Burnout?

Toffe,

Rustig aan dus maar weer. Balen dat je jezelf zo bent tegen gekomen. Ik heb ook vaak gedacht dat ik er was en dan viel het toch weer heel erg tegen. Wanneer moet je weer naar de psych, misschien kan hij je tips geven over het verdelen van je energie. Want dat is het nu, je energieniveau is gewoon laag en datmoet je goed (leren) verdelen.



Annemie,

Elke dag 5 km lopen is toch hartstikke veel. Dat zou ik echt niet kunnen hoor (en ook niet willen als ik eerlijk ben, ik houd niet zo van wandelen). Vanmorgen op de fysiosport was er ook een vrouw die met een stok liep. Er is heel veel mogelijk aan oefeningen. Als je meer zou willen doen, zou je eens kunnen kijken of er bij jou in de buurt ook sport is onder fysio begeleiding. Waar ik nu heen ga, heb je niet eens een verwijzing van de huisarts nodig. Voor bepaalde onderdelen wel, maar met jouw lichamelijke klachten moet je die toch kunnen krijgen lijkt me. Ik krijg de eerste 16 keer vergoed, daarna moet ik zelf gaan betalen. Dat is dan wel iets duurder dan gewoon op de sportschool, maar het is wel kleinschalig en onder professionele begeleiding en ik vind het logisch dat ik daar voor moet betalen.



Het huilen gaat bij mij inderdaad beter. Twee weken geleden de laatste huilbui om niks gehad. Vorige week met mijn oorontsteking en heimwee combinatie wel gehuild, maar dat vind ik niet vallen onder de categorie 'huilen om niks'. Van heimwee (en helemaal ik combinatie met pijn) kon ik als kind al huilen en dat zal ook wel nooit over gaan.



Heb je heel erg tegen je tranen moeten vechten bij de psych en de arbo of was het gewoon goed. Mijn ervaring is inmiddels wel dat als ik tegen mijn tranen vecht en ze in kan houden, ze er binnen een paar uur (tot een paar dagen) dubbel zo erg alsnog uit komen. Soms zijn bij mij een paar beschaafde tranen al genoeg om de druk van de ketel te halen en daarna een normaal gesprek te kunnen voeren. Ingehouden tranen kunnen leiden tot hysterische huilbuien.



Morgen inderdaad een afspraak met mijn baas. Ik heb vanmiddag een voorstel over de uren voor de komende maand op papier gezet en wat werkzaamheden die ik in die tijd kan doen. Vooral dat laatste vind ik moeilijk. Ik kan echt niet veel bedenken wat ik in twee of drie uur tijd kan doen en waarbij anderen niet afhankelijk zijn van mij. Dat laatste mag niet van de bedrijfsarts omdat er dan teveel druk op komt te staan. Ik hoop dat mijn baas daar al over nagedacht heeft en iets leuks heeft bedacht.



Marriss,

Ik vind het ook heel prettig om de verhalen van anderen te lezen en als ik jou kan helpen door vragen te beantwoorden en mijn ervaringen te delen, dan doe ik dat graag.



De eerste dagen (misschien wel weken) dat ik thuis was, kon ik ook niet veel. Ik heb toen heel veel op de bank en in bed gelegen met mijn laptop. Een beetje forummen en het nieuws volgen was alles wat ik deed. Tv, radio of en boek was me al teveel. Een tijdschrift wou nog net, maar echt lezen kon ik niet, terwijl dat toch een grote hobby van me is. Ondanks dat ik de hele dag thuis was en mijn vriend meer dan fulltime werkt, deed hij boodschappen, het huishouden en kookte hij ook. De supermarkt was al te druk voor me, dus de Ikea wou ik niet eens aan denken.



Je moet nu echt even rust nemen en kleine dingen kunnen al veel van je vragen. Ook de dingen die je normaal gesproken leuk vindt. Een vriendin van me heeft toen zij ooit overspannen was van haar psych geleerd dat ook leuke dingen energie kosten en dat is ook helemaal waar heb ik ontdekt.



Bij jou lijkt het echt wel vanuit een arbeidsconflict en teleurstelling in je collega's te komen, dus misschien is een mediator wel genoeg. Maar zoals Annemie ook schrijft is een psycholoog misschien ook wel verstandig. Zo'n mediator kan misschien het huidige conflict oplossen, maar een psycholoog kan kijken waardoor het zover heeft kunnen komen en kan je leren om het niet weer zo ver te laten komen.



Bij mijn psych was geen wachtlijst, ik denk dat het misschien ook wel uitmaakt in welk deel van het land je woont.

Dank je Toffe. Ik heb niet echt een conflict, maar ben wel enorm teleurgesteld in mn leidinggevende en directe collega's. Ik denk alleen dat zij zich van geen/weinig kwaad bewust zijn... er komt dus een dag dat ik dit moet gaan bespreken, waar ik als een berg tegenop zie. Vandaar het voorstel van de huisarst om een mediator in te schakelen, die me daarbij kan helpen.



Wat zal je balen zeg, dat je de klap dubbel en dwars terug krijgt op het moment dat je denkt dat het beter gaat. Tja en als je dan ook nog kinderen hebt, is het wat lastiger om je 100% op jezelf te kunnen richten, dat kan ik me voorstellen...maar ze geven misschien ook wel wat steun / afleiding voor je? Wat naar trouwens dat je hondje is overleden...



Ik ben eigenlijk heel blij om te lezen dat het er dus 'gewoon' bij hoort, dat alleen koken al teveel is... baal er wel van want koken vind ik zoiets kleins, dat het me echt verbaasd dat het me niet lukt. Ook omdat ik er altijd wel plezier in heb.



Abc, ik lees dat je een fikse oorontsteking hebt/had, ik weet hoe enorm ZEER dat doet, hoe gaat dat nu? Leuk dat je elk jaar een weekendje weg gaat met je moeder, gezellig.

Abc, spannend, morgen dat gesprek. Zie je er erg tegenop? Benieuwd waar je baas mee komt, hopelijk wordt het een 'relaxed' gesprek en kom je met een goed gevoel weer thuis.

Toffe,

Wat stom van je baas, dat hij niks van zich laat horen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar van baalt en dat het steeds moeilijker wordt om zelf te bellen. Mail is dan een goed alternatief vind ik. Daar kan je even rustig over nadenken en nog een nalezen voor je het verstuurd. Ondanks dat ik een heel goed contact met mijn baas heb, heb ik sommige dingen ook bewust per mail gedaan. Dan kon ik tijdens het typen rustig er bij huilen en als hij me dan er over belde (dat vroeg ik vaak of hij me wou bellen als hij het gelezen had) dan kon ik er rustig over praten zonder tranen.



Wat raar dat je niks van je collega's gehoord hebt. Kan het zijn dat je baas ze gezegd heeft dat ze je met rust moeten laten? dat heeft mijn baas ook wel eens gedaan. Ik heb heel veel kaartjes en smsjes gekregen en hoewel ik altijd beweerd heb dat ik daar helemaal geen behoefte aan heb, doet het me toch goed. Het standaardkaartje wat na twee weken ziekte verstuurd wordt van de hele afdeling heb ik wel zo bij het oud papier gegooid maar de persoonlijke kaartjes hangen allemaal op het prikbord.



Marriss,

Ik heb een goede band met mijn baas, dus ik zie helemaal niet tegen het gesprek op. Ik heb er echt zin in om weer te gaan werken en ben heel blij dat ik nu weer mag.



Die oorontsteking deed (doet) inderdaad heel zeer. Ik had dat nog nooit eerder gehad en ik hoop het ook nooit weer te krijgen. Vannacht voor het eerst weer zonder pijnstillers geslapen en dat viel nog best tegen. Oor doet nu toch weer zeerder dan afgelopen dagen.



Af en toe moet ik ook wel terug lezen bij het reageren hoor. Maar een uur doe ik er niet over. Dit stukje heeft me nu een paar minuten gekost terwijl ik tegelijk ook zit te ontbijten. Ik kan weer multitasken, één van de dingen die voor mij een teken zijn dat het echt weer beter gaat.



Op sommige dagen (vooral toen ik net thuis was) kon ik ook niet op anderen reageren hoor. Toen kon ik dat gewoon niet verwerken en las ik wel maar wist ik na een paar minuten al niet meer wat ik gelezen had. Als ik nu wel eens terug lees, ben ik soms ook verbaasd over wat er allemaal staat. Zowel wat ik zelf geschreven heb als wat anderen geschreven hebben. Het is niet echt blijven hangen allemaal.

Marriss: Hoe lang werk je al bij deze baas?



Toffe: is het binnen jullie bedrijf wel de gewoonte om heel snel te bellen?

Bij mij had ik na de reanimatie ongeveer het hele bedrijf de eerste week al aan de telefoon. Maar dat was van heel veel ook gewoon sensatie. Als iemand bij ons een griepje heeft word er ook de eerste week gedacht, laat ze maar even lekker uitzieken. En ik weet dat toen er bekend werd dat ik een burn out had, mijn baas de dringende oproep gedaan heeft aan mijn collega's om me niet te bellen. Alle contacten gingen de eerste weken via p&o.

Ik wil sommige dingen echt niet goed praten, maar probeer er niet te veel energie op te verspillen, want die heb je nu echt nodig voor andere dingen.



Abc: Die 5 km valt wel mee hoor, ik ben het gewend. Maar dat van sporten onder fysio begeleiding ga ik zeker vrijdag als ik weer naar de gewone fysio ga, even navragen. Ik merk bij mij ook gelukkig wel, dat ik weer op snelheid kan lezen, en dat is toch wel heel erg prettig.

Succes met je gesprek, ben heel benieuwd.

Gesprek was goed. Baas was nog in gesprek toen ik kwam, dus eerst even bij collega zitten kletsen. Meteen al weer allemaal inhoudelijke vragen van hem beantwoord. Vond ik echt leuk. Hij is met iets nieuws bezig, maar hij mist basiskennis (hij werkt eigenlijk op een andere afdeling, is nu tijdelijk bij ons voor dit nieuwe project). Alles is wel te vinden in veel verschillende documenten, maar er is nergens een document waar het complete plaatje in beschreven is. De enige plek waar alles bij elkaar zit is in mijn hoofd. Best lastig voor hem, maar ik heb hem goed kunnen helpen gelukkig.



Baas was het wel eens met mijn plan zoals ik die gemaakt heb. Hij had ook al twee onderwerpen waar ik me mee bezig kon houden om het beperkt te houden. Niet de leukste onderwerpen die er zijn, maar voor nu wel mooi afgebakend. Verder wou hij me wel als vraagbaak laten gebruiken omdat ik nu eenmaal degene ben met de meeste kennis. Daar was de bedrijfsarts niet zo voor, maar ik vind het wel prima. Ik kan iemand in een paar minuten helpen terwijl als hij/zij het zelf moet uitzoeken het uren kan duren voor het antwoord er is. Baas was wel heel duidelijk dat ik wel vragen mocht beantwoorden, maar er niet zelf mee aan de slag moest gaan, maar de vraagsteller zelf aan het werk moest zetten ermee. Ook voor de langere termijn al wat afspraken gemaakt over waar ik mee kon gaan uitbreidden op den duur en wat hij zo lang mogelijk bij me weg wil houden (de dingen die veel frustratie opleveren bij mij).



Ik heb hem nog even herinnerd aan wat openstaande punten/projecten en dat vond hij wel fijn. Hij kan dat soort dingen allemaal niet bijhouden en raakt het overzicht op den duur kwijt van alles wat er open staat. Ik heb dat overzicht meestal wel en daar maakt hij altijd dankbaar gebruik van.



Verder nog even lekker zitten kletsen over van alles en nog wat. Hij heeft op het met moment wat moeite met de collega die er nu nog alleen zit van de vaste bezetting. Ze heeft het moeilijk en hij kan nog niet tot haar door dringen. Zij is van ons vaste team altijd degene die het meest bij de baas weg houdt omdat ze vindt dat we hem met sommige dingen niet moeten lastig vallen en nu houdt ze dus ook dingen bij hem weg, maar ze kan niet alles alleen en daar worstelt ze mee. Baas wil best meewerken en taken van haar overnemen als dat zo uitkomt, maar dat laat ze niet echt toe. Baas heeft moeite om bij haar de problemen waar ze mee zit boven te krijgen. Dat vond hij bij mij ook al lastig, maar volgens hem ben ik nog een stuk opener dan zij. Maar ja, ik werk al een stuk langer samen met baas dan zij en eerste paar jaar kon baas bij mij ook niet zo goed dingen naar boven halen als nu. Dat heeft moeten groeien en daar is hij nu ook mee bezig bij haar. Ik vond haar ook erg stil en teruggetrokken vandaag. Heb niet alleen met haar gepraat, dus kon niet echt vragen hoe het ging, maar dat zal ik volgende week wel even proberen. Ik hoop niet dat ze te veel op zich neemt en er straks ook aan onder door gaat. Dat zou ik echt heel erg vinden voor haar.



Na gesprek met mijn baas ben ik mee gegaan naar de kantine om te lunchen. Was wel gezellig, maar wat een kippenhok daar. Ik hoor nog steeds maar met één oor en dan is zo'n drukte echt niet fijn.



Met mijn werkschema houdt het wel in dat ik vanaf volgende week weer elke dag iets heb. Twee ochtenden fysio en drie ochtenden werken. Ik heb bewust de ochtenden gedaan zodat ik een vast ritme heb. Deze week verder weinig (alleen fysiosport donderdag) en vriend is donderdag en vrijdag lekker vrij, dus we gaan genieten van een lang weekend samen.

Fijn dat het een positief gesprek was ABC, je klinkt goed moet ik zeggen. Ook met collega's gekletst en geluncht, hele stap lijkt me. En volgende week alweer elke dag wat! Goed dat je de middagen nog even vrij houdt om bij te komen.

Hoelang ben je nu bij huis geweest?



Toffe, jij vroeg waarom ik teleurgesteld ben in mn baas en collega's, ik zal proberen de situatie iets te verhelderen... kan zijn dat ik dit later wel weer weghaal, omdat het wel iets gedetailleerder wordt dan wat ik op een openbaar forum wil laten weten.



En....weer weggehaald ivm herkenbaarheid.

Jeeminee, wat een verhaal

Marriss: Het is niet erg, dat het zo een lang verhaal is. Geeft het je wat lucht, nu je het op papier gezet hebt?

Ik snap dat je misschien wat weg wel halen, maar print het dan eerst even uit. Misschien als je het met de tijd op deze manier aan je leidinggevende laat lezen, er al heel veel duidelijk wordt.

Als ik het zo lees, weet ik niet of een mediator hier echt wat mee kan.

Waar je denk ik wel heel veel aan kan hebben is een psycholoog die jou kan leren, om nog veel duidelijker je grezen aan te geven, maar nog belangrijker dat jij je ook aan deze grenzen houd. (zoals ik het nu lees, gaf jij ze wel aan, maar liet je wel gebeuren dat ze er over heen gingen.)



Abc: Heerlijk dat je gesprek zo goed is gegaan, (had ook eigenlijk niet anders verwacht me zo een verstandhouding).

Ik denk alleen dat je baas het risico loopt dat als jij terug komt je collega je aflost. Maar ja dat is niet jou probleem he. En ik merk eigenlijk uit hoe dat je het opschrijft jij het wel op gaat proberen te lossen. Dat is nou net de vreselijke valkuil, waardoor wij een burnout gekregen hebben. Je neemt alles op je nek, en je zorgt voor iedereen. (klinkt wel heel hard, maar ik weet even niet hoe ik het anders op moet schrijven. Ik hoop dat je snapt dat ik het goed bedoel)

Lekker he volgende week weer regelmaat. Wanneer ging je trouwens weer terug voor je oor?

Marriss,

Ik snap waarom je teleurgesteld bent in je collega's. Je hebt een probleem en hebt dat duidelijk aangegeven en er wordt gewoon niks mee gedaan. Herkenbaar ook, te veel werk en te weinig uren. Vanuit je collega's kan ik me nog ergens wel voorstellen dat ze misschien niks gezegd hebben omdat ze bang waren dat zij werk erbij zouden krijgen en dat ook niet aankunnen. Fijn dat je stagebegeleidster het wel aan je zag en daar ook serieus iets mee gedaan heeft.



Met collega's kletsen en lunchen is voor mij niet zo'n stap hoor. Ik heb heel goed contact met mijn collega's en het voelt voor mij heel vertrouwd om weer op het werk te zijn en mee te gaan naar de kantine. Morgen is het zeven weken geleden dat mijn baas me ziek gemeld heeft (ik wou er nog niet aan, hij heeft die beslissing genomen, heel verstandig). Daarvoor had ik twee weken gewerkt na mijn vakantie. Voor de vakantie was het al drama met mij, maar ik wou mijn zwangere collega niet alleen laten zitten (andere collega en baas hadden toen vakantie). Ik heb mijn vakantie met drie dagen verlengd zodat ik bijna vier weken had en na de vakantie dus nog twee weken volgehouden. Zwangere collega was toen inmiddels met zwangerschapsverlof en we waren dus maar met ons tweeën over.



Korte samenvatting van de situatie op mijn werk voor jou (staat uitgebreider al wel eerder in dit topic, maar ik weet niet of je alles gelezen hebt). Ik werk in een team van drie rechtstreeks onder de afdelingsmanager. Eigenlijk hoort dat team 4 fte te zijn, maar door allerlei problemen met de vierde zit zij op een andere afdeling en doen wij al twee jaar het werk met zijn drieën. Door allerlei grote belangrijke projecten moeten we ook nog eens veel extra werk doen, waardoor veel van ons gewone werk blijft liggen, maar zolang er niks omvalt, komen er geen mensen bij (is geen geld voor). We waren dus bezig met de projecten en brandjes blussen. Eén collega werd zwanger en heeft nu zwangerschapsverlof (haar verlof begon gelijk met mijn vakantie). Er is geen vervanging voor haar tijdens haar verlof, ons werk is te ingewikkeld om zo even over te dragen en tijdens haar verlof zouden we dus met ons tweeën de belangrijkste dingen doen en nog meer laten liggen dan we al deden. Omdat het al langer niet echt goed met mij ging heb ik al heel vroeg in haar zwangerschap bij onze baas aangegeven dat hij vervanging moest regelen en hij heeft echt zijn best gedaan en heeft ook wel iemand gevonden voor ondersteuning voor ons, maar zij maakt niet waar wat baas van haar verwacht (dat had ik al zien aankomen, baas zag dingen in haar die ik niet zie en hij gaf vanmorgen ook toe dat ik gelijk had en dat hij zich vergist had).



Nu ik ook uitgevallen ben, staat collega er dus grotendeels alleen voor en ik vrees voor haar dat zij dit niet heel lang meer gaat volhouden. Mijn baas neemt onze signalen heel serieus en probeert ook vanalles, maar hij kan ook niet zomaar ergens iemand vandaan toveren die op ons niveau snel mee kan komen. Er is bedrijfsbreed onderbezetting op de functie die ik heb en elke afdeling moet het doen met de mensen die er zitten. Wij hebben nu dan wel iemand van een andere afdeling erbij, maar hij is met een nieuw project voor onze afdeling bezig en neemt dus niks weg bij mijn andere collega.



Dat was niet echt kort, maar hopelijk wel duidelijk voor je.

Annemie,

Je hebt wel gelijk hoor als je zegt dat ik haar problemen wil oplossen. Dat concludeerde ik ook al een beetje toen ik aan het schrijven was. Ik kan haar probleem niet oplossen, zij moet zelf haar grenzen aangeven, maar ik hoop dat het haar een beetje lucht geeft als ik er weer ben. Inderdaad om te voorkomen dat zij straks ook met een burnout thuis zit. Mijn baas ziet ook wel heel duidelijk dat hij haar moet ontlasten, maar als zij dat niet toe staat dan kan hij daar ook niks mee.



Voor mij is het echter het belangrijkste dat ik mijn eigen grenzen bewaak en voorkom dat ik weer terug val. Daar heb ik het meeste aan en mijn collega's uiteindelijk ook.



Ik moet donderdag weer naar de huisarts voor mijn oor. Ben wel benieuwd hoe het er nu uit ziet. Voelt nog steeds niet heel lekker, maar ik weet niet of dat erbij hoort. Wat ik wel lastig vind is dat mijn andere oor nu ook zeer begint te doen. Ik hoop toch niet dat ik daar ook nog een ontsteking in krijg. Dan ben ik straks aan beide oren doof en kan ik de komende zes weken werken (en praten, tv kijken en muziek luisteren) wel vergeten.

Dames, ik heb niet erg de puf om te schrijven, maar wat een herkenning..... dankdankdank.....Snik. Snuf.

Ik kom later terug om wat meer van mezelf te vertellen, maar nu lees ik alleen maar.



(in vrédesnaam, ik zal toch geen BURNOUT hebben!?!?! )

Lief: Welkom, Neem je tijd!

Lief, misschien helpt het juist wel om je verhaal te doen hier. Heb ik afgelopen zaterdag ook gedaan en dat vond ik erg fijn. Maar zoals Annemie ook zegt: wanneer je er aan toe bent, neem je tijd....



Ik was heel trots want had de hele dag nog niet gehuild, wel drie keer op het randje gezeten, maar geen huilbui gehad. Zonet belde mn moeder, en toen was het toch weer mis



Abc, ook een ingewikkelde situatie bij jou op het werk zeg... Lastig he, een functie hebben die niet makkelijk door een ander is in te vullen, is in mijn geval ook wel zo. Je moet veel kennis hebben van de organisatie, de sociale kaart, de wet- en regelgeving in de zorg, ervaring hebben met de doelgroep...en ja, die pluk je niet zo van de straat. Aan de ene kant leuk om zo'n verantwoordelijke en gespecialiseerde functie te hebben, aan de andere kant is het wel heel lastig als je thuis komt te zitten...

quote:abc schreef op 20 oktober 2010 @ 16:52:

Sorry voor het lange verhaal.Dit vind ik wel zo'n treffende post. Altijd maar sorry zeggen, voor van alles en nog wat, te onzinnig voor woorden, ik weet het wel, maar toch doe ik het, want ik voel me overal veranwoordelijk voor, overal schuldig over, overal niet goed genoeg in......

Ik ben een tijdje terug bij een psychiatrisch verpleegkundige beland omdat ik een chronische ziekte (de tweede) niet erg goed kon accepteren. Een paar weken terug ben ik weer terug gegaan omdat ik me zo rot voel. Zij laat me wel zien hoe het in mijn hoofd werkt. Ik zie nu ook wat er steeds misgaat. Dat ik elke keer alles persoonlijk opvat, alles is door mij veroorzaakt, ik ben onmisbaar, ik voldoe niet, anderen zijn altijd beter, ik krijg alleen maar projecten omdat ik toevallig op een locatie ben ipv dat ik ze krijg vanwege mijn kwaliteiten. En het rotte is dus nu dat ik nu inzie dat ik die gedachten heb en dat dat niet goed voor me is. Maar dan zie ik dat in, en dan denk ik dus: Zie je wel, ik doe het weer fout... En dan zak ik helemaal weg in negatieve gedachten, Eindigend in een huilbui, want zo teleurgesteld in mezelf.



Net als ABC (toch?) is mijn energielevel aangetast door ziekte en dat zal altijd zo blijven. Echter, dat betekent dat ik niet alles meer kan wat anderen wel kunnen, en dat steekt enorm. Want ik wil dat ook allemaal! Ik wil dat mensen (en collegas!) aan mij denken als er iets is waar ze niet uitkomen. Ik wil dat mensen denken: Die Lief, dat is toch wel zo'n sterk, dapper mens.

Maar ik vind niet echt dat ze een reden hebben om dat te denken en dus trek ik er nog maar even harder aan.

Afgelopen kwartaal ben ik drie keer naar de andere kant van de wereld geweest voor een echte hell of a job. Nachtdiensten draaien, jetlags negeren, 12-13 uur werken omdat het niet lukte...... Anderen zouden daar vast ook moe van zijn, en ik dus al helemaal met een mindere gezondheid, maar nee, dat acepteer ik niet van mezelf.

Ik ben nu na een vakantie van twee weken weer twee weken aan het werk, neem nu wel elke week een dag vrij, maar ben zo kapot alweer. En het is zo druk in mijn hoofd. Zondag ga ik met een vriendin op stap, veel zin in (meeste tijd wel, af en toe niet omdat ik zo negatief en zorgelijk ben), zij regelt het uitstapje, ik het eten. Nou, en dan zo'n restaurant bellen om te reserveren...Daar moet ik zolang moed voor verzamelen ofzo. Terwijl het niks voorstelt!

quote:lief_29 schreef op 26 oktober 2010 @ 20:36:

[...]





Dit vind ik wel zo'n treffende post. Altijd maar sorry zeggen, voor van alles en nog wat, te onzinnig voor woorden, ik weet het wel, maar toch doe ik het, want ik voel me overal veranwoordelijk voor, overal schuldig over, overal niet goed genoeg in......Jouw reactie is ook heel treffend. Ook ik voel me overal verantwoordelijk voor, schuldig over en niet goed genoeg. Het kan altijd beter en ik kan altijd wel iets negatiefs ergens over zeggen.

Marriss,

Een functie hebben die niet makkelijk over te nemen is, is inderdaad niet altijd handig. Ik vind mijn werk heel leuk, juist omdat het zo veelzijdig is, maar dat maakt het soms ook lastig om dingen uit handen te geven omdat ik nooit al mijn kennis van een bepaald onderwerp zo op papier kan zetten dat het voor een ander ook begrijpelijk is. Dat geldt voor mijn collega's trouwens net zo. Tot op zekere hoogte kunnen wij elkaar vervangen, maar niet 100%. Ieder van ons heeft zijn eigen specialisatie.



Lief,

Welkom, doe rustig je verhaal wanneer jou dat uit komt. Als je zoveel van onze verhalen herkent adviseer ik je om naar een arts te gaan en daar je verhaal te doen. Hij/zij kan je dan eventueel doorsturen.



Ik herken echt heel veel in jouw stukje. Ik heb inderdaad zelf ook een chronische ziekte (meerdere zelfs) waardoor mijn energielevel lager is dan die van andere vrouwen van mijn leeftijd. Dat heb ik nooit willen toegeven en altijd alles willen doen, wat ik volgens mezelf hoor te doen. Drukke fulltime baan, huishouden, sociaal leven, sporten. Daardoor werd alles 'moeten' en kwam ik niet meer aan mezelf toe.



Vooral onderstaande stukje is heel herkenbaar voor mij.

Ik ben nu na een vakantie van twee weken weer twee weken aan het werk, neem nu wel elke week een dag vrij, maar ben zo kapot alweer. En het is zo druk in mijn hoofd. Zondag ga ik met een vriendin op stap, veel zin in (meeste tijd wel, af en toe niet omdat ik zo negatief en zorgelijk ben), zij regelt het uitstapje, ik het eten. Nou, en dan zo'n restaurant bellen om te reserveren...Daar moet ik zolang moed voor verzamelen ofzo. Terwijl het niks voorstelt!



Ik heb ook heel lang geprobeerd om het op te lossen met vrije dagen nemen (die ik dan wel plande, maar niet nam omdat het te druk was) en ik liep ook constant rond met to-do lijstjes en drukte in mijn hoofd en alles was me te veel. Als ik weer eens zat te huilen en mijn vriend vroeg wat ik dan wilde was mijn antwoord standaard 'Ik wil rust in mijn hoofd'. Zelfs leuke dingen waren al teveel. Probeer alsjeblieft rust te nemen en aan jezelf te denken, want als ik dit vergelijk met hoe ik me voelde dan voorspel ik je dat je dit niet lang meer vol zal houden. Hoe eerder je nu op de rem trapt, hoe eerder je jezelf weer bent en op een iets aangepast niveau weer verder kunt. Hoe verder je het laat komen, hoe langer het duurt voor je je weer echt goed voelt.



*Ik hoop dat dit bericht goed geplaatst wordt, ik heb een heel raar beeld*.

Dankjewel voor je reactie abc.

Ik weet het ook wel... maar net als toffe in het begin, kan ik het nog niet. Nog even doorzetten, nog even dit project (mijn eerste eigen project!) tot een goed einde brengen, als dat niet lukt heb ik gefaald. En dan zien ze allemaal dat ik het dus niet aankan, terwijl ik het zo graag wilde! En ik zo vaak heb geroepen dat ik het kon! Dag carriere!

En mijn baas heeft nog nooit van social skills gehoord dus als het daarop aankomt dan begrijpt hij het niet en dan voel ik me dus een aansteller.



Ik heb wel nog een vraag: Wat doet die psych met jullie? Ik ben bij die pschychiatrisch verpleegkundige (heel tevreden) maar de verwijzing heb ik zelf gevraagd bij de HA en de HA heeft niks gezegd over rustig aan doen ofzo. Die gaf me gewoon die brief.



En ik heb dan ook nog dat ik begin dit jaar van anticonceptiepil ben veranderd en het lijkt wel of dat me ook geen goed doet. In tegenstelling tot de meeste vrouwen is mijn leukste week van de maand de week dat ik niet slik. Maar de HA wil me niet terugzetten op de oude pil. Nu hebben man en ik besloten dat we het dan maar anders oplossen dus hopelijk kan die pil de deur uit over een paar maandjes, maar dat duurt nog best wel lang.



Zit gewoon even lekker voor me uit te zeuren en te piekeren

Sorry dat ik zo maar inbreek. Maar ik wil ook zo graag m'n verhaal kwijt. Ik heb een half jaar geleden de overstap gemaakt naar een andere werkgever. Bij m'n vorige werkgever had ik het ook wel naar m'n zin, maar die nieuwe job leek me meer bij mij passen. Nou wat een vergissing. Ik ben doodongelukkig bij dit bedrijf. Ik heb 2 maanden lang 80 uur per week gewerkt en nu ben ik helemaal leeg. Ik ben op, slaap slecht, geen eetlust. En ik ben zo verschrikkelijk down/depressief. Kan alleen nog maar janken. Helaas werkt het bedrijf niet mee; als ik me nu ziek meldt dan hoef ik niet meer terug te komen. En daar ben ik nou zo bang voor, mezelf ziekmelden. ik blijf maar tegen dat moment aanhikken. Toen ik me vorige week ziek meldde met koorts moest ik de volgende dag alweer komen anders 'had ik een probleem'. Nou dan weet ik wel hoe laat het is als ik me voor langere tijd ziek ga melden. ik vind het zo'n moeilijke situatie, want geen inkomen is ook geen optie. Maar nu ben ik mezelf kapot aan het maken. Helaas heb ik geen relatie en familie om me heen dus ook niemand thuis die me steunt.Ik ben echt de weg kwijt, kunnen jullie me aub van advies voorzien? Als ik me wat beter voel wil ik jullie ook graag helpen met advies, maar nu op dit moment gaat dat even niet. Sorry!

Lief: Ook voor mij is het weer een "feest" van herkenning wat je allemaal schrijft. Ook ik heb chronische gezondheidsproblemen, en ik vond ook dat ik minimaal dezelfde prestatie als ieder ander neer moest zetten. En eigenlijk nog een beetje meer. Altijd bezig met anderen te pleasen, want stel je voor dat ze je niet aardig vinden, of dat ze zouden vinden dat je je functie niet aankan. Helaas werkte het echt niet.

Niemand is onmisbaar, hoe specifiek jou functie ook is, als je wegvalt word het echt zo door een ander overgenomen. En dat doet onwijs zeer, maar het is maar werk.

Als ik je zo lees, denk ik dat je net als Marriss in de eerste plaats nu even aan jezelf moet gaan denken. Jij alleen bent degene die bepaald waar je grens ligt, en hoever dat je daarover heen laat gaan.

De psych is voor mij heel belangrijk, ik ga een keer per week naar gesprekstherapie, daar leer ik hoe dat het zover heeft kunnen komen, en hoe dat ik beter met bepaalde gedachten om kan gaan. Daarnaast ga ik nog een keer per week naar psychomotore therapie, daar leer ik weer te voelen, want ik kan het allemaal prima beredeneren maar ik heb heel vaak het gevoel er niet bij.

Heb je qua anticonceptie wel eens aan de mirena gedacht?

Zeuren en piekeren daar is dit topic voor, dus geen probleem.



Abc: Ik blijf me verbazen over jou, je gaat zo snel, 10 weken geleden schreef ik ongeveer hetzelfde als dat jij nu doet naar lief. Chapeau!

Als je je ziekmeldt dan kunnen ze je niet ontslaan volgens mij. Maar wat voor dienstverband heb je?

En hoeveel uren contract? Als je een 40 uren contract hebt, kun je alvast je werkweek halveren... Scheelt toch weer.

Wat is je vrije dagen voorraad?

Oeps, dat was voor glendoria

annemie, de mirena werd mij afgeraden door de HA. Ik ben eerder bij haar geweest vanwege veel pijn bij de menstruatie. Ze vertelde toen dat de mirena dichter bij echte menstruatie ligt en dat het dan pijnlijker wordt. De pijn is overigens veel minder tegenwoordig, werd waarschijnlijk door andere perikelen veroorzaakt.

Man heeft er nu een mooie knip in gekregen .Weg met die rotzooi voor mij dus. Daar heb ik een pijnlijke menstruatie voor over, als het ervoor zorgt dat ik me weer psychisch beter ga voelen. Ben er gewoon helemaal klaar mee, met die hormonen.

Helemaal samenhangend is het verhaal niet, maar ja... S***y.