Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 16 november 2010 om 08:54
dinsdag 16 november 2010 om 09:21
Toffe,
Dat je nu in een gat bent gevallen en dat je iets moet bedenken om structuur te krijgen snap ik. Maar vier weken vind ik zolang. Veel plezier bij je vriendin.
Annemie,
Ik weet ook wel dat het heus wel goed komt en dat ik het tijd moet geven, maar gister zat die wetenschap even heel diep verstopt onder een rotgevoel.
Door sommige dingen alleen al te benoemen en te voelen kan het al beter gaan. Dat zegt mijn psycholoog ook. Je hoeft geen oplossingen te vinden voor sommige dingen, het alleen benoemen kan al genoeg zijn om het te accepteren.
Ik moet vanmiddag werken, dus helemaal rustig zal het niet worden vandaag. Ik hoop dat mijn baas er is en even tijd heeft, dat zal al wel veel schelen denk ik. Vanavond yoga. Morgen moet ik eigenlijk ook werken, maar dat ga ik thuis doen zodat ik in ieder geval de deur niet uit hoef morgen.
Dat je nu in een gat bent gevallen en dat je iets moet bedenken om structuur te krijgen snap ik. Maar vier weken vind ik zolang. Veel plezier bij je vriendin.
Annemie,
Ik weet ook wel dat het heus wel goed komt en dat ik het tijd moet geven, maar gister zat die wetenschap even heel diep verstopt onder een rotgevoel.
Door sommige dingen alleen al te benoemen en te voelen kan het al beter gaan. Dat zegt mijn psycholoog ook. Je hoeft geen oplossingen te vinden voor sommige dingen, het alleen benoemen kan al genoeg zijn om het te accepteren.
Ik moet vanmiddag werken, dus helemaal rustig zal het niet worden vandaag. Ik hoop dat mijn baas er is en even tijd heeft, dat zal al wel veel schelen denk ik. Vanavond yoga. Morgen moet ik eigenlijk ook werken, maar dat ga ik thuis doen zodat ik in ieder geval de deur niet uit hoef morgen.
abc wijzigde dit bericht op 16-11-2010 10:24
Reden: typen blijft moeilijk :)
Reden: typen blijft moeilijk :)
% gewijzigd
dinsdag 16 november 2010 om 10:05
Pfoe, ik krijg al de bibbers als ik het woord "planning" voorbij zie komen hier. Dat kan ik nog lang niet hoor. Aan de andere kant, als ik jullie zo lees, denk ik: die zijn er veel erger aan toe dan ik. Maar ik weet ook niet zo goed hoe ik eraan toe ben. Daarom vind ik het ook moeilijk om te bepalen wat ik wel en niet kan doen. Ik heb geen idee of een uurtje winkelen energie oplevert of juist kost. Want ik kan zomaar halverwege op de fiets in elkaar storten terwijl ik dacht dat het wel even leuk zou zijn. En als ik dan zo moe ben, moet ik thuis blijven en niks doen, maar dan ben ik zo bang dat ik nog verder wegzak.
Ik heb vrijdag tot en met zondag de wekker niet gezet en stond heel laat op. Maar dan kan ik 's avonds ook de slaap niet vatten dus nu staat de wekker om half tien. Dan kan ik nog wel een beetje bijrusten maar hou ik mijn ritme ook vast (dat moet ook ivm diabetes, dat nu al een puinhoop is). Betekent wel dat de dag nog heel lang is. Dus ook bij mij het forum erbij en nog maar een kopje koffie..... Gister ontdekte ik wel dat er echt nog iets mis is met me. Heb tot twee keer toe een koude bak koffie kunnen wegknikkeren: Straal vergeten dat ik die voor mezelf had gemaakt. En ik fladder. Ik ga van de bank naar de keuken naar de bank naar de douche naar de was naar een boek naar de laptop naar een boek naar een tijdschrift..... Daar merk ik wel aan dat ik in de war ben. En ik droom steeds zo raar. Vaak dat ik verdwaald ben.
Mijn baas komt mijn huis niet in hoor. Dan rij ik wel voor een uurtje naar mijn werk tzt, maar mijn werk komt hier niet binnen. Ben ik heel overtuigd van. Desnoods ontmoet ik hem in de cafetaria van de HEMA ofzo.
Ik heb vrijdag tot en met zondag de wekker niet gezet en stond heel laat op. Maar dan kan ik 's avonds ook de slaap niet vatten dus nu staat de wekker om half tien. Dan kan ik nog wel een beetje bijrusten maar hou ik mijn ritme ook vast (dat moet ook ivm diabetes, dat nu al een puinhoop is). Betekent wel dat de dag nog heel lang is. Dus ook bij mij het forum erbij en nog maar een kopje koffie..... Gister ontdekte ik wel dat er echt nog iets mis is met me. Heb tot twee keer toe een koude bak koffie kunnen wegknikkeren: Straal vergeten dat ik die voor mezelf had gemaakt. En ik fladder. Ik ga van de bank naar de keuken naar de bank naar de douche naar de was naar een boek naar de laptop naar een boek naar een tijdschrift..... Daar merk ik wel aan dat ik in de war ben. En ik droom steeds zo raar. Vaak dat ik verdwaald ben.
Mijn baas komt mijn huis niet in hoor. Dan rij ik wel voor een uurtje naar mijn werk tzt, maar mijn werk komt hier niet binnen. Ben ik heel overtuigd van. Desnoods ontmoet ik hem in de cafetaria van de HEMA ofzo.
dinsdag 16 november 2010 om 10:23
quote:lief_29 schreef op 16 november 2010 @ 10:05:
Pfoe, ik krijg al de bibbers als ik het woord "planning" voorbij zie komen hier. Dat kan ik nog lang niet hoor. Aan de andere kant, als ik jullie zo lees, denk ik: die zijn er veel erger aan toe dan ik.....
Waardoor denk je dan dat wij er erger aan toe zijn dan jij? Wat maakt jouw situatie anders dan die van ons? Dat bedoel ik niet aanvallend hoor, ik ben gewoon benieuwd hoe je denkt. Misschien weet je dat zelf ook niet en kun je het niet onder woorden brengen, maar ik vraag het toch maar. Kan het zijn dat je het voor jezelf nog steeds niet onder ogen wilt zien en niet wilt toegeven dat het nu niet goed met je gaat?
Ik heb (had?) ook heel erg de neiging om mezelf met anderen te vergelijken. Ik ben dan wel chronisch ziek, maar ik ga niet dood aan mijn ziektes. Er zijn zoveel mensen zoveel zieker dan ik en ik mag dus niet zeuren van mezelf of mezelf zielig vinden. Maar ik heb gewoon ook een ziek lichaam en daar moet ik rekening mee houden. Mijn belastbaarheid is kleiner dan van een gezond persoon en dat heb ik moeten leren accepteren (daar ben ik nog steeds mee bezig). Door altijd naar anderen te kijken en het bij hun erger te vinden doe je jezelf tekort. Natuurlijk moet je niet overdrijven en verdrinken in zelfmedelijden, maar je moet je zelf ook niet beter en sterker voor doen dan je bent.
Ik bedoel dit niet belerend ofzo hoor, jouw opmerking viel me gewoon op en ik herken er veel in.
Pfoe, ik krijg al de bibbers als ik het woord "planning" voorbij zie komen hier. Dat kan ik nog lang niet hoor. Aan de andere kant, als ik jullie zo lees, denk ik: die zijn er veel erger aan toe dan ik.....
Waardoor denk je dan dat wij er erger aan toe zijn dan jij? Wat maakt jouw situatie anders dan die van ons? Dat bedoel ik niet aanvallend hoor, ik ben gewoon benieuwd hoe je denkt. Misschien weet je dat zelf ook niet en kun je het niet onder woorden brengen, maar ik vraag het toch maar. Kan het zijn dat je het voor jezelf nog steeds niet onder ogen wilt zien en niet wilt toegeven dat het nu niet goed met je gaat?
Ik heb (had?) ook heel erg de neiging om mezelf met anderen te vergelijken. Ik ben dan wel chronisch ziek, maar ik ga niet dood aan mijn ziektes. Er zijn zoveel mensen zoveel zieker dan ik en ik mag dus niet zeuren van mezelf of mezelf zielig vinden. Maar ik heb gewoon ook een ziek lichaam en daar moet ik rekening mee houden. Mijn belastbaarheid is kleiner dan van een gezond persoon en dat heb ik moeten leren accepteren (daar ben ik nog steeds mee bezig). Door altijd naar anderen te kijken en het bij hun erger te vinden doe je jezelf tekort. Natuurlijk moet je niet overdrijven en verdrinken in zelfmedelijden, maar je moet je zelf ook niet beter en sterker voor doen dan je bent.
Ik bedoel dit niet belerend ofzo hoor, jouw opmerking viel me gewoon op en ik herken er veel in.
dinsdag 16 november 2010 om 10:42
abc,
Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren omdat ik niet weet hoe het werkt in mijn hoofd. Denk ik. Ik heb bijvoorbeeld al een paar dagen niet gehuild en dan denk ik al snel: het valt dus wel mee. Zo ziek ben je niet. Wie weet moet ik volgende week maar weer aan het werk. Wie weet was het gewoon een slechte bui. Wie weet heb ik meer last van stemmingswisselingen dan ik wil toegeven door die diabetes. Wie weet is het geen burnout maar gewoon gezeur, aanstellerij van me.
Ik vind het wel heel "fijn" dat jij precies verwoordt wat ik ook heb. Dus dat ik niet de enige ben die zo stom is om nóg meer van zichzelf te eisen alleen doordát ik dat niet meer kan.
Overigens weet ik inmiddels heel goed dat jij het niet rot bedoelt hoor, daar hoef je niet bang voor te zijn.
Het is trouwens opvallend dat een aantal van jullie al heel erg bezig is met het benoemen van emoties. Ik schrijf gewoon maar een eind heen en dan volgt er altijd een reactie die probeert te omschrijven wat ik nou bedoel en waar het vandaan komt. Daar ben ik nog niet. Maar ik heb er wel veel aan en daar wil ik jullie voor bedanken.
Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren omdat ik niet weet hoe het werkt in mijn hoofd. Denk ik. Ik heb bijvoorbeeld al een paar dagen niet gehuild en dan denk ik al snel: het valt dus wel mee. Zo ziek ben je niet. Wie weet moet ik volgende week maar weer aan het werk. Wie weet was het gewoon een slechte bui. Wie weet heb ik meer last van stemmingswisselingen dan ik wil toegeven door die diabetes. Wie weet is het geen burnout maar gewoon gezeur, aanstellerij van me.
Ik vind het wel heel "fijn" dat jij precies verwoordt wat ik ook heb. Dus dat ik niet de enige ben die zo stom is om nóg meer van zichzelf te eisen alleen doordát ik dat niet meer kan.
Overigens weet ik inmiddels heel goed dat jij het niet rot bedoelt hoor, daar hoef je niet bang voor te zijn.
Het is trouwens opvallend dat een aantal van jullie al heel erg bezig is met het benoemen van emoties. Ik schrijf gewoon maar een eind heen en dan volgt er altijd een reactie die probeert te omschrijven wat ik nou bedoel en waar het vandaan komt. Daar ben ik nog niet. Maar ik heb er wel veel aan en daar wil ik jullie voor bedanken.
dinsdag 16 november 2010 om 12:54
Abc: Ik ben het zo met je eens.
Lief: Het is voor mij zo herkenbaar dat je zelf vind dat het bij jou wel mee valt. Zelfs na het ongeluk en na de reanimatie vond ik dat ik mezelf niet aan moest stellen. Ik was er nog, zat niet in een rolstoel, en bijvoorbeeld kanker was veel erger.
Alleen bij mij was het zo, dat ik zo kon denken omdat ik niet bij mijn gevoel kon/kan. Ik voelde gewoon niet hoe erg ik er aan toe was. Ik zorgde ook altijd dat ik continu bezig was met van alles en nog wat, om er maar voor te zorgen dat ik niet hoefde te voelen. (Ik lees het ook wel in jou posts, bijvoorbeeld dat je niet weet/voelt of het goed is om even te winkelen of niet)
Dat zorgde er wel voor, dat ik niet alleen voormezelf maar ook voor de mensen in mijn omgeving, ontzettend hard was.
Nu leer ik veel dichter bij mezelf te komen, en ik merk dat ik daardoor zelf gelukkiger word, maar ook een fijner mens voor mijn omgeving.
Een burn out is zowie zo niet alleen heel veel huilen, soms zijn emoties zo ver weg, dat je er zelfs geen tranen meer voor hebt.
Lief: Het is voor mij zo herkenbaar dat je zelf vind dat het bij jou wel mee valt. Zelfs na het ongeluk en na de reanimatie vond ik dat ik mezelf niet aan moest stellen. Ik was er nog, zat niet in een rolstoel, en bijvoorbeeld kanker was veel erger.
Alleen bij mij was het zo, dat ik zo kon denken omdat ik niet bij mijn gevoel kon/kan. Ik voelde gewoon niet hoe erg ik er aan toe was. Ik zorgde ook altijd dat ik continu bezig was met van alles en nog wat, om er maar voor te zorgen dat ik niet hoefde te voelen. (Ik lees het ook wel in jou posts, bijvoorbeeld dat je niet weet/voelt of het goed is om even te winkelen of niet)
Dat zorgde er wel voor, dat ik niet alleen voormezelf maar ook voor de mensen in mijn omgeving, ontzettend hard was.
Nu leer ik veel dichter bij mezelf te komen, en ik merk dat ik daardoor zelf gelukkiger word, maar ook een fijner mens voor mijn omgeving.
Een burn out is zowie zo niet alleen heel veel huilen, soms zijn emoties zo ver weg, dat je er zelfs geen tranen meer voor hebt.
dinsdag 16 november 2010 om 13:02
abc, als ik nu naar mijn gyneacoloog ga voor een gesprek en eventueel verwijderen van de mirena, zit er een grote kans in dat dat mij allemaal extra spanning oplevert. Extra spanning kan ik op dit moment er niet bij hebben en kan averrechts werken op mijn angst voor die pijn bij menstruatie elke maand maar weer. Tevens ben ik nog steeds wat huilerig. Net niet huilen, maar je gewoon niet lekker in je vel voelen (down). Ik weet dat het er allemaal uit moet en ik laat het ook gaan. Maar vindt het moeilijk en ben dan direct bang dat ik er in ga verzuipen zeg maar. Dat ik me vorige weken voor het lapje heb gehouden etc.
Ik reageer een andere keer wel op anderen, ga nu eerst afwassen en dan naar het dorp en nog wandelen met honden (zulk mooi weer....kan ik wel gebruiken)
Ik reageer een andere keer wel op anderen, ga nu eerst afwassen en dan naar het dorp en nog wandelen met honden (zulk mooi weer....kan ik wel gebruiken)
dinsdag 16 november 2010 om 14:05
quote:annemie800 schreef op 16 november 2010 @ 12:54:
Alleen bij mij was het zo, dat ik zo kon denken omdat ik niet bij mijn gevoel kon/kan. Ik voelde gewoon niet hoe erg ik er aan toe was. Ik zorgde ook altijd dat ik continu bezig was met van alles en nog wat, om er maar voor te zorgen dat ik niet hoefde te voelen. (Ik lees het ook wel in jou posts, bijvoorbeeld dat je niet weet/voelt of het goed is om even te winkelen of niet)
Het wordt vandaag maar weer eens benadrukt: ik bedacht me net dat ik even ging douchen en dan leuke kleertjes aan, maar onder de douche werd ik me toch zo vreselijk moe. Dus ik zit alweer in mijn trianingsbroek. Enorme wattenhoofd, letters zwemmen voor mijn ogen. Jemig. Lijkt idd wel of ik het een paar dagen heb weggestopt. Blijf lekker op de bank vandaag.
Dat zorgde er wel voor, dat ik niet alleen voormezelf maar ook voor de mensen in mijn omgeving, ontzettend hard was.
Het schijnt dat ik overkom als harde, veroordelende vrouw. Arrogant ook. Je hebt dus wel een punt hiermee, maar ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan.
Nu leer ik veel dichter bij mezelf te komen, en ik merk dat ik daardoor zelf gelukkiger word, maar ook een fijner mens voor mijn omgeving.
Alleen bij mij was het zo, dat ik zo kon denken omdat ik niet bij mijn gevoel kon/kan. Ik voelde gewoon niet hoe erg ik er aan toe was. Ik zorgde ook altijd dat ik continu bezig was met van alles en nog wat, om er maar voor te zorgen dat ik niet hoefde te voelen. (Ik lees het ook wel in jou posts, bijvoorbeeld dat je niet weet/voelt of het goed is om even te winkelen of niet)
Het wordt vandaag maar weer eens benadrukt: ik bedacht me net dat ik even ging douchen en dan leuke kleertjes aan, maar onder de douche werd ik me toch zo vreselijk moe. Dus ik zit alweer in mijn trianingsbroek. Enorme wattenhoofd, letters zwemmen voor mijn ogen. Jemig. Lijkt idd wel of ik het een paar dagen heb weggestopt. Blijf lekker op de bank vandaag.
Dat zorgde er wel voor, dat ik niet alleen voormezelf maar ook voor de mensen in mijn omgeving, ontzettend hard was.
Het schijnt dat ik overkom als harde, veroordelende vrouw. Arrogant ook. Je hebt dus wel een punt hiermee, maar ik weet niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan.
Nu leer ik veel dichter bij mezelf te komen, en ik merk dat ik daardoor zelf gelukkiger word, maar ook een fijner mens voor mijn omgeving.
dinsdag 16 november 2010 om 14:44
Hoi,
nou voor 4 weken plannen vind ik ook moeilijk hoor, denk dat ik maar met een week begin
vanochtend koffie wezen drinken met een vriendin en een hoop gepraat. was wel gezellig, maar ook heel vermoeiend.
ik moet nu echt rekening gaan houden dat als ik op 1 dag iets plan ik de volgende dag echt niets plan, blijft lastig. gister natuurlijk de psych gehad en vandaag deze afspraak.
ben helemaal gebroken nu
ging in net mijn dochter naar school brengen is ze onderweg haar sleutels verloren, heb ik ook weer een half uur lopen zoeken, tis wel iets belangrijks natuurlijk, anders had ik gedacht laat maar. uiteraard niet gevonden, ja 1 sleutel die nergens meer voor diende, maar de andere kan ik niet vinden en dat zijn wel de belangrijkste, zucht!!!
weet je wat ook zo stom is...mn hondje is nu bijna een maand dood en ik mis haar nu ineen zo erg. zo stil in huis, geen warm lijfje meer wat hele dag tegen me aan ligt en schaduw die me overal volgt. heel raar.
morgen ochtend heb ik een afpraak op de sportschool, dus dan moet ik echt haha, ben ik wel blij mij dan ik dan een soort van moet, want ik zit het nu steeds voor me uit te schuiven. wilde gister nog gaan, maar man was te laat thuis, en vandaag ben ik te moe. hoewel ik denk dat als ik toch ga ik het ook wl fijn vind, maar ja..nu even niet.
de rest van de dag hou ik me ook maar rustig..beetje bank hangen enzo en film kijken of spelletje doen.
hebben jullie dat ook, die vreselijk wisselende gevoelens? mijn man vraagt elke dag of ik wil dat hij thuis blijft werken, ik zeg dan maakt niet uit, meestal wil ik gewoon alleen zijn maar is ook zo lullig om te zeggen ga aub weg haha, maar nu is hij dus weg en zit ik hier alleen! dan wil ik weer dat hij thuis is, maar als het dan tijd is dat iedereen weer thuis komt krijg ik al weer de kriebels, want dan is het weer te druk en wil ik dat iedereen weg gaat. zeer irritant!
nou voor 4 weken plannen vind ik ook moeilijk hoor, denk dat ik maar met een week begin
vanochtend koffie wezen drinken met een vriendin en een hoop gepraat. was wel gezellig, maar ook heel vermoeiend.
ik moet nu echt rekening gaan houden dat als ik op 1 dag iets plan ik de volgende dag echt niets plan, blijft lastig. gister natuurlijk de psych gehad en vandaag deze afspraak.
ben helemaal gebroken nu
ging in net mijn dochter naar school brengen is ze onderweg haar sleutels verloren, heb ik ook weer een half uur lopen zoeken, tis wel iets belangrijks natuurlijk, anders had ik gedacht laat maar. uiteraard niet gevonden, ja 1 sleutel die nergens meer voor diende, maar de andere kan ik niet vinden en dat zijn wel de belangrijkste, zucht!!!
weet je wat ook zo stom is...mn hondje is nu bijna een maand dood en ik mis haar nu ineen zo erg. zo stil in huis, geen warm lijfje meer wat hele dag tegen me aan ligt en schaduw die me overal volgt. heel raar.
morgen ochtend heb ik een afpraak op de sportschool, dus dan moet ik echt haha, ben ik wel blij mij dan ik dan een soort van moet, want ik zit het nu steeds voor me uit te schuiven. wilde gister nog gaan, maar man was te laat thuis, en vandaag ben ik te moe. hoewel ik denk dat als ik toch ga ik het ook wl fijn vind, maar ja..nu even niet.
de rest van de dag hou ik me ook maar rustig..beetje bank hangen enzo en film kijken of spelletje doen.
hebben jullie dat ook, die vreselijk wisselende gevoelens? mijn man vraagt elke dag of ik wil dat hij thuis blijft werken, ik zeg dan maakt niet uit, meestal wil ik gewoon alleen zijn maar is ook zo lullig om te zeggen ga aub weg haha, maar nu is hij dus weg en zit ik hier alleen! dan wil ik weer dat hij thuis is, maar als het dan tijd is dat iedereen weer thuis komt krijg ik al weer de kriebels, want dan is het weer te druk en wil ik dat iedereen weg gaat. zeer irritant!
dinsdag 16 november 2010 om 15:18
Toffe: Balen dat je dochter haar sleutel is verloren, daar zou ik dus ook helemaal van slag door kunnen zijn.
Dat kost dan zoveel energie, dat het ook wel logisch is dat je accu opeens weel helemaal leeg is. (probeer even heel eerlijk voor jezelf te zijn, was het bakkie doen met je vriendin, wat heel veel energie kost, of die sleutel kwijt)
Dat je je hondje nu mist, is misschien ook omdat je er nu pas "ruimte" voor in je hoofd krijgt om ze te missen. Dat je het nu pas aan het verwerken bent. De drie fasen van het rouwproces zijn niet voor niks 1. ontkenning, 2. boosheid/verdriet, en dan pas acceptatie.
Die wisselende gevoelens ken ik ook heel erg. Ik kan gewoon geen beslissingen nemen. Mijn man vraagt ook vaak, wil je dit, of wil je dat? Ik weet het gewoon niet, als ik a gezegd heb, denk ik 10 minuten later: had ik toch maar b gezegd.
Terwijl ik vroeger ijzersterk was in knopen doorhakken.
Dat kost dan zoveel energie, dat het ook wel logisch is dat je accu opeens weel helemaal leeg is. (probeer even heel eerlijk voor jezelf te zijn, was het bakkie doen met je vriendin, wat heel veel energie kost, of die sleutel kwijt)
Dat je je hondje nu mist, is misschien ook omdat je er nu pas "ruimte" voor in je hoofd krijgt om ze te missen. Dat je het nu pas aan het verwerken bent. De drie fasen van het rouwproces zijn niet voor niks 1. ontkenning, 2. boosheid/verdriet, en dan pas acceptatie.
Die wisselende gevoelens ken ik ook heel erg. Ik kan gewoon geen beslissingen nemen. Mijn man vraagt ook vaak, wil je dit, of wil je dat? Ik weet het gewoon niet, als ik a gezegd heb, denk ik 10 minuten later: had ik toch maar b gezegd.
Terwijl ik vroeger ijzersterk was in knopen doorhakken.
dinsdag 16 november 2010 om 15:48
Nee ik denk echt dat ik nu mijn hondje pas mis. inderdaad wat annemie zegt, nu komt het besef ook enzo. ( ook nu het zo koud is en ik een warm lijfje mis haha)
Ik denk echt dat het de afspraak van vanmorgen was hoor, want toen ik daar zat begon de hoofdpijn en mijn zware oogleden al, dat daarna de sleutel kwijt raakte helpt niet mee dan en word het wel erger.
dochter is nu weer thuis en hoewel ik dat heerlijk vind, raak ik nog meer van slag. tv aan, drinken eten, lopen enz enz. overdag heb ik als ik alleen ben het liefst niets aan wat geluid maakt, pas rond een uur of half 6 wil ik voor mezelf tv kijken. ach ik kan het best hebben hoor, alleen weer die tegenstrijdige gevoelens he, ben blij dat ze thuis is en is ook heel gezellig, maar ja ook drukker dan alleen. en dan voel ik me weer zo'n slechte moeder he als ik dat denk...nog meer zucht.
Ik denk echt dat het de afspraak van vanmorgen was hoor, want toen ik daar zat begon de hoofdpijn en mijn zware oogleden al, dat daarna de sleutel kwijt raakte helpt niet mee dan en word het wel erger.
dochter is nu weer thuis en hoewel ik dat heerlijk vind, raak ik nog meer van slag. tv aan, drinken eten, lopen enz enz. overdag heb ik als ik alleen ben het liefst niets aan wat geluid maakt, pas rond een uur of half 6 wil ik voor mezelf tv kijken. ach ik kan het best hebben hoor, alleen weer die tegenstrijdige gevoelens he, ben blij dat ze thuis is en is ook heel gezellig, maar ja ook drukker dan alleen. en dan voel ik me weer zo'n slechte moeder he als ik dat denk...nog meer zucht.
dinsdag 16 november 2010 om 16:58
hier nog zo'n twijfelkont en heb jullie advies nodig.......!
Ik zat er aan te denken om morgenmiddag naar mijn andere werk te gaan voor een bakje leut en dan ipv via de telefoon, zo ff bijpraten over hoe het nu gaat etc. Ik heb namelijk 2 banen...1 van rond de 20 uur en daarnaast bij een andere werkgever als invalkracht in de weekenden. En om het laatste gaat het nu. Aan de ene kant wil er graag naar toe, maar aan de andere kant: heb ik er helemaal geen zin in.... Zo'n twijfel nu.... door hen voel ik me begrepen en zei doen helemaal niet moeilijk dat ik er nu uitlig en aan het werk lag het niet bij hen.
Daarnaast ben ik ook erg aan het twijfelen of ik straks daar nog wel kan en wil werken. Of ik het wel aan kan en of ik nog wel weekends wil werken. Ik wil ook heel graag weer dat mijn man en ik zo nu en dan leuke dingen doen op b.v. zaterdag of zondag. Had zelf wel bedacht dat ik anders tegen hen zeg (wanneer ik weer beter ben) ik niet 2 dagen per weekend wil/kan werken, maar dan 1 dag. Mijn contract loopt tot 1 juli 2011 en tegen die tijd kan ik beslissen of ik er mee door wil gaan of niet.
Wat zouden jullie doen? Morgen heen gaan of niet.........
Ik hoor het graag van jullie
Ik zat er aan te denken om morgenmiddag naar mijn andere werk te gaan voor een bakje leut en dan ipv via de telefoon, zo ff bijpraten over hoe het nu gaat etc. Ik heb namelijk 2 banen...1 van rond de 20 uur en daarnaast bij een andere werkgever als invalkracht in de weekenden. En om het laatste gaat het nu. Aan de ene kant wil er graag naar toe, maar aan de andere kant: heb ik er helemaal geen zin in.... Zo'n twijfel nu.... door hen voel ik me begrepen en zei doen helemaal niet moeilijk dat ik er nu uitlig en aan het werk lag het niet bij hen.
Daarnaast ben ik ook erg aan het twijfelen of ik straks daar nog wel kan en wil werken. Of ik het wel aan kan en of ik nog wel weekends wil werken. Ik wil ook heel graag weer dat mijn man en ik zo nu en dan leuke dingen doen op b.v. zaterdag of zondag. Had zelf wel bedacht dat ik anders tegen hen zeg (wanneer ik weer beter ben) ik niet 2 dagen per weekend wil/kan werken, maar dan 1 dag. Mijn contract loopt tot 1 juli 2011 en tegen die tijd kan ik beslissen of ik er mee door wil gaan of niet.
Wat zouden jullie doen? Morgen heen gaan of niet.........
Ik hoor het graag van jullie
dinsdag 16 november 2010 om 17:03
Ik kan ook slecht keuzes maken. Als vriend bijvoorbeeld vraagt wat ik wil eten of wil doen dan is het antwoord standaard 'maakt me niet uit'.
Op mijn werk sta ik ook bekend als een pittige dame die alles zegt wat ze denkt. Daar weet ik inhoudelijk altijd wel mee te praten en kan ik heel goed mijn eigen standpunt verdedigen en ben ik helemaal niet zo meegaand. Maar ook daar zeg ik lang niet alles als het over mijn mening of gevoel bij iets gaat. Mijn baas heeft inmiddels al lang door als ik het ergens niet mee eens ben, maar zolang ik niet echt inhoudelijke argumenten heb zal ik mijn mening niet geven in een groep. Ik kan prima meediscussiëren over wat er moet gebeuren en hoe, maar zodra het gaat over wie het waarom (niet) zou moeten doen word ik een stuk stiller.
Vandaag niet echt met mijn baas kunnen praten, waren steeds anderen bij, maar ik geloof niet dat hij wakker ligt van het gedoe rondom die uren. Hij had het gewoon uit het verlofregistratiesysteem gehaald en blijkbaar klopt daar ergens iets niet. Ik ga morgen maar even een mailtje sturen naar degene die mijn verlofuren registreert en haar vragen om een verlofoverzicht.
We hadden een overleg over antwoorden die wij op officiële vragen van hoge bobo's moeten geven. Ik was het inhoudelijk wel eens met de antwoorden die baas geformuleerd had, maar de formulering op zich was niet echt goed vond ik. Ik had daar op papier dus wat verbeteringen bij geschreven. Hij wou dat liever op de mail (kan hij knippen en plakken ipv zelf aanpassen) en zei aan het eind van het overleg dat ik het op me genomen had om de formulering aan te passen. Mijn reactie daarop was dat ik dat toegeschoven had gekregen en hij reageerde daar (lachend) weer op dat ik natuurlijk ook nee had kunnen zeggen. Uiteindelijk heb ik hem mijn papieren versie gegeven met de vraag of hij het daar mee kon doen met de mededeling erbij dat ik er al langer was dan gepland en dat ik dat van hem niet mocht . Kon hij wel waarderen.
Ik heb nu wel weer hoofdpijn en ben heel moe. Als ik niet helemaal fit ben is werken toch wel een heel grote belasting. Ik heb nog een poosje met collega zitten praten over mij en hoe het nu gaat en ook dat ik toch wel moeilijk. Ik wil dan toch niet alles vertellen (ze weet niet hoe erg het was/is en hoeft dat ook niet te weten vind ik) en vind het moeilijk om dan oppervlakkig te blijven zonder haar het idee te geven dat ik niet eerlijk ben of niet alles wil vertellen.
Beetje vaag ego verhaal volgens mij zo, maar doe een poging om mijn hoofd weer leeg te krijgen. Vanavond yoga en ik moet er op dit moment nog niet even aan denken om weer van de bank omhoog te komen. Heb ook geen boodschappen gedaan en als vriend laat thuis is, zal ik het dus met een boterham moeten doen voor de yoga.
Op mijn werk sta ik ook bekend als een pittige dame die alles zegt wat ze denkt. Daar weet ik inhoudelijk altijd wel mee te praten en kan ik heel goed mijn eigen standpunt verdedigen en ben ik helemaal niet zo meegaand. Maar ook daar zeg ik lang niet alles als het over mijn mening of gevoel bij iets gaat. Mijn baas heeft inmiddels al lang door als ik het ergens niet mee eens ben, maar zolang ik niet echt inhoudelijke argumenten heb zal ik mijn mening niet geven in een groep. Ik kan prima meediscussiëren over wat er moet gebeuren en hoe, maar zodra het gaat over wie het waarom (niet) zou moeten doen word ik een stuk stiller.
Vandaag niet echt met mijn baas kunnen praten, waren steeds anderen bij, maar ik geloof niet dat hij wakker ligt van het gedoe rondom die uren. Hij had het gewoon uit het verlofregistratiesysteem gehaald en blijkbaar klopt daar ergens iets niet. Ik ga morgen maar even een mailtje sturen naar degene die mijn verlofuren registreert en haar vragen om een verlofoverzicht.
We hadden een overleg over antwoorden die wij op officiële vragen van hoge bobo's moeten geven. Ik was het inhoudelijk wel eens met de antwoorden die baas geformuleerd had, maar de formulering op zich was niet echt goed vond ik. Ik had daar op papier dus wat verbeteringen bij geschreven. Hij wou dat liever op de mail (kan hij knippen en plakken ipv zelf aanpassen) en zei aan het eind van het overleg dat ik het op me genomen had om de formulering aan te passen. Mijn reactie daarop was dat ik dat toegeschoven had gekregen en hij reageerde daar (lachend) weer op dat ik natuurlijk ook nee had kunnen zeggen. Uiteindelijk heb ik hem mijn papieren versie gegeven met de vraag of hij het daar mee kon doen met de mededeling erbij dat ik er al langer was dan gepland en dat ik dat van hem niet mocht . Kon hij wel waarderen.
Ik heb nu wel weer hoofdpijn en ben heel moe. Als ik niet helemaal fit ben is werken toch wel een heel grote belasting. Ik heb nog een poosje met collega zitten praten over mij en hoe het nu gaat en ook dat ik toch wel moeilijk. Ik wil dan toch niet alles vertellen (ze weet niet hoe erg het was/is en hoeft dat ook niet te weten vind ik) en vind het moeilijk om dan oppervlakkig te blijven zonder haar het idee te geven dat ik niet eerlijk ben of niet alles wil vertellen.
Beetje vaag ego verhaal volgens mij zo, maar doe een poging om mijn hoofd weer leeg te krijgen. Vanavond yoga en ik moet er op dit moment nog niet even aan denken om weer van de bank omhoog te komen. Heb ook geen boodschappen gedaan en als vriend laat thuis is, zal ik het dus met een boterham moeten doen voor de yoga.
dinsdag 16 november 2010 om 17:25
Abc: Is het verstandig om vanavond naar yoga te gaan?
Gelukkig kan je al wat relaxter met het uren verhaal omgaan, totdat het tegendeel bewezen is moet je er maar van uit gaan dat het een misverstand is.
Goed dat je een grens aangegeven hebt, richting je baas, en dan zie je maar dat het ook goed komt he.
Ik maak me wel een beetje zorgen om je, volgens mij kan je morgen beter even niet werken. (ja, ik weet dat het niet makkelijk voor je is, en dat je dit niet wil horen)
Ak: Ik zou ook niet gaan, wat ik me herinner, is dat dit je baan binnen de gehandicaptenzorg is? Kan jij er dan mee omgaan als ze morgen bijvoorbeeld even geen tijd voor je hebben?
Idd zoals abc zegt misschien beter om te wachten totdat je weer wat stabieler bent.
Beslissingen over urenaantallen kan je je nu helemaal beter niet mee bezig houden.
Gelukkig kan je al wat relaxter met het uren verhaal omgaan, totdat het tegendeel bewezen is moet je er maar van uit gaan dat het een misverstand is.
Goed dat je een grens aangegeven hebt, richting je baas, en dan zie je maar dat het ook goed komt he.
Ik maak me wel een beetje zorgen om je, volgens mij kan je morgen beter even niet werken. (ja, ik weet dat het niet makkelijk voor je is, en dat je dit niet wil horen)
Ak: Ik zou ook niet gaan, wat ik me herinner, is dat dit je baan binnen de gehandicaptenzorg is? Kan jij er dan mee omgaan als ze morgen bijvoorbeeld even geen tijd voor je hebben?
Idd zoals abc zegt misschien beter om te wachten totdat je weer wat stabieler bent.
Beslissingen over urenaantallen kan je je nu helemaal beter niet mee bezig houden.
dinsdag 16 november 2010 om 17:36
Annemie,
Al het andere dan yoga had ik afgezegd voor vanavond, maar van yoga word ik over het algemeen heel ontspannen en ontspanning kan ik nu wel gebruiken.
Ik werk morgen thuis, dus ik heb alle vrijheid in tijd, duur en activiteit. Nu denk ik inderdaad dat ik morgen beter gewoon een dag op de bank kan gaan hangen en niet kan gaan werken, maar morgen denk ik daar misschien wel heel anders over. Baas en ik hebben functioneringsgesprek nog een week uitgesteld omdat baas geen tijd heeft deze week om het goed voor te bereiden en daar wil hij wel tijd voor nemen. Ik heb nu zelf dus ook meer tijd om fg voor te bereiden en dat geeft wel lucht in werkzaamheden deze week. Ik merk toch wel dat het heel lastig is om deadlineloze werkzaamheden te vinden. Baas had voor deze week een paar dingen die hij graag wilde dat ik deed (van die kleine dingen die bij hem blijven liggen nu) en hoewel die dingen op zich best nog een week kunnen blijven liggen wil ik toch wel weer graag in een week af hebben wat hij gevraagd heeft.
Ik maak me ook wel zorgen over mezelf eerlijk gezegd.Ik voelde me een paar weken geleden zo goed en nu ik weer wat meer doe, zowel privé als werk, voel ik me gewoon met de week weer afzakken. Ik zie mijn valkuilen heel duidelijk en toch val ik er weer met open ogen in. Volgende week heb ik weer een afspraak met mijn psycholoog en ik heb geloof ik wel aardig wat gespreksonderwerpen verzameld de laatste tijd (vooral de afgelopen dagen eigenlijk).
Al het andere dan yoga had ik afgezegd voor vanavond, maar van yoga word ik over het algemeen heel ontspannen en ontspanning kan ik nu wel gebruiken.
Ik werk morgen thuis, dus ik heb alle vrijheid in tijd, duur en activiteit. Nu denk ik inderdaad dat ik morgen beter gewoon een dag op de bank kan gaan hangen en niet kan gaan werken, maar morgen denk ik daar misschien wel heel anders over. Baas en ik hebben functioneringsgesprek nog een week uitgesteld omdat baas geen tijd heeft deze week om het goed voor te bereiden en daar wil hij wel tijd voor nemen. Ik heb nu zelf dus ook meer tijd om fg voor te bereiden en dat geeft wel lucht in werkzaamheden deze week. Ik merk toch wel dat het heel lastig is om deadlineloze werkzaamheden te vinden. Baas had voor deze week een paar dingen die hij graag wilde dat ik deed (van die kleine dingen die bij hem blijven liggen nu) en hoewel die dingen op zich best nog een week kunnen blijven liggen wil ik toch wel weer graag in een week af hebben wat hij gevraagd heeft.
Ik maak me ook wel zorgen over mezelf eerlijk gezegd.Ik voelde me een paar weken geleden zo goed en nu ik weer wat meer doe, zowel privé als werk, voel ik me gewoon met de week weer afzakken. Ik zie mijn valkuilen heel duidelijk en toch val ik er weer met open ogen in. Volgende week heb ik weer een afspraak met mijn psycholoog en ik heb geloof ik wel aardig wat gespreksonderwerpen verzameld de laatste tijd (vooral de afgelopen dagen eigenlijk).
dinsdag 16 november 2010 om 18:23
Abc, kan je niet wat vaker of op kortere termijn (bijv. deze week nog) met je psych afspreken? Vervelend dat je weer afzwakt zeg... ik kan je helaas geen tips geven behalve goed naar je lichaam luisteren en gehoor geven aan de signalen dat je momenteel (blijkbaar) te hard van stapel loopt... maar dat had je zelf waarschijnlijk ook wel bedacht. Ik zou het ook verstandig vinden als je morgen even niet gaat werken, ook al is het thuis, ik zou even goed rustig aan doen
Oh de pizza's zijn er (hebben voor het eerst pizza's laten bezorgen, doen wij echt nooit!) kom later weer.
Oh de pizza's zijn er (hebben voor het eerst pizza's laten bezorgen, doen wij echt nooit!) kom later weer.
dinsdag 16 november 2010 om 18:26
abc en annemie door jullie advies en mijn twijfels doe ik het idd niet. Mijn stelling is altijd bij twijfel niet doen. Maar ja, nu ben ik onzeker en dan weet je het niet meer! Ik zou anders wel van te voren bellen of ik langs kon komen. Ik weet het dat ik nu nog helemaal niet bezig hoor te zijn met de 'toekomst'. Maar het is zo moeilijk om dat niet te doen. Ik doe dit altijd namelijk in alle dingen in mijn leven. Misschien om structuur te krijgen? om houvast? om een 'zekere zekerheid'? Ik weet niet waarom ik dit doe en zal dit ook bespreekbaar maken bij mijn psycholoog.
abc, goed om jezelf denken hoor! En luister goed naar je gevoel en lichaam. Het is niet leuk (zacht uitgedrukt) dat terwijl je zo goed je best doet om je werk weer te kunnen doen e.d. dat het niet gaat... Ik weet er alles van, mede door een aantal jaren geleden. En ook ik zal er over 2 weken weer mee te maken krijgen. Ik houd mijn hart vast....
abc, goed om jezelf denken hoor! En luister goed naar je gevoel en lichaam. Het is niet leuk (zacht uitgedrukt) dat terwijl je zo goed je best doet om je werk weer te kunnen doen e.d. dat het niet gaat... Ik weet er alles van, mede door een aantal jaren geleden. En ook ik zal er over 2 weken weer mee te maken krijgen. Ik houd mijn hart vast....
dinsdag 16 november 2010 om 20:11
Ak, ik zie dat je je besluit al hebt genomen maar ook ik wilde je adviseren om niet te gaan. En toevallig wilde ik ook zeggen: 'bij twijfel niet doen!' (met dat 'motto' heb ik ook al meerdere knopen doorgehakt) Ik zou inderdaad wachten tot je er helemaal 100% achter staat om erheen te gaan, als snap ik je gedachtegang ook heel goed...
Toffe wat sjit dat je niet zo'n goeie dag hebt en ik kan me heel goed voorstellen dat je je hondje mist... iets wat altijd en overal bij je is, is heel moeilijk te beseffen dat dat wegvalt.
Trouwens wat jij schrijft over wisselende gevoelens herken ik ook heel erg... mijn vriend sport normaal op dinsdag, aan de ene kant had ik wel zin in een avondje alleen, aan de andere kant vond ik het ook wel lekker als ie thuis zou blijven... Hij is uiteindelijk thuis gebleven en dat vind ik heel fijn, maar denk nu: als ie was wezen sporten was ik denk ik lekker in bad gegaan nu... (en tegelijkertijd voel ik me dan ook wel weer schuldig t.o hem dat ik dat denk, want vind het juist zo lief dat hij z'n sporten laat schieten voor mij...)
En ook het knopen-doorhak verhaal is zooo herkenbaar... Heel lastig momenteel, aangezien ik hier een beetje de regeltante ben en eigenlijk vrijwel alle beslissingen neem. Vriend is helemaal niet zo, en vindt het daarom ook heel lastig om nu een andere rol aan te moeten nemen merk ik. Hij laat bijv. nog steeds elke dag aan mij over wat we eten, terwijl ik het juist wel fijn zou vinden als hij beslist (én kookt ) Is maar een klein dingetje, maar toch.
Nog even kort hoe het hier gaat, ik ben vanmorgen naar de sportschool geweest en dat was wel lekker. Daarna nog in de sauna geweest. Er was bijna niemand, heerlijk. Toen een paar uur niets gedaan en toen nog even naar de supermarkt geweest. Thuis aangekomen wel weer enorme hoofdpijn, dus blijkbaar was het toch weer te veel... heb voor morgen totaal geen plannen, en dat vind ik wel even lekker.
Ik ga weer verder met mn Greys Anatomy marathon
Toffe wat sjit dat je niet zo'n goeie dag hebt en ik kan me heel goed voorstellen dat je je hondje mist... iets wat altijd en overal bij je is, is heel moeilijk te beseffen dat dat wegvalt.
Trouwens wat jij schrijft over wisselende gevoelens herken ik ook heel erg... mijn vriend sport normaal op dinsdag, aan de ene kant had ik wel zin in een avondje alleen, aan de andere kant vond ik het ook wel lekker als ie thuis zou blijven... Hij is uiteindelijk thuis gebleven en dat vind ik heel fijn, maar denk nu: als ie was wezen sporten was ik denk ik lekker in bad gegaan nu... (en tegelijkertijd voel ik me dan ook wel weer schuldig t.o hem dat ik dat denk, want vind het juist zo lief dat hij z'n sporten laat schieten voor mij...)
En ook het knopen-doorhak verhaal is zooo herkenbaar... Heel lastig momenteel, aangezien ik hier een beetje de regeltante ben en eigenlijk vrijwel alle beslissingen neem. Vriend is helemaal niet zo, en vindt het daarom ook heel lastig om nu een andere rol aan te moeten nemen merk ik. Hij laat bijv. nog steeds elke dag aan mij over wat we eten, terwijl ik het juist wel fijn zou vinden als hij beslist (én kookt ) Is maar een klein dingetje, maar toch.
Nog even kort hoe het hier gaat, ik ben vanmorgen naar de sportschool geweest en dat was wel lekker. Daarna nog in de sauna geweest. Er was bijna niemand, heerlijk. Toen een paar uur niets gedaan en toen nog even naar de supermarkt geweest. Thuis aangekomen wel weer enorme hoofdpijn, dus blijkbaar was het toch weer te veel... heb voor morgen totaal geen plannen, en dat vind ik wel even lekker.
Ik ga weer verder met mn Greys Anatomy marathon
dinsdag 16 november 2010 om 21:39
Ik vind het zo 'grappig' om te lezen dat we echt allemaal tegen dezelfde dingen aanlopen. Dat we normaal allemaal pittige dames zijn, die het kaas niet van ons brood laten eten, en nu al kunnen twijfelen over welke broek we vandaag aan zullen trekken.
Marriss: Balen dat je iedere keer zo ontzettend veel last hebt van je hoofd. Dat is iets wat ik gelukkig absoluut niet ken. Morgen jezelf idd maar lekker rustig houden.
Ik heb morgen weer een therapiedag, gesprekstherapie. Ik weet eigenlijk geen concreet onderwerp. Komt waarschijnlijk vanzelf wel.
Abc: Schrijf je je punten op voor de psych? Anders vergeet je misschien de helft weer.
Marriss: Balen dat je iedere keer zo ontzettend veel last hebt van je hoofd. Dat is iets wat ik gelukkig absoluut niet ken. Morgen jezelf idd maar lekker rustig houden.
Ik heb morgen weer een therapiedag, gesprekstherapie. Ik weet eigenlijk geen concreet onderwerp. Komt waarschijnlijk vanzelf wel.
Abc: Schrijf je je punten op voor de psych? Anders vergeet je misschien de helft weer.
woensdag 17 november 2010 om 08:20
Marriss,
Was je pizza lekker? Dat lijkt mij ook best een keer handig, een pizza die thuis bezorgd wordt. Helaas zit dat er hier niet in, we wonen best ver van een pizzaria af, er wordt hier niet bezorgd denk ik.
Mijn psycholoog is op vakantie (4 weken) en de laatste afspraak heb ik afgezegd omdat ik toen oorontsteking had, daarom ben ik nu al vier weken niet geweest.
Ak,
Verstandig dat je hebt besloten om niet te gaan. Ik ben ook altijd heel veel met de toekomst bezig, daardoor 'mis' ik heel veel van nu. Doordat ik denk aan morgen, volgende week of volgend jaar kan ik vaak niet genieten van dat waar ik op dat moment mee bezig ben.
Toffe,
Ik vind het ook heel lastig om te beslissen of ik nu alleen wil zijn of dat ik graag wil dat mijn vriend wat meer thuis is. Ik vind dat hij gewoon zijn eigen dingen moet doen, maar als hij dan 's avonds na een dag werken ook nog weg moet of laat thuis is van zijn werk, dan mis ik hem wel enorm. Maar aan de andere kant heb ik ook wel heel veel behoefte aan rust, stilte en alleen zijn. Het is heel dubbel allemaal. Helemaal nu ik zelf weer wat meer doe en elke dag wel iets heb, mis ik soms de tijd voor mezelf en de stilte in huis. Mijn vriend is een muziekfan, dus zodra hij thuis is gaat of de radio aan of zit hij achter zijn piano of gitaar. Vaak vind ik het heel lekker en ontspannen om naar hem te luisteren, maar er zijn ook dagen dat ik er echt knettergek van word en hoofdpijn van krijg.
Annemie,
Het valt mij inderdaad ook steeds op dat we allemaal zo op elkaar lijken en zoveel herkenning vinden in elkaars verhalen. We zullen allemaal wel aardig voldoen aan de 'eisen' waardoor we een verhoogd risico op burnout hebben. Succes bij je therapie, je komt vast wel op een goed onderwerp uit.
Wat lekker dat jij nooit last hebt van hoofdpijn. Tot een jaar of drie geleden had ik dat ook nooit, nu ken ik het helaas wel. De laatste tijd ging het trouwens best goed, maar nu al weer voor de derde dag achter elkaar mis helaas.
Ik ga zeker mijn punten voor de psych opschrijven. Ik denk dat ik vandaag weer eens mijn dagboek er bij pak om te proberen mijn hoofd goed leeg te krijgen. Vaak komen er al schrijvende wel dingen naar boven waar ik me eerder nog niet bewust van was.
Yoga ging gisteravond echt heel moeilijk. Ik was lichamelijk zo moe dat ik echt heel veel moeite had om armen of benen omhoog te houden in bepaalde houdingen. De ontspanningsoefeningen die we aan het begin en eind altijd doen waren wel heel lekker. Ik kreeg er nog geen rust van in mijn hoofd, maar merkte wel dat mijn verkrampte nek en andere spieren weer los kwamen.
Was je pizza lekker? Dat lijkt mij ook best een keer handig, een pizza die thuis bezorgd wordt. Helaas zit dat er hier niet in, we wonen best ver van een pizzaria af, er wordt hier niet bezorgd denk ik.
Mijn psycholoog is op vakantie (4 weken) en de laatste afspraak heb ik afgezegd omdat ik toen oorontsteking had, daarom ben ik nu al vier weken niet geweest.
Ak,
Verstandig dat je hebt besloten om niet te gaan. Ik ben ook altijd heel veel met de toekomst bezig, daardoor 'mis' ik heel veel van nu. Doordat ik denk aan morgen, volgende week of volgend jaar kan ik vaak niet genieten van dat waar ik op dat moment mee bezig ben.
Toffe,
Ik vind het ook heel lastig om te beslissen of ik nu alleen wil zijn of dat ik graag wil dat mijn vriend wat meer thuis is. Ik vind dat hij gewoon zijn eigen dingen moet doen, maar als hij dan 's avonds na een dag werken ook nog weg moet of laat thuis is van zijn werk, dan mis ik hem wel enorm. Maar aan de andere kant heb ik ook wel heel veel behoefte aan rust, stilte en alleen zijn. Het is heel dubbel allemaal. Helemaal nu ik zelf weer wat meer doe en elke dag wel iets heb, mis ik soms de tijd voor mezelf en de stilte in huis. Mijn vriend is een muziekfan, dus zodra hij thuis is gaat of de radio aan of zit hij achter zijn piano of gitaar. Vaak vind ik het heel lekker en ontspannen om naar hem te luisteren, maar er zijn ook dagen dat ik er echt knettergek van word en hoofdpijn van krijg.
Annemie,
Het valt mij inderdaad ook steeds op dat we allemaal zo op elkaar lijken en zoveel herkenning vinden in elkaars verhalen. We zullen allemaal wel aardig voldoen aan de 'eisen' waardoor we een verhoogd risico op burnout hebben. Succes bij je therapie, je komt vast wel op een goed onderwerp uit.
Wat lekker dat jij nooit last hebt van hoofdpijn. Tot een jaar of drie geleden had ik dat ook nooit, nu ken ik het helaas wel. De laatste tijd ging het trouwens best goed, maar nu al weer voor de derde dag achter elkaar mis helaas.
Ik ga zeker mijn punten voor de psych opschrijven. Ik denk dat ik vandaag weer eens mijn dagboek er bij pak om te proberen mijn hoofd goed leeg te krijgen. Vaak komen er al schrijvende wel dingen naar boven waar ik me eerder nog niet bewust van was.
Yoga ging gisteravond echt heel moeilijk. Ik was lichamelijk zo moe dat ik echt heel veel moeite had om armen of benen omhoog te houden in bepaalde houdingen. De ontspanningsoefeningen die we aan het begin en eind altijd doen waren wel heel lekker. Ik kreeg er nog geen rust van in mijn hoofd, maar merkte wel dat mijn verkrampte nek en andere spieren weer los kwamen.
woensdag 17 november 2010 om 09:02
abc, tijdens mijn vorige 'burn-out' ben ik ook op yoga/pilates gegaan en vond vooral de ontspanningsoefeningen ontzettend relaxt. Dan rustgevend muziekje aan en een verhaal vertellen op een rustige manier.... Soms heerlijk, maar soms kon ik ook niet mijn hoofd 'stil' krijgen. Je moet vooral de balans vinden in niet te veel dingen doen die naar je gevoel moeten. Misschien afvragen: wat vindt ik echt het leukst en belangrijkst voor mezelf. Misschien helpt die gedachtengang je.
Wel prettig om te weten dat ik niet de enige ben die steeds heel veel met de toekomst bezig is: morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar etc etc. Ik zelf vind het heel erg moeilijk om het niet te doen, kan het soms niet laten. Maar mijn man, haalt me steeds weer terug naar nu!
Gisteravond zou ik bijna flippen. Man vertelde dat hij voor vandaar dat en dat moest doen ivm eigen bedrijfje, terwijl ik voor hem in het hoofd had, dat hij bezig moest met de verwarming. Vertelde hij ook nog dat het ongeveer nog 2 volle dagen kost om het klaar te krijgen. Ik begon te rekenen en we hebben nog kleine 5 weken voor kerstvakantie. Het begon me aan te vliegen en raakte van binnen in de stress. Uiteindelijk toch maar verteld aan mijn man, dat ik ontzettend bang ben dat we het niet halen voor de kerst. Hij zei van wel en dat ik hem moest vertrouwen. Ik zei dat ik dat heel erg moeilijk vindt om hem daarin te vertrouwen dat het goed komt. Ben wel blij dat ik dit hem verteld heb, ben ik het weer kwijt en hij weet wat er allemaal in mijn hoofd rond spookt!
abc, je dagboek er bij halen en dan opschrijven is een goed ding. Wanneer kun je naar de psycholoog?
Wel prettig om te weten dat ik niet de enige ben die steeds heel veel met de toekomst bezig is: morgen, volgende week, volgende maand, volgend jaar etc etc. Ik zelf vind het heel erg moeilijk om het niet te doen, kan het soms niet laten. Maar mijn man, haalt me steeds weer terug naar nu!
Gisteravond zou ik bijna flippen. Man vertelde dat hij voor vandaar dat en dat moest doen ivm eigen bedrijfje, terwijl ik voor hem in het hoofd had, dat hij bezig moest met de verwarming. Vertelde hij ook nog dat het ongeveer nog 2 volle dagen kost om het klaar te krijgen. Ik begon te rekenen en we hebben nog kleine 5 weken voor kerstvakantie. Het begon me aan te vliegen en raakte van binnen in de stress. Uiteindelijk toch maar verteld aan mijn man, dat ik ontzettend bang ben dat we het niet halen voor de kerst. Hij zei van wel en dat ik hem moest vertrouwen. Ik zei dat ik dat heel erg moeilijk vindt om hem daarin te vertrouwen dat het goed komt. Ben wel blij dat ik dit hem verteld heb, ben ik het weer kwijt en hij weet wat er allemaal in mijn hoofd rond spookt!
abc, je dagboek er bij halen en dan opschrijven is een goed ding. Wanneer kun je naar de psycholoog?
woensdag 17 november 2010 om 10:25
Hoi allemaal,
ik vind het zo wonderlijk dat je de ene dag je echt verschrikkelijk voelt en de andere dag gewoon top, ik kan dat niet begrijpen en ik vind het ook nogal lastig om daar mee om te gaan, je kan het totaal niet inschatten.
gister voelde ik me zo ellendig ik was er gewoon echt helemaal klaar mee en ik dacht echt dat het nooit meer over zou gaan.
vandaag voel ik me top. ik denk zelfs dat ik best ff had kunnen werken en dan voel ik me weer schuldig.
ik heb net een uur gesport, misschien helpt dat ook wel mee aan mijn gevoel vandaag.
Lastig allemaal hoor.
Maar ja nu voel ik me top en moet ik mezelf wel ff in de hand houden dat ik mezelf niet voorbij loop, anders zit ik morgen weer, maar is moeilijk hoor, maar dat weten jullie ook wel.
Ben nu ff te "opgefokt", op een positieve manier" en heb geen geduld om even alles na te lezen en te reageren. kom later terug
ik vind het zo wonderlijk dat je de ene dag je echt verschrikkelijk voelt en de andere dag gewoon top, ik kan dat niet begrijpen en ik vind het ook nogal lastig om daar mee om te gaan, je kan het totaal niet inschatten.
gister voelde ik me zo ellendig ik was er gewoon echt helemaal klaar mee en ik dacht echt dat het nooit meer over zou gaan.
vandaag voel ik me top. ik denk zelfs dat ik best ff had kunnen werken en dan voel ik me weer schuldig.
ik heb net een uur gesport, misschien helpt dat ook wel mee aan mijn gevoel vandaag.
Lastig allemaal hoor.
Maar ja nu voel ik me top en moet ik mezelf wel ff in de hand houden dat ik mezelf niet voorbij loop, anders zit ik morgen weer, maar is moeilijk hoor, maar dat weten jullie ook wel.
Ben nu ff te "opgefokt", op een positieve manier" en heb geen geduld om even alles na te lezen en te reageren. kom later terug
