Mislukte borstvoeding

@ Barbabella, ja die heb ik gehoord idd. Het gaat m echter niet echt om de toeschiet, die heb ik namelijk wel. Ik krijg er gewoon minder uit dan wat mini drinkt. En ik heb een aantal weken geleden griep gehad en hij ook, waardoor ik de voorraad heb moeten aanspreken. Dus nu heb ik een tekort, nou ja het is niet anders, hij heeft meer dan 3 mnd volledige bv gehad en hoop dat ik het nog 2,5 maand kan rekken door gedeeltelijk te geven. Raar maar zelfs dat voelt al gek, want ja het advies is natuurlijk 6 mnd exclusief.



Maar goed dat is allemaal offtopic.

Enne ik voel me ook niet superieur hoor, ik heb gewoon echt mazzel gehad, een baby die na 3 dagen kv (en flesjes) terug aan de borst ging, gelijk goed hapte en dat mijn productie op gang is gekomen. Je kunt er vaak toch niets aan doen, als het niet lukt, zeker niet als je alles hebt geprobeerd.

Ik had ook bedacht dat als het niet zou lukken ik het geen drama zou vinden. Helaas was het niet het geval. Ik vond het verschrikkelijk dat het stopte

Wat fijn dit topic! Ik ben namelijk zo ongeveer de enige onder mijn collega's en vriendinnen bij wie de bv niet gelukt is.



Zoon werd geboren en was heel licht. In het ziekenhuis heb ik zelf wel geprobeerd hem aan te leggen, maar niemand die me hielp. Thuis bleek de kraam een enorme doos die me ook niet kond helpen. Zelf dus aangerommeld met aanleggen, maar zoon sabbelde alleen een beetje en er kwam geen melk. Toen hij na 2 dagen nog niks had gedronken en alleen maar huilde (maakte niet uit volgens de kraam), heb ik zelf 's nachts de verloskundige gebeld. Die kwam met flesvoeding. Toen kreeg ik ineens een tevreden kindje dat sliep. Hij had dus gewoon honger.



In totaal heb ik 3 weken gerommeld met tepelhoedjes (kleine tepels en zoon te weinig kracht), electrische kolf, pink sabbelen en met een spuitje melk in zijn mond spuiten etc. En toen was ik zo kapot, ik was per voeding zo'n anderhalf uur kwijt, en dat 8 keer per dag. Toen zijn we overgegaan op flesvoeding. Maar wat heb ik me daar rot over gevoeld zeg!



Het gekke is dat ik vooraf heel relaxed was. Ik wilde bv proberen, maar fv vond ik ook prima. Maar toen hij dus eenmaal geboren was, wilde ik gewoon perse bv geven. Hormonen he.



Ik heb het wel dermate vervelend gevonden dat ik bij een tweede geen bv meer wil geven. Ik ga mezelf dit niet nog eens aandoen. Ik vind het nu nog, na 20 maanden, rot.

Herkenbaarheid, herkenbaarheid. Wat fijn! De nuchterheid waarmee je in het hele borstvoedings verhaal stapt, en hoe verdrietig je kunt zijn als je dat allemaal niet hebt.

quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 20:18:

Ik ben heel blij dat ik toch dit topic gestart ben.

Had niet verwacht zoveel reacties te krijgen èn zoveel herkenning en verborgen verdriet.



Ben gewoon een beetje ontroerd Aaaah

Van je af schrijven en herkenning vinden helpt!

Fijn voor je Calvijn, en anderen natuurlijk ook, dat je toch veel herkenning vindt hier. En tegelijkertijd is het jammer dat er zoveel herkenning is.

quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 20:39:

[...]









Het is toch een onderwerp wat je niet zo even bespreekt op je werk tijdens de koffiepauze. Ik iig niet

Heb het altijd gewoon bij mij gehouden.

Is heel fijn om er nu wat mee te kunnenHeb je nu wel het idee dat je iets meer gesteund wordt in de manier hoe het bij jou gegaan is? Want echt, als ik het allemaal zo lees hebben alle dames hier er alles aangedaan om het wel te laten lukken. Misschien soms wel meer dan de dames bij wie het wel (redelijk?) snel goed is gegaan.

quote:calvijn1 schreef op 15 maart 2011 @ 20:39:

[...]









Het is toch een onderwerp wat je niet zo even bespreekt op je werk tijdens de koffiepauze. Ik iig niet

Heb het altijd gewoon bij mij gehouden.

Is heel fijn om er nu wat mee te kunnenVanmiddag net voor ik hier op het topic verscheen had ik een juist wel een gesprek met een collega hierover. Zij is net terug van zwangerschapsverlof en heeft juist te veel borstvoeding en een kindje dat geweldig drinkt. We hadden het over het moment dat "het borstvoeden" zou stoppen en wanneer zij die beslissing zou nemen en toen heb ik haar mijn verhaal verteld. Net als de meesten hier ben ik indertijd het hele proces heel relaxed ingegaan, we zien wel hoe het gaat. Maar toen puntje bij paaltje kwam, moest en zou ik doorgaan en heb ik tijdens al die maanden kolven voor een kwart flesje per keer heel wat traantjes gelaten. Ook ik had een heel sterk gevoel van falen.

wat een herkenning...



ik wil ook graag even van me afschrijven...



Oudste werd geboren en ik wilde heel graag bv geven, echt heel graag... gelijk in het ziekenhuis hapte hij al goed aan, alleen ik wist niet beter dan hem maar te laten drinken en had als nieuwbakkenmoeder niet door dat hij op een gegeven moment niet meer dronk maar sabbelde... (vind het nog steeds raar dat de verpleging niet gezegd heeft dat ik hem los moest halen na een aantal minuten want achteraf vind ik het wel logisch dat een babietje van nog geen dag oud geen 15 tot 20 minuten uit 1 borst kan drinken) maar ik wist niet beter en toen ik na 30 uur uit het zh thuis kwam zat ik dus al met kloven, en behoorlijk... maar ik wilde door en met behulp van goede kraamhulp, tepelhoedjes en een dubbelzijdige kolf kwam het redelijk opgang... wel bleef het pijn doen, maar ik wilde door... de bevalling was zwaar, zoon had in vruchtwater gepoept en elk uur kwam iemand me vertellen dat we over een uur een cm verder moesten zijn, als dat niet zo zou zijn moest ik een kz. een uur later vertelde ze me dit weer en een uur later weer... de hartslag van zoon werd zwakker en zwakker en ik werd moeier en moeier.. op een gegeven moment viel ik weg tijdens mijn weeen en heeft manlief me in het gezicht moeten tikken om me erbij te houden... als ik niet snel begon de wee weg te puffen dan bleef de hartslag van zoon ook langer laag... op een gegeven moment kwam de gyn binnen en 6 verpleegkundige (of 4 of 5 weet ik veel, veel mensen in eens uit het niets) er werd gekeken hoever ik was 9,5 cm. en toen zei iemand 'je kind moet er nu uit, we gaan knippen en een pomp zetten, jij moet meepersen...' wee of geen wee (persweeen had ik nog helemaal niet) ik moest persen en ondertussen stond iemand op mijnbuik te duwen... maar toen was zoon daar! wat een heerlijk ventje! en hij hapte zo goed aan! ik was zo trots op hem.. niet op mezelf... ik had het hem zo moeilijk gemaakt tijdens de bevalling.... na de bevalling moest ik nog aan het ijzerinfuus en alles omdat mijn ijzerwaarde erg laag was... toen we thuis kwamen (nadat we 30 uur ter observatie gebleven waren) viel ik op de stoep al flauw. ik herstelde slecht moest zittend douchen, kon vanwege de hechtingen die heel veel pijn deden niet rechtop zitten en werd al zwart voor mijn ogen als ik opstond... vond het verschrikkelijk dat ik mijn eigen zoon niet eens in bad kon doen... de kraamhulp was erg lief. als ze zoon ging badderen zette ze er voor mij een krukje naast zodat ik een beetje kon helpen en erbij betrokken was, weer voelde ik me rot, mijn kind was 8 dagen en ik had hem nog niet zelf in bad gedaan (zit alweer met tranen in mijn ogen)... en hoewel het leek of de bv inmiddels redelijk opgang was wil de zoon maar niet aankomen... of veels te weinig... toen we na twee weken terugkwamen bij de kinderarts in het zh waar ik was bevallen schrok die van hoe ons kindje was afgevallen... ik had het niet gezien, althans niet zo erg... weer voelde ik me slecht... ik deed alles wat mensen zeiden, bruinbier drinken, genoeg eten en drinken en kolven en fingerfeeden... toen ik na 3 weken bij CB naar het weeguur ging had ik gelukkig een vriendin bij me (durfde vanwege zwakte nog steeds niet alleen over straat) was zoon nog niet genoeg aangekomen en viel ik ter plekke flauw... toen hebben ze me stevig aangesproken dat dit echt niet verstandig was (terwijl mijn CB echt heel pro-bv is) ik viel flauw, sterkte niet aan, viel enorm af en bovendien groeide zoon ook niet... wat heb ik gehuild... ik had gefaald, ik had borsten voor niets, waar hebben we die hele dingen nou voor gekregen? ik kon mijn eigen kindje na een rotbevalling er niet eens mee voeden...nu is het een heerlijk ventje van ruim 2 jaar en tuurlijk is hij wijs en groot geworden op de fles, maar mén wat kan ik me nog steeds irriteren aan mensen die zeggen 'iedere vrouw kan bv geven'.



toch toen ik weer zwanger was, gelijk besloten dat ik het weer zou proberen, was inmiddels stukje minder naief, wist dat het niet vanzelfsprekend zou zijn en had hier op het forum geleerd dat ik bij het minste of geringste twijfel de lactatiekundige moest bellen... thuis bevallen in 6 uurtjes van een prachtige dochter die gelijk wilde drinken. op zaterdagochtend vroeg is ze geboren en zaterdagmiddag begon de tepel van mijn rechterborst heeeeel veeeeel pijn te doen als ze dronk. zondagochtend zei ik tegen kraamhulp kijk eens mee of ik het wel goed doe, di ekon niets verkeerds ontdekken. zondagmiddag zei ik haar dat ik lactatiekundige wilde bellen, het leek haar niet zo nodig, mijn borsten moesten gewoon harden en wennen aan het geweld van dochter. ik had geen blaren, geen kloven en het zag er goed uit... maar het deed pijn, heel veel pijn... dus ik (compleet labiel door hormonen) besloot nog even te wachten met bellen... maandag halverwege de middag legde ik dochter aan en *pats* een kloof van links naar rechts over mijn hele tepel waar bleoddruppels uitkwamen... toen toch de lactatiekundige gebeld toen die dinsdagmiddag kwam en keek naar mijn borst voreg ze 'wat is hier gebeurd?' kijkend naar de kraamhulp. die kon alleen zeggen ja het zag er zo goed uit... maandag had ik al besloten dat ik dochter rechts niet meer kon voeden, ik zat het echt uit te gillen van de pijn als ze dronk. mijn oplossing links voeden en rechts kolven, dat ging goed. in overleg met lactatiekundige die me heeft laten zien wat ik verkeerd deed, besloten de hele week links te voeden en rechts te kolven tot ik zelf dacht dat rechts genoeg hersteld was. donderdag dacht ik ik zil rechts proberen en dat ging gewoon goed! kloof was bijna weg en het deed na het toeschieten bijna geen pijn meer. uiteindelijk heb ik dochter bijna 4 maanden kunnen voeden, tot ze uit het niets weer begon af te vallen, hoeveel ik haar ook aanbood. maar nu was het anders dan bij oudste, ik had alles gedaan wat ik kon en ze had 4 maanden gekregen (het feit dat het bij haar lukte maakt ook dat ik het nare verhaal van zoon redelijk een plaatsje heb kunnen geven).



en nu ben ik zwanger van nummer 3. ik ga me weer goed voorbereiden houdt het nummer van de lactatiekundige binnen handbereik en bel haar zo nodig de eerste of tweede dag al. ik weet dat ik niet meer moet luisteren naar kraamhulpen als ze iets anders zeggen dan mijn gevoel. en ook mijn man is nu al op de hoogte van wat ik wil en zal als ik twijfel zeggen dat ik moet bellen. ik heb nog een goede 17 weken op me voor te bereiden en ik hoop dta het gaat lukken, maar vanzelfsprekend? nee, dat is bv voor mij niet meer...



zo heel lang verhaal geworden, maar wel heel fijn om het van me af te kunnen schrijven zonder me schuldig of klagerig te hoeven voelen...



(en voor de duidelijkheid ik denk niet dat de lactatiekundige of iets zaligmakend is, bij eerste had ik gewoon geen voeding in me, alleen maar water want ik kon flessen kolven dus vocht kreeg hij wel binnen, dus een lactatiekundige had niet uitgemaakt. bij dochter maakte die wel het verschil voor mij, met zoveel pijn had ik anders op dag drie besloten te stoppen terwijl ik nu met wat tips door kon. wilde het nog even zeggen dat mensen niet zeggen 'denk je niet dat we dat niet geprobeert hebben' tis niet bedoeld als tip of verwijt maar gewoon mijn verhaal)



heel fijn om hier zoveel herkenning te zien, bedankt calvijn voor het openen van dit topic!

Oh ja, wat de lactatiedeskundige ook nog zei: "Na 21 dagen gaat het meestal veel beter!". Ik had echt zoiets van: "Dus in principe moet ik mijn kind eerst 21 dagen laten verhongeren?". Leek mij niet heel logisch.

Ook ik wil graag een geven voor iedereen die er zo veel moeite mee heeft dat borstvoeding mislukt is. Ik kan me het zo voorstellen! Het is gewoon naar als het niet lukt zoals je had gewild.



(Calvijn, volgens mij hebben we al eerder discussie gehad over dit onderwerp?).



Ik geef nog wel bv. Al bijna een jaar. Maar het heeft me erg veel moeite gekost, en nog is het niet gemakkelijk. Ik heb mijn hele verlof fulltime gekolfd en ook ik heb het gevoel nauwelijks een kraamtijd te hebben gehad. Zo vaak huilend willen stoppen, eindeloos clusterkolven, kind dat uren over een voeding deed, amper de deur uit kunnen. Maar ik kon gewoon niet stoppen, het ging zo in tegen mijn gevoel dat een kind borstvoeding hoort te krijgen (zeker met een allergische familie). Zelfs al zei de lactatiekundige (fantastisch doortastend type) dat ik niet door hoefde te gaan. Uiteindelijk kind toch aan de borst gekregen met behulp van een prelogopediste. En nu blijkt ze toch allergisch en ben ik op dieet.



Nu wil ik stoppen, binnenkort wordt ze een jaar. Het dieet is zwaar, ik kan nooit ergens anders eten. Maar reglibaby weigert de fles, drinkt amper uit een tuitbeker, alleen slokjes uit een gewone beker. Als ik te lang tussen voedingen laat droge luiers Nu weet ik dus weer niet wat te doen, en dus voed ik maar door, nacht na nacht (ze drinkt vrijwel niets op het kdv, dus 's nachts inhalen). En denk ik: hoe zou het zijn als ik in het begin gestopt was? En voel ik me weer schuldig over die gedachte.



Toen ik nog de fles gaf in het openbaar vond ik dat moeilijk. Maar nu ik nog steeds borstvoeding geef voelt dat ook moeilijk en ongemakkelijk. Alsof andere moeders me veroordelen omdat ik te lang doorga. Ik ken bijna niemand die nu nog voed en ik durf ook niet zo goed meer te voeden met anderen erbij.



Mijn reactie hier is zeker niet bedoeld als "waren jullie nu maar doorgegaan dan was het wel goedgekomen". Mocht er ooit een tweede komen waarbij het weer niet lukt stop ik veel eerder. Dit doe ik niet nog een keer.



De meest storende opmerking die ik heb gelezen: als je geen live bv kunt geven is afgekolfde melk een goede tweede keus. Ik voelde me echt gekwetst! Wat??? Tweede keus! Dit kost veel meer moeite!

Mijn lactatiekundige was tegen honger lijden. Ik heb de eerste weken dus redelijk veel bijgevoed totdat ik genoeg kon kolven. Ben ik haar erg dankbaar voor als ik dit zo lees!

ik breek ff in om Calvijn een te geven.





En de rest natuurlijk ook!

Calvijn, dikke En je hebt de naam van je zoontje een paar posts geleden neergezet. Ik weet niet of dat wel de bedoeling is.

Ja.. ook herkenning! Bij beide kinderen niet gelukt, ondanks meerdere malen hulp van lactatiekundige en kinderarts.. Klote is dat.

Bij mn tweede dacht ik het "beter" te kunnen, wijzer te zijn van de eerste. Maar helaas.. En hoe ik van tevoren ook bedacht had dat ik me er niet weer zo verdrietig over zou voelen..

Maar ja, al met al is het beter geweest zo.

Bij mijn oudste is het, met hulp van lactatiekundige met veel pijn en moeite wel gelukt, heb haar 5,5 maand volledig bv gegeven, toen wilde ze niet meer (ws omdat ik te weinig productie had) en ben ik er mee gestopt. Toen mijn jongste 19 maanden later werd geboren heb ik het wel geprobeerd maar ben er na 5 weken kolven en bijvoeden mee gestopt. Ik was er helemaal klaar mee, vond het echt genoeg. In het begin had ik het er best moeilijk mee, maar fv was op dat moment voor ons gewoon de beste optie.

Mijn vriend was voor stoppen, omdat het me zo zwaar viel. Maar steunde me wel dacht en nacht zolang ik door wilde gaan. Hij fles, ik kolven.

Reglisse, wat naar dat het zo moeizaam gaat. Hoe gaat het nu met de normale voeding. Met 1 jaar mag je kindje al met de pot mee-eten (natuurlijk wel rekening houden met allergiën). Ik zou proberen om andere dranken aan te bieden (water/thee/sap) zodat ze toch voldoende vocht binnenkrijgt. Tuitbeker hoeft niet, gewone beker is alleen maar beter (ivm spraakontwikkeling). Misschien kun je proberen om drinken uit een ander soort beker/fles (bijv. met sportdop) te geven.



Calvijn, mijn man is erg pro-bv, maar toen hij mij zo zag aanmodderen was hij maar wat blij dat ik uiteindelijk op de fles overstapte. Hij heeft het pas achteraf gezegd, omdat hij me wilde steunen, maar hij vond het vreselijk.

Mijn man vond het grote onzin, dat gekloot met de borstvoeding. Hij vond het in eerste instantie prima dat ik bv wilde geven, is ook heel lief steeds met glaasjes water en eten aan komen zetten als ik ging voeden. Hij hielp met aanleggen en stond 's nachts op om de flesjes te geven, terwijl ik kolfde. Maar toen ik ging zitten janken tijdens het voeden, omdat het zoveel pijn deed en daarna bleek dat onze zoon veel te veel te veel afviel, omdat hij zo weinig binnen kreeg, vond hij dat we ermee moesten stoppen. En al die lactatiedeskundigen en kinderartsen die beweerden dat ik dan maar vaker moest aanleggen en vaker moest kolven kon hij wel schieten. Hij was blij toen ik het na drie maanden eindelijk 'opgaf' en we volledig overstapten op fv.