Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 23 januari 2011 om 09:54
Hoi meiden,
Af en toe lees ik mee met dit topic. En ik zou wel graag mee willen schrijven.
Ik heb nu 4 jaar anorexia en ik ben nu iets langer dan een jaar in behandeling bij een hele fijne psychologe, daarvoor kliniek etc maar dat werkte niet.
Alleen, het gaat zo langzaam. Het lijkt zo vaak alsof elke dag net zo is als de dag ervoor. Ik heb het idee dat ik in een soort donkere cocon leef, en dat ik daar gewoon nooit uit ga komen.
Nou lekker zwartgallig. Maar ik zou graag willen weten, of iemand dat herkent. En of iemand mij kan vertellen dat het heus echt wel ooit wel beter wordt .
Af en toe lees ik mee met dit topic. En ik zou wel graag mee willen schrijven.
Ik heb nu 4 jaar anorexia en ik ben nu iets langer dan een jaar in behandeling bij een hele fijne psychologe, daarvoor kliniek etc maar dat werkte niet.
Alleen, het gaat zo langzaam. Het lijkt zo vaak alsof elke dag net zo is als de dag ervoor. Ik heb het idee dat ik in een soort donkere cocon leef, en dat ik daar gewoon nooit uit ga komen.
Nou lekker zwartgallig. Maar ik zou graag willen weten, of iemand dat herkent. En of iemand mij kan vertellen dat het heus echt wel ooit wel beter wordt .
zondag 23 januari 2011 om 11:49
Welkom anne!
Het wordt écht wel beter. De energie die je er nu instopt d.m.v. therapie is echt niet zomaar verloren, je bent aan het af- en opbouwen en dat kost (veel) tijd.
De therapie die je volgt, is die alleen 'fijn' of ook constructief? Ik heb het zelf gehad dat ik het op den duur fijn vond om met de therapeute te praten, maar dat ik er niet echt meer iets mee 'kon'. Daarna ben ik ook naar een andere therapeute gegaan en nu merk ik weer vooruitgang. Maar dat is natuurlijk bij iedereen anders!
Leuk dat je mee komt schrijven, ik hoop dat je er iets aan hebt! Je kan in ieder geval altijd je verhaal kwijt
x, Klontje
Het wordt écht wel beter. De energie die je er nu instopt d.m.v. therapie is echt niet zomaar verloren, je bent aan het af- en opbouwen en dat kost (veel) tijd.
De therapie die je volgt, is die alleen 'fijn' of ook constructief? Ik heb het zelf gehad dat ik het op den duur fijn vond om met de therapeute te praten, maar dat ik er niet echt meer iets mee 'kon'. Daarna ben ik ook naar een andere therapeute gegaan en nu merk ik weer vooruitgang. Maar dat is natuurlijk bij iedereen anders!
Leuk dat je mee komt schrijven, ik hoop dat je er iets aan hebt! Je kan in ieder geval altijd je verhaal kwijt
x, Klontje
zondag 23 januari 2011 om 13:47
quote:lalalaa_anne schreef op 23 januari 2011 @ 09:54:
Hoi meiden,
Af en toe lees ik mee met dit topic. En ik zou wel graag mee willen schrijven.
Ik heb nu 4 jaar anorexia en ik ben nu iets langer dan een jaar in behandeling bij een hele fijne psychologe, daarvoor kliniek etc maar dat werkte niet.
Alleen, het gaat zo langzaam. Het lijkt zo vaak alsof elke dag net zo is als de dag ervoor. Ik heb het idee dat ik in een soort donkere cocon leef, en dat ik daar gewoon nooit uit ga komen.
Nou lekker zwartgallig. Maar ik zou graag willen weten, of iemand dat herkent. En of iemand mij kan vertellen dat het heus echt wel ooit wel beter wordt .
Hoi Anne,
Welkom hier!
Je kunt echt een stuk opknappen van AN!! Als je dit topic doorleest zul je daar ook voorbeelden van tegenkomen.
Ook jij kunt eruit komen. Door AN te ontwikkelen heb je al laten zien over een ijzeren discipline te beschikken. Het is aan jou om die discipline om te buigen naar wél eten. Eten geeft je de brandstof, fysiek en geestelijk, om uit die donkere, neerwaartse spiraal te komen. Hoe dieper je gewicht daalt, hoe meer overmacht de anorexia-stem krijgt en hoe moeilijker het is om je eigen stem te horen. Jij verdwijnt als het ware onder die anorexia-deken. Maar je kunt er weer onderuit komen hoor, echt waar! Belangrijk is niet alleen om weer te gaan eten (want dat is eigenlijk alleen een middel, niet waar? een middel om aan te geven dat het niet meer gaat, een noodkreet), maar om ook te onderzoeken wát er dan teveel is, waarom je je onttrekt aan het leven. Kom je daar in je therapie aan toe? Heb je er zelf een idee over? In mijn optiek is een holistische (en nee, dat is geen zweverige alternatieve term hoor, maar betekent eigenlijk zoiets als: compleet, geheel) benadering het beste: zowel je psychische problemen als je eten aanpakken. Het een kan niet zonder het ander. Het enige "vervelende" hieraan is dat jij de sleutel bezit om eruit te komen. Jij zal een knop om moeten zetten, het hek moeten openen niet naar beneden, maar naar de weg omhoog. Dat is heel moeilijk. Zolang je er zelf niet echt achter staat is het ontzettend moeilijk om eruit te komen. Vraag jezelf eens af: is dit het leven wat ik wil blijven leiden? Altijd diepe duisternis, ellende, een zwak gevoel, niet echt deel kunnen nemen aan het leven, niet echt kunnen genieten? Of heb je andere doelen met je leven? Studie, werk, de liefde? Genieten van de kleine dingen in het leven?
Je laat je leven nu leiden door de weegschaal. Maar velen hier met mij kunnen beamen dat dat andere leven uiteindelijk veel mooier is en je veel meer oplevert.
Heel veel succes meid, je kunt het!!
Hoi meiden,
Af en toe lees ik mee met dit topic. En ik zou wel graag mee willen schrijven.
Ik heb nu 4 jaar anorexia en ik ben nu iets langer dan een jaar in behandeling bij een hele fijne psychologe, daarvoor kliniek etc maar dat werkte niet.
Alleen, het gaat zo langzaam. Het lijkt zo vaak alsof elke dag net zo is als de dag ervoor. Ik heb het idee dat ik in een soort donkere cocon leef, en dat ik daar gewoon nooit uit ga komen.
Nou lekker zwartgallig. Maar ik zou graag willen weten, of iemand dat herkent. En of iemand mij kan vertellen dat het heus echt wel ooit wel beter wordt .
Hoi Anne,
Welkom hier!
Je kunt echt een stuk opknappen van AN!! Als je dit topic doorleest zul je daar ook voorbeelden van tegenkomen.
Ook jij kunt eruit komen. Door AN te ontwikkelen heb je al laten zien over een ijzeren discipline te beschikken. Het is aan jou om die discipline om te buigen naar wél eten. Eten geeft je de brandstof, fysiek en geestelijk, om uit die donkere, neerwaartse spiraal te komen. Hoe dieper je gewicht daalt, hoe meer overmacht de anorexia-stem krijgt en hoe moeilijker het is om je eigen stem te horen. Jij verdwijnt als het ware onder die anorexia-deken. Maar je kunt er weer onderuit komen hoor, echt waar! Belangrijk is niet alleen om weer te gaan eten (want dat is eigenlijk alleen een middel, niet waar? een middel om aan te geven dat het niet meer gaat, een noodkreet), maar om ook te onderzoeken wát er dan teveel is, waarom je je onttrekt aan het leven. Kom je daar in je therapie aan toe? Heb je er zelf een idee over? In mijn optiek is een holistische (en nee, dat is geen zweverige alternatieve term hoor, maar betekent eigenlijk zoiets als: compleet, geheel) benadering het beste: zowel je psychische problemen als je eten aanpakken. Het een kan niet zonder het ander. Het enige "vervelende" hieraan is dat jij de sleutel bezit om eruit te komen. Jij zal een knop om moeten zetten, het hek moeten openen niet naar beneden, maar naar de weg omhoog. Dat is heel moeilijk. Zolang je er zelf niet echt achter staat is het ontzettend moeilijk om eruit te komen. Vraag jezelf eens af: is dit het leven wat ik wil blijven leiden? Altijd diepe duisternis, ellende, een zwak gevoel, niet echt deel kunnen nemen aan het leven, niet echt kunnen genieten? Of heb je andere doelen met je leven? Studie, werk, de liefde? Genieten van de kleine dingen in het leven?
Je laat je leven nu leiden door de weegschaal. Maar velen hier met mij kunnen beamen dat dat andere leven uiteindelijk veel mooier is en je veel meer oplevert.
Heel veel succes meid, je kunt het!!
zondag 23 januari 2011 om 14:36
@ anne: het wordt echt beter, ook al is het helaas een kwestie van heuuul veuuul geduld en leren om lief te zijn tegen jezelf . Leuk dat je mee schrijft!
@ iedereen: ik snap dus echt NIET waarom ik zo opzag tegen het wegdoen van die weegschaal. Lotte, dat kan jou ook lukken! Wat jou al wel lukt en mij nog niet is het minder streng zijn voor jezelf. Maar dat komt ook wel .
Wat raar maar ook logisch is, is dat ik het eigenlijk wat makkelijker vind om nu iets extra's te pakken, omdat ik me niet druk hoef te maken of er morgen een ons extra is bijgeplakt op de weegschaal. Ben nog maar een paar dagen ermee bezig en nu al heb ik het idee dat dit me gewoon gaat lukken!
Wat is alles toch goed .
@ iedereen: ik snap dus echt NIET waarom ik zo opzag tegen het wegdoen van die weegschaal. Lotte, dat kan jou ook lukken! Wat jou al wel lukt en mij nog niet is het minder streng zijn voor jezelf. Maar dat komt ook wel .
Wat raar maar ook logisch is, is dat ik het eigenlijk wat makkelijker vind om nu iets extra's te pakken, omdat ik me niet druk hoef te maken of er morgen een ons extra is bijgeplakt op de weegschaal. Ben nog maar een paar dagen ermee bezig en nu al heb ik het idee dat dit me gewoon gaat lukken!
Wat is alles toch goed .
zondag 23 januari 2011 om 16:25
Eh.... Pelikaan....
Betekent bovenstaande dat ik nu twéé mailtjes van je krijg?!
En LilStar, dat van die weegschaal klinkt eigenlijk wel erg goed!
Ik ben ook altijd bang dat elk extra chocolaatje zich direct vertaalt in een hoger getal op dat ding. Terwijl ik weet dat het zo niet werkt, maargoed, ik weet zoveel......
Het zou voor mij een goeie stap zijn in het hele proces, dat staat vast.
Betekent bovenstaande dat ik nu twéé mailtjes van je krijg?!
En LilStar, dat van die weegschaal klinkt eigenlijk wel erg goed!
Ik ben ook altijd bang dat elk extra chocolaatje zich direct vertaalt in een hoger getal op dat ding. Terwijl ik weet dat het zo niet werkt, maargoed, ik weet zoveel......
Het zou voor mij een goeie stap zijn in het hele proces, dat staat vast.
zondag 23 januari 2011 om 19:28
Haha Pelikaan blobt lekker door.
@ Lotte: ja idd, ik kan mezelf altijd heel realistisch toespreken en al mijn kromme gedachten weerleggen. Maar als puntje bij paaltje komt, stink ik er toch weer in en zit ik weer 'onzin' tegen mezelf te verkondigen.
Dat minder wegen komt wel , neem de tijd. Maar met sommige dingen moet je gewoon drastisch zijn (nja, dan spreek ik voor mezelf iig). Die stap komt vast nog!
He jammer... weekend is alweer bijna voorbij. Een drukke week voor de boeg, dus ik hoop dat ik alles zo kan vasthouden (voelt té goed om weer los te laten).
@ Lotte: ja idd, ik kan mezelf altijd heel realistisch toespreken en al mijn kromme gedachten weerleggen. Maar als puntje bij paaltje komt, stink ik er toch weer in en zit ik weer 'onzin' tegen mezelf te verkondigen.
Dat minder wegen komt wel , neem de tijd. Maar met sommige dingen moet je gewoon drastisch zijn (nja, dan spreek ik voor mezelf iig). Die stap komt vast nog!
He jammer... weekend is alweer bijna voorbij. Een drukke week voor de boeg, dus ik hoop dat ik alles zo kan vasthouden (voelt té goed om weer los te laten).
maandag 24 januari 2011 om 22:38
Even vertellen hoor. Ben echt wel trots op mezelf.
Ging vanmiddag weer meelopen bij mijn ortho. Ik zag er erg tegenop, omdat de laatste keer niet zo leuk was. Niemand had toen aandacht voor me, en in ongeveer drie uur tijd zag ik mijn moeizaam opgebouwde zelfvertrouwen voor mijn ogen verdampen.
Ik heb de afgelopen week dus ongeveer tien keer op het punt gestaan af te bellen. Ik ga vanaf volgende week meelopen bij de ortho in onze eigen praktijk, dus echt nódig had ik de meeloopmiddag van vandaag niet.
Maar ik wist; als ik niet ga, houd ik altijd dat vervelende gevoel over die laatste keer. En dat wilde ik niet. Met lood in m'n schoenen reed ik er vanmiddag dus naartoe.
Maar toen ik binnenstapte, had ik opeens zoiets van: krijg ook allemaal de schijt maar (pardon, maar dat dacht ik nu eenmaal). Ik ga gewoon mezelf zijn, en genieten van deze middag. Ik ben leuk genoeg, dat zegt iedereen!
En het is een súperleuke middag geworden! Gezellig en heel interessant. Met een heel goed gevoel ging ik naar huis. Ik heb dit gewoon goed afgesloten, en kan volgende week lekker beginnen in onze praktijk.
Maar het heerlijkste gevoel is nog wel, dat ik mijn angst heb overwonnen. Ik durfde niet, omdat ik bang was voor weer een domper. Ik reageerde daar zelfs lichamelijk op (erge kramp, wat ik nóóit heb). Maar ik ben moedig geweest, en jémig, wat voelt dat goed!!
Ging vanmiddag weer meelopen bij mijn ortho. Ik zag er erg tegenop, omdat de laatste keer niet zo leuk was. Niemand had toen aandacht voor me, en in ongeveer drie uur tijd zag ik mijn moeizaam opgebouwde zelfvertrouwen voor mijn ogen verdampen.
Ik heb de afgelopen week dus ongeveer tien keer op het punt gestaan af te bellen. Ik ga vanaf volgende week meelopen bij de ortho in onze eigen praktijk, dus echt nódig had ik de meeloopmiddag van vandaag niet.
Maar ik wist; als ik niet ga, houd ik altijd dat vervelende gevoel over die laatste keer. En dat wilde ik niet. Met lood in m'n schoenen reed ik er vanmiddag dus naartoe.
Maar toen ik binnenstapte, had ik opeens zoiets van: krijg ook allemaal de schijt maar (pardon, maar dat dacht ik nu eenmaal). Ik ga gewoon mezelf zijn, en genieten van deze middag. Ik ben leuk genoeg, dat zegt iedereen!
En het is een súperleuke middag geworden! Gezellig en heel interessant. Met een heel goed gevoel ging ik naar huis. Ik heb dit gewoon goed afgesloten, en kan volgende week lekker beginnen in onze praktijk.
Maar het heerlijkste gevoel is nog wel, dat ik mijn angst heb overwonnen. Ik durfde niet, omdat ik bang was voor weer een domper. Ik reageerde daar zelfs lichamelijk op (erge kramp, wat ik nóóit heb). Maar ik ben moedig geweest, en jémig, wat voelt dat goed!!
dinsdag 25 januari 2011 om 14:57
quote:Lotte35 schreef op 24 januari 2011 @ 22:38:
Maar het heerlijkste gevoel is nog wel, dat ik mijn angst heb overwonnen. Ik durfde niet, omdat ik bang was voor weer een domper. Ik reageerde daar zelfs lichamelijk op (erge kramp, wat ik nóóit heb). Maar ik ben moedig geweest, en jémig, wat voelt dat goed!!Wat goed van je! Superwoman!
Maar het heerlijkste gevoel is nog wel, dat ik mijn angst heb overwonnen. Ik durfde niet, omdat ik bang was voor weer een domper. Ik reageerde daar zelfs lichamelijk op (erge kramp, wat ik nóóit heb). Maar ik ben moedig geweest, en jémig, wat voelt dat goed!!Wat goed van je! Superwoman!
dinsdag 25 januari 2011 om 22:32
