Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 24 oktober 2010 om 13:50
quote:Soof25 schreef op 24 oktober 2010 @ 13:42:
Pff ik kan het niet makkelijk uitleggen merk ik.
Jawel hoor, je legt het heel goed uit.
Ik kan nu niet uitgebreid reageren, krijg zo visite. Chocolaatjes voor bij de thee staan al klaar
Maar je verhaal is zeer duidelijk. Ik heb inderdaad de neiging die zes kilo weg te moffelen. Vergeleken bij het ondergewicht wat ik had, is dit immers peanuts.
Maar ik voel me gewoon nog steeds niet goed. Een middagje kletsen met een vriendin is eigenlijk al te zwaar voor me.
Ik heb die kilo's dus nog hard nodig.
Met die zes kilo erbij, heb ik een BMI van 20
Vier kilo zou voor mijn gevoel al meer dan genoeg zijn hoor.
Maar zelfs dát vind ik al moeilijk.
Pff ik kan het niet makkelijk uitleggen merk ik.
Jawel hoor, je legt het heel goed uit.
Ik kan nu niet uitgebreid reageren, krijg zo visite. Chocolaatjes voor bij de thee staan al klaar
Maar je verhaal is zeer duidelijk. Ik heb inderdaad de neiging die zes kilo weg te moffelen. Vergeleken bij het ondergewicht wat ik had, is dit immers peanuts.
Maar ik voel me gewoon nog steeds niet goed. Een middagje kletsen met een vriendin is eigenlijk al te zwaar voor me.
Ik heb die kilo's dus nog hard nodig.
Met die zes kilo erbij, heb ik een BMI van 20
Vier kilo zou voor mijn gevoel al meer dan genoeg zijn hoor.
Maar zelfs dát vind ik al moeilijk.
zondag 24 oktober 2010 om 13:52
Ok, laatste toevoeging: leven is risico's nemen.
Door alle risico's uit te bannen leef je niet echt. Nu ik momenten/periodes ken waarbij ik dat durf, controle loslaten en risico's nemen, kan ik ook voelen en beseffen hoe ontzettend streng en zonde het andersom is voor mijzelf.
Bovendien ook best wel saai
Door alle risico's uit te bannen leef je niet echt. Nu ik momenten/periodes ken waarbij ik dat durf, controle loslaten en risico's nemen, kan ik ook voelen en beseffen hoe ontzettend streng en zonde het andersom is voor mijzelf.
Bovendien ook best wel saai
zondag 24 oktober 2010 om 14:08
He dames,
Toch nog een keer een reactie van mij.
Merk dat jullie op het mentale vlak al zover verder zijn dan ik, wat heel leerzaam is, maar ik wil jullie niet steeds 'mee terug' zuigen.
Echter, wat soof zegt over de bmi, is wel een eyeopener voor mij. Mijn ondergewicht is nooit lager geweest dan bmi 17, daar zit ik nu nog steeds eigenlijk. En hoewel dat volgens mijn therapeut toch wel ernstig ondergewicht is, voelt het voor mijn niet zo, want immers, ik weeg geen 35 kilo met een bmi van 14. Ik kan tot op zekere hoogte nog een 'normaal' leven leiden (of lijden..). Dat vind ik zelf dan, als de es de overhand neemt. Ik realiseer me ook dat ik al best veel dingen niet doe of anders/minder dan dat ik zou doen als ik me beter zou voelen c.q. vrijer voel met eten. Voor jullie zijn de kilo's naar een goede bmi de laatste, voor mij eigenlijk de eerste... En toch, toch lukt het me niet om ECHT aan te gaan komen, ik zit nu een paar maanden in de fase ´meer eten maar nog te weinig om aan te komen´. En dan komt het advies van Indigo weer van pas: er is altijd een weg terug. Overigens heeft mijn therapeut dat ook gezegd: ´JIJ beslist uiteindelijk hoe veel je weegt en ik ga je echt niet vetmesten´. Dus laat ik mijn angst eens proberen overboord te zetten en te gaan ervaren dat een paar kilo extra veel beter voelt!
Al met al is dit weer erg goed voor mij om te lezen. En hoewel ik niet veel post, lees ik nog altijd trouw mee en leer ik ontzettend veel van jullie!
Fijne zondag nog!
Toch nog een keer een reactie van mij.
Merk dat jullie op het mentale vlak al zover verder zijn dan ik, wat heel leerzaam is, maar ik wil jullie niet steeds 'mee terug' zuigen.
Echter, wat soof zegt over de bmi, is wel een eyeopener voor mij. Mijn ondergewicht is nooit lager geweest dan bmi 17, daar zit ik nu nog steeds eigenlijk. En hoewel dat volgens mijn therapeut toch wel ernstig ondergewicht is, voelt het voor mijn niet zo, want immers, ik weeg geen 35 kilo met een bmi van 14. Ik kan tot op zekere hoogte nog een 'normaal' leven leiden (of lijden..). Dat vind ik zelf dan, als de es de overhand neemt. Ik realiseer me ook dat ik al best veel dingen niet doe of anders/minder dan dat ik zou doen als ik me beter zou voelen c.q. vrijer voel met eten. Voor jullie zijn de kilo's naar een goede bmi de laatste, voor mij eigenlijk de eerste... En toch, toch lukt het me niet om ECHT aan te gaan komen, ik zit nu een paar maanden in de fase ´meer eten maar nog te weinig om aan te komen´. En dan komt het advies van Indigo weer van pas: er is altijd een weg terug. Overigens heeft mijn therapeut dat ook gezegd: ´JIJ beslist uiteindelijk hoe veel je weegt en ik ga je echt niet vetmesten´. Dus laat ik mijn angst eens proberen overboord te zetten en te gaan ervaren dat een paar kilo extra veel beter voelt!
Al met al is dit weer erg goed voor mij om te lezen. En hoewel ik niet veel post, lees ik nog altijd trouw mee en leer ik ontzettend veel van jullie!
Fijne zondag nog!
zondag 24 oktober 2010 om 17:25
quote:Soof25 schreef op 23 oktober 2010 @ 23:34:
Ben ik weer even...
@Pelikaan: thanks voor je wijze woorden. Ik probeer het ook echt zo te zien en voelen, dat het al heel goed is om zo ver te zijn, maar de perfectionist in mij (in ons allemaal denk ik) denkt meteen; laks, gemakkelijk, laf, dat je niet helemáál ervoor gaat. Enfin. Ik herken wat je zegt over klein willen zijn, of eigenlijk gaat het dan om de eigen verantwoordelijkheid, niet? Kun jij in volle eerlijkheid en kracht zeggen dat je helemaal genezen bent van je eetstoornis? Hoef je niet per sé op te antwoorden hoor, maar ik zit denk ik zo op, I don't know, een heel stuk genezen, maar nog niet helemaal, en ik bewonder de moed van iemand die die láátste stap heeft durven zetten. En hoe je dat doet, en eraan vasthoudt, en niet terugvalt. Blabla, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Ik weet niet of het mogelijk is om helemaal te genezen. Ik heb nog steeds wel restjes hoor Van die typische AN-dingen. Vriend herkent die en probeert ze altijd de kop in te drukken, soms tot mijn ergernis . Denk aan eten afwegen, iets snoepen en dan een boterham minder eten, dat soort dingen. Maar dat is beheersbaar en ook de ene keer erger dan de andere keer. Ik heb zo mijn periodes waarin ik hyperalert ben omdat ik merk dat er aan me getrokken word. Mijn omgeving is daar ook op bedacht en tot op heden ben ik er altijd weer doorgerold. Ik heb een normaal gewicht en een normaal eetpatroon. Er zijn valkuilen: teleurstelling, verdriet, angst, stress, dat zijn emoties die me de verkeerde kant op kunnen sturen.
Het meest belangrijke wat ik niet meer heb, is dat mijn hele leven draait om eten. Dat ik ermee wakker word en ermee ga slapen. Dat ik bij elke hap tegenzin voel of angst. Dat mijn leven bepaald wordt door een cijfer op de weegschaal. Ik schrik niet meer van een kilo meer.
Dus helemaal beter, helemaal eetstoornisvrij? Vast niet. Maar dat boeit me ook niet zo. Ik voel me gewoon gelukkig, ik kan doen en laten wat ik wil en ik heb één verzekering: ik zal nooit te dik worden. Dat laat mijn geest gewoon niet gebeuren. Elk nadeel heb z'n voordeel, zullen we maar zeggen
Ik voel dat ik het lastig vind om het helemaal uit te leggen, om recht te doen aan hoe het nu echt is. Misschien kan ik dat ook gewoon wel niet beschrijven. Het fluctueert gewoon. Maar dat diepe, diepe dal, nee, daar zal ik nooit meer inkomen. Ik kan nu mijn dromen verwezenlijken en dat is me zo veel meer waard dan dat cijfer op die stomme weegschaal. Ik ga liever dood nadat ik een fijn leven gehad heb, waarin ik genoten heb wat deze aarde me biedt, qua liefde, qua plezier en qua voedsel dan dat ik als een mager, ongelukkig mens sterf dat zich altijd heeft laten beperken door de cijfers van een apparaat.
Kun je daar wat mee?
Lotte, wat een prachtige doelen Je komt er. Ik blijf het herhalen!! Mijn verzekering heb je: het leven is prachtig met die kilo's meer. Zoveel negatieve betekenis die jij één kilo nu toedicht, zoveel positieve betekenis hebben die kilo's voor mij gehad. het is ook wel grappig, je zegt: ik hoef nog maar 6 kg, hoe kunnen die kilo's nou zoveel effect hebben? Tegelijktertijd zie je in die 6 kg een enorme bedreiging, een enorme hobbel, een horrorgehalte van heb ik jou daar. Zie je de paradox? Ik weet wel, ik heb makkelijk praten maar het is écht zo. Gun het jezelf.
En 't is zoals Soof zegt: je kunt weer terug. Dat wil je dan niet meer , maar het kan wel.
Sterkte weer aan allen, zet 'em op!!
Ben ik weer even...
@Pelikaan: thanks voor je wijze woorden. Ik probeer het ook echt zo te zien en voelen, dat het al heel goed is om zo ver te zijn, maar de perfectionist in mij (in ons allemaal denk ik) denkt meteen; laks, gemakkelijk, laf, dat je niet helemáál ervoor gaat. Enfin. Ik herken wat je zegt over klein willen zijn, of eigenlijk gaat het dan om de eigen verantwoordelijkheid, niet? Kun jij in volle eerlijkheid en kracht zeggen dat je helemaal genezen bent van je eetstoornis? Hoef je niet per sé op te antwoorden hoor, maar ik zit denk ik zo op, I don't know, een heel stuk genezen, maar nog niet helemaal, en ik bewonder de moed van iemand die die láátste stap heeft durven zetten. En hoe je dat doet, en eraan vasthoudt, en niet terugvalt. Blabla, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Ik weet niet of het mogelijk is om helemaal te genezen. Ik heb nog steeds wel restjes hoor Van die typische AN-dingen. Vriend herkent die en probeert ze altijd de kop in te drukken, soms tot mijn ergernis . Denk aan eten afwegen, iets snoepen en dan een boterham minder eten, dat soort dingen. Maar dat is beheersbaar en ook de ene keer erger dan de andere keer. Ik heb zo mijn periodes waarin ik hyperalert ben omdat ik merk dat er aan me getrokken word. Mijn omgeving is daar ook op bedacht en tot op heden ben ik er altijd weer doorgerold. Ik heb een normaal gewicht en een normaal eetpatroon. Er zijn valkuilen: teleurstelling, verdriet, angst, stress, dat zijn emoties die me de verkeerde kant op kunnen sturen.
Het meest belangrijke wat ik niet meer heb, is dat mijn hele leven draait om eten. Dat ik ermee wakker word en ermee ga slapen. Dat ik bij elke hap tegenzin voel of angst. Dat mijn leven bepaald wordt door een cijfer op de weegschaal. Ik schrik niet meer van een kilo meer.
Dus helemaal beter, helemaal eetstoornisvrij? Vast niet. Maar dat boeit me ook niet zo. Ik voel me gewoon gelukkig, ik kan doen en laten wat ik wil en ik heb één verzekering: ik zal nooit te dik worden. Dat laat mijn geest gewoon niet gebeuren. Elk nadeel heb z'n voordeel, zullen we maar zeggen
Ik voel dat ik het lastig vind om het helemaal uit te leggen, om recht te doen aan hoe het nu echt is. Misschien kan ik dat ook gewoon wel niet beschrijven. Het fluctueert gewoon. Maar dat diepe, diepe dal, nee, daar zal ik nooit meer inkomen. Ik kan nu mijn dromen verwezenlijken en dat is me zo veel meer waard dan dat cijfer op die stomme weegschaal. Ik ga liever dood nadat ik een fijn leven gehad heb, waarin ik genoten heb wat deze aarde me biedt, qua liefde, qua plezier en qua voedsel dan dat ik als een mager, ongelukkig mens sterf dat zich altijd heeft laten beperken door de cijfers van een apparaat.
Kun je daar wat mee?
Lotte, wat een prachtige doelen Je komt er. Ik blijf het herhalen!! Mijn verzekering heb je: het leven is prachtig met die kilo's meer. Zoveel negatieve betekenis die jij één kilo nu toedicht, zoveel positieve betekenis hebben die kilo's voor mij gehad. het is ook wel grappig, je zegt: ik hoef nog maar 6 kg, hoe kunnen die kilo's nou zoveel effect hebben? Tegelijktertijd zie je in die 6 kg een enorme bedreiging, een enorme hobbel, een horrorgehalte van heb ik jou daar. Zie je de paradox? Ik weet wel, ik heb makkelijk praten maar het is écht zo. Gun het jezelf.
En 't is zoals Soof zegt: je kunt weer terug. Dat wil je dan niet meer , maar het kan wel.
Sterkte weer aan allen, zet 'em op!!
zondag 24 oktober 2010 om 23:54
@Pelikaan:
Ik kan er zeker iets mee.
Fluctueren is een goed gekozen woord, daar kan ik me ook een voorstelling bij maken. De keus om ernaar te handelen of niet als iets je triggert, zoals de emoties die je noemt (herkenbaar). Je blijft alert, op een gezonde manier. Je herkent, erkent en gaat tegen het 'zieke' in/laat het los. (een gedachte, een handeling, iets wat erin gesleten is enz)
Dat is de pest als je al langer een es hebt; het ingesleten gedrag. Soms gebeurt het me nog steeds dat iets wat ik als normaal beschouw, abnormaal blijkt te zijn. Dan heb ik nog steeds andere mensen/voorbeelden/situaties nodig om te zien dat mijn gedrag niet normaal is. Gek is dat. Ik ben het zo gewend/heb het zo aangeleerd door de jaren heen.
Ik denk dat ik in de buurt ben van wat jij beschrijft, dus mag ik je even bestempelen als een Mooi Voorbeeld voor nu
Bewondering daarvoor.
Ik kan er zeker iets mee.
Fluctueren is een goed gekozen woord, daar kan ik me ook een voorstelling bij maken. De keus om ernaar te handelen of niet als iets je triggert, zoals de emoties die je noemt (herkenbaar). Je blijft alert, op een gezonde manier. Je herkent, erkent en gaat tegen het 'zieke' in/laat het los. (een gedachte, een handeling, iets wat erin gesleten is enz)
Dat is de pest als je al langer een es hebt; het ingesleten gedrag. Soms gebeurt het me nog steeds dat iets wat ik als normaal beschouw, abnormaal blijkt te zijn. Dan heb ik nog steeds andere mensen/voorbeelden/situaties nodig om te zien dat mijn gedrag niet normaal is. Gek is dat. Ik ben het zo gewend/heb het zo aangeleerd door de jaren heen.
Ik denk dat ik in de buurt ben van wat jij beschrijft, dus mag ik je even bestempelen als een Mooi Voorbeeld voor nu
Bewondering daarvoor.
maandag 25 oktober 2010 om 09:04
Er is weer veel geschreven! Ik beschik helaas niet over de gave kort en bondig te kunnen reageren
Soof, "jaren volhouden" neem je daar genoegen mee? Dat je het leven zo kan "volhouden"? Die garantie dat het leven wél veel leuker en fijner en makkelijker is zonder eetstoornis kan ik je wel geven, want het is echt zo. Het is zoveel minder complex, zoveel lichter, zoveel makkelijker, zoveel simpeler...loslaten is moeilijk, ook de laatste loodjes blijven zwaar, maar het is het zó ontzettend waard. Echt leven, écht genieten, écht vrij zijn....het is zoveel fijner dat het "zo vol kunnen houden"
Ik snap dat dit soort "loze" beloftes moeilijk zijn om te blijven vasthouden. Wat zijn de vragen precies waar je antwoord op zoekt? Als je echt even doordenkt, waar ben je bang voor? Waar maak je je druk om? Wat zou het ergste zijn wat er kan gebeuren als je je es loslaat?
Wat goed dat je een week braakvrij bent!! Helemaal super, stop een ouwe sok alsjeblieft bij die perfectionist in d'r mond, want wat een onzin kraamt ze uit!! Een week is een begin, een week is het begin van 2 weken, 3 weken, een maand, een jaar...de rest van je leven. Helemaal top! (en 1x braken betekent ook niet meteen mislukt hè - ik denk ik zal die perfectionist maar even voor zijn )
Wat je schrijft over het "rouwproces" is precies zoals ik het ervaar, ik zeg het meestal niet zo want het klinkt inderdaad enorm dramatisch - ik denk vooral omdat mensen uit je directe omgeving meestal niet weten hoe ingrijpend het is geweest. Ja, ik was hartstikke ziek, maar dat was toch 10 jaar geleden? Ik ben al jaren weer op een gezond gewicht en dan ziet niemand meer hoe zwaar de strijd nog is. Het leven ging gewoon door, ik studeerde, ging op kamers enz. enz., maar 10 jaar lang was het elke dag overleven. En ja, nu ik helemaal aan het eind sta en er echt op terug kan kijken van een bepaald afstand ben ik zeker verdrietig om wat deze es me allemaal gekost heeft, wat ik gemist heb omdat ik elke dag moest overleven en niet gewoon kon leven. Mijn ervaring is dat dit gewoon tijd nodig heeft. In de zomer was ik hier volop mee bezig en het heeft ook te maken met andere dingen in mijn leven die nu veranderen, maar het wordt alweer minder. Laat die gevoelens er zijn in ieder geval, iedereen heeft de neiging om te zeggen "maar je kan beter blij zijn dat het nu wel goed gaat" natuurlijk is dat zo en waarschijnlijk ben je dat ook, maar je mag ook best verdrietig zijn om wat er met je gebeurd is. Wegzakken in zelfmedelijden is echt iets anders dan er gewoon oprecht verdrietig om zijn. Ik ervaar in ieder geval dat het echt een proces is, dus ik laat het allemaal wat over me heen komen.
Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe jullie je es ervaren hebben. Het is overduidelijk dat dat bij iedereen anders is, maar toch zijn er herkenningspunten.
Lotte, ik herken wel enigszins wat je schrijft over wat je tegenhoudt met die laatste kilo's. Nu kan je je nog verschuilen achter "ik kan het niet" dus hoef je het ook niet te durven en hoef je ook geen tegenslagen te voelen mochten die er komen. Een soort verkapte faalangst? Als je het allemaal niet kan hoef je het ook niet te proberen, hoef je niet bang te zijn dat het niet lukt, je niet slecht te voelen als het niet zo goed gaat als je gewild had.
Maar je kan er ook niet van genieten zo. Je kan niet meer uren werken zonder vermoeid te raken, je kan niet genieten van heerlijk een aantal weken op reis, nieuwe mensen leren kennen die jou écht leuk vinden. Want, stel je nou eens voor dat al deze dingen die je noemt niet eng en moeilijk zijn en niet mislukken omdat je het niet aankan, maar ontzettend leuk en fijn zijn en allemaal onwijs goed uitpakken omdat je het gewoon kán. Zo zonde om dat te missen, toch?
En nee, ik kan je geen garantie geven dat alles leuk gaat worden en dat er geen moeilijkheden en tegenslagen zullen zijn en dat alles meten goed zal gaan en je nooit een blunder zal begaan, maar dat hoort bij het leven. Iets stoms zeggen, iemand tegenkomen die vervelend doet tegen je en je niet mag, fouten maken, dingen niet kunnen...er is niemand die die dingen nooit meemaakt, alleen de mensen die zich "veilig" wegstoppen in hun es zodat ze die confrontaties niet aan hoeven te gaan, niet hoeven te voelen, niet het risico hoeven te nemen dat het niet allemaal perfect verloopt, dat niet iedereen ze leuk en aardig vindt.
Tsja...het klopt wel, door niet (volledig) deel te nemen aan het leven hoef je sommige nare dingen niet te voelen, niet te ervaren, maar helaas mis je dan ook juist de fijnste en de mooiste dingen in het leven. Ik kan je er wel van verzekeren dat je angsten om alles wat er zou kunnen gebeuren, wat er zou kunnen mislukken vele malen groter zijn dan nodig is. De mooie momenten zullen veel meer opleveren dan de minder fijne momenten.
Overigens is het niet zo dat het leven opeens zoveel beter wordt als je 6kg aankomt. De problemen die achter je es zitten zullen er nog steeds zijn, maar kies je ervoor om die te (h)erkennen en er iets mee te doen in plaats van je te focussen op je gewicht en wat je eet, dán wordt het leven een stuk fijner en makkelijker, want dat hoort niet zoveel bij je es loslaten als weer normaal eten en een gezond gewicht hebben.
Dat je alles doordenkt en analyseert is hier ook vreselijk herkenbaar en zo vaak betrap ik me erop en word ik er moe van, want, zoals Soof ook schrijft, het is zonde van je tijd en energie, want hoeveel je ook analyseert, hoeveel je een situatie ook doordenkt.....je hebt er geen controle over, het leven loopt zoals het loopt en je moet het er maar mee doen, of, misschien beter gezegd, je mag het ermee doen! Want er kan zoveel moois gebeuren als je de controle wat loslaat, als je alles precies probeert te regelen en bedenken zie je andere mogelijkheden soms niet of mis je mooie kansen. Of ben je zo bezig je te focussen op 1 klein detail dat je de "big picture" niet meer ziet. Er gaat hier zoveel energie in zitten en het levert werkelijk niks op! Alleen dat je moe bent en op en het niet meer ziet zitten terwijl dat nergens voor nodig is.
Sweetday, dit topic is voor iedereen, hoe ver je ook bent in het herstelproces. Juist hierdoor kan iedereen van elkaar leren en elkaar ondersteunen. Uit eindelijk maakt het niet uit of je 4kg of 10kg of 20kg moet aankomen, het gaat om de gedachten(patronen) die erachter zitten. Waarom focus je je zo op je gewicht en je eten? Waarom laat je dat je leven beheersen? En of je daardoor een "maar" en paar kg bent afgevallen of op de rand van de dood hebt gestaan, dat maakt het niet meer of minder erg, niet meer of minder ernstig en niet meer of minder echt. Het betekent dus ook niet dat je niet beter zou "mogen" worden, omdat het "niet erg genoeg" is geweest.
Nou, ik ben dus niet kort van stof
Soof, "jaren volhouden" neem je daar genoegen mee? Dat je het leven zo kan "volhouden"? Die garantie dat het leven wél veel leuker en fijner en makkelijker is zonder eetstoornis kan ik je wel geven, want het is echt zo. Het is zoveel minder complex, zoveel lichter, zoveel makkelijker, zoveel simpeler...loslaten is moeilijk, ook de laatste loodjes blijven zwaar, maar het is het zó ontzettend waard. Echt leven, écht genieten, écht vrij zijn....het is zoveel fijner dat het "zo vol kunnen houden"
Ik snap dat dit soort "loze" beloftes moeilijk zijn om te blijven vasthouden. Wat zijn de vragen precies waar je antwoord op zoekt? Als je echt even doordenkt, waar ben je bang voor? Waar maak je je druk om? Wat zou het ergste zijn wat er kan gebeuren als je je es loslaat?
Wat goed dat je een week braakvrij bent!! Helemaal super, stop een ouwe sok alsjeblieft bij die perfectionist in d'r mond, want wat een onzin kraamt ze uit!! Een week is een begin, een week is het begin van 2 weken, 3 weken, een maand, een jaar...de rest van je leven. Helemaal top! (en 1x braken betekent ook niet meteen mislukt hè - ik denk ik zal die perfectionist maar even voor zijn )
Wat je schrijft over het "rouwproces" is precies zoals ik het ervaar, ik zeg het meestal niet zo want het klinkt inderdaad enorm dramatisch - ik denk vooral omdat mensen uit je directe omgeving meestal niet weten hoe ingrijpend het is geweest. Ja, ik was hartstikke ziek, maar dat was toch 10 jaar geleden? Ik ben al jaren weer op een gezond gewicht en dan ziet niemand meer hoe zwaar de strijd nog is. Het leven ging gewoon door, ik studeerde, ging op kamers enz. enz., maar 10 jaar lang was het elke dag overleven. En ja, nu ik helemaal aan het eind sta en er echt op terug kan kijken van een bepaald afstand ben ik zeker verdrietig om wat deze es me allemaal gekost heeft, wat ik gemist heb omdat ik elke dag moest overleven en niet gewoon kon leven. Mijn ervaring is dat dit gewoon tijd nodig heeft. In de zomer was ik hier volop mee bezig en het heeft ook te maken met andere dingen in mijn leven die nu veranderen, maar het wordt alweer minder. Laat die gevoelens er zijn in ieder geval, iedereen heeft de neiging om te zeggen "maar je kan beter blij zijn dat het nu wel goed gaat" natuurlijk is dat zo en waarschijnlijk ben je dat ook, maar je mag ook best verdrietig zijn om wat er met je gebeurd is. Wegzakken in zelfmedelijden is echt iets anders dan er gewoon oprecht verdrietig om zijn. Ik ervaar in ieder geval dat het echt een proces is, dus ik laat het allemaal wat over me heen komen.
Ik vind het ook heel interessant om te lezen hoe jullie je es ervaren hebben. Het is overduidelijk dat dat bij iedereen anders is, maar toch zijn er herkenningspunten.
Lotte, ik herken wel enigszins wat je schrijft over wat je tegenhoudt met die laatste kilo's. Nu kan je je nog verschuilen achter "ik kan het niet" dus hoef je het ook niet te durven en hoef je ook geen tegenslagen te voelen mochten die er komen. Een soort verkapte faalangst? Als je het allemaal niet kan hoef je het ook niet te proberen, hoef je niet bang te zijn dat het niet lukt, je niet slecht te voelen als het niet zo goed gaat als je gewild had.
Maar je kan er ook niet van genieten zo. Je kan niet meer uren werken zonder vermoeid te raken, je kan niet genieten van heerlijk een aantal weken op reis, nieuwe mensen leren kennen die jou écht leuk vinden. Want, stel je nou eens voor dat al deze dingen die je noemt niet eng en moeilijk zijn en niet mislukken omdat je het niet aankan, maar ontzettend leuk en fijn zijn en allemaal onwijs goed uitpakken omdat je het gewoon kán. Zo zonde om dat te missen, toch?
En nee, ik kan je geen garantie geven dat alles leuk gaat worden en dat er geen moeilijkheden en tegenslagen zullen zijn en dat alles meten goed zal gaan en je nooit een blunder zal begaan, maar dat hoort bij het leven. Iets stoms zeggen, iemand tegenkomen die vervelend doet tegen je en je niet mag, fouten maken, dingen niet kunnen...er is niemand die die dingen nooit meemaakt, alleen de mensen die zich "veilig" wegstoppen in hun es zodat ze die confrontaties niet aan hoeven te gaan, niet hoeven te voelen, niet het risico hoeven te nemen dat het niet allemaal perfect verloopt, dat niet iedereen ze leuk en aardig vindt.
Tsja...het klopt wel, door niet (volledig) deel te nemen aan het leven hoef je sommige nare dingen niet te voelen, niet te ervaren, maar helaas mis je dan ook juist de fijnste en de mooiste dingen in het leven. Ik kan je er wel van verzekeren dat je angsten om alles wat er zou kunnen gebeuren, wat er zou kunnen mislukken vele malen groter zijn dan nodig is. De mooie momenten zullen veel meer opleveren dan de minder fijne momenten.
Overigens is het niet zo dat het leven opeens zoveel beter wordt als je 6kg aankomt. De problemen die achter je es zitten zullen er nog steeds zijn, maar kies je ervoor om die te (h)erkennen en er iets mee te doen in plaats van je te focussen op je gewicht en wat je eet, dán wordt het leven een stuk fijner en makkelijker, want dat hoort niet zoveel bij je es loslaten als weer normaal eten en een gezond gewicht hebben.
Dat je alles doordenkt en analyseert is hier ook vreselijk herkenbaar en zo vaak betrap ik me erop en word ik er moe van, want, zoals Soof ook schrijft, het is zonde van je tijd en energie, want hoeveel je ook analyseert, hoeveel je een situatie ook doordenkt.....je hebt er geen controle over, het leven loopt zoals het loopt en je moet het er maar mee doen, of, misschien beter gezegd, je mag het ermee doen! Want er kan zoveel moois gebeuren als je de controle wat loslaat, als je alles precies probeert te regelen en bedenken zie je andere mogelijkheden soms niet of mis je mooie kansen. Of ben je zo bezig je te focussen op 1 klein detail dat je de "big picture" niet meer ziet. Er gaat hier zoveel energie in zitten en het levert werkelijk niks op! Alleen dat je moe bent en op en het niet meer ziet zitten terwijl dat nergens voor nodig is.
Sweetday, dit topic is voor iedereen, hoe ver je ook bent in het herstelproces. Juist hierdoor kan iedereen van elkaar leren en elkaar ondersteunen. Uit eindelijk maakt het niet uit of je 4kg of 10kg of 20kg moet aankomen, het gaat om de gedachten(patronen) die erachter zitten. Waarom focus je je zo op je gewicht en je eten? Waarom laat je dat je leven beheersen? En of je daardoor een "maar" en paar kg bent afgevallen of op de rand van de dood hebt gestaan, dat maakt het niet meer of minder erg, niet meer of minder ernstig en niet meer of minder echt. Het betekent dus ook niet dat je niet beter zou "mogen" worden, omdat het "niet erg genoeg" is geweest.
Nou, ik ben dus niet kort van stof
maandag 25 oktober 2010 om 10:27
Dames, veel geschreven weer!! Ben een tijdje niet geweest, was druk met andere dingen en wist ook even niet goed wat te melden.
Na alles gelezen te hebben, heb ik eigenlijk zoveel te zeggen.
Aangezien ik net zo kort en bondig als Indigo kan schrijven, laat ik het maar ff bij een paar zinnen.
Superherkenbaar weer allemaal. Soms lijkt t alsof dit topic me op mn lijf geschreven is. Net of we elkaar allemaal op t juiste moment treffen.
1 ding wil ik Sweetday ff meegeven. Hoe ik het heb ervaren (het aankomen) was als een loodzware kast die je van de muur wil trekken. De eerste rukjes zijn superzwaar, maar eenmaal in beweging gaat t een stuk soepeler. Hoop dat je zo snapt wat ik bedoel. Eerste kilo's zijn het moeilijkst, daarna wordt het echt, echt makkelijker.
Lotte, ook ik zit nu op BMI 20, en het is een verschil van dag en nacht in vergelijking met BMI 18 ofzo.. En op BMI 20 was mijn gewicht echt ineens een stuk minder belangrijk. Nog steeds veeel te belangrijk, maar veel minder dan toen!
Oh en Soof! Welkom! Jouw verhaal lijkt veeeel op t mijne! Ook te veel gesport, vetpercentage veeeel te laag en later eetbuien. 1 week eetbui vrij bij jou? Super! Ik had t laatst 3 weken volgehouden, voelde me zooo goed! Nu gaat t ook wel redelijk. Heb me van t weekend aangemeld voor behandeling online.
T lijkt soms wel of ik overdag anorexia heb en savonds boulimia. Maar schijnt vaker voor te komen, van anorexia naar eetbuien.. Ik kom er nog steeds niet echt van aan, dus laat t maar ff zo. (braken wil ik uiteraard volledig uitbannen, vindt dat nogal lastig, vandaar die behandeling online)
Na alles gelezen te hebben, heb ik eigenlijk zoveel te zeggen.
Aangezien ik net zo kort en bondig als Indigo kan schrijven, laat ik het maar ff bij een paar zinnen.
Superherkenbaar weer allemaal. Soms lijkt t alsof dit topic me op mn lijf geschreven is. Net of we elkaar allemaal op t juiste moment treffen.
1 ding wil ik Sweetday ff meegeven. Hoe ik het heb ervaren (het aankomen) was als een loodzware kast die je van de muur wil trekken. De eerste rukjes zijn superzwaar, maar eenmaal in beweging gaat t een stuk soepeler. Hoop dat je zo snapt wat ik bedoel. Eerste kilo's zijn het moeilijkst, daarna wordt het echt, echt makkelijker.
Lotte, ook ik zit nu op BMI 20, en het is een verschil van dag en nacht in vergelijking met BMI 18 ofzo.. En op BMI 20 was mijn gewicht echt ineens een stuk minder belangrijk. Nog steeds veeel te belangrijk, maar veel minder dan toen!
Oh en Soof! Welkom! Jouw verhaal lijkt veeeel op t mijne! Ook te veel gesport, vetpercentage veeeel te laag en later eetbuien. 1 week eetbui vrij bij jou? Super! Ik had t laatst 3 weken volgehouden, voelde me zooo goed! Nu gaat t ook wel redelijk. Heb me van t weekend aangemeld voor behandeling online.
T lijkt soms wel of ik overdag anorexia heb en savonds boulimia. Maar schijnt vaker voor te komen, van anorexia naar eetbuien.. Ik kom er nog steeds niet echt van aan, dus laat t maar ff zo. (braken wil ik uiteraard volledig uitbannen, vindt dat nogal lastig, vandaar die behandeling online)
maandag 25 oktober 2010 om 10:34
Wil toch nog 1 ding toevoegen waarover ik dit weekend heb nagedacht.
Je hebt anorexia en weegt te weinig. Heel diep van binnen heb je toch nog 1 wens. Kan iets heel basaals zijn, bijvoorbeeld met je Ware Liefde lekker op de bank liggen. Of dolgraag naar dat ene concert. Als je dat zou gaan doen, zou je voor even gelukkig zijn.
Wat ik heb ervaren is, ook al komt die wens uit, als je gewicht te laag is, zul je zoiets nooit op dezelfde manier kunnen ervaren als wanneer je een gezond gewicht hebt.
Goed, wat ik dus wil zeggen. Iedereen zei tegen mij dat ik de deur uit moest, dat ik leuke dingen moest gaan doen, dat ik moest gaan daten. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wat heb ik me ondertussen toch rot gevoeld. Ik deed leuke dingen, maar ik voelde me nog steeds erg slecht. Dus ik deed t maar niet meer, het had toch niet t gewenste effect. Nu, op dit gewicht, vind ik dezelfde dingen ineens wel weer geweldig en kan ik er wel intens van genieten!!
Lotte, Sweetday; onderschat niet hoeveel verschil een gezond gewicht kan maken!
Je hebt anorexia en weegt te weinig. Heel diep van binnen heb je toch nog 1 wens. Kan iets heel basaals zijn, bijvoorbeeld met je Ware Liefde lekker op de bank liggen. Of dolgraag naar dat ene concert. Als je dat zou gaan doen, zou je voor even gelukkig zijn.
Wat ik heb ervaren is, ook al komt die wens uit, als je gewicht te laag is, zul je zoiets nooit op dezelfde manier kunnen ervaren als wanneer je een gezond gewicht hebt.
Goed, wat ik dus wil zeggen. Iedereen zei tegen mij dat ik de deur uit moest, dat ik leuke dingen moest gaan doen, dat ik moest gaan daten. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wat heb ik me ondertussen toch rot gevoeld. Ik deed leuke dingen, maar ik voelde me nog steeds erg slecht. Dus ik deed t maar niet meer, het had toch niet t gewenste effect. Nu, op dit gewicht, vind ik dezelfde dingen ineens wel weer geweldig en kan ik er wel intens van genieten!!
Lotte, Sweetday; onderschat niet hoeveel verschil een gezond gewicht kan maken!
maandag 25 oktober 2010 om 12:49
Hallo allemaal,
Wat ik ervaar bij een laag gewicht is dat je emoties en gevoelens weg zijn. Niet dat ik van nature zo'n emo-mens ben maar goed. Nu ik wat verder in het proces ben merk ik dat sommige emoties terugkomen, de geluksmomenten als samen met liefje op de bank liggen en samen naar de stad. Dit is een gevoel dat ik jaren niet heb gehad.
Wat ik ook heb geleerd is dat ik me zelf afscherm (bescherm) tegen bepaalde mensen (de betweters die geen ervaring hebben met es). Ik ben nu wel zover dat het me niet uitmaakt wat vreemden van me vinden. Maar helaas maakt het me WEL uit wat bekenden en vrienden van me vinden qua uiterlijk.
Qua afbouw van laxeerpillen ben ik vandaag weer een stap verder gegaan. Het zou eigenlijk pas woensdag gebeuren maar ik voelde dat ik eraan toe was. Ik heb wel redelijke buikpijn maar dat is waarschijnlijk omdat ik nu veel minder pillen slik dan voorheen en mijn darmen dus moeten gaan werken. Ik ben er nog lang niet maar tot nu toe voel ik me wel ok.
Mijn vriend speelt hier echt een grote rol in. Ik durf te zeggen dat ik zonder zijn steun en begrip dit erg moeilijk was geweest. Hij was op internet gaan zoeken wat kan helpen bij stoelgang. Kwam hij zaterdag met Yakult, activia en lijnzaad aanzetten. Echt schattig.... Maar goed, realistisch gezien moet het moeilijkste nog komen.
Tot later meiden en keep the spirit. Ook wij zullen kunnen genieten want we zijn al zover!
Wat ik ervaar bij een laag gewicht is dat je emoties en gevoelens weg zijn. Niet dat ik van nature zo'n emo-mens ben maar goed. Nu ik wat verder in het proces ben merk ik dat sommige emoties terugkomen, de geluksmomenten als samen met liefje op de bank liggen en samen naar de stad. Dit is een gevoel dat ik jaren niet heb gehad.
Wat ik ook heb geleerd is dat ik me zelf afscherm (bescherm) tegen bepaalde mensen (de betweters die geen ervaring hebben met es). Ik ben nu wel zover dat het me niet uitmaakt wat vreemden van me vinden. Maar helaas maakt het me WEL uit wat bekenden en vrienden van me vinden qua uiterlijk.
Qua afbouw van laxeerpillen ben ik vandaag weer een stap verder gegaan. Het zou eigenlijk pas woensdag gebeuren maar ik voelde dat ik eraan toe was. Ik heb wel redelijke buikpijn maar dat is waarschijnlijk omdat ik nu veel minder pillen slik dan voorheen en mijn darmen dus moeten gaan werken. Ik ben er nog lang niet maar tot nu toe voel ik me wel ok.
Mijn vriend speelt hier echt een grote rol in. Ik durf te zeggen dat ik zonder zijn steun en begrip dit erg moeilijk was geweest. Hij was op internet gaan zoeken wat kan helpen bij stoelgang. Kwam hij zaterdag met Yakult, activia en lijnzaad aanzetten. Echt schattig.... Maar goed, realistisch gezien moet het moeilijkste nog komen.
Tot later meiden en keep the spirit. Ook wij zullen kunnen genieten want we zijn al zover!
maandag 25 oktober 2010 om 19:53
quote:indigoblue schreef op 25 oktober 2010 @ 09:04:
Wat zijn de vragen precies waar je antwoord op zoekt? Als je echt even doordenkt, waar ben je bang voor? Waar maak je je druk om? Wat zou het ergste zijn wat er kan gebeuren als je je es loslaat?
Pfoe, dit is echt even heel confronterend. Vragen waar ik mijn es geen trek in heeft. Ik ga even nadenken. Ik kom er op terug.
Wat zijn de vragen precies waar je antwoord op zoekt? Als je echt even doordenkt, waar ben je bang voor? Waar maak je je druk om? Wat zou het ergste zijn wat er kan gebeuren als je je es loslaat?
Pfoe, dit is echt even heel confronterend. Vragen waar ik mijn es geen trek in heeft. Ik ga even nadenken. Ik kom er op terug.
maandag 25 oktober 2010 om 21:59
quote:Soof25 schreef op 25 oktober 2010 @ 19:53:
[...]
Pfoe, dit is echt even heel confronterend. Vragen waar ik mijn es geen trek in heeft. Ik ga even nadenken. Ik kom er op terug.
Ok, terug. Je stelt hele goeie vragen Indigo, rake vragen.
Wat gebeurt er als ik écht voor genezing kies, voor het loslaten van mijn es? Dan ga ik voor een beter, waardevoller, genietender, liefdevoller leven, rustiger, vrijer.
Maar tegelijkertijd gaat het om confrontatie. Dan moet ik echt de confrontatie aangaan met waar ik nou eigenlijk last van heb. Het eten is natuurlijk de dekmantel. En steeds als ik nog vasthoud aan dat restje es, leun ik eigenlijk achterover met de handen in de lucht: een duidelijke nee, nee ik doe het niet, ik ga het niet aan, ik heb er geen zin in (?), ik wil het niet, het is niet fijn om écht aan de slag te gaan met mijn onzekerheden, mijn onrealistische (?) denkbeelden, trauma's, karakter, noem wat je wil..
Het is natuurlijk ook angst voor het onbekende. Ik verlang naar loslaten maar ben er ook bang voor. Hoe makkelijk is het om terug te vallen op het eten, hoe moeilijk om een gevoel echt aan te gaan. Ik merk dat ik veel oefening nodig heb. Om weer letterlijk en figuurlijk in het lijf te gaan zitten, uit mijn hoofd. Ik rationaliseer en overanalyseer álles waardoor ik niet meer goed kan voelen/er niet mee om kan gaan, terwijl ik in basis juist een best wel gevoelig mens ben.
Een hoop blabla. Ik merk dus dat ik nog geen echt antwoord heb op je vragen. Ik besef ook dat het gebrek aan goede hulp/behandeling me opbreekt. Ik ben wel in behandeling geweest, maar in periodes dat ik sowieso nog niet beter wilde worden. Dat schiet niet op natuurlijk.
En nu, nu ik op een soort nieuw kruispunt sta, voel ik die behoefte wel, aan hulp dus, maar vind ik dat echt retemoeilijk. Moeilijk, omdat mijn omgeving al lang en breed denkt dat ik er vanaf ben, en moeilijk omdat ik niet meer als een zielig hoopje mens met de dood flirt, hoe serieus kan ik dan genomen worden? Neem ik mezelf wel voldoende serieus?
Meer vragen dan antwoorden dus...
En daarnaast is mijn Grootste Valkuil dat ik de es romantiseer, verheerlijk. Hoe godsgruwelijk verrot ik me ook ooit heb 'gevoeld', blijkbaar is me nog steeds niet duidelijk dat het me meer verlies dan winst oplevert, waarom zou ik anders nog steeds terugvallen hebben?
Lekker retorisch bezig dus
[...]
Pfoe, dit is echt even heel confronterend. Vragen waar ik mijn es geen trek in heeft. Ik ga even nadenken. Ik kom er op terug.
Ok, terug. Je stelt hele goeie vragen Indigo, rake vragen.
Wat gebeurt er als ik écht voor genezing kies, voor het loslaten van mijn es? Dan ga ik voor een beter, waardevoller, genietender, liefdevoller leven, rustiger, vrijer.
Maar tegelijkertijd gaat het om confrontatie. Dan moet ik echt de confrontatie aangaan met waar ik nou eigenlijk last van heb. Het eten is natuurlijk de dekmantel. En steeds als ik nog vasthoud aan dat restje es, leun ik eigenlijk achterover met de handen in de lucht: een duidelijke nee, nee ik doe het niet, ik ga het niet aan, ik heb er geen zin in (?), ik wil het niet, het is niet fijn om écht aan de slag te gaan met mijn onzekerheden, mijn onrealistische (?) denkbeelden, trauma's, karakter, noem wat je wil..
Het is natuurlijk ook angst voor het onbekende. Ik verlang naar loslaten maar ben er ook bang voor. Hoe makkelijk is het om terug te vallen op het eten, hoe moeilijk om een gevoel echt aan te gaan. Ik merk dat ik veel oefening nodig heb. Om weer letterlijk en figuurlijk in het lijf te gaan zitten, uit mijn hoofd. Ik rationaliseer en overanalyseer álles waardoor ik niet meer goed kan voelen/er niet mee om kan gaan, terwijl ik in basis juist een best wel gevoelig mens ben.
Een hoop blabla. Ik merk dus dat ik nog geen echt antwoord heb op je vragen. Ik besef ook dat het gebrek aan goede hulp/behandeling me opbreekt. Ik ben wel in behandeling geweest, maar in periodes dat ik sowieso nog niet beter wilde worden. Dat schiet niet op natuurlijk.
En nu, nu ik op een soort nieuw kruispunt sta, voel ik die behoefte wel, aan hulp dus, maar vind ik dat echt retemoeilijk. Moeilijk, omdat mijn omgeving al lang en breed denkt dat ik er vanaf ben, en moeilijk omdat ik niet meer als een zielig hoopje mens met de dood flirt, hoe serieus kan ik dan genomen worden? Neem ik mezelf wel voldoende serieus?
Meer vragen dan antwoorden dus...
En daarnaast is mijn Grootste Valkuil dat ik de es romantiseer, verheerlijk. Hoe godsgruwelijk verrot ik me ook ooit heb 'gevoeld', blijkbaar is me nog steeds niet duidelijk dat het me meer verlies dan winst oplevert, waarom zou ik anders nog steeds terugvallen hebben?
Lekker retorisch bezig dus
maandag 25 oktober 2010 om 22:10
quote:stampertje1977 schreef op 25 oktober 2010 @ 12:49:
Hallo allemaal,
Wat ik ervaar bij een laag gewicht is dat je emoties en gevoelens weg zijn. Niet dat ik van nature zo'n emo-mens ben maar goed. Nu ik wat verder in het proces ben merk ik dat sommige emoties terugkomen, de geluksmomenten als samen met liefje op de bank liggen en samen naar de stad. Dit is een gevoel dat ik jaren niet heb gehad.
Wat ik ook heb geleerd is dat ik me zelf afscherm (bescherm) tegen bepaalde mensen (de betweters die geen ervaring hebben met es). Ik ben nu wel zover dat het me niet uitmaakt wat vreemden van me vinden. Maar helaas maakt het me WEL uit wat bekenden en vrienden van me vinden qua uiterlijk.
Qua afbouw van laxeerpillen ben ik vandaag weer een stap verder gegaan. Het zou eigenlijk pas woensdag gebeuren maar ik voelde dat ik eraan toe was. Ik heb wel redelijke buikpijn maar dat is waarschijnlijk omdat ik nu veel minder pillen slik dan voorheen en mijn darmen dus moeten gaan werken. Ik ben er nog lang niet maar tot nu toe voel ik me wel ok.
Mijn vriend speelt hier echt een grote rol in. Ik durf te zeggen dat ik zonder zijn steun en begrip dit erg moeilijk was geweest. Hij was op internet gaan zoeken wat kan helpen bij stoelgang. Kwam hij zaterdag met Yakult, activia en lijnzaad aanzetten. Echt schattig.... Maar goed, realistisch gezien moet het moeilijkste nog komen.
Tot later meiden en keep the spirit. Ook wij zullen kunnen genieten want we zijn al zover!
Hoi Stampertje,
Supergoed dat je zo doorzet in het afbouwen van de lax. Is echt heel knap, vergt veel gezond doorzettingsvermogen en geduld. Ik hoop écht dat je je snel lichamelijk beter zal gaan voelen. Ik reageerde lichamelijk best wel heftig toen ik stopte met de lax, maar ik voelde me uiteindelijk echt zoveel beter...het is fijn dat je iemand in je directe omgeving hebt (je vriend) die je kan steunen.
Hou vol
Hallo allemaal,
Wat ik ervaar bij een laag gewicht is dat je emoties en gevoelens weg zijn. Niet dat ik van nature zo'n emo-mens ben maar goed. Nu ik wat verder in het proces ben merk ik dat sommige emoties terugkomen, de geluksmomenten als samen met liefje op de bank liggen en samen naar de stad. Dit is een gevoel dat ik jaren niet heb gehad.
Wat ik ook heb geleerd is dat ik me zelf afscherm (bescherm) tegen bepaalde mensen (de betweters die geen ervaring hebben met es). Ik ben nu wel zover dat het me niet uitmaakt wat vreemden van me vinden. Maar helaas maakt het me WEL uit wat bekenden en vrienden van me vinden qua uiterlijk.
Qua afbouw van laxeerpillen ben ik vandaag weer een stap verder gegaan. Het zou eigenlijk pas woensdag gebeuren maar ik voelde dat ik eraan toe was. Ik heb wel redelijke buikpijn maar dat is waarschijnlijk omdat ik nu veel minder pillen slik dan voorheen en mijn darmen dus moeten gaan werken. Ik ben er nog lang niet maar tot nu toe voel ik me wel ok.
Mijn vriend speelt hier echt een grote rol in. Ik durf te zeggen dat ik zonder zijn steun en begrip dit erg moeilijk was geweest. Hij was op internet gaan zoeken wat kan helpen bij stoelgang. Kwam hij zaterdag met Yakult, activia en lijnzaad aanzetten. Echt schattig.... Maar goed, realistisch gezien moet het moeilijkste nog komen.
Tot later meiden en keep the spirit. Ook wij zullen kunnen genieten want we zijn al zover!
Hoi Stampertje,
Supergoed dat je zo doorzet in het afbouwen van de lax. Is echt heel knap, vergt veel gezond doorzettingsvermogen en geduld. Ik hoop écht dat je je snel lichamelijk beter zal gaan voelen. Ik reageerde lichamelijk best wel heftig toen ik stopte met de lax, maar ik voelde me uiteindelijk echt zoveel beter...het is fijn dat je iemand in je directe omgeving hebt (je vriend) die je kan steunen.
Hou vol
maandag 25 oktober 2010 om 22:13
quote:Lotte35 schreef op 25 oktober 2010 @ 22:03:
[...]
Wat lief! Dank je wel.
Ik heb echt een slechte dag gehad. Slecht geslapen, dus de hele dag verrot. Janken staat me nader dan het lachen.Kun je iets doen wat lief is voor jezelf? Ik bedoel, klinkt zweverig, maar als ik me zo brak voel, dan kunnen voor mij kleine dingen al de trick doen: een bad en lijf insmeren met lotion, een vriendin bellen, iets schrijven enz...zelftherapie
[...]
Wat lief! Dank je wel.
Ik heb echt een slechte dag gehad. Slecht geslapen, dus de hele dag verrot. Janken staat me nader dan het lachen.Kun je iets doen wat lief is voor jezelf? Ik bedoel, klinkt zweverig, maar als ik me zo brak voel, dan kunnen voor mij kleine dingen al de trick doen: een bad en lijf insmeren met lotion, een vriendin bellen, iets schrijven enz...zelftherapie
maandag 25 oktober 2010 om 22:22
quote:rooos20 schreef op 25 oktober 2010 @ 10:34:
Wil toch nog 1 ding toevoegen waarover ik dit weekend heb nagedacht.
Je hebt anorexia en weegt te weinig. Heel diep van binnen heb je toch nog 1 wens. Kan iets heel basaals zijn, bijvoorbeeld met je Ware Liefde lekker op de bank liggen. Of dolgraag naar dat ene concert. Als je dat zou gaan doen, zou je voor even gelukkig zijn.
Wat ik heb ervaren is, ook al komt die wens uit, als je gewicht te laag is, zul je zoiets nooit op dezelfde manier kunnen ervaren als wanneer je een gezond gewicht hebt.
Goed, wat ik dus wil zeggen. Iedereen zei tegen mij dat ik de deur uit moest, dat ik leuke dingen moest gaan doen, dat ik moest gaan daten. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wat heb ik me ondertussen toch rot gevoeld. Ik deed leuke dingen, maar ik voelde me nog steeds erg slecht. Dus ik deed t maar niet meer, het had toch niet t gewenste effect. Nu, op dit gewicht, vind ik dezelfde dingen ineens wel weer geweldig en kan ik er wel intens van genieten!!
Lotte, Sweetday; onderschat niet hoeveel verschil een gezond gewicht kan maken!
Dit is echt zó waar. Ik nam wel deel aan mijn sociale leven toen ik al was aangekomen, maar nog ondergewicht had. En wat een energie kostte dat...niet alleen letterlijk fysiek, maar ook vooral mentaal, ik kon echt nog niet lekker losjes genieten hoor. En voelen was er al helemaal nauwelijks bij. Het voelde meer als een verplicht nummer wat ik afwerkte, of waarbij ik me totaal bewust bleef hoe ik me 'perfect' moest/kon gedragen.
Dat kon trouwens ook heel letterlijk zijn, met bijv uitgaan, dat is wel een grappig voorbeeld: dan stond ik als een magere hark op de dansvloer, terwijl ik nu (althans, laatst nog hihi) lekker los ging en op ging in de muziek. Van mezelf ben ik een echte danser (eh dat klinkt dom maar goed), maar hoe magerder ik werd, hoe minder 'lijfelijk' ik kon zijn.
Gek eigenlijk he...wat verhongering/ondervoeding met je doet. Het is zó'n rare, akelige sensatie als je beseft dat je niet meer kunt voelen. In het begin vond ik het prettig, zeer zeker, want ik gaf geen bal meer om pijn, verdriet enz, ik kon niet meer geraakt worden, maar uiteindelijk vond ik dat zo eng...dat besef dat je niet meer weet wie je bent, dat je overal meer doorheen zweeft.
Wil toch nog 1 ding toevoegen waarover ik dit weekend heb nagedacht.
Je hebt anorexia en weegt te weinig. Heel diep van binnen heb je toch nog 1 wens. Kan iets heel basaals zijn, bijvoorbeeld met je Ware Liefde lekker op de bank liggen. Of dolgraag naar dat ene concert. Als je dat zou gaan doen, zou je voor even gelukkig zijn.
Wat ik heb ervaren is, ook al komt die wens uit, als je gewicht te laag is, zul je zoiets nooit op dezelfde manier kunnen ervaren als wanneer je een gezond gewicht hebt.
Goed, wat ik dus wil zeggen. Iedereen zei tegen mij dat ik de deur uit moest, dat ik leuke dingen moest gaan doen, dat ik moest gaan daten. Zo gezegd, zo gedaan. Maar wat heb ik me ondertussen toch rot gevoeld. Ik deed leuke dingen, maar ik voelde me nog steeds erg slecht. Dus ik deed t maar niet meer, het had toch niet t gewenste effect. Nu, op dit gewicht, vind ik dezelfde dingen ineens wel weer geweldig en kan ik er wel intens van genieten!!
Lotte, Sweetday; onderschat niet hoeveel verschil een gezond gewicht kan maken!
Dit is echt zó waar. Ik nam wel deel aan mijn sociale leven toen ik al was aangekomen, maar nog ondergewicht had. En wat een energie kostte dat...niet alleen letterlijk fysiek, maar ook vooral mentaal, ik kon echt nog niet lekker losjes genieten hoor. En voelen was er al helemaal nauwelijks bij. Het voelde meer als een verplicht nummer wat ik afwerkte, of waarbij ik me totaal bewust bleef hoe ik me 'perfect' moest/kon gedragen.
Dat kon trouwens ook heel letterlijk zijn, met bijv uitgaan, dat is wel een grappig voorbeeld: dan stond ik als een magere hark op de dansvloer, terwijl ik nu (althans, laatst nog hihi) lekker los ging en op ging in de muziek. Van mezelf ben ik een echte danser (eh dat klinkt dom maar goed), maar hoe magerder ik werd, hoe minder 'lijfelijk' ik kon zijn.
Gek eigenlijk he...wat verhongering/ondervoeding met je doet. Het is zó'n rare, akelige sensatie als je beseft dat je niet meer kunt voelen. In het begin vond ik het prettig, zeer zeker, want ik gaf geen bal meer om pijn, verdriet enz, ik kon niet meer geraakt worden, maar uiteindelijk vond ik dat zo eng...dat besef dat je niet meer weet wie je bent, dat je overal meer doorheen zweeft.
maandag 25 oktober 2010 om 22:26
Oh, en Roos, online behandeling? Ik heb daar laatst iets over gelezen...overwoog ook om dat te doen (weet niet of dat hetzelfde is als wat jij gaat doen). Wordt dat vergoed door je verzekering?
Wat is jouw achtergrond qua es? (omdat je ook boulimia/eetbuien noemt) Sorry als ik erg nieuwsgierig ben, maar ben benieuwd omdat je mijn verhaal herkenbaar vond.
Wat is jouw achtergrond qua es? (omdat je ook boulimia/eetbuien noemt) Sorry als ik erg nieuwsgierig ben, maar ben benieuwd omdat je mijn verhaal herkenbaar vond.
dinsdag 26 oktober 2010 om 09:09
Wat een superfijn topic! Zelf al vanaf mijn 13e (ben nu 23) problemen met eten. Laatste jaren was het flink verergerd (boulimia), eetbuien, overgeven, laxeren, tussendoor belachelijk streng lijnen, overmatig sporten... Nja... voor een deel het alom bekende verhaal 
.
Sinds 1,5 jaar ben ik in therapie. Eerst CGT, nu psychotherapie. Laxeermiddelen gebruik ik al bijna een jaar niet meer (thank God, dat was echt een opluchting). En ondertussen heb ik ook weer een volwaardige voeding opgebouwd. Maar het stoppen van de eetbuien en het overgeven lukt me nog steeds niet. Dan gaat het weer 2/3 weken goed, en nu is het alweer ruim een maand prut. Vooral het doorbreken van die terugvallen valt me echt zwaar.
Grootste problemen die ik er nu van ondervind zijn dat ik snel heel erg down ben, me afsluit van mensen (ook mijn vriend...) en sociaal ineens heel weinig durf te ondernemen. Verder ben ik sinds juni 2009 hooguit 5 keer ongesteld geweest. Daar maak ik me behoorlijk zorgen om...
Maar verder mag ik niet klagen
, want het gaat al zoveel beter dan voor ik eraan ging werken. Dus keep your heads up . Het heeft tijd nodig helaas.
.Sinds 1,5 jaar ben ik in therapie. Eerst CGT, nu psychotherapie. Laxeermiddelen gebruik ik al bijna een jaar niet meer (thank God, dat was echt een opluchting). En ondertussen heb ik ook weer een volwaardige voeding opgebouwd. Maar het stoppen van de eetbuien en het overgeven lukt me nog steeds niet. Dan gaat het weer 2/3 weken goed, en nu is het alweer ruim een maand prut. Vooral het doorbreken van die terugvallen valt me echt zwaar.
Grootste problemen die ik er nu van ondervind zijn dat ik snel heel erg down ben, me afsluit van mensen (ook mijn vriend...) en sociaal ineens heel weinig durf te ondernemen. Verder ben ik sinds juni 2009 hooguit 5 keer ongesteld geweest. Daar maak ik me behoorlijk zorgen om...
Maar verder mag ik niet klagen
, want het gaat al zoveel beter dan voor ik eraan ging werken. Dus keep your heads up . Het heeft tijd nodig helaas.
dinsdag 26 oktober 2010 om 09:38
Morgen allemaal,
@Soof: Kan je me vertellen hoe jij lichamelijk reageerde op afbouw van de lax? Ik zou graag een indicatie willen hebben hoe lang het bij jouw ongeveerde duurde voordat je zelf naar het toilet kon en hoe lang het duurde voordat het vocht wegtrok.
Ik voel me nog steeds wel goed maar duurt nog even voordat ik op 0 zit.
@ Lilstar: Welkom hier. Ik denk dat je heel down bent omdat je gefocussed bent op je gewicht. Is het als jij een bepaald gewicht hebt, of bent afgevallen dat je die dag dan wel open staat voor leuke dingen? Ik denk dat je je moet beseffen (zoals wij allemaal vermoed ik) dat je dit niet je leven vol kan houden en moet willen. Je bent pas 23..... Je zou in de bloei van je leven moeten zijn (zegt deze bes van 33) en genieten van dingen. Maar ja die es he? Wat Soof ook zegt is dat als je een wat gezonder gewicht hebt je WEL kan genieten van dingen om je heen. Ik denk dat je je moet afvragen of je XX kg extra niet kunt accepteren en dan een leuker leven hebt? Dit is een dilemma wat veel es personen hebben en mee worstelen.
Laterz meiden
@Soof: Kan je me vertellen hoe jij lichamelijk reageerde op afbouw van de lax? Ik zou graag een indicatie willen hebben hoe lang het bij jouw ongeveerde duurde voordat je zelf naar het toilet kon en hoe lang het duurde voordat het vocht wegtrok.
Ik voel me nog steeds wel goed maar duurt nog even voordat ik op 0 zit.
@ Lilstar: Welkom hier. Ik denk dat je heel down bent omdat je gefocussed bent op je gewicht. Is het als jij een bepaald gewicht hebt, of bent afgevallen dat je die dag dan wel open staat voor leuke dingen? Ik denk dat je je moet beseffen (zoals wij allemaal vermoed ik) dat je dit niet je leven vol kan houden en moet willen. Je bent pas 23..... Je zou in de bloei van je leven moeten zijn (zegt deze bes van 33) en genieten van dingen. Maar ja die es he? Wat Soof ook zegt is dat als je een wat gezonder gewicht hebt je WEL kan genieten van dingen om je heen. Ik denk dat je je moet afvragen of je XX kg extra niet kunt accepteren en dan een leuker leven hebt? Dit is een dilemma wat veel es personen hebben en mee worstelen.
Laterz meiden
