Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 14:25
quote:rider schreef op 25 januari 2011 @ 10:38:
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Niet mee eens!
Er worden al voorbeelden genoeg genoemd van geen keuze in de scheiding hebben en toch ook geen bedreiging vormende vader, dus ik noem er niet nog een. Maar wat kortzichtig om dit hier zo te stellen, want ook als je gescheiden bent kun je het belang van je kinderen voor alles stellen. En juist deze TO moet ook deze kant van de medaille horen, want ze opent hier natuurlijk niet voor niets een topic over.
TO: goed dat je er zo over nadenkt en je bewust bent van het verdriet van zijn kinderen. En wat jou rol hierin kan zijn.
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Niet mee eens!
Er worden al voorbeelden genoeg genoemd van geen keuze in de scheiding hebben en toch ook geen bedreiging vormende vader, dus ik noem er niet nog een. Maar wat kortzichtig om dit hier zo te stellen, want ook als je gescheiden bent kun je het belang van je kinderen voor alles stellen. En juist deze TO moet ook deze kant van de medaille horen, want ze opent hier natuurlijk niet voor niets een topic over.
TO: goed dat je er zo over nadenkt en je bewust bent van het verdriet van zijn kinderen. En wat jou rol hierin kan zijn.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:27
Joh, 'onze' had niet gevraagd om te gaan skiën, maar na flink wat drama toch de skiklas in en nu wil hij niet meer anders. Het kostte moeite en hij vond de eerste drie dagen verschrikkelijk, maar wat ben ik blij dat we het hebben gedaan. Hij is helemaal opgebloeid omdat hij een sport heeft gevonden die hij leuk vindt en waar hij goed in is. Een stabiele thuissituatie is misschien straks nog veel beter dan het gelogeer nu. Dat kan ook hè.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:28
Nee ik ben geen ervaringsdeskundige. Mijn ouders zijn welliswaar gescheiden toen ik 5 was, maar mijn vader kwam elke avond bij ons, at mee, bleef een uurtje en ging naar zijn vriendin. Godzijdank hebben wij daar niet hoeven wonen en hebben mijn ouders het heel verstandig opgelost, al is het vreselijk zwaar geweest voor mijn moeder om de man elke dag te zien die haar had verlaten voor een andere vrouw (die overigens geen kinderen had) Dat deed ze voor de kinderen, zetten haar eigen gevoelens opzij.
Ik ben van mening dat als je besloten hebt kinderen te krijgen jezelf daar ook voor opzij moet zetten, jouw tijd komt wel weer. Kinderen voor alles! Zet je eigen liefdesleven maar even op pauze.
Ik ben van mening dat als je besloten hebt kinderen te krijgen jezelf daar ook voor opzij moet zetten, jouw tijd komt wel weer. Kinderen voor alles! Zet je eigen liefdesleven maar even op pauze.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:35
dinsdag 25 januari 2011 om 14:36
quote:Evenaar schreef op 25 januari 2011 @ 14:33:
Bovendien: je wil kinderen toch een voorbeeld geven van hoe een succesvolle relatie ook kan zijn?*kuch* een succesvolle relatie valt of staat ook met kinderen die zich daar prettig bij voelen, anders zien zij dat niet als een succesvolle relatie *kuch*
Bovendien: je wil kinderen toch een voorbeeld geven van hoe een succesvolle relatie ook kan zijn?*kuch* een succesvolle relatie valt of staat ook met kinderen die zich daar prettig bij voelen, anders zien zij dat niet als een succesvolle relatie *kuch*
dinsdag 25 januari 2011 om 15:02
quote:Evenaar schreef op 25 januari 2011 @ 14:09:
@fashionvictim: zorgvuldig en weloverwogen is iets anders dan 'altijd doen wat het kind wil'.
Ik heb nog niet bijgelezen, dus misschien zijn de vragen al beantwoord, maar tussen de regels door krijg ik de indruk dat de scheiding van de ouders nog niet zo heel erg lang een feit is (ik gok een jaar of 2-3) en dat in die korte tijd er al heel snel sprake was van een relatie met TO, gezien de vergevorderde samenwoonplannen en de manier waarop zij ingeburgerd is in het leven van de vader.
Dat vind ik van die vader verre van zorgvuldig of weloverwogen, de kinderen hebben dan feitelijk nauwelijks de tijd gehad om te wennen aan een leven met hun moeder en een leven met hun vader apart.
Natuurlijk hoef je niet altijd te doen wat je kind wil, maar als ouder heb je de plicht om gewoon stabiliteit aan je kinderen te bieden en als dat alleen kan door een stiefmoeder dat vóór je te laten doen, dan vind ik je absoluut geen zorgvuldige, verantwoordelijke vader. Ja, voor je stiefkind wellicht, maar het komt er dan gewoon op neer dat je kennelijk zonder vrouw aan je zijde niet eens een vader voor je kinderen kunt zijn.
@fashionvictim: zorgvuldig en weloverwogen is iets anders dan 'altijd doen wat het kind wil'.
Ik heb nog niet bijgelezen, dus misschien zijn de vragen al beantwoord, maar tussen de regels door krijg ik de indruk dat de scheiding van de ouders nog niet zo heel erg lang een feit is (ik gok een jaar of 2-3) en dat in die korte tijd er al heel snel sprake was van een relatie met TO, gezien de vergevorderde samenwoonplannen en de manier waarop zij ingeburgerd is in het leven van de vader.
Dat vind ik van die vader verre van zorgvuldig of weloverwogen, de kinderen hebben dan feitelijk nauwelijks de tijd gehad om te wennen aan een leven met hun moeder en een leven met hun vader apart.
Natuurlijk hoef je niet altijd te doen wat je kind wil, maar als ouder heb je de plicht om gewoon stabiliteit aan je kinderen te bieden en als dat alleen kan door een stiefmoeder dat vóór je te laten doen, dan vind ik je absoluut geen zorgvuldige, verantwoordelijke vader. Ja, voor je stiefkind wellicht, maar het komt er dan gewoon op neer dat je kennelijk zonder vrouw aan je zijde niet eens een vader voor je kinderen kunt zijn.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:05
Nu wel bijgelezen, ik zat er niet ver naast, dus.
Ik snap dat hele co-ouderverhaal niet zo. Co-ouderschap is toch dat je de ene helft van de tijd bij je ene ouder, en de andere helft bij de andere ouder woont? Daar is bij jullie toch helemaal geen sprake van? Ze wonen dan bij hun nieuwe stiefmoeder en stiefbroertje, dat vind ik nogal een verschil met dat je bij je váder gaat wonen.
Ik snap dat hele co-ouderverhaal niet zo. Co-ouderschap is toch dat je de ene helft van de tijd bij je ene ouder, en de andere helft bij de andere ouder woont? Daar is bij jullie toch helemaal geen sprake van? Ze wonen dan bij hun nieuwe stiefmoeder en stiefbroertje, dat vind ik nogal een verschil met dat je bij je váder gaat wonen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:07
dinsdag 25 januari 2011 om 15:12
quote:meds schreef op 25 januari 2011 @ 15:07:
eens met rider. Een scheiding is niet in het belang van de kinderen, soms heb je geen keuze omdat je partner die keuze bijvoorbeeld maakt, dat is dan jammer, maar ga zeker de boek niet opnieuw overhoop gooien door er een nieuwe stiefouder bij te halenDus papa of mama moet na een scheiding de rest van hun leven alleen blijven? Hoe leren kinderen dan ooit wat een succesvolle relatie inhoudt? Ik ben zooo blij dat mijn vader hertrouwde met een vrouw van wie hij echt hield. Door de stabiele gezinssituatie die zij mij hebben geboden, weet ik nu wél wat een goede relatie is, wat liefde tussen twee mensen is etc.
eens met rider. Een scheiding is niet in het belang van de kinderen, soms heb je geen keuze omdat je partner die keuze bijvoorbeeld maakt, dat is dan jammer, maar ga zeker de boek niet opnieuw overhoop gooien door er een nieuwe stiefouder bij te halenDus papa of mama moet na een scheiding de rest van hun leven alleen blijven? Hoe leren kinderen dan ooit wat een succesvolle relatie inhoudt? Ik ben zooo blij dat mijn vader hertrouwde met een vrouw van wie hij echt hield. Door de stabiele gezinssituatie die zij mij hebben geboden, weet ik nu wél wat een goede relatie is, wat liefde tussen twee mensen is etc.
dinsdag 25 januari 2011 om 15:14
Mijn vriend is 3 jaar gescheiden nu en ik ben de eerste partner die bij zijn kinderen geïntroduceerd is.
Zijn kinderen zijn na de scheiding bij hun moeder gaan wonen en hebben sinds die tijd een omgangsregeling met hun vader.
Ik lees wat jullie schrijven en laat het op me inwerken. Denk er over na en ga het met mijn vriend bespreken.
Mijn vriend werkt overigens wel, maar is op dit moment niet in de positie om minder te gaan werken omdat hij dan financieel niet uitkomt met zijn huidige vaste lasten.
Als wij gaan samenwonen en mijn inkomen komt erbij (en ja, dat plaatje hebben we al goed doorgerekend met kortingen/toeslagen die bij mij verdwijnen), dan kan hij wel minder gaan werken, waardoor hij er meer voor zijn kinderen kan zijn.
Zijn kinderen zijn na de scheiding bij hun moeder gaan wonen en hebben sinds die tijd een omgangsregeling met hun vader.
Ik lees wat jullie schrijven en laat het op me inwerken. Denk er over na en ga het met mijn vriend bespreken.
Mijn vriend werkt overigens wel, maar is op dit moment niet in de positie om minder te gaan werken omdat hij dan financieel niet uitkomt met zijn huidige vaste lasten.
Als wij gaan samenwonen en mijn inkomen komt erbij (en ja, dat plaatje hebben we al goed doorgerekend met kortingen/toeslagen die bij mij verdwijnen), dan kan hij wel minder gaan werken, waardoor hij er meer voor zijn kinderen kan zijn.
dinsdag 25 januari 2011 om 15:26
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 14:13:
Ja, we hebben het de kinderen gevraagd hoe ze het vinden. We vragen heel geregeld wat ze leuk vinden, wat ze niet leuk vinden, of er iets is wat ze graag anders zouden willen zien, of we ze ergens mee kunnen helpen.
De reden waarom ik dat vroeg, is dat kinderen, zéker na een scheiding, geneigd zijn sociaal wenselijke antwoorden te geven. Als je vraagt wat ze ergens van vinden, zullen ze dus misschien leuk zeggen, terwijl ze het eigenlijk niks vinden. Vaak durven ze hun bezwaren of kritiek niet te uiten uit angst de ouder (nog verder) van ze te verwijderen. (Het is anders als ze uit zichzelf zeggen dat ze het graag willen. Ik zou dit ook niet willen afleiden uit het feit dat ze blij zijn met hun nieuwe kamer, want tegelijkertijd kunnen ze toch verdrietig zijn over iets anders.)
Want wat gebeurt er als hij zou zeggen: ik vind het niks, ik wil het niet? Weet hij dat? Als duidelijk is dat het toch al besloten is, heeft het weinig zin zijn mening te geven. Als niet duidelijk wat er dan gebeurt, is het voor hem eng om zijn mening te geven (want wat dan? wordt zijn vader kwaad? krijgt hij ruzie met mama, of met jou?).
Duidelijk zijn over zijn rol in het verhaal en waarom je zijn mening vraagt, kan helpen. Je kan bv. uitleggen: dit is een beslissing die wij als volwassenen gaan nemen, we praten daarover natuurlijk ook met mama, en wij willen heel graag jullie mening horen. Die is voor ons heel belangrijk. En dan nemen we een besluit.
Dan weten ze waar het op staat: ze mogen hun mening geven, jullie nemen die serieus, maar zij besluiten niet, dat doen jullie. Het is niet zo handig om te vragen naar hun mening zonder hier duidelijk over te zijn en vervolgens toch je plan te trekken. Ze kunnen dan het gevoel krijgen dat jullie geen rekening met hen houden (waarom vraag je het dan?). Als je iets anders besluit dan zij hadden gehoopt, dan moet je uiteraard uitleggen waarom en ook uitleggen hoe hun belang, zoals je dat als ouder ziet, daarin meespeelt.
Ik denk toch dat het zaak is uit te vinden wat de jongen precies dwarszit in het samenwonen.
Ja, we hebben het de kinderen gevraagd hoe ze het vinden. We vragen heel geregeld wat ze leuk vinden, wat ze niet leuk vinden, of er iets is wat ze graag anders zouden willen zien, of we ze ergens mee kunnen helpen.
De reden waarom ik dat vroeg, is dat kinderen, zéker na een scheiding, geneigd zijn sociaal wenselijke antwoorden te geven. Als je vraagt wat ze ergens van vinden, zullen ze dus misschien leuk zeggen, terwijl ze het eigenlijk niks vinden. Vaak durven ze hun bezwaren of kritiek niet te uiten uit angst de ouder (nog verder) van ze te verwijderen. (Het is anders als ze uit zichzelf zeggen dat ze het graag willen. Ik zou dit ook niet willen afleiden uit het feit dat ze blij zijn met hun nieuwe kamer, want tegelijkertijd kunnen ze toch verdrietig zijn over iets anders.)
Want wat gebeurt er als hij zou zeggen: ik vind het niks, ik wil het niet? Weet hij dat? Als duidelijk is dat het toch al besloten is, heeft het weinig zin zijn mening te geven. Als niet duidelijk wat er dan gebeurt, is het voor hem eng om zijn mening te geven (want wat dan? wordt zijn vader kwaad? krijgt hij ruzie met mama, of met jou?).
Duidelijk zijn over zijn rol in het verhaal en waarom je zijn mening vraagt, kan helpen. Je kan bv. uitleggen: dit is een beslissing die wij als volwassenen gaan nemen, we praten daarover natuurlijk ook met mama, en wij willen heel graag jullie mening horen. Die is voor ons heel belangrijk. En dan nemen we een besluit.
Dan weten ze waar het op staat: ze mogen hun mening geven, jullie nemen die serieus, maar zij besluiten niet, dat doen jullie. Het is niet zo handig om te vragen naar hun mening zonder hier duidelijk over te zijn en vervolgens toch je plan te trekken. Ze kunnen dan het gevoel krijgen dat jullie geen rekening met hen houden (waarom vraag je het dan?). Als je iets anders besluit dan zij hadden gehoopt, dan moet je uiteraard uitleggen waarom en ook uitleggen hoe hun belang, zoals je dat als ouder ziet, daarin meespeelt.
Ik denk toch dat het zaak is uit te vinden wat de jongen precies dwarszit in het samenwonen.
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:31
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 14:21:
En ook vanuit onze naaste omgeving (wederzijdse ouders, moeder van de kinderen) horen we juist dat we wel degelijk heel zorgvuldig met de belangen van de kinderen om gaan. En dit is het allerbelangrijkste in het verhaal. Dat alle partijen goed en respectvol met elkaar omgaan en met elkaar communiceren.
En ook vanuit onze naaste omgeving (wederzijdse ouders, moeder van de kinderen) horen we juist dat we wel degelijk heel zorgvuldig met de belangen van de kinderen om gaan. En dit is het allerbelangrijkste in het verhaal. Dat alle partijen goed en respectvol met elkaar omgaan en met elkaar communiceren.
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:34
quote:Evenaar schreef op 25 januari 2011 @ 14:27:
Een stabiele thuissituatie is misschien straks nog veel beter dan het gelogeer nu. Dat kan ook hè.Co-ouderschap is een stuk meer gesleep dan weekendjes logeren. Het is onrustiger voor kinderen dan bij één ouder inwonen (naast de voordelen die het heeft).
Een stabiele thuissituatie is misschien straks nog veel beter dan het gelogeer nu. Dat kan ook hè.Co-ouderschap is een stuk meer gesleep dan weekendjes logeren. Het is onrustiger voor kinderen dan bij één ouder inwonen (naast de voordelen die het heeft).
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:38
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 14:30:
Co-ouderschap kan pas als mijn vriend en ik onze financiën samen brengen. Alleen heeft mijn vriend de financiële mogelijkheden niet.
Samenwonen is één manier om co-ouderschap te realiseren, natuurlijk niet de enige. Het is wel de enige waar jullie je op richten. Ik denk dat je daar een onderscheid in moet maken. Het besluit is toch al genomen? Dan is co-ouderschap meer een prettige bijkomstigheid dan de hoofdreden, toch? Anders had je vriend allang andere opties benut om co-ouderschap te hebben (wat zeg ik, direct bij de scheiding al)?
Niet vervelend bedoeld hoor, gewoon om de argumenten duidelijk te krijgen
Co-ouderschap kan pas als mijn vriend en ik onze financiën samen brengen. Alleen heeft mijn vriend de financiële mogelijkheden niet.
Samenwonen is één manier om co-ouderschap te realiseren, natuurlijk niet de enige. Het is wel de enige waar jullie je op richten. Ik denk dat je daar een onderscheid in moet maken. Het besluit is toch al genomen? Dan is co-ouderschap meer een prettige bijkomstigheid dan de hoofdreden, toch? Anders had je vriend allang andere opties benut om co-ouderschap te hebben (wat zeg ik, direct bij de scheiding al)?
Niet vervelend bedoeld hoor, gewoon om de argumenten duidelijk te krijgen
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 15:53
Dubiootje, dit is exact wat we de kinderen zeggen: wij beslissen, maar zij bepalen wel mede het tempo. We vertellen ze (m.n. de oudste) dat als het aan ons ligt, wij het liefst (bij deze van spreken) morgen al zouden gaan samenwonen, maar juist omdat we rekening met hen willen houden, dat we hier nog mee wachten. Dat we het heel belangrijk vinden dat zij zich hier ook goed bij voelen en dat we willen helpen waar we helpen kunnen.
T.a.v. de uitspraken van de kinderen: zijn oudste vraagt inderdaad uit zichzelf, spontaan, of wij langs willen komen/blijven logeren.
Ze weten dat ze met alles bij ons terecht kunnen. Mijn vriend wordt nooit kwaad (uberhaupt niet snel, maar zeker niet over dit type dingen). Hij vertelt ze ook dat hetgeen wat zij voelen (angst, boosheid, jaloezie) goed is. Zij voelen dit zo, dus kan het per definitie niet verkeerd zijn. Gevoelens kunnen nooit verkeerd zijn. Als zij dit zo ervaren, dan ervaren ze dit zo. Dus boos worden gebeurt niet.
Gelukkig weten ze dit ook en praten ze vrij uit over wat ze bezighoudt. We stimuleren hen hier ook in, proberen niet te pushen of te trekken, maar proberen ze uit zichzelf te laten vertellen wat er in ze omgaat.
Wij hebben zelf de indruk dat het goed gaat, onder de omstandigheden.
Desalniettemin heeft de moeder van de kinderen de oudste gevraagd of hij het prettig vindt om er eens met een neutrale buitenstaander over te praten. Hij gaf aan dat hij dit wel fijn zou vinden, dus op korte termijn krijgt hij hier professionele begeleiding bij.
T.a.v. de uitspraken van de kinderen: zijn oudste vraagt inderdaad uit zichzelf, spontaan, of wij langs willen komen/blijven logeren.
Ze weten dat ze met alles bij ons terecht kunnen. Mijn vriend wordt nooit kwaad (uberhaupt niet snel, maar zeker niet over dit type dingen). Hij vertelt ze ook dat hetgeen wat zij voelen (angst, boosheid, jaloezie) goed is. Zij voelen dit zo, dus kan het per definitie niet verkeerd zijn. Gevoelens kunnen nooit verkeerd zijn. Als zij dit zo ervaren, dan ervaren ze dit zo. Dus boos worden gebeurt niet.
Gelukkig weten ze dit ook en praten ze vrij uit over wat ze bezighoudt. We stimuleren hen hier ook in, proberen niet te pushen of te trekken, maar proberen ze uit zichzelf te laten vertellen wat er in ze omgaat.
Wij hebben zelf de indruk dat het goed gaat, onder de omstandigheden.
Desalniettemin heeft de moeder van de kinderen de oudste gevraagd of hij het prettig vindt om er eens met een neutrale buitenstaander over te praten. Hij gaf aan dat hij dit wel fijn zou vinden, dus op korte termijn krijgt hij hier professionele begeleiding bij.
