Burnout?

Marriss, mensenmassas zijn ook niks voor mij, nooit geweest ook trouwens. Vanavond thuis lijkt me voor jou verstandiger als je nu al hoofdpijn hebt en morgen een verjaardag.

Lig in bed, bios afgezegd. Bah

Ik heb een hele mooie dag vandaag, kom straks vertellen hoor, eerst even eten regelen.

Wat jammer Marriss.....

marriss: wat ontzettend rot dat het niet gaat. wees nu niet te hard voor jezelf, in de zin dat je er heel hard van gaat balen, daar help je jezelf niet mee. accepteer het maar, morgen weer een betere dag.



ABC: Is het verstandig om vanavond naar een feestje te gaan?

Lief: Ben benieuwd naar je verhaal.

Vandaag stond ik niet zo blij op. We zouden met twee vrienden wat leuks gaan doen maar ik ging het niet trekken dus ik heb manlief uitgezwaaid.... Treurig.....



Later werd ik gebeld door mijn vader dat mijn moeder ziek is (en dat is echt een gebeurtenis hoor, zij is echt echt nooit ziek en ze heeft nog koorts ook). Ik erlangs (voor ouders maak ik een uitzondering in het nietmeeropofferengedrag) en ze is zo zielig grieperig, echt niet normaal hoor, heel sneu. Daardoor heb ik een tijdje met mijn vader gekletst en dat was tot mijn verrassing heel gezellig. Ik heb een paar jaar niet zoveel contact met mijn ouders en op verjaardagen spreek ik ze ook al niet. Door meningen van familieleden liet ik me meeslepen en ik had dus een soort van mening over mijn ouders waarvan ik me een paar weken geleden afvroeg of dat wel mí'jn mening was en niet een mening die ik heb aangenomen omdat anderen dat vinden. Dat zit me al een tijdje in het hoofd dus en laatst heb ik even met moeder gesproken op een verjaardag wat al heel fijn was eigenlijk en nu dus met mijn vader. Die dus, kwam ik achter, gewoon een hekel heeft aan verjaardagen en daarom zo stil is en niks te melden lijkt te hebben. De man is oud en hij volgt het allemaal niet zo heel goed meer, maar toch.... dit was een contactmoment dat ik in jaren niet met hem heb gehad en dat is echt heel fijn. Hij vond het ook heel erg fijn zei hij.

Dus twee heel vermoeide, maar zeer tevreden mensen vandaag.

Lief: Kan me voorstellen dat je hier heeel erg blij mee bent. Wat goed van je, dat je toch gegaan bent, ondanks dat je weinig contact had. Wat ik ook heel knap van je vind is dat je je kwetsbaar opgesteld hebt, waardoor dit gesprek met je vader mogelijk was. Geniet er maar van hoor.

Gedver, heel bericht getypt. ondertussen update van virusscanner aan het downloaden, start de pc ineens opnieuw op...hele bericht weg



Nou, een samenvatting dan:



Lief, fijn dat je zo goed met je vader hebt gesproken, heel knap. Ook dat geeft energie!



Abc, hoe gaat het op het feestje? Meestal als je helemaaaal geen zin hebt, kan het alleen maar meevallen. Hopelijk kon je het volhouden.



Verder ben ik blij dat ik de bios heb afgezegd, heb knallende koppijn. Het voelt letterlijk alsof er teveel in mn hoofd zit, ik voel een enorme druk van binnenuit tegen mn schedel drukken, heel apart.

Ga nu proberen te slapen, is weer waardeloos de laatste 3 nachten, lig steeds minstens 2 uur te piekeren voordat ik in slaap val hopelijk lukt het vanavond beter.



Truste allemaal

Lief,

Wat mooi dat je zo gezellig met je vader gesproken hebt. Jammer dat de aanleiding ziekte was, maar in dit geval misschien wel heel goed voor je.



Marriss,

Gefeliciteerd met je moeder. Heb je nog een beetje geslapen vannacht?



Mijn feestje viel inderdaad mee. Het was een feestje van een familielid van mijn vriend en op mijn schoonouders en vader van jarige na kenden vriend en ik maar een paar mensen daar. Het was in een oude boerenschuur en er werd niet gerookt, dus dat scheelde voor mij al heel veel. We waren pas na één uur thuis, dus ik ben nu erg moe, maar de jarige en haar vriend waren zo blij dat ik ook mee was en vriend vond het ook zo gezellig, dat ik dat er wel voor over heb.



Vanmiddag komen mijn schoonouders en die blijven ook eten, dus vandaag weer een drukke dag. Vanavond dus maar vroeg op bed en nu tot ze er zijn lekker niks.

Marriss: Gefeliciteerd met je moeder! Balen is dat he, dat je bericht opeens weg is, ik had het gisteren ook weer eens een keer. Gaat het vandaag wat beter dan gisteren?



Abc: Fijn dat het feestje goed is gegaan, knap hoor dat het je lukt om twee drukke dagen achter elkaar te hebben. Maar misschien dat het wel heel veel scheelt dat het je schoonouders zijn, en die weten natuurlijk wel wat er speelt.

Morgen weer thuiswerken? Dat is toch wel ideaal dat het mogelijk is, bij ons zijn ze nog niet zo ver hoor.



Hier is het nog steeds vreselijk shitweer, dus ik heb samen met man maar eens een grote huishoudelijke klus aangepakt. Blij dat het gebeurt is, maar men wat ben ik moe. Ik dacht dat mijn conditie toch best aardig was, maar nu ga ik daar toch aan twijfelen.

Hoihoi, ik leef nog hoor !



Jullie hebben allemaal al aardig weer wat bijgeschreven, snel ff door genomen allemaal.

Lief, wat ontzettend goed van je dat je naar je ouders bent geweest en het een en ander op tafel kwam om over te praten! Goed hoor!

Tsjonge, ik dacht dat wij de enigsten waren nooit echt veel zin hebben in feestjes bij vrienden, familie en kennisen.... Zijn dus geen uitzondering! Mariss, feestje viel gelukkig toch mee en was gezellig, gelukkig maar!



Ik heb gisteren best wel een heftige dag gehad: aan de ene kant erg gezellig en de andere kant behoorlijk heftig kwa emoties. Gistermiddag met mijn schoonzus/vriendin naar een beautyfarm geweest voor een lichaamsbehandeling. Heerlijk ontspannen en duurde natuurlijk veels te kort. Daarna een afternoon tea en was ook gezellig, maar vol emoties. Ga er niet heel erg op in ivm mss herkenning. Kwam er op neer, dat ik eigenlijk niemand toe laat tot om in mijn hart te kijken, wat er echt speelt.... redenen waarom het steeds mis gaat met mij.

Belangrijkste redenen zijn: laag zelfbeeld (heel erg om dit te schrijven), langdurige verbouwing (al 5 jaar), jarenlange kinderwens die door verbouwing en financiele op geschoven word. De emoties om moeder te willen worden, laait steeds weer op en ik weet daar geen raad mee, omdat we nu niet er aan kunnen beginnen. Zal hier ook met psycholoog over hebben. Gisteravond na veel wikken en wegen (onderhand lag ik al een half uur stilletjes huilend op bed en manlief had niets door), toch maar bij hem op de bank gekropen en gevraagd of hij me wilde troosten omdat ik verdrietig was. Dit was zo'n enorme stap voor me! Hebben het over een aantal dingen gehad en komt erop neer, dat we het beide heel erg moeilijk hebben op dit moment. Manlief werkt zich bijna 'dood' om maar voor de kerst er in te kunnen en hij bijna in staat was geweest om de boel te verkopen. Hij wil ook graag kinderen, maar het kan nu niet. Als we er straks in zitten is het nog niet klaar, maar dan hebben we een bouwstop tot mss eind februari. In die tijd gaan we rusten en tijd nemen voor elkaar (misschien weekendje weg als het financieel kan en zijn geen dure maanden gelukkig).Wij zijn allebei geen beste praters, maar heb me voorgenomen om vaker om zijn schouder te vragen, wanneer ik het nodig heb en me niet hoef te schamen hiervoor en hem niet tot last ben (dat denk ik dan weer). Iemand in je hart laten kijken, wanneer je op je kwetstbaarst bent is ontzettend eng, maar heb t gisteravond toch maar ff gedaan! Schoonzus vroeg vanmorgen of ik ook trots op mezelf was... uhhh, niet over nagedacht. Nou zei ze: geef jezelf ook meer eens een pluim, want dat is goed voor je zelfvertrouwen.



Vandaag dus een goed dag en geen hoofdpijn. Wil ook graag van de mirena af en dan weer over op de pil. Maar vindt het eng omdat ik dan misschien weer pijn ga krijgen, ook al komt die pijn hoogstwaarschijnlijk van spanningen en stress etc. Hopelijk lukt het in combi met psycholoog en kan ik over op de pil. Heb nu ook veel klachten ben eigenlijk 2 weken bijna ongesteld en dan 2 weken niet. Dit vindt ik erg vervelend en heb daarnaast veel buikpijn erbij.

Ak: Goed van je, dat je je kwetsbaar op durft te stellen, en dat je om hulp durft te vragen. Je schrijft voor mij een heel herkenbaar verhaal. En ik denk voor ons allemaal. Ik wilde zo graag sterk zijn, en koste wat kost doorgaan. Hulp vragen, of uberhaupt toegeven dat iets me niet lukte, paste zo absoluut niet bij mij. Maar daardoor hield ik wel iedereen op afstand. Door mijn houding ging iedereen er van uit dat ik het wel zou redden, heel soms was er nog wel iemand die vroeg of ze wat voor me konden doen, maar dat sloeg ik natuurlijk af. Tuurlijk kon ik 26 ballen tegelijk in de lucht houden.

(niet dus) Dat gaf mij dan weer een heel eenzaam gevoel. En dan was de cirkel rond.

Nu ben ik aan het leren om wel hulp te vragen en idd dat is supereng, want stel je voor dat het geweigerd word. Maar het gekke is dat het alleen maar gewaardeerd word en dat het contact met de mensen om me heen alleen maar veel beter is geworden.

Als je kinderwens zo sterk is, is er dan geen compromis mogelijk? Ik was 24 toen die van mij geboren werd, en we hadden nog lang niet alles op orde, maar ze is nooit wat tekort gekomen hoor.

Supervervelend dat je zoveel klachten hebt van de mirena, is het niet verstandig om daar zowiezo even mee langs de gyn te gaan? Ik had nl dezelfde klacht, toen bleek mijn baarmoederslijmvlies heel dun te zijn. Ik heb toen een paar maanden extra hormonen geslikt en toen was het opgelost.

Ak, dat klinkt inderdaad heftig. Maar goed van je dat je zo'n stap hebt gemaakt! En fijn dat je vriend zo lief reageert, maakt de drempel hopelijk wat lager om het weer te doen. Al 5 jaar in een verbouwing, pfff.... dat is wel heftig zeg. Laten jullie een huis bouwen of hebben jullie een vervallen huis gekocht? Maar ik begrijp dat het einde eindelijk in zicht is? Hopelijk kan je gauw jullie droomhuis in, en hopelijk kunnen jullie dan ook gauw de kinderwens uit laten komen.



Hier gaat het redelijk.

Ben van 13.30 - 16.30u bij mn ouders geweest, was wel even leuk. De rest van de visite kwam vanaf 17u, dus ben voor die tijd naar huis gegaan, want dat zag ik niet zo zitten. Nu dus weer lekker thuis...

Oh ja Ak, ik was ook een tijd heel lang ongesteld, zo'n 14-19 dagen. Het bleek (na vele onderzoeken) te komen doordat ik een ontsteking had in mn baarmoedermond. In de 2e helft van de cyclus is de doorbloeding daar sterker, wat zorgde voor bloedverlies (en ik dacht dus dat ik ongesteld was)

Heb je al eens na laten kijken waar die lange menstruaties door veroorzaakt worden? Weet je zeker dat het door de mirena komt?



Ik heb zelf goeie ervaring met de nuvaring, is dat ook een optie? Minder hormonen dan de pil, je hoeft er niet dagelijks aan te denken...

Marriss en Annemie, ik ben in januari dit jaar voor controle bij de gyneacoloog geweest en alles was goed volgens haar. De mirena zat goed in het midden van de baarmoeder.

Ik wil eerst in het huis zitten en dan een afspraak maken voor naar de gyneacoloog. Dit zal dus in januari zijn, maar dat geeft niets. Eerst maar gesetteld zitten.

Voor onze kinderwens is naar onze mening geen compromis mogelijk. Al het geld gaat op aan de verbouwing en hier moet ook een eind aan komen. We kunnen het geestelijk beiden niet heel lang meer aan. Daarnaast willen we in alle rust (zo goed als mogelijk) beginnen met onze kinderwens. We willen wat spaargeld op onze rekening hebben staan en dat het huis zo goed als klaar is. Anders vallen we van het ene grote ingrijpende dingen in het leven in de andere en dat trekken we niet. Ik heb zelf alle vertrouwen in dat onze tijd nog wel komt.



Oja, t vele bloedverlies moet naar mijn idee wel van de mirena komen. Ik had dit anders niet namelijk. Het is gekomen nadat ik de mirena had laten plaatsen als laatste redmiddel. Pff, die nacht zo'n last van mijn lichaam wilde de mirena er echt uitstoten. Maanden veel bloedverlies en niet kunnen sporten, hardlopen etc. Kreeg dan direct erge buikpijn. Moest doorzetten, maar was wel een grote uitzondering vertelden ze in het ziekenhuis. Kan misschien best wezen dat mijn baarmoederslijmvlies dun is, maar hier hebben ze nooit wat over gezegd.

Marriss: Ik denk dat je een goede beslissing hebt genomen door vanmiddag naar je ouders te gaan, en op tijd weg te gaan. Had je vannacht een beetje geslapen?



Ak: Jullie moeten het op jullie manier doen hoor, je eerdere post kwam op mij over, of je er ook echt op vast aan het lopen was dat je nog niet met je kinderwens aan de slag kon gaan. mijn reaktie was misschien wat kort door de bocht. Sorry daarvoor. Hoe lang heb je nu de mirena? En hoe lang heb je nu al bloedverlies? Anders zou ik zeker niet wachten tot januari om naar een gyn te gaan. Iedere keer buikpijn, en zoveel bloedverlies helpt niet echt om je beter te voelen. En ook hierin is het belangrijk om goed voor jezelf te zorgen.



Ik heb morgen weer pmt, ik zie er wel tegenop. Het kost me nog steeds zoveel energie. Zowiezo wel een drukke week weer, iedere dag toch weer een afspraak.

Goede morgen,

Annemie, afgelopen augustus had ik de mirena een jaar. Ik wordt elke maand ongesteld. Het begint een dag met heel veel buikpijn, maar geen bloed. Paar dagen later weer buikkrampen en dan bloedverlies voor ongeveer 2 dagen. Daarna paar dagen niks meer en dan weer ongeveer 2/3 dagen bloedverlies. Daarna zo nu en dan bloedverlies. A.s. donderdag is het dan 2 weken geleden dat het begonnen is en nu zit ik dus in de fase van zo nu en dan bloedverlies icl. buikkrampen. Daarna ben ik er ongeveer 2 weken vanaf en dan begint het weer. Het is niet prettig om zo lang wat ongesteld te zijn en heeft ook weer invloed met gaan vrijen met mijn man. Want zo lang er bloed e.d. er uit komt, wil ik niet omdat ik dat vies en niet prettig vindt. En hier baal ik wel van. Zit nog steeds in dubio en vanmiddag ga ik naar de psycholoog en zouden we het over o.a. dit 'probleem' hebben en hoe grote invloed dit heeft gehad op mijn leven ongeveer 2 jaar geleden en dan bijna 2 jaar lang.

Dan heb ik het dus over mijn menstruatiepijn voor dat ik de mirena kreeg en dit waarschijnlijk (zo als ik nu denk) door spanningen is gekomen/ontwikkeld.



Annemie, je had er over dat je vandaag pmt hebt.... maarre wat houd dat in? En dat je het deze week alweer vol hebt met afspraken elke dag. De momenten dat je even niets moet, ook gaan pakken he. Dan ff echt niets doen.

oja, denk dat ik er wel 'aan het vast lopen ben' omdat we nog niet aan onze kinderwens kunnen beginnen. Maar er is voor ons naar onze mening geen andere uitweg. Tuurlijk zou het kunnen, maar de omstandigheden zijn er niet naar en dat weegt net iets meer dan de gevoelens. Toch kan ik die gevoelens niet negeren en moet hier een weg in vinden. Hopelijk kan de psycholoog mij daarin helpen...

oja, marriss we hadden een klein oud huisje gekocht en die verbouwd tot een woonboerderijtje. We wonen al die tijd in stacaravans. We kunnen bijna beneden wonen en dan moet beneden de bijkeuken+kleine badkamer+wc nog. En de hele bovenverdieping kamers met gips e.d. afgemaakt worden en de badkamer. Dit zijn dan dingen die we per klus kunnen aanpakken.

Ak,

Wat een project zo'n verbouwing. Het is eigenlijk ook wel de droom van mijn vriend en mij om ooit in een woonboerderij te wonen, maar dan willen we wel een die al klaar is en die zijn helaas erg duur. Probleem rondom kinderwens snap ik wel. Bij ons waren er andere factoren, maar wij hebben ook best lang over de keuze gedaan om het goede moment te bepalen. Verbouwen en zwanger tegelijk lijkt mij ook niet handig, burnout en zwanger trouwens ook niet. Ben dus ook wel blij dat het voor ons nu even uitgesteld is tot januari.



Marriss,

Verstandig dat je voor de drukte aan naar je moeder bent gegaan. Te veel drukte kan je zeker in het begin erg opbreken.



Annemie,

Vandaag ben ik 'vrij', ik werk voorlopig op dinsdag, woensdag en vrijdag. Op de andere dagen mag ik van mijn baas eigenlijk ook niet inloggen, vorige week heb ik elke dag wel iets gedaan en dat vond hij niet zo verstandig, zeker niet in combinatie met mijn signaal dat het toch wel veel was allemaal. Deze week ga ik dinsdag en vrijdag op kantoor werken en woensdag thuis. Dan kan ik woensdag in alle rust mijn functioneringsgesprek voorbereiden en heb ik dan ook even een dagje dat ik de deur niet uit hoef.



Thuiswerken vind ik ideaal. Ik moet wel zeggen dat ik het vooral gebruik als ik ziek ben en niet vaan gepland een dag thuis werk, maar dat ga ik zeker wel vaker doen. Er komen steeds meer applicaties beschikbaar op de thuiswerkomgeving en ik kan dus steeds meer gewoon thuis doen.



Gisteravond was ik helemaal totall-loss. Een drukke week gevolgd door een druk weekend kan ik toch duidelijk nog niet aan. Ik lag al voor negen uur te slapen en ben nu eigenlijk nog moe. Vanmorgen al gesport en dat ging op wat hoestbuien na best lekker.

Ik ben steeds als ik net wakker ben zo vreselijk moe. Als ik eenmaal op ben en even zit, gaat het wel wat beter,dan gaat het over in die eeuwige moeheid, die zware benen en zwaar hoofd. Maar net wakker... dan denk ik echt dat ik doodziek ben.

Gister even gewinkeld met manlief, een uurtje, even eruit. Natuurlijk met mijn neus in de boter: een oude mevrouw was niet goed geworden, zag er heel erg uit, dacht dat ze niet meer ademde......Ik ben doorgelopen op aandringen van man, maar ik heb er de hele dag mee in mijn hoofd gezeten. Kan dat slecht aan hoor, dat soort dingen, ik trek het me zo enorm aan.....

Vandaag met een boek op de bank, straks even op de fiets of lopen, het is nu redelijk mooi weer (en dan kan ik ook met mijn nieuwe winterjas pronken haha).

Lief,

Dat had ik ook, dat ik 's morgens zo moe wakker werd. Helemaal de eerste tijd dat ik thuis zat had ik soms echt wel tot een uur of drie 's middags nodig om wakker te worden (en dan was ik vaak al voor negen uur uit bed). Nu merk ik dat ik steeds sneller wakker ben. Ik heb nog wel een half uurtje meer nodig dan eerst tussen opstaan en klaar om weg te gaan, maar geen uren meer.

Ik ben net terug van MW. We hebben alleen maar over sressvolle gebeurtenissen in mn priveleven gepraat van de afgelopen jaren. (zelfmoord naast familielid, kanker van mn moeder) En hoewel ik niet denk dat die dingen nu nog invloed op me hebben, geloof ik wel dat het er aan heeft meegewerkt dat de accu leegloopt. Zulke heftige dingen hebben natuurlijk wel enorm veel energie gekost destijds. En als er een aantal jaren lang heel veel energie van me wordt gevreten en weinig wordt gegeven, geloof ik inderdaad wel dat de accu op een gegeven moment schoonleeg is...

Heb als opdracht meegekregen om op te schrijven welke dingen me energie geven, en wat energie neemt. Niet alleen prive, maar ook in mn werk. En dan moet ik dus even terug gaan naar 'vroeger' omdat ik de laatste tijd van niets meer het gevoel heb dat het me energie geeft.



Toen ik terugkwam vertelde vriend dat mn lg had gebeld. Hij vroeg niet aan hem hoe het met me ging, gaf alleen aan dat hij reageerde op de mail die ik had gestuurd met de vraag of we concretere afspraken kunnen maken over ons contact. Hier stond hij ook achter, had ie gezegd. (fijn!!) Lg zei: ik bel later nog wel even weer. Vriend: kun je ook aangeven hoe laat ongeveer, dan kan Marriss daar rekening mee houden.

*trots op vent* Hij zal vanmiddag rond 17u weer bellen.



sorry, even ego, geen bijlees- en reageerpuf. De zon schijnt, ga zo even lekker wandelen met mn vriend, hij is vrij vandaag.

Marriss, wat een enorm goede reactie van je vriend zeg. Succes voor straks, als je baas belt!



Ik ben naar de apotheek geweest, en ik kon zo mijn oude vertrouwde pil meekrijgen! Ben er heel blij mee. Benieuwd wat het effect is.