij dat ik met kleinere stapjes moest opbouwen dan ik eigenlijk zou willen. De eerste tijd is het beter om het gevoel te hebben dat ik nog veel meer kan dan dat ik blij ben dat mijn tijd voor die dag erop zit.
Goed dat je je voelt alsof je de hele wereld weer aankan. Nu wel oppassen dat je niet teveel doet. De bedrijfsarts zei tegen mij dat ik met kleinere stapjes moest opbouwen dan ik eigenlijk zou willen. De eerste tijd is het beter om het gevoel te hebben dat ik nog veel meer kan dan dat ik blij ben dat mijn tijd voor die dag erop zit.
maandag 25 oktober 2010 om 18:00
Toffe, wat goed te lezen dat je het gevoel hebt de wereld weer aan te kunnen. Vergelijk het eens met je OP hierboven van twee maanden terug, wat een verschil! Hopelijk zet deze stijgende lijn zich voort!
Abc, wat lief dat je steeds zo uitgebreid op me reageert, doet me goed. Ik heb echt zo'n rare dag gehad! Waren tegen 9u terug van de dokter, was erg huilerig, dus op de bank geploft met vriend en kop thee. Tegen 13u voelde ik me redelijk, en wilde de middag eigenlijk wel even wat afleiding. Bedacht dat we wel even bij de Ikea konden gaan neuzen voor een keuken (zijn bezig met een nieuwbouwhuis) Goeie afleiding, leek me. Kreeg in de auto al hoofdpijn (Ikea is in dezelfde stad als waar ik werk) en we waren nog maar net binnen, zie ik een collega met een verkoper praten op nog geen meter bij me vandaan. Ik voelde me gewoon door de grond zakken... begon te zweten, hartkloppingen, trillen op mn benen, misselijk, huilen....
dus maar weer in de auto gestapt en terug naar huis gegaan. Daar weer een paar uur op de bank liggen huilen, nog steeds met barstende hoofdpijn en misselijkheid. En dat is nu ook wel weer beter. Mn vader kwam net nog langs, en toen kon ik wel gewoon vertellen wat er was gebeurd, zonder tranen. Maar zonet ging ik even douchen, en zit ik weer constant met mn werk in mn hoofd....
Jeeetje wat is dit vermoeiend zeg, ik weet echt niet wat me overkomt. Het is heel erg zoeken naar mn grenzen ofzo, want blijkbaar is een tripje Ikea (als afleiding) véél en véél teveel gevraagd.
Vind dat wel verwarrend, want als ik een paar uur thuis ben en niets doe (kopje thee, tv kijken, laptoppen, luieren op de bank met kat tegen me aan) dan voel ik me best oké en denk ik dat ik wel iets kan doen. Maar blijkbaar niet En dat vind ik erg moeilijk om in te zien / te accepteren...
Abc, wat lief dat je steeds zo uitgebreid op me reageert, doet me goed. Ik heb echt zo'n rare dag gehad! Waren tegen 9u terug van de dokter, was erg huilerig, dus op de bank geploft met vriend en kop thee. Tegen 13u voelde ik me redelijk, en wilde de middag eigenlijk wel even wat afleiding. Bedacht dat we wel even bij de Ikea konden gaan neuzen voor een keuken (zijn bezig met een nieuwbouwhuis) Goeie afleiding, leek me. Kreeg in de auto al hoofdpijn (Ikea is in dezelfde stad als waar ik werk) en we waren nog maar net binnen, zie ik een collega met een verkoper praten op nog geen meter bij me vandaan. Ik voelde me gewoon door de grond zakken... begon te zweten, hartkloppingen, trillen op mn benen, misselijk, huilen....
dus maar weer in de auto gestapt en terug naar huis gegaan. Daar weer een paar uur op de bank liggen huilen, nog steeds met barstende hoofdpijn en misselijkheid. En dat is nu ook wel weer beter. Mn vader kwam net nog langs, en toen kon ik wel gewoon vertellen wat er was gebeurd, zonder tranen. Maar zonet ging ik even douchen, en zit ik weer constant met mn werk in mn hoofd....
Jeeetje wat is dit vermoeiend zeg, ik weet echt niet wat me overkomt. Het is heel erg zoeken naar mn grenzen ofzo, want blijkbaar is een tripje Ikea (als afleiding) véél en véél teveel gevraagd.
Vind dat wel verwarrend, want als ik een paar uur thuis ben en niets doe (kopje thee, tv kijken, laptoppen, luieren op de bank met kat tegen me aan) dan voel ik me best oké en denk ik dat ik wel iets kan doen. Maar blijkbaar niet En dat vind ik erg moeilijk om in te zien / te accepteren...
maandag 25 oktober 2010 om 18:08
Marriss: Goed dat je naar de huisarts bent geweest. Ga idd zoals abc ook al zei, lekker dingen doen waar jij je goed bij voelt. Heeft de huisarts je niet doorgestuurd naar een psycholoog. Die is meestal wel onmisbaar in dit traject hoor. Ik had al een beetje het gevoel dat er ook sprake was van een arbeidsconflict, een mediator kan dan wel wat betekenen. Wat je zelf zou kunnen doen om het een beetje uit je hoofd te krijgen, een brief aan je leidinggevende schrijven, waar dat je alle dingen die je dwars zitten benoemd. Je hoeft die brief niet echt op te sturen, maar mij helpt het vaak wel, om het uit mijn eigen systeem te krijgen. Drukke winkels is iets waar we idd in het begin allemaal de kriebels van kregen. En helaas nog steeds soms. Als ik op een grote markt loop, kan het nog steeds heel erg fout gaan. Maar gelukkig gaat het soms ook best goed. Dus moed houden, er komen beter tijden.
Abc: Wat een herkenning zoals jij ook schrijft over het huilen om niets, zoals ik het lees gaat dat nu beter bij jou? Ik geloof dat het bij mij ook wel de goede kant op gaat. Ik heb het vorige week ondanks dat ik heel boos was op de arbo droog kunnen houden, en zelfs vanmorgen bij de psych. Dus het komt goed.
Fijn dat het bij de fysio meegevallen is. Ik zou ook wel graag weer willen sporten, maar omdat de pijnproblemen vnl in mijn bekken zitten, zijn er al een heleboel dingen niet meer mogelijk. Wel probeer ik iedere dag een km of 5 te gaan wandelen met mijn hond.
Morgen krijg je toch het gesprek bij je baas?
Toffe: Ik snap het wel hoor dat je vorige week wat anders aan je hoofd had. Fijn te lezen dat je vandaag een topdag had, maar ik ben bang dat je te hard gaat door te zeggen, ik ga naar 2x3. Lees zelf je post van vorige week nog eens door. Ik denk dat je vast moet houden aan 2x2. Als het dan echt goed gaat kan je even een half uurtje langer blijven. Als je een dag hebt dat het niet lukt, kan je ook na 2 uur weg. (ik snap je wel heel goed hoor, ik zou zelf precies hetzelfde doen, maar ben inmiddels ook door ervaring wijs geworden)
Abc: Wat een herkenning zoals jij ook schrijft over het huilen om niets, zoals ik het lees gaat dat nu beter bij jou? Ik geloof dat het bij mij ook wel de goede kant op gaat. Ik heb het vorige week ondanks dat ik heel boos was op de arbo droog kunnen houden, en zelfs vanmorgen bij de psych. Dus het komt goed.
Fijn dat het bij de fysio meegevallen is. Ik zou ook wel graag weer willen sporten, maar omdat de pijnproblemen vnl in mijn bekken zitten, zijn er al een heleboel dingen niet meer mogelijk. Wel probeer ik iedere dag een km of 5 te gaan wandelen met mijn hond.
Morgen krijg je toch het gesprek bij je baas?
Toffe: Ik snap het wel hoor dat je vorige week wat anders aan je hoofd had. Fijn te lezen dat je vandaag een topdag had, maar ik ben bang dat je te hard gaat door te zeggen, ik ga naar 2x3. Lees zelf je post van vorige week nog eens door. Ik denk dat je vast moet houden aan 2x2. Als het dan echt goed gaat kan je even een half uurtje langer blijven. Als je een dag hebt dat het niet lukt, kan je ook na 2 uur weg. (ik snap je wel heel goed hoor, ik zou zelf precies hetzelfde doen, maar ben inmiddels ook door ervaring wijs geworden)
maandag 25 oktober 2010 om 19:16
Hoi,
annemie, ik vrees dat je gelijk hebt. nog geen half uur nadat ik zo vrolijk geschreven had hier, ben ik weer soort van ingestort, moe moe moe hoofdpijn en spierpijn. heel iritant.
ja weet je ik wil dan de arbo en mijn baas tegemoet komen doo toch die 6 uur te werken, maar dan in 2 keer, maar ben toch bang dat dat idd teveel is.
annemie, ik vrees dat je gelijk hebt. nog geen half uur nadat ik zo vrolijk geschreven had hier, ben ik weer soort van ingestort, moe moe moe hoofdpijn en spierpijn. heel iritant.
ja weet je ik wil dan de arbo en mijn baas tegemoet komen doo toch die 6 uur te werken, maar dan in 2 keer, maar ben toch bang dat dat idd teveel is.
maandag 25 oktober 2010 om 19:55
Oh jeetje Toffe, dus toch teveel. Balen dat je meteen weer wordt teruggefloten door je eigen lichaam.
Ik heb niet eerder met dit bijltje gehakt, heb dus geen idee wat er allemaal bij komt kijken en kan dan ook geen tips / ervaringen geven.... maar heb wel heel veel aan jullie verhalen.
Annemie, de huisarts heeft enkel over de mediator gesproken, niet over een psycholoog. Volgende week ga ik weer naar haar toe, misschien dat het dan aan de orde komt? Of misschien vanuit mn werk, ik weet ook niet wat zij allemaal in gang zetten.
Wel weer een ontdekking gedaan, als ik smiddags niets heb gedaan en me redelijk goed voel, heb ik ook best zin in eten én zin in koken. Ik ben een redelijke keukenprinses en mag graag in de keuken staan. Als ik dan eenmaal klaar ben met koken, voel ik me beroerd en staat de bereide maaltijd me enórm tegen Omdat ik van mezelf iets MOET eten (anders blijf ik me futloos voelen) prop ik met tegenzin een aantal happen naar binnen.
Zal het koken me dan al teveel energie kosten? Meer dan ik op dit moment aankan? Het is echt zoeken zeg...
Ik heb niet eerder met dit bijltje gehakt, heb dus geen idee wat er allemaal bij komt kijken en kan dan ook geen tips / ervaringen geven.... maar heb wel heel veel aan jullie verhalen.
Annemie, de huisarts heeft enkel over de mediator gesproken, niet over een psycholoog. Volgende week ga ik weer naar haar toe, misschien dat het dan aan de orde komt? Of misschien vanuit mn werk, ik weet ook niet wat zij allemaal in gang zetten.
Wel weer een ontdekking gedaan, als ik smiddags niets heb gedaan en me redelijk goed voel, heb ik ook best zin in eten én zin in koken. Ik ben een redelijke keukenprinses en mag graag in de keuken staan. Als ik dan eenmaal klaar ben met koken, voel ik me beroerd en staat de bereide maaltijd me enórm tegen Omdat ik van mezelf iets MOET eten (anders blijf ik me futloos voelen) prop ik met tegenzin een aantal happen naar binnen.
Zal het koken me dan al teveel energie kosten? Meer dan ik op dit moment aankan? Het is echt zoeken zeg...
maandag 25 oktober 2010 om 20:27
Mariss: Het zou idd heel goed kunnen dat uitgebreid koken nu teveel is. Zoals ik al schreef, de eerste twee weken kon ik echt niets meer, en hebben ze op de paaz alles voor me moeten doen. Zelfs tot mijn bed opmaken aan toe. Het enige wat ik nog kon was bijvoorbeeld douchen, maar als ik dat gedaan had, was ik ook helemaal op. Volgens mij heb ik het in het begin bij Toffe ook wel voorbij zien komen hoor. Dus hoort er ook echt wel bij. De andere kant is, dat het wel belangrijk is om een bepaald ritme te houden in je dagindeling. Maar het is en blijft lastig hoor.
Wat de psycholoog betreft, zou je alvast even links en rechts kunnen informeren, helaas zijn de wachtlijsten over het algemeen gigantisch.
Wat de psycholoog betreft, zou je alvast even links en rechts kunnen informeren, helaas zijn de wachtlijsten over het algemeen gigantisch.
maandag 25 oktober 2010 om 22:07
Hoi allemaal,
Maiss, welkom, volgens mij had ik dat nog niet gezegt.
goed van je dat je je ziek hebt gemeld, even aan jezelf denken.
jij hebt dus een conflict op je werk, heb ik daar oveheen gelezen of heeft annemie het gewoon tussen jouw regels door gelezen.Anyway...doe ff rustig aan en denk aan jezelf.
huilen om niets..heb ik ook gehad, gaat wel over. ik heb nu geloof ik al een week of 3 niet meer gehuild, behalve om de dood van mijn hondje voige week en daar kan ik nu nog wel om huilen. Naar de ikea gaan..geen goed plan haha maar dat heb je al ondekt. ik kan daar nu nog niet tegen hoor. af en toe moet je wel. boodschappen doen is bijvoorbeel nog een crime..dat probeer ik nu op rustige momenten te doen, bijvoorbeeld smorgens vroeg. maar soms is het niet anders en moet ik ook op de drukke zaterdag.
zoals ik al zei was ik vandaag helemaal top, had energie voor 10 werken ging top, ben zelf wat lange gebleven omdat ik het niet af kreeg en ik het per se af wilde maken, maar helaas heb ik dat dus dubbel en dwars terug gekregen.
ik heb de rest van de dag op de bank gehangen met hoofdpijn.
Koken heb ik vaak ook de enegie niet voor, maar ja er meot wel gegeten worden. wat ik vaak doe is het vespreiden over de dag. zet sochtends de aarappels al op. rond een uur of 12 maak ik vlees, gehaktballen, rollade iig iets wat al van te voren gemaakt kan worden. rond een uur of vier ga ik dan de aarappels bakken enz enz. zo heb ik het rond etenstijd toch allemaal op tafel. vaak maak ik het mezelf ook makkelijk hoor, soep met brood, pizza uit de oven met salade erbij ofzo, pasta..niet te moeilijk dus.
Ik heb dus ook nog kinderen en die moet ik dus ook nog 2 keer per dag naar school brengen, dat breekt me ook op hoor, maar ja kind kan nog niet alleen en wil haar ook niet met een buurvrouw meegeven. dus daar zet ik me gewoon oveheen en doe het gewoon.
abc, ik ben even kwijt wat je allemaal gescheven had, sorry ga het nog wel een keer lezen.
je oorpijn is geloof ik wel minder he? mogen afspaak met je baas, las ik dat goed?
ik ga ff tv kijken en dan mijn bed in.
Maiss, welkom, volgens mij had ik dat nog niet gezegt.
goed van je dat je je ziek hebt gemeld, even aan jezelf denken.
jij hebt dus een conflict op je werk, heb ik daar oveheen gelezen of heeft annemie het gewoon tussen jouw regels door gelezen.Anyway...doe ff rustig aan en denk aan jezelf.
huilen om niets..heb ik ook gehad, gaat wel over. ik heb nu geloof ik al een week of 3 niet meer gehuild, behalve om de dood van mijn hondje voige week en daar kan ik nu nog wel om huilen. Naar de ikea gaan..geen goed plan haha maar dat heb je al ondekt. ik kan daar nu nog niet tegen hoor. af en toe moet je wel. boodschappen doen is bijvoorbeel nog een crime..dat probeer ik nu op rustige momenten te doen, bijvoorbeeld smorgens vroeg. maar soms is het niet anders en moet ik ook op de drukke zaterdag.
zoals ik al zei was ik vandaag helemaal top, had energie voor 10 werken ging top, ben zelf wat lange gebleven omdat ik het niet af kreeg en ik het per se af wilde maken, maar helaas heb ik dat dus dubbel en dwars terug gekregen.
ik heb de rest van de dag op de bank gehangen met hoofdpijn.
Koken heb ik vaak ook de enegie niet voor, maar ja er meot wel gegeten worden. wat ik vaak doe is het vespreiden over de dag. zet sochtends de aarappels al op. rond een uur of 12 maak ik vlees, gehaktballen, rollade iig iets wat al van te voren gemaakt kan worden. rond een uur of vier ga ik dan de aarappels bakken enz enz. zo heb ik het rond etenstijd toch allemaal op tafel. vaak maak ik het mezelf ook makkelijk hoor, soep met brood, pizza uit de oven met salade erbij ofzo, pasta..niet te moeilijk dus.
Ik heb dus ook nog kinderen en die moet ik dus ook nog 2 keer per dag naar school brengen, dat breekt me ook op hoor, maar ja kind kan nog niet alleen en wil haar ook niet met een buurvrouw meegeven. dus daar zet ik me gewoon oveheen en doe het gewoon.
abc, ik ben even kwijt wat je allemaal gescheven had, sorry ga het nog wel een keer lezen.
je oorpijn is geloof ik wel minder he? mogen afspaak met je baas, las ik dat goed?
ik ga ff tv kijken en dan mijn bed in.
