Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
vrijdag 7 december 2007 om 19:05
vrijdag 7 december 2007 om 23:07
zondag 9 december 2007 om 00:31
Lista:
Fijn dat je van je hebt laten horen. Mooi gebaar van die rozen.
Hoe is je eerste werkdag verlopen?
Jurri:
Tijdens je huwelijksreis heb ik me aangemeld op dit forum, Ik heb je verhaal gelezen. Fijn dat je op huwelijksreis bent gegaan en super dat dit zonder problemen verlopen is. Ik kan me voorstellen dat je daar over in zit, het moet iets moois zijn maar in je achterhoofd zitten andere dingen.
Enigme en Lapin:
Fijn dat jullie reageren; het is nu ongeveer een jaar geleden dus jullie zitten momenteel in een moeilijke periode, kan ik me heeel erg goed voorstellen, wat is nou een jaar, helemaal niks toch. Ik wens jullie heel veel sterkte in deze toch al moeilijke donkere tijd.
Voor alle anderen: Eeen dikke knuffel voor jullie, weet dat ik aan jullie denk en met jullie meeleef.
Nu over mijn vader: Afgelopen maandag is hij naar het zieknenhuis geweest: Eigenlijk weinig bijzonders te melden hierover: Hiju gaat achteruit en het enige dat er nog is is pijn bestrijding.
Dit gaat dus momenteel niet zo super. Hij had morfinepleisters en naar ons idee deden deze niet hun werk, hij had nog steeds heel veel pijn. Gister een goed gesprek gehad met de huisarts, pleisters zijn verwijderd en hij gaat weer over op de pillen. Hier is hij gister mee begonnen maar het gaat niet goed. Hij heeft zeer veel pijn. Vandaag heeft hij de hele dag in bed gelegen, dit was de beste plek waar hij geen pijn heeft, zitten en lopen geeft dusdanig pijn dat zijn bed de beste plek is. Erg triest om te zien omdat de artsen allemaal zeggen dat hijn geen pijn hoeft te hebben maar het tegendeel is op dit moment waar. Iedere dag blijven we hopen dat het beter gaat.
Gelukkig heeft hij het Sinterklaasfeest met ons kunnen vieren. Ook is hij gister een uurtje op de verjaardag van onze oudste geweest. Superfijn maar toch ook erg sneu dat mijn moeder hem naar huis heeft gebracht en alleen terug gekomen is. Tranen met tuiten voor velen.
Een dikke kus voor allemaal.
Fijn dat je van je hebt laten horen. Mooi gebaar van die rozen.
Hoe is je eerste werkdag verlopen?
Jurri:
Tijdens je huwelijksreis heb ik me aangemeld op dit forum, Ik heb je verhaal gelezen. Fijn dat je op huwelijksreis bent gegaan en super dat dit zonder problemen verlopen is. Ik kan me voorstellen dat je daar over in zit, het moet iets moois zijn maar in je achterhoofd zitten andere dingen.
Enigme en Lapin:
Fijn dat jullie reageren; het is nu ongeveer een jaar geleden dus jullie zitten momenteel in een moeilijke periode, kan ik me heeel erg goed voorstellen, wat is nou een jaar, helemaal niks toch. Ik wens jullie heel veel sterkte in deze toch al moeilijke donkere tijd.
Voor alle anderen: Eeen dikke knuffel voor jullie, weet dat ik aan jullie denk en met jullie meeleef.
Nu over mijn vader: Afgelopen maandag is hij naar het zieknenhuis geweest: Eigenlijk weinig bijzonders te melden hierover: Hiju gaat achteruit en het enige dat er nog is is pijn bestrijding.
Dit gaat dus momenteel niet zo super. Hij had morfinepleisters en naar ons idee deden deze niet hun werk, hij had nog steeds heel veel pijn. Gister een goed gesprek gehad met de huisarts, pleisters zijn verwijderd en hij gaat weer over op de pillen. Hier is hij gister mee begonnen maar het gaat niet goed. Hij heeft zeer veel pijn. Vandaag heeft hij de hele dag in bed gelegen, dit was de beste plek waar hij geen pijn heeft, zitten en lopen geeft dusdanig pijn dat zijn bed de beste plek is. Erg triest om te zien omdat de artsen allemaal zeggen dat hijn geen pijn hoeft te hebben maar het tegendeel is op dit moment waar. Iedere dag blijven we hopen dat het beter gaat.
Gelukkig heeft hij het Sinterklaasfeest met ons kunnen vieren. Ook is hij gister een uurtje op de verjaardag van onze oudste geweest. Superfijn maar toch ook erg sneu dat mijn moeder hem naar huis heeft gebracht en alleen terug gekomen is. Tranen met tuiten voor velen.
Een dikke kus voor allemaal.
zondag 9 december 2007 om 19:39
Lieve Bammie,
Wat erg voor je vader dat hij zo'n pijn heeft. Toch raar he? dat de artsen zeggen dat iemand tegenwoordig geen pijn meer hoeft te lijden en dat het toch nog steeds gebeurd. Ik hoor het zo vaak dat mensen met kanker zo'n pijn hebben en dat niets helpt...... Dit zou toch niet nodig moeten zijn he?
Wel leuk dat hij nog Sinterklaas met jullie heeft kunnen vieren. En zo leef je met de dag en hoopt dat hij natuurlijk nog van alles mee kan maken, nu op naar de kerst natuurlijk.....
Zo gaat het hier ook hoor, mijn schoonvader is nog goed gelukkig, maar we hebben wel zoiets van het is onze laatste kerst samen.
Mijn schoonvader zou donderdag of vrijdag een telefoontje krijgen van de chirurg n.a.v. de oncologiebespreking van afgelopen donderdag.
Nou, hij niet gebeld dus.... Vind het zo sneu voor die mensen, zitten de hele dag bij de telefoon te wachten en durven vervolgens niet op vrijdagmiddag te bellen van: hoe zit het, we zouden gebeld worden en hebben nog niets gehoord. Lullig he? Ik zal er morgenvroeg wel eens naar toe bellen. Hij zal het wel vergeten zijn maar moet toch ook kunnen begrijpen dat het voor ons een hele belangrijke uitslag is....
Nou ja, jullie horen het wel.
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel hoor
Wat erg voor je vader dat hij zo'n pijn heeft. Toch raar he? dat de artsen zeggen dat iemand tegenwoordig geen pijn meer hoeft te lijden en dat het toch nog steeds gebeurd. Ik hoor het zo vaak dat mensen met kanker zo'n pijn hebben en dat niets helpt...... Dit zou toch niet nodig moeten zijn he?
Wel leuk dat hij nog Sinterklaas met jullie heeft kunnen vieren. En zo leef je met de dag en hoopt dat hij natuurlijk nog van alles mee kan maken, nu op naar de kerst natuurlijk.....
Zo gaat het hier ook hoor, mijn schoonvader is nog goed gelukkig, maar we hebben wel zoiets van het is onze laatste kerst samen.
Mijn schoonvader zou donderdag of vrijdag een telefoontje krijgen van de chirurg n.a.v. de oncologiebespreking van afgelopen donderdag.
Nou, hij niet gebeld dus.... Vind het zo sneu voor die mensen, zitten de hele dag bij de telefoon te wachten en durven vervolgens niet op vrijdagmiddag te bellen van: hoe zit het, we zouden gebeld worden en hebben nog niets gehoord. Lullig he? Ik zal er morgenvroeg wel eens naar toe bellen. Hij zal het wel vergeten zijn maar moet toch ook kunnen begrijpen dat het voor ons een hele belangrijke uitslag is....
Nou ja, jullie horen het wel.
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel hoor
zondag 9 december 2007 om 21:59
Wilma, ik ga duimen voor een goede uitslag voor je schoonvader. En inderdaad, slordig en ongepast dat er niet gebeld is. Dat zou niet mogen gebeuren.
Bammie, wat erg dat je vader zo'n pijn heeft. Dat lijkt me zo erg om mee te maken. Kan er niet meer morfine gegeven worden? Of wordt hij daar alleen maar suffer van?
Ik heb vandaag de hele dag moeten denken aan een jaar geleden, toen ik de boel hier aan het versieren was en het telefoontje van mijn moeder kwam.
Mijn man was net met de hond aan het wandelen en was dus niet thuis. Ik kan me opeens weer zo goed herinneren hoe radeloos ik me voelde. Het enige wat je wil is zo snel mogelijk bij je vader zijn, maar ik zat in Zwitserland en liep door het huis heen als een kip zonder kop. Van de computer (om te kijken welke vluchten er naar Nederland gingen die dag) naar de telefoon (maar wie ga je bellen, mijn man had zijn telefoon thuis laten liggen). Mijn zus was met haar hele gezin een weekend op stap in Brussel en had precies hetzelfde gevoel. Ik hoorde later van haar dat ze door de paniek haar auto niet meer terug kon vinden.
En dan komt manlief thuis en kan je alleen nog maar eruit gooien 'mijn vader gaat dood, ik moet naar Nederland....'. Het is zo onwerkelijk allemaal, zo absurd en niet te begrijpen.
We hebben wat kleding in een tas gegooid, de kennel gebeld en de hond en kat weggebracht. In 6,5 uur zijn we naar Nederland gescheurd (doen we normaal 10 uur over). En de hele weg in de auto kan je alleen maar denken 'mijn vader gaat dood, hoe kan dat nou?'
Bij aankomst in het ziekenhuis zie je hem dan daar liggen in dat ziekenhuisbed. Mijn vader, die nooit ziek was en nooit een dokter nodig had. Heel klein en wit en heel moeilijk ademhalend, in een coma waar hij nooit meer uit kan komen. Je gaat naast zijn bed zitten en pakt zijn hand en weet niet meer wat je moet doen of zeggen. 2,5 dag hebben we daar gezeten met zijn allen. De laatste paar uur heeft hij heel veel morfine gekregen en is van de beademing afgehaald. Ik kon het niet meer aanzien en ben met mijn zus even buiten een sigaret gaan roken. En toen was het opeens gebeurd. Mijn man belde naar mijn mobiel dat ik terug moest komen maar me niet hoefde te haasten. En toen was het gebeurd.
De dagen daarna zijn in een roes aan me voorbij gegaan. We hebben zijn begrafenis geregeld, kaarten, muziek en bloemen uitgezocht. Ik heb zelfs nog een speech geschreven met mijn zus samen. We sliepen allemaal tot de crematie bij mijn moeder in huis en werden allemaal om de beurt heel erg ziek (heel vreemd allemaal). Ik heb een dag voor de crematie nog kleding gekocht want ik had alleen maar een spijkerbroek bij me. Die broek heb ik nooit meer aangehad.
Dit is waar ik de hele dag aan loop te denken. Woensdag is de dag van zijn overlijden, dan is het precies 1 jaar.
Bammie, wat erg dat je vader zo'n pijn heeft. Dat lijkt me zo erg om mee te maken. Kan er niet meer morfine gegeven worden? Of wordt hij daar alleen maar suffer van?
Ik heb vandaag de hele dag moeten denken aan een jaar geleden, toen ik de boel hier aan het versieren was en het telefoontje van mijn moeder kwam.
Mijn man was net met de hond aan het wandelen en was dus niet thuis. Ik kan me opeens weer zo goed herinneren hoe radeloos ik me voelde. Het enige wat je wil is zo snel mogelijk bij je vader zijn, maar ik zat in Zwitserland en liep door het huis heen als een kip zonder kop. Van de computer (om te kijken welke vluchten er naar Nederland gingen die dag) naar de telefoon (maar wie ga je bellen, mijn man had zijn telefoon thuis laten liggen). Mijn zus was met haar hele gezin een weekend op stap in Brussel en had precies hetzelfde gevoel. Ik hoorde later van haar dat ze door de paniek haar auto niet meer terug kon vinden.
En dan komt manlief thuis en kan je alleen nog maar eruit gooien 'mijn vader gaat dood, ik moet naar Nederland....'. Het is zo onwerkelijk allemaal, zo absurd en niet te begrijpen.
We hebben wat kleding in een tas gegooid, de kennel gebeld en de hond en kat weggebracht. In 6,5 uur zijn we naar Nederland gescheurd (doen we normaal 10 uur over). En de hele weg in de auto kan je alleen maar denken 'mijn vader gaat dood, hoe kan dat nou?'
Bij aankomst in het ziekenhuis zie je hem dan daar liggen in dat ziekenhuisbed. Mijn vader, die nooit ziek was en nooit een dokter nodig had. Heel klein en wit en heel moeilijk ademhalend, in een coma waar hij nooit meer uit kan komen. Je gaat naast zijn bed zitten en pakt zijn hand en weet niet meer wat je moet doen of zeggen. 2,5 dag hebben we daar gezeten met zijn allen. De laatste paar uur heeft hij heel veel morfine gekregen en is van de beademing afgehaald. Ik kon het niet meer aanzien en ben met mijn zus even buiten een sigaret gaan roken. En toen was het opeens gebeurd. Mijn man belde naar mijn mobiel dat ik terug moest komen maar me niet hoefde te haasten. En toen was het gebeurd.
De dagen daarna zijn in een roes aan me voorbij gegaan. We hebben zijn begrafenis geregeld, kaarten, muziek en bloemen uitgezocht. Ik heb zelfs nog een speech geschreven met mijn zus samen. We sliepen allemaal tot de crematie bij mijn moeder in huis en werden allemaal om de beurt heel erg ziek (heel vreemd allemaal). Ik heb een dag voor de crematie nog kleding gekocht want ik had alleen maar een spijkerbroek bij me. Die broek heb ik nooit meer aangehad.
Dit is waar ik de hele dag aan loop te denken. Woensdag is de dag van zijn overlijden, dan is het precies 1 jaar.
maandag 10 december 2007 om 13:26
@ iedereen
Mijn vader is afgelopen dinsdag overleden.
Vanaf vorige week vrijdag is alles heel snel gegaan. Maar het was een mooie dood, hij lag lekker in zijn eigen bed, met mijn moeder hand in hand.
Zaterdag was de begrafenis, alles was in het wit. En iedereen zei dat het prachtig was. We hadden op 150 mensen gerekend, het werden er 400. Ontzettend bijzonder, geeft ons heel veel kracht.
Ik weet nog even niet of ik op het forum blijf schrijven, maarin ieder geval iedereen bedankt voor het warme welkom
Mijn vader is afgelopen dinsdag overleden.
Vanaf vorige week vrijdag is alles heel snel gegaan. Maar het was een mooie dood, hij lag lekker in zijn eigen bed, met mijn moeder hand in hand.
Zaterdag was de begrafenis, alles was in het wit. En iedereen zei dat het prachtig was. We hadden op 150 mensen gerekend, het werden er 400. Ontzettend bijzonder, geeft ons heel veel kracht.
Ik weet nog even niet of ik op het forum blijf schrijven, maarin ieder geval iedereen bedankt voor het warme welkom
maandag 10 december 2007 om 19:00
Kikaatje,
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Fijn dat je met een goed gevoel op de begravenis kan terug kijken. Heel veel sterkte de komende tijd.
Lapin,
Wat een heftig verhaal, kan me voorstellen hoe je in ¨paniek raakte daar in Zwitserland terwijl je wist dat elke minuut telde.
Gelukkig heb je het nog wel gered en heb je nog afscheid kunnen nemen.
Is voor jezelf wel een prettig idee denk ik.
En dat is dus alweer bijna een jaar geleden, waar blijft de tijd! Kan me voorstellen dat je tegen de kerstdagen opziet.
Sterkte!
Ik heb vanmorgen meteen de secretaresse van de chirurg gebeld om te vragen waarom de chirurg niet had gebeld. Zij wist het niet maar zou de boodschap zeker doorgeven. Volgens haar had de chirurg vast iets spoeds gehad omdat hij normaal gesproken heel precies was in het nakomen van zijn afspraken. Ik heb nog wel even benadrukt hoe belangrijk deze uitslag voor mijn schoonouders is, wat ze volkomen begreep hoor.
Nou, vanmiddag belde de chirurg dus. Het voorstel is dus dat zolang het nog goed gaat doen ze niets, gaat het slechter dan kan er nog gekozen worden voor palliatieve chemotherapie. Hopen dat het nog een tijdje goed blijft gaan.
Groetjes, Wilma
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Fijn dat je met een goed gevoel op de begravenis kan terug kijken. Heel veel sterkte de komende tijd.
Lapin,
Wat een heftig verhaal, kan me voorstellen hoe je in ¨paniek raakte daar in Zwitserland terwijl je wist dat elke minuut telde.
Gelukkig heb je het nog wel gered en heb je nog afscheid kunnen nemen.
Is voor jezelf wel een prettig idee denk ik.
En dat is dus alweer bijna een jaar geleden, waar blijft de tijd! Kan me voorstellen dat je tegen de kerstdagen opziet.
Sterkte!
Ik heb vanmorgen meteen de secretaresse van de chirurg gebeld om te vragen waarom de chirurg niet had gebeld. Zij wist het niet maar zou de boodschap zeker doorgeven. Volgens haar had de chirurg vast iets spoeds gehad omdat hij normaal gesproken heel precies was in het nakomen van zijn afspraken. Ik heb nog wel even benadrukt hoe belangrijk deze uitslag voor mijn schoonouders is, wat ze volkomen begreep hoor.
Nou, vanmiddag belde de chirurg dus. Het voorstel is dus dat zolang het nog goed gaat doen ze niets, gaat het slechter dan kan er nog gekozen worden voor palliatieve chemotherapie. Hopen dat het nog een tijdje goed blijft gaan.
Groetjes, Wilma
maandag 10 december 2007 om 22:38
Kikaatje:
Gecondoleerd met dit enorme verlies. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe,
Lapin:
Ik kan me heel goed voorstellen dat alles op dit moment in alle hevigheid terugkeert. Lijkt me ook niet meer dan logisch, het is ook niet niks wat je allemaal meemaakt.
Een erg heftig verhaal, wat lijkt het me vreselijk om na zo'n bericht nog zo'n eind in de auto te moeten, Gelukkig heb je het gered.
Heel veel sterkte!
Wilma:
Wat ontzettend slordig van de chirurg dat hij vrijdag niet gebeld heeft. Mensen zo vlak voor het weekend op zo'n telefoontje laten wachten vind ik dus echt niet kunnen. Ik kan me hier altijd vreselijk boos over maken (wat dus echt helemaal niks helpt, maar goed, dit terzijde)
Gelukkig is er vanmiddag dus wel gebeld. Ik hoop met jullie dat het nog een hele poos goed blijft gaan.
Jurri:
Hoe is het met je vader?
Ook voor alle anderen: weet dat ik aan jullie denk en met jullie meeleef.
Groetjes Bammie
Gecondoleerd met dit enorme verlies. Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe,
Lapin:
Ik kan me heel goed voorstellen dat alles op dit moment in alle hevigheid terugkeert. Lijkt me ook niet meer dan logisch, het is ook niet niks wat je allemaal meemaakt.
Een erg heftig verhaal, wat lijkt het me vreselijk om na zo'n bericht nog zo'n eind in de auto te moeten, Gelukkig heb je het gered.
Heel veel sterkte!
Wilma:
Wat ontzettend slordig van de chirurg dat hij vrijdag niet gebeld heeft. Mensen zo vlak voor het weekend op zo'n telefoontje laten wachten vind ik dus echt niet kunnen. Ik kan me hier altijd vreselijk boos over maken (wat dus echt helemaal niks helpt, maar goed, dit terzijde)
Gelukkig is er vanmiddag dus wel gebeld. Ik hoop met jullie dat het nog een hele poos goed blijft gaan.
Jurri:
Hoe is het met je vader?
Ook voor alle anderen: weet dat ik aan jullie denk en met jullie meeleef.
Groetjes Bammie
dinsdag 11 december 2007 om 18:13
@ Bammie,
Vandaag weer de hele middag bij mijn vader geweest. Het leek zowaar een ietsiepietsie beter te gaan. Hij is even uit bed geweest om wat op internet te regelen. We ook even zitten praten over zijn studietijd. Heel even leek het erop alsof mijn vader van vroeger weer een beetje terug was. Maar al snel was hij moe en wilde hij weer in bed liggen.
Het stomme is dat ik niet weet of ik morgen weer een wrak zal aantreffen als ik langsga. Het is altijd maar weer afwachten... Morgen komt er een arts om te praten over palliatieve zorg.
Hoe is het nu met jouw vader?
Groetjes, Jurri
Vandaag weer de hele middag bij mijn vader geweest. Het leek zowaar een ietsiepietsie beter te gaan. Hij is even uit bed geweest om wat op internet te regelen. We ook even zitten praten over zijn studietijd. Heel even leek het erop alsof mijn vader van vroeger weer een beetje terug was. Maar al snel was hij moe en wilde hij weer in bed liggen.
Het stomme is dat ik niet weet of ik morgen weer een wrak zal aantreffen als ik langsga. Het is altijd maar weer afwachten... Morgen komt er een arts om te praten over palliatieve zorg.
Hoe is het nu met jouw vader?
Groetjes, Jurri
dinsdag 11 december 2007 om 18:30
Ha Jurrie, fijn dat je vader zo'n goede dag heeft gehad. Ik zal voor je duimen dat het morgen ook nog zo is.
Kikaatje, hoe gaat het met je? En Lista? Allebei een stevige .
Ik heb net 2 uurtjes geleden gehoord dat er bij mijn schoonvader een tumor op zijn nieren is ontdekt. Hij is zwaar suikerpatient en de laatste tijd krijgt hij steeds meer kwaaltjes erbij. Hij heeft dit jaar ook al 2 x een hypo gehad. Maar een tumor, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Er wordt nu eerst gekeken of er uitzaaingen zijn, we weten dus eigenlijk nog helemaal niets. De komende dagen gaan ze bekijken en bespreken wat er aan gedaan kan worden. Ik snap er helemaal niets meer van. Wat is December toch een rotmaand.
Kikaatje, hoe gaat het met je? En Lista? Allebei een stevige .
Ik heb net 2 uurtjes geleden gehoord dat er bij mijn schoonvader een tumor op zijn nieren is ontdekt. Hij is zwaar suikerpatient en de laatste tijd krijgt hij steeds meer kwaaltjes erbij. Hij heeft dit jaar ook al 2 x een hypo gehad. Maar een tumor, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Er wordt nu eerst gekeken of er uitzaaingen zijn, we weten dus eigenlijk nog helemaal niets. De komende dagen gaan ze bekijken en bespreken wat er aan gedaan kan worden. Ik snap er helemaal niets meer van. Wat is December toch een rotmaand.
dinsdag 11 december 2007 om 22:09
Jurri:
Jouw verhaal lijkt wel heel veel op die van mij hoor!
Ook bij mijn vader ging het vandaag ietsiepietsie beter. De medicijnen lijken nu redelijk aan te slaan in de zin dat hij minder pijn heeft. Hij kan dat handelen zeg maar. Daarnaast is hij wel veel moe en slaapt veel.
Heel herkenbaar wat je schrijft hoe hem morgen aan te treffen.
Lapin:
Jeetje, wat een ontzettend akelig rotbericht zeg. Ik kan me voorstellen dat je erg in de war bent. Eerst komt alles van vorig jaar in alle hevigheid terug en nu dit er ook nog eens bij.
Heel veel sterkte morgen en natuurlijk ook de komende tijd. Ik denk aan je?
Bammie
Jouw verhaal lijkt wel heel veel op die van mij hoor!
Ook bij mijn vader ging het vandaag ietsiepietsie beter. De medicijnen lijken nu redelijk aan te slaan in de zin dat hij minder pijn heeft. Hij kan dat handelen zeg maar. Daarnaast is hij wel veel moe en slaapt veel.
Heel herkenbaar wat je schrijft hoe hem morgen aan te treffen.
Lapin:
Jeetje, wat een ontzettend akelig rotbericht zeg. Ik kan me voorstellen dat je erg in de war bent. Eerst komt alles van vorig jaar in alle hevigheid terug en nu dit er ook nog eens bij.
Heel veel sterkte morgen en natuurlijk ook de komende tijd. Ik denk aan je?
Bammie
woensdag 12 december 2007 om 13:27
woensdag 12 december 2007 om 14:13
Wilma en Bammie, dankjewel.
Ik heb vanmorgen met mijn moeder gebeld. Ze ging naar de begraafplaats waar mijn vader is uitgestrooid, samen met mijn zus. Ze vertelde me nog iets raars. Ze was vannacht wakker geworden en zag een hand boven haar hoofd. Misschien droomde ze het wel, maar ik ga er maar van uit dat dat mijn vader was.
Volgende week gaan we naar Nederland. We hopen dat mijn schoonvader dan thuis is. We weten nog steeds niets meer dan dat wat we gisteren hebben gehoord.
Geniet allemaal van de tijd die we samen met onze dierbaren nog hebben.
Ik heb vanmorgen met mijn moeder gebeld. Ze ging naar de begraafplaats waar mijn vader is uitgestrooid, samen met mijn zus. Ze vertelde me nog iets raars. Ze was vannacht wakker geworden en zag een hand boven haar hoofd. Misschien droomde ze het wel, maar ik ga er maar van uit dat dat mijn vader was.
Volgende week gaan we naar Nederland. We hopen dat mijn schoonvader dan thuis is. We weten nog steeds niets meer dan dat wat we gisteren hebben gehoord.
Geniet allemaal van de tijd die we samen met onze dierbaren nog hebben.
woensdag 12 december 2007 om 14:36
Even een vraagje... Met kerst in het vooruitzicht vraag ik mij af wat voor cadeautje je iemand geeft die doodgaat.. Bij ons thuis was kerst altijd hét feest van het jaar, maar nu weet ik niet wat ik moet geven aan mijn vader. Iets praktisch ofzo, waar ie nu nog iets aan heeft? Want met een nieuw koffiezetapparaat of een stapel dvd's hoef ik natuurlijk niet meer aan te komen...
donderdag 13 december 2007 om 19:02
Hallo allemaal!
Ik lees al een tijdje bij dit topic en alleen al bij het lezen vind ik veel steun en herkenning bij alle verhalen.
Een maand geleden heb ik ook te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft. Hij was daarvoor al een paar weken 'niet lekker'. Eerst dacht de huisarts aan een verwaarloosde griep, maar het ging niet over. Toch maar weer naar de huisarts en een paar dagen later werd mijn vader opgenomen voor onderzoeken. Uit de onderzoeken bleek dus dat hij uitzaaiingen in de lever heeft, waar de primaire tumor zit was niet bekend. Hij kreeg een leverpunctie, maar die mislukte. Toen een scan en daardoor werd ook niet veel meer duidelijk, alleen dat ze toen echt met zekerheid konden zeggen dat het uitzaaiingen zijn die op de lever zitten en niet toch iets anders (dat was mijn hoop nog!) Vorige week vrijdag opnieuw de punctie... een erg nare ervaring volgens mijn vader. Morgen krijgen we hiervan de uitslag.
Al met al weten we dus al een maand (!) dat hij heel ziek is en er is nog helemaal niks gedaan. Ik word zo langzamerhand gek van de onzekerheid en spanning. Ik voel me zo dubbel... soms denk ik dat het allemaal nog wel mee kan vallen. Maar het andere moment heb ik zo'n naar voorgevoel dat het helemaal mis is.
Mijn vader gaat ook echt hard achteruit en dat doet nog het meest verdriet. Hij valt heel snel af, is geel en ontzettend moe. Ook heeft hij last van 'tumorkoorts'.
Ik kan soms nog niet geloven dat mijn lieve papa zo ziek is en we weten niet eens hoe erg eigenlijk. Ik ben heel bang voor de uitslag morgen, maar tegelijkertijd ook zó toe aan wat meer informatie en dat er eindelijk iets aan gedaan kan worden! (hoop ik...)
Nou ja, het is geloof ik een heel verhaal geworden.. Ik hoop dat ik hier mee kan schrijven en lezen. Ik heb heel veel steun aan mijn moeder en zusje, we zijn een heel hecht gezin. Maar soms is het ook wel eens prettig om er met 'vreemden' over te praten die ook precies weten hoe ik me voel
In ieder geval allemaal heel veel sterkte alvast en tot snel.
Ik lees al een tijdje bij dit topic en alleen al bij het lezen vind ik veel steun en herkenning bij alle verhalen.
Een maand geleden heb ik ook te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft. Hij was daarvoor al een paar weken 'niet lekker'. Eerst dacht de huisarts aan een verwaarloosde griep, maar het ging niet over. Toch maar weer naar de huisarts en een paar dagen later werd mijn vader opgenomen voor onderzoeken. Uit de onderzoeken bleek dus dat hij uitzaaiingen in de lever heeft, waar de primaire tumor zit was niet bekend. Hij kreeg een leverpunctie, maar die mislukte. Toen een scan en daardoor werd ook niet veel meer duidelijk, alleen dat ze toen echt met zekerheid konden zeggen dat het uitzaaiingen zijn die op de lever zitten en niet toch iets anders (dat was mijn hoop nog!) Vorige week vrijdag opnieuw de punctie... een erg nare ervaring volgens mijn vader. Morgen krijgen we hiervan de uitslag.
Al met al weten we dus al een maand (!) dat hij heel ziek is en er is nog helemaal niks gedaan. Ik word zo langzamerhand gek van de onzekerheid en spanning. Ik voel me zo dubbel... soms denk ik dat het allemaal nog wel mee kan vallen. Maar het andere moment heb ik zo'n naar voorgevoel dat het helemaal mis is.
Mijn vader gaat ook echt hard achteruit en dat doet nog het meest verdriet. Hij valt heel snel af, is geel en ontzettend moe. Ook heeft hij last van 'tumorkoorts'.
Ik kan soms nog niet geloven dat mijn lieve papa zo ziek is en we weten niet eens hoe erg eigenlijk. Ik ben heel bang voor de uitslag morgen, maar tegelijkertijd ook zó toe aan wat meer informatie en dat er eindelijk iets aan gedaan kan worden! (hoop ik...)
Nou ja, het is geloof ik een heel verhaal geworden.. Ik hoop dat ik hier mee kan schrijven en lezen. Ik heb heel veel steun aan mijn moeder en zusje, we zijn een heel hecht gezin. Maar soms is het ook wel eens prettig om er met 'vreemden' over te praten die ook precies weten hoe ik me voel
In ieder geval allemaal heel veel sterkte alvast en tot snel.
donderdag 13 december 2007 om 22:17
Jurri:
Wat zou je kunnen kopen voor iemand die heel erg ziek is!!!! Ontzettend moeilijk is dat. Wij hadden dat met Sinterklaas. Ik vond het ook heel erg moeilijk maar uiteindelijk kon ik nog heel wat kleine cadeautjes verzinnen. Zo moet hij zich sinds hij ziek is veel vaker scheren!!!! Ik heb dus een nieuwe scheerkwast met zo'n scheerstaaf gekocht van zijn favoriete merk. Ook wilde hij graag een tasje voor zijn tom tom. Al kan hij niet meer zelf rijden, hij was er erg blij mee. Zo'n digitaal fotolijstje vind ik ook een erg goed idee. Ik denk dat het eigenlijk nioet uit maakt wat je koopt, het gebaar alleen al doet een hoop. Veel succes want het zal niet mee vallen.
Lapin:
Hoe is het nou?
Fijn dat je volgende week naar Nederland gaat, al zal het met zeer dubbele gevoelens zijn.
Wat bijzonder dat je moeder wakker werd en een hand boven haar hoofd zag. Ik denk ook dat het de hand van je vader was, dat kan toch niet anders?
Loena 23:
Wat een ontzettend vervelend bericht hebben jullie gekregen zeg! En nu een maand later weten jullie eigenlijk nog niet veel meer. Die onzekerheid is slopend. Je wordt steeds heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.
Tuurlijk mag je hier mee lezen en schrijven. Ik hoop dat het je wat steun kan bieden. In ieder geval heel veel sterkte morgen.
Wilma64:
Fijn dat het allemaal nog zo goed gaat. Dat geeft je weer een beetje kracht om verder te kunnen.
Groetjes Bammie.
Wat zou je kunnen kopen voor iemand die heel erg ziek is!!!! Ontzettend moeilijk is dat. Wij hadden dat met Sinterklaas. Ik vond het ook heel erg moeilijk maar uiteindelijk kon ik nog heel wat kleine cadeautjes verzinnen. Zo moet hij zich sinds hij ziek is veel vaker scheren!!!! Ik heb dus een nieuwe scheerkwast met zo'n scheerstaaf gekocht van zijn favoriete merk. Ook wilde hij graag een tasje voor zijn tom tom. Al kan hij niet meer zelf rijden, hij was er erg blij mee. Zo'n digitaal fotolijstje vind ik ook een erg goed idee. Ik denk dat het eigenlijk nioet uit maakt wat je koopt, het gebaar alleen al doet een hoop. Veel succes want het zal niet mee vallen.
Lapin:
Hoe is het nou?
Fijn dat je volgende week naar Nederland gaat, al zal het met zeer dubbele gevoelens zijn.
Wat bijzonder dat je moeder wakker werd en een hand boven haar hoofd zag. Ik denk ook dat het de hand van je vader was, dat kan toch niet anders?
Loena 23:
Wat een ontzettend vervelend bericht hebben jullie gekregen zeg! En nu een maand later weten jullie eigenlijk nog niet veel meer. Die onzekerheid is slopend. Je wordt steeds heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.
Tuurlijk mag je hier mee lezen en schrijven. Ik hoop dat het je wat steun kan bieden. In ieder geval heel veel sterkte morgen.
Wilma64:
Fijn dat het allemaal nog zo goed gaat. Dat geeft je weer een beetje kracht om verder te kunnen.
Groetjes Bammie.
donderdag 13 december 2007 om 23:30
@ Loena23: Wat een kloteverhaal zeg! Het lijkt heel erg op de situatie zoals die met mijn vader in het begin was. Hij heeft ook uitzaaiingen in de lever (en inmiddels ook in allerlei andere plekken in zijn lichaam), de primaire kanker zat waarschijnlijk in de longen.
Ik heb inderdaad ook gehoord dat die punctie heel vervelend is. Bij mijn vader was het ook een paar keer mislukt. Inmiddels is mn vader, net als die van jou, enorm afgevallen.
Ik hoop echt dat het bij jou beter afloopt!
Groetjes, Jurri.
PS: Ik was van plan om een opbeurend verhaal te schrijven, maar dat is niet zo gelukt, geloof ik.... Sterkte in elk geval!
Ik heb inderdaad ook gehoord dat die punctie heel vervelend is. Bij mijn vader was het ook een paar keer mislukt. Inmiddels is mn vader, net als die van jou, enorm afgevallen.
Ik hoop echt dat het bij jou beter afloopt!
Groetjes, Jurri.
PS: Ik was van plan om een opbeurend verhaal te schrijven, maar dat is niet zo gelukt, geloof ik.... Sterkte in elk geval!
