Burnout?

Marriss,

Goede reactie van je vriend. Nu weet jij waar je aan toe bent. Fijn ook dat je lg reageerde op je mail.



Ik heb net toch nog even ingelogd op mijn werk en heb daar nu eigenlijk spijt van. Ik moest even checken of een afspraak morgen door gaat om daar mijn werktijd op af te stemmen. Die afspraak gaat niet door (ik heb tenminste nog steeds geen reactie op mijn vraag hoe laat en waar, dus nu hebben ze pech), maar ik zal natuurlijk wel allerlei andere mailtjes. De werkinhoudelijke zijn prima en heb ik ook geen last van als ik ze lees of beantwoord, maar nu ik al zolang ziek ben begint er nu ook gedoe over vakantiedagen en reiskostenvergoeding.



Mijn baas had vorige week al gezegd dat ik vanaf deze maand geen reiskostenvergoeding voor woon-werk-verkeer meer zou krijgen omdat ik minder dan 4 dagen werk. Nou dat vind ik prima en ook heel logisch. Ik rijd niet, dus heb ook geen recht op vergoeding. Maar nu had ik ook een mailte va hem over vakantie uren. Hij moet voor mij aanvragen dat ik extra uren mee mag nemen naar volgend jaar en wou weten of ik nog vakantie uren op ging maken dit jaar (lijkt me niet, dat had hij zelf ook wel kunnen bedenken). Hij schreef ook hoeveel uren er volgens hem nog staan, ik weet niet waar hij dat vandaan heeft, maar het waren er veel minder dan ik volgens mijn eigen administratie nog heb staan. Ik heb de regeling over verlofopbouw maar eens opgezocht en ben toen zelf gaan rekenen. Ik werk standaard meer dan mijn contracturen en bouw zo dus extra verlof op. Die opbouw stopt na vier weken ziekte. Vind ik ook heel logisch, ik werk die uren niet, dus hoef ik ze ook niet gecompenseerd te krijgen, maar het aantal uren dat baas opgaf, waren wel heel veel minder. Ik ben dus zelf maar aan het rekenen gegaan en als ik er vanuit ga dat ik dit jaar niet meer volledig aan het werk kom (en dat lijkt me wel een reële aanname) dan heb ik 43 uur meer nog staan dan dat baas aangaf. Aan de ene kant heb ik dan de neiging om het er maar bij te laten, ik ben nu immers al 10 weken 'vrij', maar ik zit natuurlijk niet voor niks thuis en wil dus eigenlijk wel gewoon krijgen waar ik recht op heb.



Ik vind het wel lastig om op mijn strepen te gaan staan nu. Ik heb een hele goede verhouding met mijn baas en dat wil ik niet door zoiets marginaals laten verpesten. Ik hoop dat ik hem morgen even spreek, op de mail komt het toch vaak harder over dan face-to-face. Merk wel dat ik me erover zit op te vreten, heb er hoofdpijn van gekregen.



Voor jullie niet echt interessant verhaal, maar ik moest het even kwijt.

Lief,

Jouw reactie stond er net nog niet. Fijn dat je je eigen pil zo mee kon krijgen. Maar je hebt nu toch een spiraaltje (of haal ik nu mensen door elkaar?), moet die er niet eerst uit voor je weer met de pil begint?

Nee ik heb geen spiraal. Mocht niet van de dokter....



Wat lastig dat je nu met dat urengedoe zit, zeker nu je ook wel moe bent vandaag. Weet je het absoluut zeker? Misschien is het een idee om te vragen hoe hij die uren heeft berekend, omdat je het niet helemaal begrijpt? Rottig is die mogelijkheid om je mail te lezen thuis, ik doe ook veel moeite om het niet te doen, maar het lukt me nog lang niet altijd hoor..... Mijn voordeel is dat ik domweg niet KAN reageren gezien de situatie, dus dat schept wel afstand. Ik lees gewoon mee (en zie bijvoorbeeld dat ik niet de enige was die het een moeilijk project vond.. en dat doet me goed).

Lief, dan was het vast Ak met een spiraal.



Ik ben heel blij met de mogelijkheid om thuis in te loggen, maar dit onderwerp is gewoon heel irritant. Ik heb tijdens de hele tijd dat ik thuis was wel mijn mail gelezen, maar nooit gereageerd. Alleen op mails van mijn baas reageerde ik. Nu reageer ik weer wat meer omdat ik ook weer echt wat aan het werk ben en mensen nu ook weten dat ik gedeeltelijk weer (thuis) werk.



Heb net nog maar veen een mail naar mijn baas gestuurd met uitleg en dat ik er niet moeilijk over wil doen. Als het is zoals hij schreef vind ik het ook prima. Ik heb toch altijd uren over en zal die 40uur verschil dus heus niet missen.

Abc: Wat zijn dat toch vervelende dingen he, als het niet klopt. Is het een idee om even heel duidelijk op papier te zetten hoe het volgens jou zit. Als het aantoonbaar niet klopt, is het toch geen reden om scheve gezichten over te krijgen? Wel voor jezelf opkomen hoor, zoals je zegt, jij hebt hier ook niet om gevraagd.

Anders had je het van het weekend weer niet zo hoeven bezuren. Wel goed van je, dat je je realiseert dat je waarschijnlijk dit jaar niet meer volledig aan het werk komt.



Marriss: Waarom reageert je baas niet via de mail? Dat was toch wat je gevraagd had? Fijn dat je vriend in ieder geval duidelijk naar hem is geweest, door nogmaals te benadrukken dat een indicatie van tijd belangrijk is voor jou.

Denk je dat het gaat lukken om dingen te herkennen, en op te schrijven. Ik heb het ook wel eens gedaan en vond het nog best lastig. Bijvoorbeeld, sommige dingen verwacht je dat het energie kost, maar brengt het je juist op en vice versa.



Lief: Die extreme vermoeidheid, is voor mij ook heel erg bekend hoor. Heel vaak stond ik 's morgens huilend onder de douche gewoon om het feit dat ik niet wist hoe ik de dag door moest komen. En in de loop van de dag word het dan juist beter, terwijl je verwacht dat je dan nog vermoeider zou worden. Gek is dat he, maar dat word met de tijd echt wel beter hoor. Hoe was het trouwens vandaag om niet naar je werk te gaan? Ik had in dat de eerste week heel erg, dat ik bij iedere dag dacht: o, en nu gaan ze voor het eerst zonder mij.....



Toffe: Hoe is het?



Ak: Wat leuk zo een woonboerderijtje, alleen die verbouwing zou ik zelf helemaal gek van worden. Ik kan zo slecht tegen rommel om me heen, dan word de chaos in mijn hoofd alleen maar groter.

Je klachten wat menstruatie betreft komen mij wel heel bekend voor hoor. Dat dunne bmslijmvlies kan dus een gevolg zijn van de mirena. Kan geen kwaad, en is vooral heel irritant. Is dus ook makkelijk op te lossen. Zou hier zeker niet mee door blijven lopen hoor.



Ik ben vanmorgen dus weer naar pmt geweest. (psychomotore therapie) Het begon al goed, ik moet 45 km rijden naar therapie, en er stond dus 20 km file vanmorgen. Was al eerder weggegaan maar ik kwam toch nog te laat, gelukkig was degene na mij afgemeld, zodat ik toch gewoon de tijd had.

We hebben het over het feit gehad, dat ik me eigenlijk heel erg in de steek gelaten voel door mijn baas. En dat doet gewoon heel veel pijn.Het geeft vooral ook een gevoel van eenzaamheid.

De therapeut merkte op dat ik heel erg met opgerokken schouders zat, daarop zijn we gaan zoeken waar dat gedrag vandaan kwam. (Bij pmt gaan ze er vanuit dat je lichaam nooit liegt. Dus alles wat je voelt maar niet zo herkent of kan benoemen komt tot uiting in je lichaamshouding.)

Door terug te gaan kwam ik uit eindelijk uit, dat ik na het ongeluk mensen om me heen stonden, die mij op dat moment waarschijnlijk niet konden helpen. Ik heb me toen zo eenzaam en aan mijn lot overgelaten gevoeld. Dus dat zelfde gevoel als dat ik nu kan hebben. Verder weet ik nog dat ik het ontzettend koud had. En wat doe je als je het koud hebt? Juist je schouders omhoog halen. Dus mijn lichaam koppelt nog steeds dat gevoel met die houding. Daar zijn we dus concreet mee aan de slag gegaan.

Het klikt reuze interessant dat pmt, annemie. En blijkbaar levert het ook wat op voor je. Bijzonder, dat je lichaam kan reageren terwijl jij het zelf (nog) niet in de gaten hebt.



Tsja, niet naar mijn werk.... ik voel wel heel sterk dat elke dag dat ik er niet ben, mijn werk door anderen wordt overgenomen en ik het niet meer terug krijg, tenminste niet dit project. En dat is wel raar.

Verder merk ik dat ik toch mijn dag probeer vol te krijgen. Ben vandaag toch nog wel druk geweest en dat moet ik eigenlijk niet doen want dan rust ik nooit uit natuurlijk. Maar de hele dag niks doen dat vind ik zwaar, zeker op een dag die normaalgesproken een werkdag zou zijn.

Lief, probeer je er nou toch aan over te geven dat je moet rusten... door maar door te gaan en door te gaan wordt het echt niet beter, integendeel. Morgen een dag NIKS doen, ok?? *kijkt heeel streng en wijst met vingertje*



Ik ben ook weer bij MW geweest, had ik allang verteld! Wat stom dat ik dat niet meer weet zeg.



Mn lg heeft ook nog gebeld. Was op zich een goed gesprek, kreeg eindelijk wel letterlijk te horen dat ik alle tijd moet nemen en me voorál niet opgejaagd moet voelen door mn werkgever. Dat hij het enorm vervelend voor me vindt dat ik mn dagelijkse dingen niet gewoon kan doen. Hij vroeg ook waar ik dan zo over piekerde, en wat dat dan precies was mbt het werk. Wel wat vaag antwoord op gegeven, maar ik kon toch moeilijk over de telefoon zeggen: dat ik zo enórm teleurgesteld in jullie ben, dat jullie niet naar mn smeekbedes geluisterd hebben, ik voel me totaal niet serieus genomen... nee, dat kon ik niet zeggen. Ik heb wel wederom benoemd dat er tzt een gesprek moet komen, dat vond hij ook. Hij wilde met plezier bij me thuis komen, zei hij, maar ik moest eerst tot rust komen. Nou ja, hij was wel begripvol, meer dan tot nu toe, vond ik.

Hij belt me nu elke maandag rond dezelfde tijd. Hij begreep dat het voor mij te stressvol was als ik daar geen duidelijkheid in had. Bood ook z'n excuses aan dat hij vorige week niet had gebeld. Ik wilde hem eigenlijk om de week mailen en dan om de week bellen, maar hij zei dat ie me elke maandag zou bellen en toen had ik niet het lef om te vragen of het ook af en toe per mail kon ipv telefonisch. Nou ja, vandaag was het een prima gesprek, geen stress aan overgehouden, dus ik vind het nu niet zo'n probleem om wekelijks met hem te bellen.

Lief, dag vol proberen te krijgen herken ik ook wel. Zo lang ik nu thuis zit (vanaf 22 okt) heb ik me nog geen enkele dag

'verveeld'. Tuurlijk heb ik het niet meer zo druk als anders wanneer ik werk, maar toch een hele dag of daggedeelte niets doen vind ik ook moeilijk.



abc, wat ontzettend vervelend voor jou dat het aantal uren niet klopt! Zulke dingen kun je er eigenlijk nu niet bij hebben en kunnen extra spanningen opleveren die niet echt nodig zijn.

Ik zou het idd wel aangeven bij je baas, maar dan misschien met de mededeling dat er een verschil is tussen het aantal uren wat jij hebt berekent en hij. En dat je dan graag wilt weten (dus ff met 'm om de tafel) waar het verschil weg komt.



annemie, zo'n pmt lijkt mij ook heel erg interessant en ik hoop dat je er echt wat aan hebt! Ik vindt het heel erg om te lezen dat jij je toen na het ongeluk, ongeacht hoeveel mensen jouw probeerden te helpen (lees ik het goed?), erg eenzaam en aan je lot overgelaten hebt gevoeld. Hier kan ik niet zo goed tegen dan, want dat vindt ik heel erg. Het liefst gaf ik je een knuffel, maar daar ben ik ook niet zo'n held in.



Ik ben vanmiddag naar de psycholoog geweest en we hebben het gehad over mijn menstruatie 'probleem'. Zij kon zich voorstellen dat die pijn steeds maar erger is geworden door o.a. eerst spanningen rondom verbouwing en daarna door elke maand bang te zijn voor die pijn die komen zal... Maar zij is geen medici en raadde me aan om volgend jaar, wanneer ik helemaal beter ben dan een afspraak te maken met mijn gyneacoloog en dit bespreekbaar te maken. Horen wat zij zegt en dan controle van de spiraal en eventueel laten verwijderen. Maar dan moet ik eerst wel weten op wat voor manier ik het beste mijn spanningen kan laten 'varen' en hoe hier mee om te gaan. Dit is o.a. door mijn gevoelens bespreekbaar te maken bij manlief en me niet sterker voor doen dan ik ben, ik moet luisteren naar mijn gevoel en dat laten uiten. Ze vond het ontzettend knap van mij dat ik dit weekend heb uitgehuild bij mijn man en dat we wat hebben gepraat over de dingen de me bezig houden! Heeft me vaak beloond met opfleurende woorden! Wist niet wat ik er aan had, wordt dan verlegen en ja tja. Ben het niet gewend om dat bij mezelf te doen en zo iets van anderen te ontvangen. Hoe ik daar mee om moet gaan. Ik moet leren trots op mezelf te zijn, hoe ik nu in het leven sta. Pff moeilijk hoor!



Thuis gekomen ben ik gaan wandelen en heb mijn emotionele stemming gewoon laten gaan. Dus gewandelt met waterige ogen. Geeft niets, ik moet het los laten.... Ben dus na het weekend wel snel emotioneel, maar probeer dit niet te verdringen. Zelfs dingen op tv, wil ik al bijna snotteren..



Oja, volgende week ga ik weer naar de psycholoog om het over mijn werkrooster te hebben voor week 48. Zij vond ook 11 uren direct boventallig erg veel. Ik ga samen met haar mijn voorgestelde werkrooster bespreken en daarna pas verzenden naar mijn l.g. Ik moet hem hier nog over mailen dat hij het pas op de 25e krijgt en niet voor de 25e. Als ik in staat ben om dan weer therapeutisch te gaan werken, zal het eerder 5 of 6 uren worden de eerste week en we zien het wel hoe het gaat. Ik zal waarschijnlijk wel moeten (om te laten zien dat ik wel wil) werken op therapeutische basis. En daarnaast wil ik het ook weer proberen!

Lief: Pmt brengt me zeker wat op, omdat ik eindelijk mezelf leer begrijpen. Dat ik leer waar bepaald gedrag of gevoel vandaan komt. Als je dat eenmaal door krijgt is het makkelijker om te veranderen. Ik kan niet echt zeggen dat het beter is dan de gesprekstherapie, maar wel heel anders.



Moeilijk is het he, om rust te nemen, probeer je echt te realiseren dat je in de ziekewet zit. Je bent ziek, dus dat betekent nu even geen afspraken, en alle zorg accepteren die je aangeboden word. (en als het niet aangeboden word, mag je er om vragen)



Marriss: Wat een enorme opluchting dat het gesprek met je lg goed verlopen is. Superfijn dat hij nu wel het begrip en de aandacht had, die je zo hard nodig hebt. Hopen dat het zo blijft.

Ik zou er wel heel voorzichtig mee zijn om je baas thuis te laten komen. (of is hij al vaker geweest) Je werk komt dan letterlijk bij je binnen, en dat lijkt mij in een burn out situatie niet het meest ideaal.

quote:Marriss schreef op 15 november 2010 @ 19:38:

Ik ben ook weer bij MW geweest, had ik allang verteld! Wat stom dat ik dat niet meer weet zeg.Herkenbaar. Ik had het er net met man over dat ik me vaak niet herinner of ik iets hardop heb gezegd of dat ik het alleen heb gedacht. Geeft wel aan dat het nog druk is in mijn ons hoofd.

quote:ak25 schreef op 15 november 2010 @ 19:52:

Geeft niets, ik moet het los laten.... Ben dus na het weekend wel snel emotioneel, maar probeer dit niet te verdringen. Zelfs dingen op tv, wil ik al bijna snotteren..

Ook herkenbaar. Het lijkt wel of het ineens mag nu, en dat het dan van jaaaaren moet worden ingehaald, dat snotteren.

Ak: We waren gelijk aan het schrijven, dus ik had je even gemist. Na het ongeluk stonden er best een aantal mensen om me heen, maar ik had zoveel pijn dat er niemand dicht bij me durfde te komen (denk ik). Het heeft 20 minuten geduurd voordat de ambu ter plaatse was, dat heeft toch best wel een impact gehad. Ik heb daar eigenlijk nooit over gesproken dat ik me op dat moment heel eenzaam heb gevoeld, want het is nu eenmaal gebeurd en het heeft geen zin meer om daar bij stil te staan. En de pijn was zo allesvragend dat ik ook helemaal geen energie had om daar nog bij stil te staan. Nu blijkt dat dus alsnog dwars te zitten.



Ik moet zeggen dat ik wel heel veel herken in je verhaal bij de psych. Ik heb ook heel veel moeite om mijn gevoelens en emoties te delen. Daarom ben ik ook zo blij met dit forum, want hier kan ik vaak wel schrijven wat me dwars zit, of als ik bijvoorbeeld moe ben.

quote:annemie800 schreef op 15 november 2010 @ 20:01:

Lief: Pmt brengt me zeker wat op, omdat ik eindelijk mezelf leer begrijpen. Dat ik leer waar bepaald gedrag of gevoel vandaan komt. Als je dat eenmaal door krijgt is het makkelijker om te veranderen. Ik kan niet echt zeggen dat het beter is dan de gesprekstherapie, maar wel heel anders.



Moeilijk is het he, om rust te nemen, probeer je echt te realiseren dat je in de ziekewet zit. Je bent ziek, dus dat betekent nu even geen afspraken, en alle zorg accepteren die je aangeboden word. (en als het niet aangeboden word, mag je er om vragen)







Goh, ik ben er gewoon geinteresseerd in geraakt, in dat pmt. Maar ik zal het eerst met gesprekken proberen.



Ja rust nemen is moeilijk. Ik herinner me Marianne Timmer nog, die door haar enkel ging vlak voor de Olympische Spelen. Die zei in een interview: De benen zijn gewend om afgetuigd te worden, die zijn er nu aan verslaafd en het is heel vervelend dat ze nu niks mogen doen. Zo voelt het voor mij nu ook een beetje. Denk ik.

Voor morgen heb ik samen met man bedacht wat ik wel/niet ga doen. We doen 1 activiteit en verder doe ik in ieder geval niets buiten de deur. Eens kijken hoe dat gaat.



(maar wat moet ik dan in godsnaam doen....)

quote:annemie800 schreef op 15 november 2010 @ 20:17:

Ak: We waren gelijk aan het schrijven, dus ik had je even gemist. Na het ongeluk stonden er best een aantal mensen om me heen, maar ik had zoveel pijn dat er niemand dicht bij me durfde te komen (denk ik). Het heeft 20 minuten geduurd voordat de ambu ter plaatse was, dat heeft toch best wel een impact gehad. Ik heb daar eigenlijk nooit over gesproken dat ik me op dat moment heel eenzaam heb gevoeld, want het is nu eenmaal gebeurd en het heeft geen zin meer om daar bij stil te staan. En de pijn was zo allesvragend dat ik ook helemaal geen energie had om daar nog bij stil te staan. Nu blijkt dat dus alsnog dwars te zitten.Nou ik vind het nogal wat zeg, wat jij hebt meegemaakt.

Lief: Dank je wel.quote:lief_29 schreef op 15 november 2010 @ 20:18:

[...]





Goh, ik ben er gewoon geinteresseerd in geraakt, in dat pmt. Maar ik zal het eerst met gesprekken proberen.



Je kan het ook combineren, dan doe ik ook maandag pmt en woensdag gesprek. Is wel zwaar, maar dan gebeurt er ook wat.



(maar wat moet ik dan in godsnaam doen....)Het is niet zozeer dat je niets mag doen, maar meer dat je dingen doet die goed voor jou zijn. Dus eigenlijk bij iedere activiteit aan jezelf vragen, krijg ik of kost het me energie. De activiteiten die kosten laten, en degene waar je van krijgt, doen.

dubbel

Mijn mw verwoordde het vandaag ook wel mooi: je moet niet iets doen omdat jij denkt dat het ontspant of goed voor je is.



Snappen jullie wat ik bedoel? (weet even niet hoe ik het anders moet verwoorden)

Toffe: Wat is het weer een herkenbaar verhaal wat je opschrijft. Mijn dochter is ook echt zelden naar een oppas gegaan, alleen als het echt niet anders kon. Ze hoort gewoon bij ons, kan me niet voorstellen om een heel weekend weg te gaan, zonder dat ze er bij is.

Probeer een volgende keer eens te vragen, waarom de psych het idee heeft dat het nodig is dat je meer tijd in je relatie stopt.

Dat van dat schema klinkt wel goed, maar moet je dat dan voor vier weken van te voren doen? Ik ga het ook eens proberen. denk alleen dat ik niet verder dan 2 dagen van te voren kom.



Probeer je sport niet naar de laatste plaats te schuiven hoor, je klonk er vorige week zo positief over.



Wat misschien een idee is voor je werk; om de mail uit te printen en gewoon aangetekend per post te versturen naar de vertrouwenspersoon. Het is niet voor niets een vertrouwenspersoon, die mag echt geen dingen ondernemen die niet eerst met jou besproken zijn. Ik begrijp je achterdocht wel, als iets in het systeem zit van een bedrijf, kan iedere beetje ict-er het tevoorschijn toveren, en komt het ook op plaatsen waar het niet hoort. (beveilingsnetwerk is bij ons op het werk ook een keer gecrasht) Dat wantrouwen is denk ik wel iets waar je wel met je psych over in gesprek moet gaan.

Toffe: Weekendje weg met alleen mijn man, zou voor mij geen ontspanning zijn, ten eerste zou ik me de hele tijd afvragen hoe het met mijn dochter is. En ten tweede zou ik alleen maar bezig zijn om het mijn man naar de zin te maken.

Pas weggeweest naar het theater, ik heb het naar mijn zin gehad, omdat mijn man het leuk vond.

Ik zou idd ook echt niet weten, waar dat je mij nu een plezier mee zou kunnen doen. Maar dat heeft weer alles te maken met het feit dat we niet kunnen voelen. Je voelt simpelweg niet wat goed voor je is.

Ik ben nu heel druk met het leren voelen en vooral benoemen van de negatieve gevoelens, misschien dat het binnenkort ook lukt met de positieve. Als ik weet hoe het moet, laat ik het je weten.



Probeer ritme te houden in je leven hoor meis. Ik heb ook een tijdje gehad, dat ik van ellende maar terug naar mijn bed ging als kind en man weg waren, ik had toch niks te doen. Met als resultaat dat ik echt helemaal niks meer deed, en mezelf alleen maar rotter ging voelen. Misschien kan je af en toe afspreken om een bakkie bij iemand te doen?

Toffe,

Ik heb dan zelf geen kinderen, maar kan me heel goed voorstellen dat je niet zonder je kinderen weg wilt. Sommige mensen kunnen dat en anderen kunnen dat gewoon niet. Ik zie dat ook bij vrienden en familie om me heen. Mijn broer en schoonzus kunnen echt samen genieten als hun dochters een keer bij ons of bij opa en oma logeren. Mijn zus en zwager kunnen niet wachten tot de kinderen weer thuis zijn als hun kinderen een keer hier logeren. Het is dat de kinderen het zelf zo leuk vinden en vragen wanneer ze weer een keer hier mogen logeren, maar als het aan hun lag dan slapen de kinderen gewoon thuis.



Na wat ik van jou begrepen heb hoe het laatste gesprek met je baas ging, kan ik me heel goed voorstellen dat je daar wat mee wilt doen. Hij behandelt je gewoon helemaal verkeerd en daar mag hij best op gewezen worden. Het voorstel van Annemie om dit per post te doen, vind ik wel heel goed. Een mail valt toch eerder in verkeerde handen dan een brief.



Leg je jezelf niet veel te veel verplichtingen op met een planning voor vier weken? Daar zou ik echt niet tegen kunnen. Door vier weken vooruit te plannen moet je weer vanalles en heb je geen tijd om naar je lichaam te luisteren en te doen wat op dat moment goed voelt, want dan voeldoe je immers niet aan je planning.



Annemie,

Wat lijkt me dat een naar gevoel om je zo eenzaam te voelen terwijl je zoveel pijn hebt en er wel mensen zijn. Je schrijft dat het nu eenmaal gebeurd is en het geen zin heeft om er nog bij stil te staan. Maar volgens mij is dat juist ook een deel van ons probleem, we willen niet stil blijven staan bij wat er gebeurd is en welke invloed dat op ons heeft (gehad). Soms is het juist heel goed om daar wel bij stil te staan.



Marriss,

Fijn dat je een goed gesprek gehad hebt met je lg. Mijn baas is wel bij mij thuis geweest om te praten toen ik nog niet eens zo lang thuis zat (na anderhalve of tweeënhalve week al), maar ik heb een heel andere verstandhouding met hem dan jij met je baas. Voor jou lijkt het me verstandiger als jij je werk niet thuis binnen krijgt. Je kreeg laatst al zo de bibbers van je agenda die in je werktas zat, je baas thuis is nog veel meer werk thuis.



Ik kan/kon me soms ook niet herinneren wat ik al wel of niet aan iemand verteld heb. Mijn vriend is soms heel verbaasd over iets terwijl ik in de veronderstelling was dat ik hem dat allang verteld had.



Ak,

Door de angst voor de pijn kan de pijn(beleving) inderdaad wel erger worden. Waarom moet je van je psych wachten tot je beter bent voor je een afspraak met de gynaecoloog gaat maken? Ik ben normaal ook niet zo van het niks doen, ik wil graag iets nuttigs doen, maar de eerste weken dat ik thuis was heb ik echt niks gedaan. Ik heb heel veel zitten forummen (alleen lezen), voor me uit zitten staren en dan was ineens de dag om. De eerste dagen/weken kon ik geen geluid aan mijn hoofd hebben dus tv of radio lukten niet.



Ik heb gisteravond even lekker uitgehuild bij mijn vriend. Ik voelde me echt zo beroerd gister. Ik heb gewoon veel te veel gedaan vorige week en dat moest ik bezuren. Ik had gister ook helemaal niet op die mail van mijn baas moeten reageren. Ik heb er nu een heel gedoe van gemaakt terwijl het anders vandaag met vijf minuten praten goed gekomen was.



Ik merk gewoon heel erg aan mezelf dat ik te snel ga. Ik wil en doe al veel meer dan dat mijn lichaam nu nog aan kan. Ik zie de valkuilen van afstand liggen en toch stap ik er elke keer weer in. Soms ben ik bang dat ik het nooit zal leren. Daar was mijn vriend het niet mee eens. Volgens hem was ik nu al veel rustiger in tranen dan anders en kon ik heel goed analyseren wat er fout gegaan was en wat teveel is geweest vorige week.



Wat ook nog wel meespeelde gister denk ik is dat ik denk dat ik ongesteld moet worden. Dat is bij mij altijd onregelmatig, maar nu duurt het al wel heel lang. Mijn vriend zei al dat ik maar een zwangerschapstest moest gaan halen. Dat zie ik echter nog niet zo zitten, de kans dat ik zwanger ben is zo klein. Een negatieve test vind ik toch veel moeilijker om te zien dan te merken dat ik wel ongesteld ben geworden.



Ik wou eigenlijk uitslapen vanmorgen, ik had bewust mijn werk al voor 's middags gepland, maar dat is mislukt. Ik werd wakker van mijn vriend en kon daarna dus niet meer slapen. Lig nu dus maar in bed met mijn laptop. Dat is ook wel lekker, even rustig op gang komen na de toch wel zware dag gister.

Abc: Wat jammer dat je gisteren zo een rotdag had. Gelukkig dat je het nu wel kan delen met je vriend, een aantal maanden geleden had hij het maar moeten raden waarschijnlijk wat je dwars zat.

Weet je nog dat ik twee weken geleden ongeveer hetzelfde schreef? Dat ik het wel nooit zou leren? Jij was toen degene die zei; Het komt wel, het heeft alleen tijd nodig. Dus bij deze dezelfde boodschap terug.

Ik kan me wel heel goed voorstellen dat een mogelijke zwangerschap toch ergens stiekem in je hoofd zit, maar ik snap ook dat je geen test durft te doen. Ik zou je het zo gunnen, al is het misschien niet helemaal de tijd. Dus ik ga maar even voor je duimen.

Wat je zei over het stilstaan bij dingen die gebeurt zijn, is letterlijk wat de therapeut gisteren zei. Maar dat wil ik niet, want dan komt weer al het verdriet en de boosheid naar boven. Maar de therapeut gaf ook aan als je het gevoel er laat zijn, wordt het alleen maar minder. Maw als je een wond hebt, en daar geen aandacht aan besteed, word hij alleen maar groter doordat hij gaat ontsteken. Als je hem verzorgt en verbind is het over een tijdje alleen maar een litteken.



Ik ga zo even met mijn oma naar de opticien, verder een rustige dag. Ga jij je ook rustig houden?