Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 16 februari 2011 om 20:30
Hey Tsj,
Wat je hier schrijft herken ik als de beste: bang zijn om dikker te worden van iets wat in jouw ogen 'slecht' is, terwijl je diep van binnen ook wel weet dat je er eigenlijk niet dikker van word. Ik ben blij om te lezen dat je niet spuugt! Dat is alleen maar positief
Verder kan ik je het advies geven om niet te blijven in hangen in het gevoel dat het niet goed is dat je cake hebt gegeten, maar om het juist als een overwinning te zien!
Dat je straks op vakantie gaat naar een plek waar je geen controle over het eten hebt, is zeker spannend, maar ook een mooie uitdaging! Ik vind deze momenten ook altijd erg spannend en maak me er vaak drukker over, dan dat ik bij nader inzien had hoeven doen. Waarschijnlijk kun je uit allerlei etenswaren kiezen en hoef je je echt geen zorgen te maken lieve tsj! Ga in plaats daarvan maar eens heeeel erg genieten van je vakantie!
_____________
Met mij gaat het wel oké. Heb de afgelopen dagen wel veel gerommeld met eten (lees: heeel veel gesnaaid!), maar anderzijds ook mijn best gedaan om volwaardiger te eten overdag. Ook heb ik besloten om vanaf nu als lunch 3 boterhammen (of gelijkwaardige broodvervangers) te eten en om mijn avondmaaltijd groter te maken dat dat ie nu is, zodat ik mijn doel (een normaal eetpatroon) ga behalen. Spannend, maar ook een goed voornemen! Ik vind het eng, maar ik ben anderzijds ook heel erg benieuwd wat mijn lichaam gaat doen. Zal ik (weer) overgewicht gaan krijgen? Of blijf ik juist stabiel? Misschien val ik zelfs wel af... wie weet?
Morgen sta ik weer net zoals vandaag voor de klas en dat kost veel energie. Ik hoop dan ook dat het goed gaat!
Liefs
Wat je hier schrijft herken ik als de beste: bang zijn om dikker te worden van iets wat in jouw ogen 'slecht' is, terwijl je diep van binnen ook wel weet dat je er eigenlijk niet dikker van word. Ik ben blij om te lezen dat je niet spuugt! Dat is alleen maar positief
Verder kan ik je het advies geven om niet te blijven in hangen in het gevoel dat het niet goed is dat je cake hebt gegeten, maar om het juist als een overwinning te zien!
Dat je straks op vakantie gaat naar een plek waar je geen controle over het eten hebt, is zeker spannend, maar ook een mooie uitdaging! Ik vind deze momenten ook altijd erg spannend en maak me er vaak drukker over, dan dat ik bij nader inzien had hoeven doen. Waarschijnlijk kun je uit allerlei etenswaren kiezen en hoef je je echt geen zorgen te maken lieve tsj! Ga in plaats daarvan maar eens heeeel erg genieten van je vakantie!
_____________
Met mij gaat het wel oké. Heb de afgelopen dagen wel veel gerommeld met eten (lees: heeel veel gesnaaid!), maar anderzijds ook mijn best gedaan om volwaardiger te eten overdag. Ook heb ik besloten om vanaf nu als lunch 3 boterhammen (of gelijkwaardige broodvervangers) te eten en om mijn avondmaaltijd groter te maken dat dat ie nu is, zodat ik mijn doel (een normaal eetpatroon) ga behalen. Spannend, maar ook een goed voornemen! Ik vind het eng, maar ik ben anderzijds ook heel erg benieuwd wat mijn lichaam gaat doen. Zal ik (weer) overgewicht gaan krijgen? Of blijf ik juist stabiel? Misschien val ik zelfs wel af... wie weet?
Morgen sta ik weer net zoals vandaag voor de klas en dat kost veel energie. Ik hoop dan ook dat het goed gaat!
Liefs
donderdag 17 februari 2011 om 16:15
Hallo Allemaal,
Wil even kwijt dat ik heel blij ben om jullie te leren kennen, voel mij nu niet meer zo alleen. Bedankt daarvoor
Indigobleu, mooie citaat. Heb het meteen in mijn agenda geschreven.
Geniet je vandaag ook van het zonnetje?
Veerrr, Hoe is het vandaag met het eten gegaan? Goed dat je het eetpatroon gaat veranderen. Misschien doordat je anders gaat eten de spijsvertering ook anders gaat.
Hou je ons op de hoogte?
Vandaag begon ik met heel veel hoofdpijn. Gisteravond ging ik al heel duizelig naar bed. Heb toen een hand met chinese mix genomen.
Word s'nachts vaak wakker en heb dan het gevoel dat ik flauwval.
Vanmorgen havermout gegeten en toen naar mijn klanten. S'middags nadat ik de kinderen naar school had gebracht, heerlijk naar de stad geweest en heb mijzelf verwend met nieuwe spulletjes van Douglass. Heerlijk zonnetje, en toen was er even dat "blije"gevoel weer.Heb dat erg gemist!
Hoop dat jullie ook een zonnetje gehad hebben en er weer energie vanuit hebben kunnen halen.
tsj
Wil even kwijt dat ik heel blij ben om jullie te leren kennen, voel mij nu niet meer zo alleen. Bedankt daarvoor
Indigobleu, mooie citaat. Heb het meteen in mijn agenda geschreven.
Geniet je vandaag ook van het zonnetje?
Veerrr, Hoe is het vandaag met het eten gegaan? Goed dat je het eetpatroon gaat veranderen. Misschien doordat je anders gaat eten de spijsvertering ook anders gaat.
Hou je ons op de hoogte?
Vandaag begon ik met heel veel hoofdpijn. Gisteravond ging ik al heel duizelig naar bed. Heb toen een hand met chinese mix genomen.
Word s'nachts vaak wakker en heb dan het gevoel dat ik flauwval.
Vanmorgen havermout gegeten en toen naar mijn klanten. S'middags nadat ik de kinderen naar school had gebracht, heerlijk naar de stad geweest en heb mijzelf verwend met nieuwe spulletjes van Douglass. Heerlijk zonnetje, en toen was er even dat "blije"gevoel weer.Heb dat erg gemist!
Hoop dat jullie ook een zonnetje gehad hebben en er weer energie vanuit hebben kunnen halen.
tsj
zondag 20 februari 2011 om 18:08
Haha, indigo!
Maar balen joh, wel een paar goede/ minder slechte dagen gehad?
Hier anderhalve off-day gehad, structuur even kwijt geraakt, maar nu gaat het weer goed, gelukkig! Zat er even doorheen, moe, nergens zin in, tegen alles op zien, etc. Volgens mij zijn mijn hormonen ook nogal aan het opspelen en daar raak ik lichtelijk labiel van
Maar balen joh, wel een paar goede/ minder slechte dagen gehad?
Hier anderhalve off-day gehad, structuur even kwijt geraakt, maar nu gaat het weer goed, gelukkig! Zat er even doorheen, moe, nergens zin in, tegen alles op zien, etc. Volgens mij zijn mijn hormonen ook nogal aan het opspelen en daar raak ik lichtelijk labiel van
zondag 20 februari 2011 om 18:11
Ja, paar redelijke dagen gevolgd door een paar waardeloze dagen weer. Ben beetje ten einde raad op het moment, maar goed...we zullen zien.
Fijn dat het je lukt om het weer goed op te pakken. Ja, die hormonen! Dat herken ik ook wel, heb ik soms ook, alleen als het goed gaat kan ik zo'n periode herkennen en dan weer gewoon verder gaan, maar in een slechte periode loopt alles door elkaar heen. Bleeh. Nou, lekker rustig aan doen en je batterijen opladen!
Fijn dat het je lukt om het weer goed op te pakken. Ja, die hormonen! Dat herken ik ook wel, heb ik soms ook, alleen als het goed gaat kan ik zo'n periode herkennen en dan weer gewoon verder gaan, maar in een slechte periode loopt alles door elkaar heen. Bleeh. Nou, lekker rustig aan doen en je batterijen opladen!
zondag 20 februari 2011 om 18:31
quote:indigoblue schreef op 20 februari 2011 @ 18:04:
Kutterdekuttttttttt!
Oh bah!
Troost het je een beetje als ik vertel dat ik ook een paar dwaze dagen heb gehad?
Mijn hemel, wat ben ik mezelf weer tegengekomen zeg.
Ik vraag me af hoe het kan dat ik ooit zó ingewikkeld in elkaar ben gezet.....
Het komt erop neer dat ik van de kleinste dingen een drama maak, en mezelf dingen wijsmaak die niet kloppen.
Ik heb me vrijdagavond aan de deur over laten halen donateur te worden van een goed doel. Ik wilde het eigenlijk niet, maar liet me ompraten door de goedgebekte jongens. Toen ze weg waren kreeg ik spijt, en vroeg me af of ik er nog onderuit kon komen. Heb er een topic over geopend hier op het forum, waar ik goede reacties op kreeg. Maar ook verontrustende, zoals dat ze zouden kunnen frauderen met mijn rekeningnummer en handtekening.
Een 'normaal' mens zou denken: 'Goh, niet zo slim van me geweest', z'n schouders ophalen en doorgaan met leven.
Nou, ik niet hoor! Ik ben het hele weekend van slag geweest. Visioenen van leeggeplunderde bankrekeningen, dat soort dingen.
Door goede reacties in het topic en praten met m'n moeder, heb ik het nu naast me neer kunnen leggen. Er is niets aan de hand, ik reageerde absurd.
De manier waarop ik hiermee ben omgegaan baart me zorgen. Ik neem alles zó zwaar op in het leven. En dat is zo intens vermoeiend. Altijd bang voor 'wat er wel niet zal gebeuren', terwijl die angst in 99% van de gevallen ongegrond is.
En als ik erover nadenk, ben ik altijd al zo geweest.
Gek dat 'k een eetstoornis heb gekregen.....?
Kutterdekuttttttttt!
Oh bah!
Troost het je een beetje als ik vertel dat ik ook een paar dwaze dagen heb gehad?
Mijn hemel, wat ben ik mezelf weer tegengekomen zeg.
Ik vraag me af hoe het kan dat ik ooit zó ingewikkeld in elkaar ben gezet.....
Het komt erop neer dat ik van de kleinste dingen een drama maak, en mezelf dingen wijsmaak die niet kloppen.
Ik heb me vrijdagavond aan de deur over laten halen donateur te worden van een goed doel. Ik wilde het eigenlijk niet, maar liet me ompraten door de goedgebekte jongens. Toen ze weg waren kreeg ik spijt, en vroeg me af of ik er nog onderuit kon komen. Heb er een topic over geopend hier op het forum, waar ik goede reacties op kreeg. Maar ook verontrustende, zoals dat ze zouden kunnen frauderen met mijn rekeningnummer en handtekening.
Een 'normaal' mens zou denken: 'Goh, niet zo slim van me geweest', z'n schouders ophalen en doorgaan met leven.
Nou, ik niet hoor! Ik ben het hele weekend van slag geweest. Visioenen van leeggeplunderde bankrekeningen, dat soort dingen.
Door goede reacties in het topic en praten met m'n moeder, heb ik het nu naast me neer kunnen leggen. Er is niets aan de hand, ik reageerde absurd.
De manier waarop ik hiermee ben omgegaan baart me zorgen. Ik neem alles zó zwaar op in het leven. En dat is zo intens vermoeiend. Altijd bang voor 'wat er wel niet zal gebeuren', terwijl die angst in 99% van de gevallen ongegrond is.
En als ik erover nadenk, ben ik altijd al zo geweest.
Gek dat 'k een eetstoornis heb gekregen.....?
maandag 21 februari 2011 om 15:32
Hallo meiden,
Het weekend zit er weer op en de week is weer begonnen. Op zich best een aardig weekend gehad maar vreemd genoeg ben ik altijd weer blij als het maandag is en ik weer alleen ben ondanks dat ik gek op mijn vriendje ben. Is dit herkenbaar voor jullie dat jullie ook graag alleen zijn?
Om me niet totaal te isoleren ga ik elke week wel op de koffie bij een aantal mensen maar gek genoeg ben ik altijd blij als ik weer thuis ben.......Het is best gek aangezien ik me ook erg eenzaam kan voelen, ik bedoel ben veel bezig met solliciteren en huishoudelijke taken dus het klinkt wel tegenstrijdig.
@Lotte: Is het misschien zo dat je druk maakt om dingen (vaak ongegrond) vanuit controle?? Ik herken het wel hoor om me druk te maken over kleine dingen, zoals de was/strijk. Achtelijk hoe ik dat af en toe aanpak.... Vroeger was het wel een stuk erger maar wat mij geholpen heeft is te kijken naar hoe anderen tegen zaken aankijken. Als ik bijv naar mijn zus kijk, nogal een chaoot en rommelkont, zie ik haar echt genieten van een middag shoppen terwijl het huis een puinhoop is. Gaat rustig om 19:55 uur naar de supermarkt terwijl deze om 20:00 sluit... Ik ben niet zoals haar maar heb wel geleerd om het wat meer te relativeren.
@tsj: Beterschap
En de rest van de meiden: veel suc6 en tot later
Het weekend zit er weer op en de week is weer begonnen. Op zich best een aardig weekend gehad maar vreemd genoeg ben ik altijd weer blij als het maandag is en ik weer alleen ben ondanks dat ik gek op mijn vriendje ben. Is dit herkenbaar voor jullie dat jullie ook graag alleen zijn?
Om me niet totaal te isoleren ga ik elke week wel op de koffie bij een aantal mensen maar gek genoeg ben ik altijd blij als ik weer thuis ben.......Het is best gek aangezien ik me ook erg eenzaam kan voelen, ik bedoel ben veel bezig met solliciteren en huishoudelijke taken dus het klinkt wel tegenstrijdig.
@Lotte: Is het misschien zo dat je druk maakt om dingen (vaak ongegrond) vanuit controle?? Ik herken het wel hoor om me druk te maken over kleine dingen, zoals de was/strijk. Achtelijk hoe ik dat af en toe aanpak.... Vroeger was het wel een stuk erger maar wat mij geholpen heeft is te kijken naar hoe anderen tegen zaken aankijken. Als ik bijv naar mijn zus kijk, nogal een chaoot en rommelkont, zie ik haar echt genieten van een middag shoppen terwijl het huis een puinhoop is. Gaat rustig om 19:55 uur naar de supermarkt terwijl deze om 20:00 sluit... Ik ben niet zoals haar maar heb wel geleerd om het wat meer te relativeren.
@tsj: Beterschap
En de rest van de meiden: veel suc6 en tot later
maandag 21 februari 2011 om 19:31
Tsj, wat vervelend dat je ziek bent! Klinkt niet goed zoals het gaat. Hoe gaat het eigenlijk echt met je? Ik krijg het idee dat je echt op het randje zit...ik lees dingen over collega's die zich zorgen maken, dat je afvalt, dat je veel dingen niet durft te eten of niet mag eten van jezelf, dat je flauwvalt tijdens het spugen. Wanneer is het tijd voor jou om aan de bel te trekken?
Lotte, ik zag je topic voorbij komen en dacht inderdaad dat je er waarschijnlijk redelijk van slag zou zijn geweest. Herkenbaar hoor, ik had ook zoiets vorige week. Iets heel kleins, maar ik heb me er zo ontzettend verschrikkelijk over gevoeld. Echt buiten alle proporties. Ik ben dan niet echt bang voor dingen die misschien kunnen gebeuren, maar ik voel me dan zo ontzettend stom en slecht Goed dat je het toch naast je neer hebt kunnen leggen. Ik zou me niet druk maken om hoe je reageert hierop, dat is dan ook weer iets waar je je zorgen over gaat maken. Probeer een volgende keer hieraan terug te denken en wat rust erin te brengen
Stampertje, hoi!! Ja, dat gevoel is herkenbaar....ik kan mijn vinger er ook niet op leggen wat het precies is. Ergens is het nromaal, want ik weet dat heel veel mensen (eigenlijk iedereen) tijd en ruimte voor zichzelf nodig hebben. Ik denk dat het bij mij ook te maken heeft met mijn (over)gevoeigheid voor alles en dat het me gewoon veel energie kost om sociaal te zijn, ik pas me veel aan aan andere mensen, ben ook heel alert op alles wat er gebeurt. Het is dan soms een opluchting om dat niet te hoeven. Als het niet goed met mij gaat kan ik sociale contacten ook heel erg stressvol vinden.
Eigenlijk gaat het bij mij heel goed als het ook met mij zelf goed gaat, dan vind ik het alleen maar leuk. Ik geniet dan ook wel van tijd voor mezelf, maar gewoon op een normale manier. Als het minder goed met mij gaat voel ik me meestal ook slecht over mezelf, dan wil ik eigenlijk niet bij andere mensen zijn, want dan voel ik me slecht en stom etc. Dus dan zijn die sociale contacten ook extra vermoeiend en ben ik opgelucht als het weer klaar is.
Lotte, ik zag je topic voorbij komen en dacht inderdaad dat je er waarschijnlijk redelijk van slag zou zijn geweest. Herkenbaar hoor, ik had ook zoiets vorige week. Iets heel kleins, maar ik heb me er zo ontzettend verschrikkelijk over gevoeld. Echt buiten alle proporties. Ik ben dan niet echt bang voor dingen die misschien kunnen gebeuren, maar ik voel me dan zo ontzettend stom en slecht Goed dat je het toch naast je neer hebt kunnen leggen. Ik zou me niet druk maken om hoe je reageert hierop, dat is dan ook weer iets waar je je zorgen over gaat maken. Probeer een volgende keer hieraan terug te denken en wat rust erin te brengen
Stampertje, hoi!! Ja, dat gevoel is herkenbaar....ik kan mijn vinger er ook niet op leggen wat het precies is. Ergens is het nromaal, want ik weet dat heel veel mensen (eigenlijk iedereen) tijd en ruimte voor zichzelf nodig hebben. Ik denk dat het bij mij ook te maken heeft met mijn (over)gevoeigheid voor alles en dat het me gewoon veel energie kost om sociaal te zijn, ik pas me veel aan aan andere mensen, ben ook heel alert op alles wat er gebeurt. Het is dan soms een opluchting om dat niet te hoeven. Als het niet goed met mij gaat kan ik sociale contacten ook heel erg stressvol vinden.
Eigenlijk gaat het bij mij heel goed als het ook met mij zelf goed gaat, dan vind ik het alleen maar leuk. Ik geniet dan ook wel van tijd voor mezelf, maar gewoon op een normale manier. Als het minder goed met mij gaat voel ik me meestal ook slecht over mezelf, dan wil ik eigenlijk niet bij andere mensen zijn, want dan voel ik me slecht en stom etc. Dus dan zijn die sociale contacten ook extra vermoeiend en ben ik opgelucht als het weer klaar is.
maandag 21 februari 2011 om 19:39
Hoi allemaal! Terug van vakantie 
! Heb het gros gelezen, maar zal morgen de tijd nemen om uitgebreider te reageren.
@ Soof: goed om te lezen dat het beter met je gaat! Kan me voorstellen dat het topic triggerde, knap dat je even afstand hebt genomen .
Ben inderdaad gestopt (nja... gaan minderen) met wegen en het bevalt op zich wel. Soms even wat paniekerig om mijn gewicht, maar het geeft een hoop rust.
@ iedereen die nieuw is gekomen in de tussentijd: welkom!
@ allen: mijn vakantie was superfijn. Heerlijk om er even tussenuit te zijn geweest! Heb serieus 10 uur gemiddeld per nacht geslapen (we stonden ook van 10 tot 5 non-stop op de piste zo ongeveer), maar was bij terugkomst nog steeds moe haha. Het was in ieder geval fijn om mijn vriend weer zoveel te kunnen zien (niet ff een uurtje tussen neus en lippen door, dat terwijl we samenwonen).
Het eten ging verbazingwekkend goed. Ik heb echt naar behoefte gegeten. Best lastig in het begin, ik werd midden in de nacht wakker van de honger. Mja, als je de hele dag in de frisse berglucht bent en ook nog eens de hele dag actief aan het snowboarden bent, dan heb je blijkbaar een hoop extra energie nodig (so it seems).
Door al dat extra eten durf ik alleen niet te wegen (ga ik dus ook niet doen) en vind ik het moeilijk om weer mijn gewone patroon op te pakken... Luisteren naar je lijf is lastig als je dat stemmetje altijd hebt onderdrukt.
Mijn eerste werkdag was weer even doorpezen. Gelijk druk en iemand met me meelopen, maar ben er doorheen gekomen, de kop is eraf! Nu weer naar het weekend toe leven.
Morgen reageer ik op jullie! Heb jullie fijne reacties, lieve woorden en geblob gemist zeg .
! Heb het gros gelezen, maar zal morgen de tijd nemen om uitgebreider te reageren.@ Soof: goed om te lezen dat het beter met je gaat! Kan me voorstellen dat het topic triggerde, knap dat je even afstand hebt genomen .
Ben inderdaad gestopt (nja... gaan minderen) met wegen en het bevalt op zich wel. Soms even wat paniekerig om mijn gewicht, maar het geeft een hoop rust.
@ iedereen die nieuw is gekomen in de tussentijd: welkom!
@ allen: mijn vakantie was superfijn. Heerlijk om er even tussenuit te zijn geweest! Heb serieus 10 uur gemiddeld per nacht geslapen (we stonden ook van 10 tot 5 non-stop op de piste zo ongeveer), maar was bij terugkomst nog steeds moe haha. Het was in ieder geval fijn om mijn vriend weer zoveel te kunnen zien (niet ff een uurtje tussen neus en lippen door, dat terwijl we samenwonen).
Het eten ging verbazingwekkend goed. Ik heb echt naar behoefte gegeten. Best lastig in het begin, ik werd midden in de nacht wakker van de honger. Mja, als je de hele dag in de frisse berglucht bent en ook nog eens de hele dag actief aan het snowboarden bent, dan heb je blijkbaar een hoop extra energie nodig (so it seems).
Door al dat extra eten durf ik alleen niet te wegen (ga ik dus ook niet doen) en vind ik het moeilijk om weer mijn gewone patroon op te pakken... Luisteren naar je lijf is lastig als je dat stemmetje altijd hebt onderdrukt.
Mijn eerste werkdag was weer even doorpezen. Gelijk druk en iemand met me meelopen, maar ben er doorheen gekomen, de kop is eraf! Nu weer naar het weekend toe leven
.Morgen reageer ik op jullie! Heb jullie fijne reacties, lieve woorden en geblob gemist zeg .
maandag 21 februari 2011 om 21:49
quote:stampertje1977 schreef op 21 februari 2011 @ 15:32:
@Lotte: Is het misschien zo dat je druk maakt om dingen (vaak ongegrond) vanuit controle??
Hier kan ik maar één antwoord op geven: JA!
quote:indigoblue schreef op 21 februari 2011 @ 19:31:
Probeer een volgende keer hieraan terug te denken en wat rust erin te brengen
Nou, daar ben ik meteen vandaag mee begonnen.
Al met al is het stressvolle weekend toch ergens goed voor geweest, want ik zie nu in dat ik zo niet door kan gaan. En met 'zo' bedoel ik de krampachtige manier waarop ik alles in de hand wil houden.
Maar ook de angst dat er vervelende dingen zullen gebeuren. Ik laat m'n leven leiden door angst, en dat is eigenlijk geen leven. Ik kan zo wel tien voorbeelden noemen. Bang dat er brand uit zal breken bij me thuis. Bang dat er ingebroken zal worden als ik niet thuis ben. Bang dat mijn moeder iets ergs overkomt.
Ik moet die dingen van me afzetten, en eens wat meer gaan genieten van m'n leven. 'Tel je zegeningen' is zo'n mooie uitspraak, en dat ga ik vanaf nu eens doen.
Vandaag voelde ik me dus meteen al een stuk positiever. Het was weer mijn ortho-dag, en het ging hartstikke goed. Heb een kleine evaluatie gehad met de orthodontist zelf, en die is helemaal tevreden over me.
Ook wil hij één assistente gaan leren om röntgenfoto's te analyseren voor beugelbehandelingen, en in overleg met de office-manager heeft hij mij daarvoor gevraagd!
Wie ben ik dan om mijn leven zo te verpesten, met al die ongegronde angsten?
Ik moet daarmee kappen.
Nee, ik bén daar al mee gekapt!
@Lotte: Is het misschien zo dat je druk maakt om dingen (vaak ongegrond) vanuit controle??
Hier kan ik maar één antwoord op geven: JA!
quote:indigoblue schreef op 21 februari 2011 @ 19:31:
Probeer een volgende keer hieraan terug te denken en wat rust erin te brengen
Nou, daar ben ik meteen vandaag mee begonnen.
Al met al is het stressvolle weekend toch ergens goed voor geweest, want ik zie nu in dat ik zo niet door kan gaan. En met 'zo' bedoel ik de krampachtige manier waarop ik alles in de hand wil houden.
Maar ook de angst dat er vervelende dingen zullen gebeuren. Ik laat m'n leven leiden door angst, en dat is eigenlijk geen leven. Ik kan zo wel tien voorbeelden noemen. Bang dat er brand uit zal breken bij me thuis. Bang dat er ingebroken zal worden als ik niet thuis ben. Bang dat mijn moeder iets ergs overkomt.
Ik moet die dingen van me afzetten, en eens wat meer gaan genieten van m'n leven. 'Tel je zegeningen' is zo'n mooie uitspraak, en dat ga ik vanaf nu eens doen.
Vandaag voelde ik me dus meteen al een stuk positiever. Het was weer mijn ortho-dag, en het ging hartstikke goed. Heb een kleine evaluatie gehad met de orthodontist zelf, en die is helemaal tevreden over me.
Ook wil hij één assistente gaan leren om röntgenfoto's te analyseren voor beugelbehandelingen, en in overleg met de office-manager heeft hij mij daarvoor gevraagd!
Wie ben ik dan om mijn leven zo te verpesten, met al die ongegronde angsten?
Ik moet daarmee kappen.
Nee, ik bén daar al mee gekapt!
dinsdag 22 februari 2011 om 07:33
Goedemorgen meiden,
@Indigobleu, Vanmorgen de eerste stappen ondernomen.....weegschaal weg gedaan! Vind het heel eng want nu heb ik geen controle meer op mijn gewicht. Moet gewoon voor de spiegel staan en objectief kijken.
Het klopt ,het gaat echt niet goed met mij. Ben er wel achter dat de knop bij mij zit. Mijn ouders belde mij huilend op dat ik niet meer moet afvallen! Nu is dat heel wat, want mijn ouders vragen of zeggen nooit wat. Zelfs toen ik aangerand ben is er nooit meer over gesproken. Er word geeneens gevraagd hoe is het met je.Ik heb zoveel spanning en onrust in mijn lijf dat ik wel tegen de muur op kan lopen. Vanaf vandaag ga ik stap voor stap vooruit, dat moet!
Wat fijn dat het beter met je gaat en je er ook van kunt genieten. Ben trots op je!
@Lotte, Ook goed dat je het roer om wilt gooien.
Zelf weet ik ook wat het is om je te laten leiden( LIJDEN) door angst.
Soms voelt het ook weer vertrouwd want angst los laten is ook heel eng. Maar als je dat eenmaal kunt, dan kijk je met trots naar jezelf wat je allemaal kunt bereiken als je de angst naast je neer kunt leggen.
Ga ervoor je bent er sterk genoeg voor
@Lilstar en@ Stampertje1977, leuk om jullie te leren kennen.
Fijne dag allemaalxxxx
@Indigobleu, Vanmorgen de eerste stappen ondernomen.....weegschaal weg gedaan! Vind het heel eng want nu heb ik geen controle meer op mijn gewicht. Moet gewoon voor de spiegel staan en objectief kijken.
Het klopt ,het gaat echt niet goed met mij. Ben er wel achter dat de knop bij mij zit. Mijn ouders belde mij huilend op dat ik niet meer moet afvallen! Nu is dat heel wat, want mijn ouders vragen of zeggen nooit wat. Zelfs toen ik aangerand ben is er nooit meer over gesproken. Er word geeneens gevraagd hoe is het met je.Ik heb zoveel spanning en onrust in mijn lijf dat ik wel tegen de muur op kan lopen. Vanaf vandaag ga ik stap voor stap vooruit, dat moet!
Wat fijn dat het beter met je gaat en je er ook van kunt genieten. Ben trots op je!
@Lotte, Ook goed dat je het roer om wilt gooien.
Zelf weet ik ook wat het is om je te laten leiden( LIJDEN) door angst.
Soms voelt het ook weer vertrouwd want angst los laten is ook heel eng. Maar als je dat eenmaal kunt, dan kijk je met trots naar jezelf wat je allemaal kunt bereiken als je de angst naast je neer kunt leggen.
Ga ervoor je bent er sterk genoeg voor
@Lilstar en@ Stampertje1977, leuk om jullie te leren kennen.
Fijne dag allemaalxxxx
dinsdag 22 februari 2011 om 08:51
Tsj, goed dat je stappen gaat ondernemen. Het zal niet makkelijk zijn, maar het wordt wel steeds beter
Het gaat helaas niet beter met mij, denk dat je verkeerd hebt gelezen? Misschien dat stukje over de sociale contacten. Jammer, was het maar zo.
Lotte, goedzo, jij blijft vooruit gaan. Heel mooi!
Fijne dag vandaag, de zon schijnt, hopelijk kunnen jullie genieten
Het gaat helaas niet beter met mij, denk dat je verkeerd hebt gelezen? Misschien dat stukje over de sociale contacten. Jammer, was het maar zo.
Lotte, goedzo, jij blijft vooruit gaan. Heel mooi!
Fijne dag vandaag, de zon schijnt, hopelijk kunnen jullie genieten
dinsdag 22 februari 2011 om 10:38
quote:indigoblue schreef op 21 februari 2011 @ 19:31:
Ergens is het nromaal, want ik weet dat heel veel mensen (eigenlijk iedereen) tijd en ruimte voor zichzelf nodig hebben. Ik denk dat het bij mij ook te maken heeft met mijn (over)gevoeigheid voor alles en dat het me gewoon veel energie kost om sociaal te zijn, ik pas me veel aan aan andere mensen, ben ook heel alert op alles wat er gebeurt. Het is dan soms een opluchting om dat niet te hoeven. Als het niet goed met mij gaat kan ik sociale contacten ook heel erg stressvol vinden.
Eigenlijk gaat het bij mij heel goed als het ook met mij zelf goed gaat, dan vind ik het alleen maar leuk. Ik geniet dan ook wel van tijd voor mezelf, maar gewoon op een normale manier. Als het minder goed met mij gaat voel ik me meestal ook slecht over mezelf, dan wil ik eigenlijk niet bij andere mensen zijn, want dan voel ik me slecht en stom etc. Dus dan zijn die sociale contacten ook extra vermoeiend en ben ik opgelucht als het weer klaar is.
Dit vind ik erg herkenbaar!
Vooral die overgevoeligheid en alertheid. Wat is dat intens vermoeiend hè...?
Ik vind sociale contacten ook lastig, hoewel ik denk dat niemand dat aan mij zal merken. Want ik lijk heel vrolijk, gezellig en adrem in het gezelschap van anderen. Nou, eigenlijk bén ik dat ook gewoon, maar ik heb mezelf m'n hele leven wijsgemaakt dat ik een suffe muts ben, die toch niet leuk gevonden zal worden. Hoe die gedachten ooit in me zijn geslopen weet ik niet, maar feit is wel dat het vreselijk moeilijk is ze er weer uit te krijgen.
Maar jammer Indigo, dat het nog steeds niet echt lekker gaat.
Kun je uitleggen wat je op dit moment het meeste dwars zit. Of waar je het het moeilijkst mee hebt? Of wat je zou willen?
Misschien kan ik je helpen. Ik weet hoe het is, om in een rotperiode te zitten. Wij allemaal natuurlijk.
En tsj, wat goed dat je de weegschaal hebt weggedaan! Heel erg knap, ik doe het je nog niet na. Ook omdat ik het nog niet wil. Geef ik eerlijk toe.
Ik hoop dat het je lukt vanaf nu stapjes vooruit te maken.
Succes ermee!
Ergens is het nromaal, want ik weet dat heel veel mensen (eigenlijk iedereen) tijd en ruimte voor zichzelf nodig hebben. Ik denk dat het bij mij ook te maken heeft met mijn (over)gevoeigheid voor alles en dat het me gewoon veel energie kost om sociaal te zijn, ik pas me veel aan aan andere mensen, ben ook heel alert op alles wat er gebeurt. Het is dan soms een opluchting om dat niet te hoeven. Als het niet goed met mij gaat kan ik sociale contacten ook heel erg stressvol vinden.
Eigenlijk gaat het bij mij heel goed als het ook met mij zelf goed gaat, dan vind ik het alleen maar leuk. Ik geniet dan ook wel van tijd voor mezelf, maar gewoon op een normale manier. Als het minder goed met mij gaat voel ik me meestal ook slecht over mezelf, dan wil ik eigenlijk niet bij andere mensen zijn, want dan voel ik me slecht en stom etc. Dus dan zijn die sociale contacten ook extra vermoeiend en ben ik opgelucht als het weer klaar is.
Dit vind ik erg herkenbaar!
Vooral die overgevoeligheid en alertheid. Wat is dat intens vermoeiend hè...?
Ik vind sociale contacten ook lastig, hoewel ik denk dat niemand dat aan mij zal merken. Want ik lijk heel vrolijk, gezellig en adrem in het gezelschap van anderen. Nou, eigenlijk bén ik dat ook gewoon, maar ik heb mezelf m'n hele leven wijsgemaakt dat ik een suffe muts ben, die toch niet leuk gevonden zal worden. Hoe die gedachten ooit in me zijn geslopen weet ik niet, maar feit is wel dat het vreselijk moeilijk is ze er weer uit te krijgen.
Maar jammer Indigo, dat het nog steeds niet echt lekker gaat.
Kun je uitleggen wat je op dit moment het meeste dwars zit. Of waar je het het moeilijkst mee hebt? Of wat je zou willen?
Misschien kan ik je helpen. Ik weet hoe het is, om in een rotperiode te zitten. Wij allemaal natuurlijk.
En tsj, wat goed dat je de weegschaal hebt weggedaan! Heel erg knap, ik doe het je nog niet na. Ook omdat ik het nog niet wil. Geef ik eerlijk toe.
Ik hoop dat het je lukt vanaf nu stapjes vooruit te maken.
Succes ermee!
dinsdag 22 februari 2011 om 10:51
Goedemorgen meiden,
@tsj: Knap dat je de weegschaal hebt weggedaan. Helaas durf ik dat nog niet. Sinds ik ben gestopt met lax (afgelopen november) draag ik eigenlijk alleen trainingspakken. Mijn kleding is dus geen graadmeter. Daarnaast ben ik nog wel erg gefocussed op mijn gewicht. Ik weet dat mijn oude broeken die ik droeg toen ik nog lax gebruikte fijner zitten als ik nog een paar kilo kwijt ben. En ja ik weeg me nog wel vaak nu ik de hele dag thuis ben.
En je ouders maken zich natuurlijk ook veel zorgen over je anders bellen ze daar niet speciaal voor op. Vind je het wel fijn dat ze je hierin steunen?
@tsj: Knap dat je de weegschaal hebt weggedaan. Helaas durf ik dat nog niet. Sinds ik ben gestopt met lax (afgelopen november) draag ik eigenlijk alleen trainingspakken. Mijn kleding is dus geen graadmeter. Daarnaast ben ik nog wel erg gefocussed op mijn gewicht. Ik weet dat mijn oude broeken die ik droeg toen ik nog lax gebruikte fijner zitten als ik nog een paar kilo kwijt ben. En ja ik weeg me nog wel vaak nu ik de hele dag thuis ben.
En je ouders maken zich natuurlijk ook veel zorgen over je anders bellen ze daar niet speciaal voor op. Vind je het wel fijn dat ze je hierin steunen?
dinsdag 22 februari 2011 om 16:39
Goedemiddag meiden,
@Indigo bleu, Sorry heb het verkeerd gelezen, had het je zo gegund .Hoe gaat het vandaag met je, kan ik iets voor je betekenen? Met z'n allen staan wij sterk!
Kan het mij wel voorstellen. Als vrienden bij je willen komen dat je daar de energie gewoon niet meer voor hebt, alles is te veel en het liefst ben je in je eigen wereldje.
Soms lijkt het net of je in een mistig wereldje leeft, en daarom heen is het wazig. Neemt weinig op en ik ben dan erg vergeetachtig, meer suffig eigenlijk. Kwam bij mijn zus op de verjaardag, en feleciteer haar man..................Vond het zo raar dat mensen mij vreemd aankeken, maar was op dat moment van niets bewust. Kan het misschien niet goed uitleggen, maar het was net of ik zweefde in de wekelijkheid en niet goed meer kon nadenken. Heel raar. Mijn zus schrok en vertelde de volgende dag dat ze het heel erg vind hoe ik er nu uit zie, en dat vergeetachtige gedrag puur komt van geen suiker nemen. Een soort hypo dus. Herkent iemand dat?
@Lotte en @stampertje1977,
Ik vind het heel eng dat ik de weegschaal heb weggedaan. Maar weet ook dat er iets moet veranderen. Mijn kinderen hebben een moeder nodig, en ik richt mij echt ten gronde nu. Met mijn baan erbij en de kinderen is het dan heel zwaar om mij staande te houden als ik zo weinig eet.
Ben ook benieuwd ,hoe ik mij morgenvroeg voel ,nu ik niet op de weegschaal kan staan!
Stampertje wel knap dat je van de lax af bent, hoe ervaar je dat nu? Komt je ontlasting wel op gang?
Lieve allemaal ik ga met het avondeten beginnen.
Fijne avondxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
@Indigo bleu, Sorry heb het verkeerd gelezen, had het je zo gegund .Hoe gaat het vandaag met je, kan ik iets voor je betekenen? Met z'n allen staan wij sterk!
Kan het mij wel voorstellen. Als vrienden bij je willen komen dat je daar de energie gewoon niet meer voor hebt, alles is te veel en het liefst ben je in je eigen wereldje.
Soms lijkt het net of je in een mistig wereldje leeft, en daarom heen is het wazig. Neemt weinig op en ik ben dan erg vergeetachtig, meer suffig eigenlijk. Kwam bij mijn zus op de verjaardag, en feleciteer haar man..................Vond het zo raar dat mensen mij vreemd aankeken, maar was op dat moment van niets bewust. Kan het misschien niet goed uitleggen, maar het was net of ik zweefde in de wekelijkheid en niet goed meer kon nadenken. Heel raar. Mijn zus schrok en vertelde de volgende dag dat ze het heel erg vind hoe ik er nu uit zie, en dat vergeetachtige gedrag puur komt van geen suiker nemen. Een soort hypo dus. Herkent iemand dat?
@Lotte en @stampertje1977,
Ik vind het heel eng dat ik de weegschaal heb weggedaan. Maar weet ook dat er iets moet veranderen. Mijn kinderen hebben een moeder nodig, en ik richt mij echt ten gronde nu. Met mijn baan erbij en de kinderen is het dan heel zwaar om mij staande te houden als ik zo weinig eet.
Ben ook benieuwd ,hoe ik mij morgenvroeg voel ,nu ik niet op de weegschaal kan staan!
Stampertje wel knap dat je van de lax af bent, hoe ervaar je dat nu? Komt je ontlasting wel op gang?
Lieve allemaal ik ga met het avondeten beginnen.
Fijne avondxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
dinsdag 22 februari 2011 om 17:41
Tsj, ik denk dat het echt niet goed met jou gaat ook lichamelijk. Wanneer je zo suf bent komt dat waarschijnlijk doordat je lichaam iets mist. En als anderen schrikken van hoe je eruitziet, dan zal het ook niet zo best zijn. Pas je goed op jezelf? Trek tijdig aan de bel in de "echte wereld".
Heel knap dat je de weegschaal hebt gedaan, dat is ook heel eng, maar hopelijk gaat het je helpen.
Lotte, ja heel herkenbaar wat jij schrijft. Ik heb eens gezegd in een gesprek dat ik sociaal niet zo heel handig ben, die mensen keken me zo vreemd aan. Toen heb ik maar gauw mijn mond gehouden erover. Het is ook een self fulfilling prophecy, als je zelf gelooft dat mensen je raar gaan vinden dan ga je je ook raar gedragen, straal je niet uit dat je openstaat voor contacten en dat schrikt mensen af.
Lief dat jullie hulp aanbieden. Ik moet het even echt zelf doen. Wat me op dit moment het meeste dwars zit is het rommelige eten, omdat als ik daarmee bezig ben ik gewoon niet verder kan. Daar moet echt weer rust en structuur in komen. Maar ik gebruik eten om met mijn gevoel om te gaan (of beter gezegd juist niet) en zit nu echt in een verkeerd ritme. Die moet ik doorbreken. Als dat eenmaal loopt dan gaat het beter. Pff....al 2 maanden gaat het mis en ik ben het zo zat. Ik mis zo ontzettend het gevoel van vorig jaar, kunnen genieten van de dagen, af en toe een dip hebben, maar daar gewoon weer uitkomen, niet elke dag wakker worden met tegenzin, gewoon kunnen genieten van de normale dingen, niet zo bezig zijn met eten....het is in ieder geval een goede motivatie, ik doe mezelf zo ontzettend tekort als ik zo doorga.
Fijne avond allemaal.
Heel knap dat je de weegschaal hebt gedaan, dat is ook heel eng, maar hopelijk gaat het je helpen.
Lotte, ja heel herkenbaar wat jij schrijft. Ik heb eens gezegd in een gesprek dat ik sociaal niet zo heel handig ben, die mensen keken me zo vreemd aan. Toen heb ik maar gauw mijn mond gehouden erover. Het is ook een self fulfilling prophecy, als je zelf gelooft dat mensen je raar gaan vinden dan ga je je ook raar gedragen, straal je niet uit dat je openstaat voor contacten en dat schrikt mensen af.
Lief dat jullie hulp aanbieden. Ik moet het even echt zelf doen. Wat me op dit moment het meeste dwars zit is het rommelige eten, omdat als ik daarmee bezig ben ik gewoon niet verder kan. Daar moet echt weer rust en structuur in komen. Maar ik gebruik eten om met mijn gevoel om te gaan (of beter gezegd juist niet) en zit nu echt in een verkeerd ritme. Die moet ik doorbreken. Als dat eenmaal loopt dan gaat het beter. Pff....al 2 maanden gaat het mis en ik ben het zo zat. Ik mis zo ontzettend het gevoel van vorig jaar, kunnen genieten van de dagen, af en toe een dip hebben, maar daar gewoon weer uitkomen, niet elke dag wakker worden met tegenzin, gewoon kunnen genieten van de normale dingen, niet zo bezig zijn met eten....het is in ieder geval een goede motivatie, ik doe mezelf zo ontzettend tekort als ik zo doorga.
Fijne avond allemaal.
dinsdag 22 februari 2011 om 20:21
Indigo, ik gun het je zó dat je jezelf weer een beetje terug vindt. Daarom in navolging van Lotte een paar quotes die ik erg toepasbaar vind:
“If we're growing, we're always going to be out of our comfort zone.”
“The key to change... is to let go of fear.”
“If my mind can conceive it, and my heart can believe it, I know I can achieve it.”
Hou je taai
“If we're growing, we're always going to be out of our comfort zone.”
“The key to change... is to let go of fear.”
“If my mind can conceive it, and my heart can believe it, I know I can achieve it.”
Hou je taai
