Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
dinsdag 7 december 2010 om 17:21
hey Ladies!
ben net terug van werk, wel lekker gewerkt maar erg druk.
Op een gegeven moment voelde ik me echt even niet goed, zweten, duizelig enzo maar gelukkig was dat snel weg..
gisteren had ik slecht gewerkt was heel moe want had niet geslapen, voel me dan zo naar!!!
Af en toe lijkt het me heerlijk om niet te werken...daar heb ik de meeste stress van, en de meeste klachten..
Vind het erg spannend om te werken!
Maar alleen thuis zitten lijkt me ook niets, (ik heb geen kinderen).
Jeetje is ff schrikken madame micmac, logisch dat je dan ff van slag ben.
Chocolate: rustig aan doen vandaag, morgen weer een andere dag, lekker vroeg naar bed gaan!!
ben net terug van werk, wel lekker gewerkt maar erg druk.
Op een gegeven moment voelde ik me echt even niet goed, zweten, duizelig enzo maar gelukkig was dat snel weg..
gisteren had ik slecht gewerkt was heel moe want had niet geslapen, voel me dan zo naar!!!
Af en toe lijkt het me heerlijk om niet te werken...daar heb ik de meeste stress van, en de meeste klachten..
Vind het erg spannend om te werken!
Maar alleen thuis zitten lijkt me ook niets, (ik heb geen kinderen).
Jeetje is ff schrikken madame micmac, logisch dat je dan ff van slag ben.
Chocolate: rustig aan doen vandaag, morgen weer een andere dag, lekker vroeg naar bed gaan!!
woensdag 8 december 2010 om 15:15
He hoi allemaal!
Madamemicmac: Jeetje, wat schrikken zeg van je zoon. Hoe is het nu met je, weer wat rustiger? Moet bult nu vanzelf slinken bij zoon?
Chocolate: Wat balen van je dipdag zeg. Je weekend weg klonk wel helemaal geslaagd, leuk joh!
Elize: Vandaag weer aan t werk en hoe ging het vandaag?
Ik kreeg eerste klachten op het werk, heel genant werd ik afgevoerd door BHV. Toen nog wel een hele tijd af en aan gewerkt, op therapeutische basis. Op een gegeven moment volledig in ziektewet gegaan, ging voor geen meter meer.
Hoop nu straks, als ik bevallen ben en me weer helemaal oke voel (denkt positief), wel weer aan het werk te gaan. Ik mis het wel hoor.
Qua medicijnen gaat het redelijk nu. Vandaag verhoogd van 5 naar 10 en wel ontzettend misselijk nu. Dat is wat minder. Maar goed, als dat het ergste is... Vond het verhogen wel weer best eng maar hou mezelf voor dat je vast meer last hebt bij starten, omdat het medicijn dan compleet nieuw is voor je lichaam, dan bij verhogen. Maar misschien maak ik mezelf wat wijs hoor
Madamemicmac: Jeetje, wat schrikken zeg van je zoon. Hoe is het nu met je, weer wat rustiger? Moet bult nu vanzelf slinken bij zoon?
Chocolate: Wat balen van je dipdag zeg. Je weekend weg klonk wel helemaal geslaagd, leuk joh!
Elize: Vandaag weer aan t werk en hoe ging het vandaag?
Ik kreeg eerste klachten op het werk, heel genant werd ik afgevoerd door BHV. Toen nog wel een hele tijd af en aan gewerkt, op therapeutische basis. Op een gegeven moment volledig in ziektewet gegaan, ging voor geen meter meer.
Hoop nu straks, als ik bevallen ben en me weer helemaal oke voel (denkt positief), wel weer aan het werk te gaan. Ik mis het wel hoor.
Qua medicijnen gaat het redelijk nu. Vandaag verhoogd van 5 naar 10 en wel ontzettend misselijk nu. Dat is wat minder. Maar goed, als dat het ergste is... Vond het verhogen wel weer best eng maar hou mezelf voor dat je vast meer last hebt bij starten, omdat het medicijn dan compleet nieuw is voor je lichaam, dan bij verhogen. Maar misschien maak ik mezelf wat wijs hoor
woensdag 8 december 2010 om 18:09
Juliahier, vervelend dat je zo misselijk bent! Kan natuurlijk ook van de zwangerschap komen he 
Verloopt je zwangerschap verder helemaal goed? Wanneer ben je eigenlijk uitgerekend?
Ik moet ook nog medicijnen verhogen, maar ben er nog steeds niet uit of ik het wel wil. Het gaat sinds een tijdje gewoon steeds wat beter en ik weet niet of ik die verhoging dus nog wel nodig heb. Maar ik ben natuurlijk ook bang voor de bijwerkingen. Volgens de psychiater kunnen die bij zowel start als verhoging van de medicijnen voorkomen. Ik dacht dus ook dat het alleen bij de start zou zijn, maar volgens haar dus niet...En dat maakt me natuurlijk weer extra bang!
Vandaag ging weer wat beter. Vanmorgen weer naar naailes geweest, jurkje is bijna af! Nog wel erg moe en hoofdpijn, maar voel me beter dan gisteren. M'n ouders zijn een paar dagen weg dus ben nu ook alleen thuis. Weer een proef, want ben een tijd lang niet alleen thuis geweest. En ik ga altijd erg veel nadenken als ik alleen ben! Het is wel erg stil nu en verveel me snel, maar het gaat goed! Vind het ook wel lekker weer even alleen te zijn. Vanavond lekker voor de tv hangen!
Verloopt je zwangerschap verder helemaal goed? Wanneer ben je eigenlijk uitgerekend?Ik moet ook nog medicijnen verhogen, maar ben er nog steeds niet uit of ik het wel wil. Het gaat sinds een tijdje gewoon steeds wat beter en ik weet niet of ik die verhoging dus nog wel nodig heb. Maar ik ben natuurlijk ook bang voor de bijwerkingen. Volgens de psychiater kunnen die bij zowel start als verhoging van de medicijnen voorkomen. Ik dacht dus ook dat het alleen bij de start zou zijn, maar volgens haar dus niet...En dat maakt me natuurlijk weer extra bang!
Vandaag ging weer wat beter. Vanmorgen weer naar naailes geweest, jurkje is bijna af! Nog wel erg moe en hoofdpijn, maar voel me beter dan gisteren. M'n ouders zijn een paar dagen weg dus ben nu ook alleen thuis. Weer een proef, want ben een tijd lang niet alleen thuis geweest. En ik ga altijd erg veel nadenken als ik alleen ben! Het is wel erg stil nu en verveel me snel, maar het gaat goed! Vind het ook wel lekker weer even alleen te zijn. Vanavond lekker voor de tv hangen!
woensdag 8 december 2010 om 20:23
Pfff, net op de tv over een jongen die geopereerd wordt aan een tumor in z'n been...oke, goedaardig. Slik. Maar gelukkig alles wel heel anders...zoon heeft er nog steeds vocht in.
Chocolate, bij twijfel zou ik niet ophogen. Had je de ad nou voor een depressie, voor angst of voor allebei? Als je het alleen voor angst heb zou ik het niet ophogen. Want je zal toch eens moeten minderen en wat ik wel lees komt het dan gewoon weer terug. Blijf dan op dit niveau en ga zo door als je nu doet. Maar hé, heb er ook geen verstand van hoor.
En dat nadenken, dat heb ik ook wel hoor. Maar nu al stukken minder. Jezelf gewoon tot de orde roepen, ik zeg gewoon STOP tegen mezelf. Ik wéét namelijk dat m'n gedachten in cirkels gaan en ze zijn nooit positief. Heb je niks aan!
Ik relativeer alles nu om naar het positieve.
Chocolate, bij twijfel zou ik niet ophogen. Had je de ad nou voor een depressie, voor angst of voor allebei? Als je het alleen voor angst heb zou ik het niet ophogen. Want je zal toch eens moeten minderen en wat ik wel lees komt het dan gewoon weer terug. Blijf dan op dit niveau en ga zo door als je nu doet. Maar hé, heb er ook geen verstand van hoor.
En dat nadenken, dat heb ik ook wel hoor. Maar nu al stukken minder. Jezelf gewoon tot de orde roepen, ik zeg gewoon STOP tegen mezelf. Ik wéét namelijk dat m'n gedachten in cirkels gaan en ze zijn nooit positief. Heb je niks aan!
Ik relativeer alles nu om naar het positieve.
donderdag 9 december 2010 om 19:35
Salle, hoe is het met je hypericum? Merk je al wat?
Vandaag heb ik weer onrust in me...en het ging zo goed. Zondag moet ik weer stoppen met de pil. Als ik tegen m'n ongesteldheid aanloop wordt het minder met me. Hebben jullie dat ook? En dan baal ik van dat gevoel, terwijl ik moet denken; oh ja, en me er bij neer moet leggen...
Vandaag even de stad in geweest en dan loop ik daar ook gestresst en wil meteen naar huis. Expres even naar andere winkels gegaan, rustig aan.....
Hoe is het met de rest?
Salle, jij bent dus al een jaar overspannen, en nu gaat het pas beter?
Vandaag heb ik weer onrust in me...en het ging zo goed. Zondag moet ik weer stoppen met de pil. Als ik tegen m'n ongesteldheid aanloop wordt het minder met me. Hebben jullie dat ook? En dan baal ik van dat gevoel, terwijl ik moet denken; oh ja, en me er bij neer moet leggen...
Vandaag even de stad in geweest en dan loop ik daar ook gestresst en wil meteen naar huis. Expres even naar andere winkels gegaan, rustig aan.....
Hoe is het met de rest?
Salle, jij bent dus al een jaar overspannen, en nu gaat het pas beter?
vrijdag 10 december 2010 om 09:19
Hallo lieve allemaal!
Wat vervelend madame, die onrust. Ik weet precies hoe het voelt! En zoooo herkenbaar wat betreft die menstruatie. Ook dan heb ik meer last. Maar nu kan ik denken; oja, dat is altijd zo rond die tijd. Voorheen ging ik er tegen vechten, werd ik boos en paniekerig. Dat paniekerige is er voor het grootste gedeelte wel af.
Nog niet met de hypericum begonnen trouwens. Ik vond het gister in mijn tas en dacht oja, ook maar eens mee beginnen. Maar misschien stel ik het onbewust wel uit omdat ik het eng vind.
Madame; kan je uitleggen hoe het voelt als je in de stad loopt? Wat doet je lichaam? Waar denk je aan?
Ik merk dat korte bezoekjes goed gaan. Gistermiddag, na een afspraak te hebben gehad in de stad, nog even naar de winkels. Na een uurtje krijg ik klachten. Als ik dan heel erg let op mijn uitademing (iets van 6 tellen ofzo) verdwijnen de klachten even. Maar zijn snel weer terug. Dus dan ga ik naar huis. Ik zie het maar als opbouwen ofzo.
Ik weet niet of ik overspannen/burnout of whatever ben geweest. Geen idee, niemand heeft een diagnose gesteld. Ze deden allemaal maar wat. En ik zocht overal hulp (van fysio tot haptonoom, tot kruidendokter etc). Het enige wat ik nodig had wat rust en het woord "moeten" vermijden. Door ontslag te nemen van mijn werk, heb ik dat gekregen. En dat ik van mij af heb gezet dat ik overal naar toe "moet".
Maar hoe is het me je zoon en zijn bult? Ben je er erg gestresst onder? En je zoon?
Ik heb nooit angst bij anderen. Ik durf het bijna niet te zeggen maar bij anderen denk ik snel; stel je niet aan, gaat wel weer over! Raar en dubbel he?!
Mijn zoontje heeft 3 mnd geleden in het ziekenhuis gelegen (dat heb ik nooit zo gepost, volgens mij zei ik dat we iets schokkends meegemaakt hadden). En dan heb ik het volste vertrouwen dat het goed komt (en het kwam goed ).
Dat is de ommekeer geweest voor mij, toen had ik allerlei klachten (angsten, hyperventilatie) maar dat kon ik niet tonen, ik kon niet vluchten, ik moest er voor hem zijn en ik wilde natuurlijk er voor hem zijn. Toen ben ik door die angsten heen gegaan en mijn psyche heeft toen gedacht ofzo van ; zie je er gebeurd niets als je licht in je hoofd ben, trillerig bent, etc etc.
Ik haal dit mss zo weer weg ivm herkenbaarheid.
Heb weer veel geschreven maar ben oprecht benieuwd naar jullie verhalen!!!!!!
Wat vervelend madame, die onrust. Ik weet precies hoe het voelt! En zoooo herkenbaar wat betreft die menstruatie. Ook dan heb ik meer last. Maar nu kan ik denken; oja, dat is altijd zo rond die tijd. Voorheen ging ik er tegen vechten, werd ik boos en paniekerig. Dat paniekerige is er voor het grootste gedeelte wel af.
Nog niet met de hypericum begonnen trouwens. Ik vond het gister in mijn tas en dacht oja, ook maar eens mee beginnen. Maar misschien stel ik het onbewust wel uit omdat ik het eng vind.
Madame; kan je uitleggen hoe het voelt als je in de stad loopt? Wat doet je lichaam? Waar denk je aan?
Ik merk dat korte bezoekjes goed gaan. Gistermiddag, na een afspraak te hebben gehad in de stad, nog even naar de winkels. Na een uurtje krijg ik klachten. Als ik dan heel erg let op mijn uitademing (iets van 6 tellen ofzo) verdwijnen de klachten even. Maar zijn snel weer terug. Dus dan ga ik naar huis. Ik zie het maar als opbouwen ofzo.
Ik weet niet of ik overspannen/burnout of whatever ben geweest. Geen idee, niemand heeft een diagnose gesteld. Ze deden allemaal maar wat. En ik zocht overal hulp (van fysio tot haptonoom, tot kruidendokter etc). Het enige wat ik nodig had wat rust en het woord "moeten" vermijden. Door ontslag te nemen van mijn werk, heb ik dat gekregen. En dat ik van mij af heb gezet dat ik overal naar toe "moet".
Maar hoe is het me je zoon en zijn bult? Ben je er erg gestresst onder? En je zoon?
Ik heb nooit angst bij anderen. Ik durf het bijna niet te zeggen maar bij anderen denk ik snel; stel je niet aan, gaat wel weer over! Raar en dubbel he?!
Mijn zoontje heeft 3 mnd geleden in het ziekenhuis gelegen (dat heb ik nooit zo gepost, volgens mij zei ik dat we iets schokkends meegemaakt hadden). En dan heb ik het volste vertrouwen dat het goed komt (en het kwam goed ).
Dat is de ommekeer geweest voor mij, toen had ik allerlei klachten (angsten, hyperventilatie) maar dat kon ik niet tonen, ik kon niet vluchten, ik moest er voor hem zijn en ik wilde natuurlijk er voor hem zijn. Toen ben ik door die angsten heen gegaan en mijn psyche heeft toen gedacht ofzo van ; zie je er gebeurd niets als je licht in je hoofd ben, trillerig bent, etc etc.
Ik haal dit mss zo weer weg ivm herkenbaarheid.
Heb weer veel geschreven maar ben oprecht benieuwd naar jullie verhalen!!!!!!
vrijdag 10 december 2010 om 12:48
Ik weet dus ook niet of ik overspannen was, maar kan me er wel wat bij voorstellen. Ik ben al een zenuwachtig typje, van binnen dan, en voor de vakantie had ik m'n portie wel gehad. Op het forum van overspannen.nl staat ook veel herkenning. Ook de onrust en bij sommige de paniek. Dus niet eerst een paniekaanval en daardoor de stress maar precies andersom. En dat is bij mij ook zo, denk ik. Eerst overspannen op vakantie en van daaruit de andere klachten.
In de stad wil ik gewoon weer naar huis. En normaal niet zo, maar wel dus als ik al onrustig ben. Dan wil ik ook niet op visite ofzo. Gewoon thuis zijn...Ik hou me ook maar voor dat dat wel weer komt, als ik weer beter in m'n vel zit.
Ik heb geen stress meer hoor, van zoon z'n bult. Hou het wel in de gaten, maar er zit duidelijk dikker vocht in. Las op een site ook dat er dan tandpasta-achtige substantie inzit, dus dat klopt.
Ik heb net als jouw ook zelf hulp gezocht. Bij de huisarts en de haptonoom. En bij de Tuinen boeken gekocht van yoga en ontspanningsoefeningen. En flink googelen en lezen.
Hoe gaat het met de anderen?
Oh ja, hypericum...ik zou het ook niet durven...Ik heb hier St. Janskruid staan maar durf het ook niet. Ik ben niet depressief en ben dan bang dat ik het daardoor wordt...ahummmm.....
In de stad wil ik gewoon weer naar huis. En normaal niet zo, maar wel dus als ik al onrustig ben. Dan wil ik ook niet op visite ofzo. Gewoon thuis zijn...Ik hou me ook maar voor dat dat wel weer komt, als ik weer beter in m'n vel zit.
Ik heb geen stress meer hoor, van zoon z'n bult. Hou het wel in de gaten, maar er zit duidelijk dikker vocht in. Las op een site ook dat er dan tandpasta-achtige substantie inzit, dus dat klopt.
Ik heb net als jouw ook zelf hulp gezocht. Bij de huisarts en de haptonoom. En bij de Tuinen boeken gekocht van yoga en ontspanningsoefeningen. En flink googelen en lezen.
Hoe gaat het met de anderen?
Oh ja, hypericum...ik zou het ook niet durven...Ik heb hier St. Janskruid staan maar durf het ook niet. Ik ben niet depressief en ben dan bang dat ik het daardoor wordt...ahummmm.....
maandag 13 december 2010 om 12:33
quote:madamemicmac schreef op 13 december 2010 @ 11:58:
Dames, we zakken...
Present!
Hoe gaat het met je?
Hier nu weer goed. Bah, het hele gezin geveld door buikgriep. Vorig weekend de 2 jongens en dit weekend mijn dochter en ik.
Zaterdag 2 verjaardagen. (ik val in herhaling maar ben zooo blij dat ik bijna geen klachten meer heb) maar 1e verjaardag helemaal nergens last van en tweede verjaardag kreeg ik licht last. Zwaar gevoel in hoofd en een beetje dizzy. Ik kan mezelf dan wel gerust praten. Midden op het tweede feestje ging dochter de hele kamer en gang onder spugen. Arm, arm schaap. Ze was zo beroerd en voelde zichzelf zo opgelaten! Het was de eerste keer dat ik echt schaamte op haar gezichtje zag, zo zielig!
Lekker naar huis en 's avonds en 's nachts begon ik. Heb het hele doosje dompiridon gebruikt . Maar hey, heb dan ook niet gespuugd. (wat een heerlijk verhaal weer zo op de maandag morgen).
Nu alleen nog wat lamlendig. Vanmorgen eerst de Etos leeggekocht aan vitaminenpillen.
Madamemicmac, heb jij dat nou ook, nu je niet werkt, dat je op school overal voor gevraagd wordt? Ik ben harstikke druk deze week met kerstdingen op school.
Vind het wel goed hoor voor me, zo kom ik er weer een beetje in. Verder niets bijzonder, geen erge klachten dus hier. En jullie?
Deze "ziekte" heeft ook voordelen. Ik merk bij mezelf dat ik dingen zo meer waardeer nu. Ik kan zo intens gelukkig zijn als ik geen klachten heb gehad!
Ben benieuwd naar jullie!
Dames, we zakken...
Present!
Hoe gaat het met je?
Hier nu weer goed. Bah, het hele gezin geveld door buikgriep. Vorig weekend de 2 jongens en dit weekend mijn dochter en ik.
Zaterdag 2 verjaardagen. (ik val in herhaling maar ben zooo blij dat ik bijna geen klachten meer heb) maar 1e verjaardag helemaal nergens last van en tweede verjaardag kreeg ik licht last. Zwaar gevoel in hoofd en een beetje dizzy. Ik kan mezelf dan wel gerust praten. Midden op het tweede feestje ging dochter de hele kamer en gang onder spugen. Arm, arm schaap. Ze was zo beroerd en voelde zichzelf zo opgelaten! Het was de eerste keer dat ik echt schaamte op haar gezichtje zag, zo zielig!
Lekker naar huis en 's avonds en 's nachts begon ik. Heb het hele doosje dompiridon gebruikt . Maar hey, heb dan ook niet gespuugd. (wat een heerlijk verhaal weer zo op de maandag morgen).
Nu alleen nog wat lamlendig. Vanmorgen eerst de Etos leeggekocht aan vitaminenpillen.
Madamemicmac, heb jij dat nou ook, nu je niet werkt, dat je op school overal voor gevraagd wordt? Ik ben harstikke druk deze week met kerstdingen op school.
Vind het wel goed hoor voor me, zo kom ik er weer een beetje in. Verder niets bijzonder, geen erge klachten dus hier. En jullie?
Deze "ziekte" heeft ook voordelen. Ik merk bij mezelf dat ik dingen zo meer waardeer nu. Ik kan zo intens gelukkig zijn als ik geen klachten heb gehad!
Ben benieuwd naar jullie!
maandag 13 december 2010 om 13:50
Salle, heb je dan niet dat je vóór dat je naar de verjaardag gaat, je al druk maakt van; als ik maar niet...?
Grappig, ik heb ook 2 zoons en 1 dochter.
Maarre, het valt mee hoor, hoeveel school om hulp vraagt.
Wat balen zeg, allemaal aan de buikgriep. Ja, dan steek je elkaar snel aan.
Hoe praat jij jezelf rustig?
Grappig, ik heb ook 2 zoons en 1 dochter.
Maarre, het valt mee hoor, hoeveel school om hulp vraagt.
Wat balen zeg, allemaal aan de buikgriep. Ja, dan steek je elkaar snel aan.
Hoe praat jij jezelf rustig?
maandag 13 december 2010 om 14:07
Oh, wat leuk, ook drie kids dus. Zijn al wat ouder bij jouw toch? Is jouw dochter ook de jongste? Gedraagt zij zich ook als de diva .
Voorheen maakte ik me inderdaad voordat ik naar bijvoorbeeld een verjaardag ging al vreselijk druk.
Ik weet niet maar dat heb ik bijna niet meer. Geen idee waarom, maar dat is gewoon een beetje weg.
De psych zegt dat het door de cognitieve gedragstherapie komt maar dat geloof ik niet helemaal.
Persoonlijk denk ik dat het een proces is waar je door moet. En cogn gedragstherapie, homeopathie, ademhalingsoefeningen etc, helpen mee.
Ik praat mezelf rustig door te denken; "hey, dit had ik vorige keer ook en toen gebeurde er niets geks, weet je nog?!"
En dat herhaal ik dus dan 100 keer tegen mezelf. Het helpt niet de symptomen te laten verdwijnen maar de paniek is er niet meer zo erg bij.
Had ik dit pakweg een jaar geleden gedaan, dan had het niet geholpen. Dat bedoel ik met proces.
Ik heb nu wel veel praatjes dat het allemaal zo goed gaat maar knijp hem wel hoor als ik straks weer moet gaan werken....
Voorheen maakte ik me inderdaad voordat ik naar bijvoorbeeld een verjaardag ging al vreselijk druk.
Ik weet niet maar dat heb ik bijna niet meer. Geen idee waarom, maar dat is gewoon een beetje weg.
De psych zegt dat het door de cognitieve gedragstherapie komt maar dat geloof ik niet helemaal.
Persoonlijk denk ik dat het een proces is waar je door moet. En cogn gedragstherapie, homeopathie, ademhalingsoefeningen etc, helpen mee.
Ik praat mezelf rustig door te denken; "hey, dit had ik vorige keer ook en toen gebeurde er niets geks, weet je nog?!"
En dat herhaal ik dus dan 100 keer tegen mezelf. Het helpt niet de symptomen te laten verdwijnen maar de paniek is er niet meer zo erg bij.
Had ik dit pakweg een jaar geleden gedaan, dan had het niet geholpen. Dat bedoel ik met proces.
Ik heb nu wel veel praatjes dat het allemaal zo goed gaat maar knijp hem wel hoor als ik straks weer moet gaan werken....
maandag 13 december 2010 om 14:19
De jongens zijn 18 en 16 en het meisje is 10. Ja, het is een diva. Een echt meisje-meisje. Ze heeft het wel soms zwaar met 2 oudere broers, hahaha.
Ik moet nu ongesteld worden en dan ben ik onrustiger dan in een andere periode van m'n cyclus. Ik ben 45 en denk dus echt dat de overgang gaat meespelen. Maar goed, ik ga het bijhouden en is het zo, dan weet ik het in ieder geval.
Ik merk wel dat het al veel beter met me gaat dan een maand of 2 geleden, dus ik kom er wel.
En als ik echt onrustig ben en ik moet ergens heen slik ik gewoon een 1/2 oxa. Jammer dan maar, maar dan doe ik wel m'n dingen. Slik ze trouwens zelden, dus een 1/2e helpt al.
Al aan de hypericum? Nee hé?
Ik moet nu ongesteld worden en dan ben ik onrustiger dan in een andere periode van m'n cyclus. Ik ben 45 en denk dus echt dat de overgang gaat meespelen. Maar goed, ik ga het bijhouden en is het zo, dan weet ik het in ieder geval.
Ik merk wel dat het al veel beter met me gaat dan een maand of 2 geleden, dus ik kom er wel.
En als ik echt onrustig ben en ik moet ergens heen slik ik gewoon een 1/2 oxa. Jammer dan maar, maar dan doe ik wel m'n dingen. Slik ze trouwens zelden, dus een 1/2e helpt al.
Al aan de hypericum? Nee hé?
woensdag 15 december 2010 om 10:13
Goedemorgen!
Chocolate: Hoe is het met je, ging/gaat het alleen thuis zijn oke? Weet je al wat je gaat doen qua ophogen?
Misselijk van de zwangerschap ben ik niet meer. Ben nu ruim 20 weken zwanger, ben eind april uitgerekend.
Salle: Allemaal weer hersteld van de buikgriep? Proces klopt wel denk ik. Het is gewoon erg belangrijk hoe je ermee omgaat en door er goed/beter mee om te gaan kun je escalatie (echte paniekaanval) voorkomen. Maar goed, ik zit nog aan begin van dit proces
Madame: He goed nieuws: ik had een boekje meegenomen van de GGZ, infoboekje, en daar stond in dat klachten vaak verminderen/wegblijven na overgang.
Oxa is hier ook een hulpmiddeltje hoor. Merk wel dat ik er afhankelijk van ben, in de zin dat ik het altijd bij me moet hebben wanneer ik wegga. Niet dat ik het dan altijd gebruik maar meer het idee.
Hier ging/gaat het even wat minder. En ik weet niet of het door opgebouwde spanning of door verhoging medicatie komt. Het begon vrijdag: Vriend had groot feest en zou vrijdagmiddag tot zaterdagmiddag wegblijven. Nicht van me wist dit en stelde voor vrijdagavond te komen en te blijven logeren aangezien zij toch vakantie heeft. Hartstikke lief en erg fijn. Smst ze vrijdag, toen vriend al weg was, dat ze niet wist of het ging lukken want ze was erg misselijk. Hoppa, ik in de stress natuurlijk. (wel heel stoer doen naar nicht toe natuurlijk ) Uiteindelijk kwam ze wel want ze was gelukkig weer opgeknapt. Weekend was erg gezellig, zondagavond gewoon weer echt gelachen! Heerlijk! Zondag ben ik ook van 10 naar 15 mg gegaan en ik voelde me die dag prima eigenlijk. Geen last van misselijkheid of andere klachten.
Maandagochtend, vriend heeft dan altijd avonddienst, ging nicht onverwachts naar huis ivm blaasontsteking. Ik weer in de stress (wat erg eigenlijk, maar goed...) Maar het ging eigenlijk wel goed die dag, leuke dingen gedaan met dochter enzo.
's Avonds, toen dochter gelukkig al op bed lag, ging het mis: dikke paniek. Gisteren idem dito, de hele dag al wat onrustig en aan het einde van de middag weer paniek.
Zo balen is dat. Maar ik weet niet of het nu komt dat ik gespannen was door het alleen zijn/onverwachte wijzigen van plannen etc (dat ik nu gewoon weinig kan hebben wat dat betreft) of toch door verhoging medicatie. Of dat het nu zo in mijn hoofd zit, zie je wel, het ging weer mis, dat ik daardoor onrustiger ben en spanning opbouw.
Merk wel, en ik weet niet of dat herkenbaar is voor jullie, dat ik dan meteen weer vertrouwen verlies. De laatste tijd was ik behoorlijk optimistisch en had ik weer meer vertrouwen in de toekomst. Doordat ik nu weer die paniekaanvallen heb gehad, daalt dat vertrouwen meteen weer zo. Daar baal ik nog wel het meeste van denk ik. Dan vind ik het erg lastig om het weer positief te benaderen en de tijden dat het wel goed gaat lijk ik dan niet meer te zien ofzo.
Maarrrrr....vandaag weer een nieuwe dag: nieuwe ronden, nieuwe kansen. Het gaat gewoon goed vandaag. Punt!
Chocolate: Hoe is het met je, ging/gaat het alleen thuis zijn oke? Weet je al wat je gaat doen qua ophogen?
Misselijk van de zwangerschap ben ik niet meer. Ben nu ruim 20 weken zwanger, ben eind april uitgerekend.
Salle: Allemaal weer hersteld van de buikgriep? Proces klopt wel denk ik. Het is gewoon erg belangrijk hoe je ermee omgaat en door er goed/beter mee om te gaan kun je escalatie (echte paniekaanval) voorkomen. Maar goed, ik zit nog aan begin van dit proces
Madame: He goed nieuws: ik had een boekje meegenomen van de GGZ, infoboekje, en daar stond in dat klachten vaak verminderen/wegblijven na overgang.
Oxa is hier ook een hulpmiddeltje hoor. Merk wel dat ik er afhankelijk van ben, in de zin dat ik het altijd bij me moet hebben wanneer ik wegga. Niet dat ik het dan altijd gebruik maar meer het idee.
Hier ging/gaat het even wat minder. En ik weet niet of het door opgebouwde spanning of door verhoging medicatie komt. Het begon vrijdag: Vriend had groot feest en zou vrijdagmiddag tot zaterdagmiddag wegblijven. Nicht van me wist dit en stelde voor vrijdagavond te komen en te blijven logeren aangezien zij toch vakantie heeft. Hartstikke lief en erg fijn. Smst ze vrijdag, toen vriend al weg was, dat ze niet wist of het ging lukken want ze was erg misselijk. Hoppa, ik in de stress natuurlijk. (wel heel stoer doen naar nicht toe natuurlijk ) Uiteindelijk kwam ze wel want ze was gelukkig weer opgeknapt. Weekend was erg gezellig, zondagavond gewoon weer echt gelachen! Heerlijk! Zondag ben ik ook van 10 naar 15 mg gegaan en ik voelde me die dag prima eigenlijk. Geen last van misselijkheid of andere klachten.
Maandagochtend, vriend heeft dan altijd avonddienst, ging nicht onverwachts naar huis ivm blaasontsteking. Ik weer in de stress (wat erg eigenlijk, maar goed...) Maar het ging eigenlijk wel goed die dag, leuke dingen gedaan met dochter enzo.
's Avonds, toen dochter gelukkig al op bed lag, ging het mis: dikke paniek. Gisteren idem dito, de hele dag al wat onrustig en aan het einde van de middag weer paniek.
Zo balen is dat. Maar ik weet niet of het nu komt dat ik gespannen was door het alleen zijn/onverwachte wijzigen van plannen etc (dat ik nu gewoon weinig kan hebben wat dat betreft) of toch door verhoging medicatie. Of dat het nu zo in mijn hoofd zit, zie je wel, het ging weer mis, dat ik daardoor onrustiger ben en spanning opbouw.
Merk wel, en ik weet niet of dat herkenbaar is voor jullie, dat ik dan meteen weer vertrouwen verlies. De laatste tijd was ik behoorlijk optimistisch en had ik weer meer vertrouwen in de toekomst. Doordat ik nu weer die paniekaanvallen heb gehad, daalt dat vertrouwen meteen weer zo. Daar baal ik nog wel het meeste van denk ik. Dan vind ik het erg lastig om het weer positief te benaderen en de tijden dat het wel goed gaat lijk ik dan niet meer te zien ofzo.
Maarrrrr....vandaag weer een nieuwe dag: nieuwe ronden, nieuwe kansen. Het gaat gewoon goed vandaag. Punt!
woensdag 15 december 2010 om 12:36
Julia, ik heb dat ook hoor. Nu ik me weer onrustiger voel denk ik ook; ik kom er nooit meer vanaf... Vannacht om 3 uur viel hier de stroom uit. Hele huis donker...het hele blok. Heb maar een 1/2 oxa genomen en toch nog wel lekker geslapen. Om 11 uur vanmorgen ging het pas weer aan...En koud dat het was in huis!
woensdag 15 december 2010 om 14:48
gesprek gehad met psycholoog en zij heeft mij verzekerd.
als je een paniekaanval hebt KUN je lichamelijk gezien simpelweg NIET flauwvallen.
want tijdens een paniekaanval is je bloeddruk hoog en je hartslag hoger, je lichaam is alert en klaar om te vluchten.
Zij noemde als voorbeeld, vroeger leefden de mensen buiten, hoorden een beer, schrokken en werden angstig, bloeddruk verhoogde, hartslag versnelde, zintuigen werden alerter en men zetten de vlucht in en renden weg.
Mensen met een angststoornis krijgen zo'n gevoel als er niets aan de hand is. dat noemen we een paniekaanval.
Ze zegt het zou toch niet best zijn als je achtervolgt werd door die beer dat je dan flauwvalt? zo is het lichaam niet gebouwd!
je kunt alleen flauwvallen als je bloeddruk laag is.
en dat verklaard waarom men flauw kan vallen bij het geven van bloed of bij het zien dat je zelf bloed. Het lichaam reageert daar automatisch op door je bloeddruk te verlagen zodat je niet snel doodbloed. (zelf genezend vermogen / survival modus) daarom vallen sommige mensen dan flauw.
ik vond het een heel leerzaam gesprek.. het gevoel van "bijna flauwvallen" is dus gewoon "bijna controle verliezen over jezelf"
en dat stelt me toch wel gerust. Flauwvallen kan dus gewoon niet tijdens een paniekaanval!
als je een paniekaanval hebt KUN je lichamelijk gezien simpelweg NIET flauwvallen.
want tijdens een paniekaanval is je bloeddruk hoog en je hartslag hoger, je lichaam is alert en klaar om te vluchten.
Zij noemde als voorbeeld, vroeger leefden de mensen buiten, hoorden een beer, schrokken en werden angstig, bloeddruk verhoogde, hartslag versnelde, zintuigen werden alerter en men zetten de vlucht in en renden weg.
Mensen met een angststoornis krijgen zo'n gevoel als er niets aan de hand is. dat noemen we een paniekaanval.
Ze zegt het zou toch niet best zijn als je achtervolgt werd door die beer dat je dan flauwvalt? zo is het lichaam niet gebouwd!
je kunt alleen flauwvallen als je bloeddruk laag is.
en dat verklaard waarom men flauw kan vallen bij het geven van bloed of bij het zien dat je zelf bloed. Het lichaam reageert daar automatisch op door je bloeddruk te verlagen zodat je niet snel doodbloed. (zelf genezend vermogen / survival modus) daarom vallen sommige mensen dan flauw.
ik vond het een heel leerzaam gesprek.. het gevoel van "bijna flauwvallen" is dus gewoon "bijna controle verliezen over jezelf"
en dat stelt me toch wel gerust. Flauwvallen kan dus gewoon niet tijdens een paniekaanval!
woensdag 15 december 2010 om 14:48
Zo, ik meld me ook weer even hier!!
met mij gaat het op zich wel goed, deze week weer gewerkt nu ff een dagje vrij.
moet vanmiddag naar de schoondheidssp.
wel spannend in mn eentje, maar ze weten van mn klachten daar.
en de behandeling is maar 15 min (microdermabrasie).
het werken is wel gelukt deze week, maar nog wel veel klachten maar dmv therapie ben ik de hele tijd mn gedachten aan het aanvechten op hoop dat dat verbetering geeft!
Is echt wel hard werken hoor, probeer nu ook mn angst voor flauwvallen aan te vechten.
zo van je kan het beste flauwvallen in het ziekenhuis (daar werk ik) dus als dat gebeurt geen probleem, heel lastig hoor want het gevoel van controle verlies is zo eng!
Ook vind ik het afwezige gevoel wat ik af en toe heb ook zo vervelend! dat heb ik vooral als ik erg moe ben.
Nu hoef ik alleen morgen te werken en dan weer weekend!!
veel sterkte voor iedereen weer!
met mij gaat het op zich wel goed, deze week weer gewerkt nu ff een dagje vrij.
moet vanmiddag naar de schoondheidssp.
wel spannend in mn eentje, maar ze weten van mn klachten daar.
en de behandeling is maar 15 min (microdermabrasie).
het werken is wel gelukt deze week, maar nog wel veel klachten maar dmv therapie ben ik de hele tijd mn gedachten aan het aanvechten op hoop dat dat verbetering geeft!
Is echt wel hard werken hoor, probeer nu ook mn angst voor flauwvallen aan te vechten.
zo van je kan het beste flauwvallen in het ziekenhuis (daar werk ik) dus als dat gebeurt geen probleem, heel lastig hoor want het gevoel van controle verlies is zo eng!
Ook vind ik het afwezige gevoel wat ik af en toe heb ook zo vervelend! dat heb ik vooral als ik erg moe ben.
Nu hoef ik alleen morgen te werken en dan weer weekend!!
veel sterkte voor iedereen weer!
donderdag 16 december 2010 om 10:34
Ben ik ook weer even!
Salle, je klinkt steeds positiever. Het gaat echt de goede kant op met je he? Dat deze "ziekte" ook zijn voordelen hebt ontdek ik ook steeds meer. Ik let ook veel meer op de kleinere dingen in het leven en die zijn eigenlijk ook heel belangrijk. Zat gisterochtend met mijn vader in de auto en toen merkte ik opeens de zonsopkomst op, ik genoot helemaal terwijl ik daar normaal niet echt bij stilsta. Ben je al begonnen aan de hypericum?
Madamemicmac, is je huis alweer helemaal opgewarmd? En ben je weer wat rustiger?
Juliahier, ik vind het knap hoe je de opbouw van de AD aanpakt! Ik was die eerste weken enorm in de stress en als de dood voor veel bijwerkingen die ik dan ook uiteraard allemaal had/zogenaamd voelde. Ik ben er nog niet uit qua ophogen. Slik nog steeds 10mg. per dag en heb besloten het gesprek met de psychiater af te wachten. De ene dag denk ik dat het wel lukt zo, maar soms heb ik ook wel het idee dat een aantal mg. hoger misschien wel goed is. Maarja, die stap zetten vind ik weer zo moeilijk omdat ik weer bang ben voor die stomme bijwerkingen!
Wel balen van die paniek. Het kan inderdaad komen door de opbouw van de AD hoor. Ik was in de eerste 2 weken ook veel onrustiger. Maar dat ging gelukkig ook weer snel over.
Shivaatje, herkenbaar die angst om flauw te vallen! Is dat je enige angst? En waar heb je daar allemaal last van? Het klopt dat je niet kunt flauwvallen als je bloeddruk hoog is, maar toch zeggen de meeste artsen weer dat je door hyperventilatie flauw kúnt vallen. Ik snap dus ook niet echt hoe dat kan. Maar zoals jou therapeut het uitlegt, klinkt ook wel erg logisch. Mijn psychosomatische therapeut koppelt ook alles aan de "oer"krachten. Ze vergelijkt mijn paniek dan met dieren die voor de keuze staan om te vechten of vluchten. Ik vind het meer dan logisch klinken, en het stelt me ook gerust!
Elize_, ik vind het knap dat je gewoon door werkt! Ondanks dat je er extra hard voor moet vechten; je doet het wel gewoon en geeft dus niet aan je angst toe. Dat afwezige gevoel ken ik maar al te goed en het is echt heel vervelend! Het stomme is dat als ik het heb ik denk van: Oh, hier is dat rot gevoel weer, als het maar niet erger wordt! En natuurlijk wordt het dan erger en ga ik ook voor dat ik ergens naar toe moet denken van: Als ik dat gevoel maar niet krijg! En hoppa daar is het weer! Mijn therapeut vertelde dat je hersens eigenlijk het woord "niet" niet kennen. Dus als je zegt: Als ik dat gevoel maar niet krijg! Denken je hersenen in feite: Als ik dat gevoel maar krijg! Daarom moet je dus niet denken dat je iets maar niet krijgt, maar het omdraaien en tegen jezelf zeggen: Het komt goed, het is veilig. Het klinkt natuurlijk erg makkelijk, ik ga ook nog regelmatig de fout in maar het geeft wel meer vertrouwen.
Hier gaat alles redelijk. Ben blij dat ik weer zo ver ben dat ik de deur uit ga zonder veel angst. Ik kan mezelf steeds meer tot dingen verzetten en dat is fijn. Ben alleen wel erg gespannen voor komend weekend. Heb zondag een brunch met de familie van mijn vriend. Ik ga dus weer naar mijn vriend met de bus, en zondag naar die brunch met de trein. Vorige keer had ik erg veel last van paniek in de bus toen ik met mijn vriend naar zijn ouders ging. (Dus niet het lange stuk wat ik alleen reis naar mijn vriend toe) Ik ben nu erg bang dat het weer niet goed gaat. Ik weet dat ik me daar niet op moet focussen, maar de gedachtes sluipen steeds maar binnen. Voor de brunch zelf ben ik niet eens zo gespannen. Het is een leuke familie en ze weten van mijn angsten af. We zitten met alleen die familie in een zaaltje, dus ook geen vreemde mensen erbij. Het is dus vooral het reizen er naar toe en terug waar ik tegen op zie.
Verder heb ik morgen een gesprek bij een uitzendbureau! Ze zoeken tijdelijk postbezorgers voor hier in de buurt. 5 dagen in de week met max. 5 uur per dag. Lekker buiten werken en dus geen hele dagen. Ik hoop dat het lukt morgen! Vind het wel spannend om weer te gaan werken, maar ik ben er wel klaar voor. Het is dicht bij huis, en ik heb ook nog genoeg tijd voor mezelf elke dag. Dan kan ik ook eindelijk weer wat gaan sparen!
Nu ben ik wel een beetje onrustig trouwens. Ik hoor overal om me heen mensen die buikgriep hebben en dan natuurlijk zeggen; ja het heerst en blablabla. En dan komt die stomme emetofobie weer boven en ben ik weer extra alert op mijn lichaam. Door die berichten ben ik ook extra gespannen voor komend weekend trouwens. Als er maar niemand ziek wordt/is/is geweest...
Salle, je klinkt steeds positiever. Het gaat echt de goede kant op met je he? Dat deze "ziekte" ook zijn voordelen hebt ontdek ik ook steeds meer. Ik let ook veel meer op de kleinere dingen in het leven en die zijn eigenlijk ook heel belangrijk. Zat gisterochtend met mijn vader in de auto en toen merkte ik opeens de zonsopkomst op, ik genoot helemaal terwijl ik daar normaal niet echt bij stilsta. Ben je al begonnen aan de hypericum?
Madamemicmac, is je huis alweer helemaal opgewarmd? En ben je weer wat rustiger?
Juliahier, ik vind het knap hoe je de opbouw van de AD aanpakt! Ik was die eerste weken enorm in de stress en als de dood voor veel bijwerkingen die ik dan ook uiteraard allemaal had/zogenaamd voelde. Ik ben er nog niet uit qua ophogen. Slik nog steeds 10mg. per dag en heb besloten het gesprek met de psychiater af te wachten. De ene dag denk ik dat het wel lukt zo, maar soms heb ik ook wel het idee dat een aantal mg. hoger misschien wel goed is. Maarja, die stap zetten vind ik weer zo moeilijk omdat ik weer bang ben voor die stomme bijwerkingen!
Wel balen van die paniek. Het kan inderdaad komen door de opbouw van de AD hoor. Ik was in de eerste 2 weken ook veel onrustiger. Maar dat ging gelukkig ook weer snel over.
Shivaatje, herkenbaar die angst om flauw te vallen! Is dat je enige angst? En waar heb je daar allemaal last van? Het klopt dat je niet kunt flauwvallen als je bloeddruk hoog is, maar toch zeggen de meeste artsen weer dat je door hyperventilatie flauw kúnt vallen. Ik snap dus ook niet echt hoe dat kan. Maar zoals jou therapeut het uitlegt, klinkt ook wel erg logisch. Mijn psychosomatische therapeut koppelt ook alles aan de "oer"krachten. Ze vergelijkt mijn paniek dan met dieren die voor de keuze staan om te vechten of vluchten. Ik vind het meer dan logisch klinken, en het stelt me ook gerust!
Elize_, ik vind het knap dat je gewoon door werkt! Ondanks dat je er extra hard voor moet vechten; je doet het wel gewoon en geeft dus niet aan je angst toe. Dat afwezige gevoel ken ik maar al te goed en het is echt heel vervelend! Het stomme is dat als ik het heb ik denk van: Oh, hier is dat rot gevoel weer, als het maar niet erger wordt! En natuurlijk wordt het dan erger en ga ik ook voor dat ik ergens naar toe moet denken van: Als ik dat gevoel maar niet krijg! En hoppa daar is het weer! Mijn therapeut vertelde dat je hersens eigenlijk het woord "niet" niet kennen. Dus als je zegt: Als ik dat gevoel maar niet krijg! Denken je hersenen in feite: Als ik dat gevoel maar krijg! Daarom moet je dus niet denken dat je iets maar niet krijgt, maar het omdraaien en tegen jezelf zeggen: Het komt goed, het is veilig. Het klinkt natuurlijk erg makkelijk, ik ga ook nog regelmatig de fout in maar het geeft wel meer vertrouwen.
Hier gaat alles redelijk. Ben blij dat ik weer zo ver ben dat ik de deur uit ga zonder veel angst. Ik kan mezelf steeds meer tot dingen verzetten en dat is fijn. Ben alleen wel erg gespannen voor komend weekend. Heb zondag een brunch met de familie van mijn vriend. Ik ga dus weer naar mijn vriend met de bus, en zondag naar die brunch met de trein. Vorige keer had ik erg veel last van paniek in de bus toen ik met mijn vriend naar zijn ouders ging. (Dus niet het lange stuk wat ik alleen reis naar mijn vriend toe) Ik ben nu erg bang dat het weer niet goed gaat. Ik weet dat ik me daar niet op moet focussen, maar de gedachtes sluipen steeds maar binnen. Voor de brunch zelf ben ik niet eens zo gespannen. Het is een leuke familie en ze weten van mijn angsten af. We zitten met alleen die familie in een zaaltje, dus ook geen vreemde mensen erbij. Het is dus vooral het reizen er naar toe en terug waar ik tegen op zie.
Verder heb ik morgen een gesprek bij een uitzendbureau! Ze zoeken tijdelijk postbezorgers voor hier in de buurt. 5 dagen in de week met max. 5 uur per dag. Lekker buiten werken en dus geen hele dagen. Ik hoop dat het lukt morgen! Vind het wel spannend om weer te gaan werken, maar ik ben er wel klaar voor. Het is dicht bij huis, en ik heb ook nog genoeg tijd voor mezelf elke dag. Dan kan ik ook eindelijk weer wat gaan sparen!
Nu ben ik wel een beetje onrustig trouwens. Ik hoor overal om me heen mensen die buikgriep hebben en dan natuurlijk zeggen; ja het heerst en blablabla. En dan komt die stomme emetofobie weer boven en ben ik weer extra alert op mijn lichaam. Door die berichten ben ik ook extra gespannen voor komend weekend trouwens. Als er maar niemand ziek wordt/is/is geweest...
donderdag 16 december 2010 om 17:18
Shivaatje, flauwval gevoel heb ik gelukkig niet. Maar kan dus ook niet...das mooi.
Elize, hoe ging het bij de schoonheidsspec?
Chocolate, je klinkt sterk! En solliciteren?! Klinkt harstikke goed. Enne..lekker in de buitenlucht, maar met dit weer de afgelopen tijd.
Het huis is weer warm. En ik ben ongesteld geworden. Wat een verschil van dag en nacht! Voelde me de laatste dagen onzeker en onrustig en voelde het vandaag zo plaatsmaken voor vechtlust en kracht. Hormonen doen toch ook wel wat. Nu kijken of ik met de pil doorga of stop. Ik denk nog een maand of 2 aankijken...
Zaterdag naar de bioscoop, kijken hoe dat gaat. Lekker druk.
Elize, hoe ging het bij de schoonheidsspec?
Chocolate, je klinkt sterk! En solliciteren?! Klinkt harstikke goed. Enne..lekker in de buitenlucht, maar met dit weer de afgelopen tijd.
Het huis is weer warm. En ik ben ongesteld geworden. Wat een verschil van dag en nacht! Voelde me de laatste dagen onzeker en onrustig en voelde het vandaag zo plaatsmaken voor vechtlust en kracht. Hormonen doen toch ook wel wat. Nu kijken of ik met de pil doorga of stop. Ik denk nog een maand of 2 aankijken...
Zaterdag naar de bioscoop, kijken hoe dat gaat. Lekker druk.
donderdag 16 december 2010 om 17:27
Ik heb ook altijd een paar dagen voor ik ongesteld word meer last van onrust enzo! Alleen dat is pas echt over als ik niet meer ongesteld ben. Maar hormonen kunnen je inderdaad flink van slag maken 
Ik belde vanmorgen even met KPN omdat ik mijn bundel wilde aanpassen omdat ik steeds buiten de bundel zit en me dat nogal veel kost per maand. Werd me verteld dat ik een goede klant bij ze ben en bij wijziging van mijn abonnement een gratis telefoon krijg en het eerste jaar 50% korting krijg! Nu dus wachten op een nieuwe telefoon. Ik ben eigenlijk niet zo van die high-tech telefoons, maar krijg er nu dus wel een met internet en qwerty-toetsenbord enzo, ben benieuwd!
En vanmiddag kreeg ik een mailtje dat ik een make-up pakket twv. 79 euro heb gewonnen! Was helemaal vergeten dat ik met een actie mee had gedaan
In principe dus een leuke dag, maar op de een of andere manier dúrf ik niet blij te zijn. Bang om dan weer een tegenslag te krijgen. Ik zou het het liefst willen vieren, maar ik durf het gewoon niet...Herkenbaar?
Ik belde vanmorgen even met KPN omdat ik mijn bundel wilde aanpassen omdat ik steeds buiten de bundel zit en me dat nogal veel kost per maand. Werd me verteld dat ik een goede klant bij ze ben en bij wijziging van mijn abonnement een gratis telefoon krijg en het eerste jaar 50% korting krijg! Nu dus wachten op een nieuwe telefoon. Ik ben eigenlijk niet zo van die high-tech telefoons, maar krijg er nu dus wel een met internet en qwerty-toetsenbord enzo, ben benieuwd!
En vanmiddag kreeg ik een mailtje dat ik een make-up pakket twv. 79 euro heb gewonnen! Was helemaal vergeten dat ik met een actie mee had gedaan
In principe dus een leuke dag, maar op de een of andere manier dúrf ik niet blij te zijn. Bang om dan weer een tegenslag te krijgen. Ik zou het het liefst willen vieren, maar ik durf het gewoon niet...Herkenbaar?
donderdag 16 december 2010 om 17:30
vrijdag 17 december 2010 om 10:24
Angst flauw te vallen herken ik zelf niet alhoewel mijn angst er wel wat van weg heeft denk ik. Ik heb namelijk ook epilepsie en elke keer denk ik weer dat ik een epileptische aanval ga krijgen bij een paniekaanval. Zo suf, trap er elke keer weer in. Terwijl ik dus al, even rekenen, ruim 6 jaar geen aanval heb gehad. Lekker logisch dus haha. Psych zei, en dat klopt in mijn geval erg en misschien wel herkenbaar voor sommigen van jullie, dat het vooral de angst is om controle te verliezen (bij mij dus controleverlies door een aanval maar geldt natuurlijk ook voor bijv flauwvallen)
Elize: Hoe was het bij de schoonheidsspecialiste? Werkse vandaag!
Madame: Oeh gezelig naar de bios. Alvast heel veel plezier.
Chocolate: Lekkere meevallers dus gehad gisteren, altijd leuk. En wat super dat je gaat solliciteren, dat je daar weer aan toe bent. Goed man! En veel succes bij je gesprek vandaag.
Gisteren een redelijke dag gehad, wel onrustig/hartkloppingen maar geen paniekaanval. Joehoe!
's Morgens moest ik naar de gynaecoloog en dat vond ik doodeng *help, zomaar van huis weg* Maar t ging gewoon goed natuurlijk dus die zet ik weer op mijn lijstje met dingen die goed gingen, als oppepper voor mezelf.
Heb met mezelf afgesproken dat ik vandaag de boel de boel laat, vriend is aan het werk en dochter naar de opvang dus de hele dag voor mezelf. Ga straks lekker uitgebreid in bad, beetje forummen, boek lezen etc. Gewoon een verwendagje, van niets moet maar alles mag.
Verder voor t weekend weinig spannends in petto. We gaan sowieso even grote schoonmaak houden en heel veel opruimen. t Is een zootje hier!
Jullie nog plannen?
Elize: Hoe was het bij de schoonheidsspecialiste? Werkse vandaag!
Madame: Oeh gezelig naar de bios. Alvast heel veel plezier.
Chocolate: Lekkere meevallers dus gehad gisteren, altijd leuk. En wat super dat je gaat solliciteren, dat je daar weer aan toe bent. Goed man! En veel succes bij je gesprek vandaag.
Gisteren een redelijke dag gehad, wel onrustig/hartkloppingen maar geen paniekaanval. Joehoe!
's Morgens moest ik naar de gynaecoloog en dat vond ik doodeng *help, zomaar van huis weg* Maar t ging gewoon goed natuurlijk dus die zet ik weer op mijn lijstje met dingen die goed gingen, als oppepper voor mezelf.
Heb met mezelf afgesproken dat ik vandaag de boel de boel laat, vriend is aan het werk en dochter naar de opvang dus de hele dag voor mezelf. Ga straks lekker uitgebreid in bad, beetje forummen, boek lezen etc. Gewoon een verwendagje, van niets moet maar alles mag.
Verder voor t weekend weinig spannends in petto. We gaan sowieso even grote schoonmaak houden en heel veel opruimen. t Is een zootje hier!
Jullie nog plannen?
vrijdag 17 december 2010 om 22:03
Haaii iedereen,
bij de schoonheidsspecialiste ging het goed! Erheen rijden ging ook erg goed!
En ik heb weer lekker weekend! Vandaag de stad (ondanks het weer) in geweest met mn man, naar de opticien geweest en lekker een broodje gegeten.
Morgen sporten en naar Amsterdam naar een (klein) optreden, hopen dat dat lukt!
Zondag zoals altijd naar de kerk en daarna naar familie, gezellig!!
En dan weer aan het werk, blijft moeilijk..hoop dat het elke weer weer beter gaat!
@chocolat: goede opmerking, je brein kent het wordt niet niet.
en sterkte zondag! helpt het misschien om iemand te bellen?? die ook van je angsten weet...dat help mij altijd!
@shivaatje, mijn angst is ook om flauw te vallen, is eigenlijk een van mn grootste angsten, maar dan ben ik nu dus heel erg aan het aanvechten met mn therapeut.
@madame: veel plezier zaterdag!
@julia, logisch dat je die angst hebt voor epilepsie aanval, je lijf heeft je in het verleden wel in de steek gelaten, logisch dat je dat dan weer moet terugwinnen.
En je hebt gelijk dat onze bij onze angsten het grootste probleem is dat we de controle willen verliezen.
En bij mij is dat flauwvallen, of dood neervallen maar ja dat is dan iets verder van mn bed show..
bij de schoonheidsspecialiste ging het goed! Erheen rijden ging ook erg goed!
En ik heb weer lekker weekend! Vandaag de stad (ondanks het weer) in geweest met mn man, naar de opticien geweest en lekker een broodje gegeten.
Morgen sporten en naar Amsterdam naar een (klein) optreden, hopen dat dat lukt!
Zondag zoals altijd naar de kerk en daarna naar familie, gezellig!!
En dan weer aan het werk, blijft moeilijk..hoop dat het elke weer weer beter gaat!
@chocolat: goede opmerking, je brein kent het wordt niet niet.
en sterkte zondag! helpt het misschien om iemand te bellen?? die ook van je angsten weet...dat help mij altijd!
@shivaatje, mijn angst is ook om flauw te vallen, is eigenlijk een van mn grootste angsten, maar dan ben ik nu dus heel erg aan het aanvechten met mn therapeut.
@madame: veel plezier zaterdag!
@julia, logisch dat je die angst hebt voor epilepsie aanval, je lijf heeft je in het verleden wel in de steek gelaten, logisch dat je dat dan weer moet terugwinnen.
En je hebt gelijk dat onze bij onze angsten het grootste probleem is dat we de controle willen verliezen.
En bij mij is dat flauwvallen, of dood neervallen maar ja dat is dan iets verder van mn bed show..
vrijdag 17 december 2010 om 23:12
Pff, even gestress hier hoor! Ben eigenlijk de hele dag al vreselijk onrustig, voel me helemaal niet lekker! Vanmiddag moest ik weer oppassen, en jawel hoor; 4 van de 5 kinderen ziek! 1 had echt buikgriep, 2 hadden vooral buikpijn en waren hangerig en 1 was enorm verkouden en ook hangerig. Ik ben nu dus vreselijk bang dat ze me hebben aangestoken en dus buikgriep krijg. Ik durf niet veel meer te eten, en ben me steeds weer bewust van mijn lichaam. Morgen moet ik dus naar mijn vriend, met de bus. En zondag is die brunch met zijn familie. Ik ben nu zo onrustig dat ik zeg; ik ga niet. Maar ik wil wel. Want ik weet wel dat ik niet per sé ziek hoef te worden, alleen dat stomme stemmetje blijft me maar pesten met onrustige gedachtes!
Ik heb "geluk" dat het zulk weer is. Ten eerste omdat ik daar op de een of andere manier altijd rustiger van word, maar ook omdat er een kans is dat er geen bussen rijden. Ik moet zondagavond weer terug, en het schijnt dan weer erg te gaan sneeuwen. Klinkt raar, maar stiekem hoop ik daar dan op, zodat er dan een "geldige" reden is om niet te gaan. Ik vind het ook heel egoïstisch eigenlijk. Maar zoiets stelt me weer wat gerust...
Juliahier, klopt bij mij heel erg, dat van angst voor controleverlies. Ik heb ook geen specifieke angst zoals alleen maar voor overgeven of flauwvallen, maar ben eigenlijk bang voor alles waarbij ik de controle kan verliezen. Stom he, dat we altijd de touwtjes maar in handen moeten hebben? Het zou misschien wel enorm veel rust geven dat niet altijd te moeten...
Elize_, De hele familie met wie de brunch is weet van mijn angsten. Iemand bellen is dus dan niet nodig. Al doe ik het wel eens hoor als ik onrustig ben!
Pff, nu maar naar bed. Mijn darmen zijn op hol geslagen van de stress
Ik heb "geluk" dat het zulk weer is. Ten eerste omdat ik daar op de een of andere manier altijd rustiger van word, maar ook omdat er een kans is dat er geen bussen rijden. Ik moet zondagavond weer terug, en het schijnt dan weer erg te gaan sneeuwen. Klinkt raar, maar stiekem hoop ik daar dan op, zodat er dan een "geldige" reden is om niet te gaan. Ik vind het ook heel egoïstisch eigenlijk. Maar zoiets stelt me weer wat gerust...
Juliahier, klopt bij mij heel erg, dat van angst voor controleverlies. Ik heb ook geen specifieke angst zoals alleen maar voor overgeven of flauwvallen, maar ben eigenlijk bang voor alles waarbij ik de controle kan verliezen. Stom he, dat we altijd de touwtjes maar in handen moeten hebben? Het zou misschien wel enorm veel rust geven dat niet altijd te moeten...
Elize_, De hele familie met wie de brunch is weet van mijn angsten. Iemand bellen is dus dan niet nodig. Al doe ik het wel eens hoor als ik onrustig ben!
Pff, nu maar naar bed. Mijn darmen zijn op hol geslagen van de stress
