Psyche
alle pijlers
het psyche forum
vrijdag 18 maart 2011 om 21:03
Ik lees hier in het psyche forum nogal wat "toestanden" .
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
vaak van mensen die lichamelijk prima in orde zijn en dus eigenlijk gezegend zijn met het leven dat ze gekregen hebben.
toch raar dan eigenlijk dat ze psychische problemen hebben met bijvoorbeeld de rouwverwerking van hun overleden cavia die ze als kind verloren hebben.
Ik zou tegen diegene willen zeggen. kijk naar de andere kant van de wereld of dichterbij naar de invalide buuf/buum en besef hoe SCHATrijk je bent en zeik niet zo.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:36
quote:rosanna08 schreef op 19 maart 2011 @ 01:33:
het kwam gewoon niet bij me op om dat te doen, maar mijn ouders scholden ook nooit. Niet naar elkaar, niet naar mij en ook niet naar anderen Idem. Ik kende dat niet, kwam nooit voor. Zelfs een meningsverschil wordt keurig en rustig besproken. Ik verhef wel een beetje mijn stem als het erg heet onder de voeten wordt.
het kwam gewoon niet bij me op om dat te doen, maar mijn ouders scholden ook nooit. Niet naar elkaar, niet naar mij en ook niet naar anderen Idem. Ik kende dat niet, kwam nooit voor. Zelfs een meningsverschil wordt keurig en rustig besproken. Ik verhef wel een beetje mijn stem als het erg heet onder de voeten wordt.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:37
quote:mamzelle schreef op 19 maart 2011 @ 01:25:
Dubio, het is geen algemene woede, het is woede die is gericht op bepaald gedrag. Ik zou niet weten hoe ik die elders moet kanaliseren, ik weet rationeel wel dat dat gedrag op andere manieren ook aan te pakken is, maar ik moet heel goed opletten dat ik niet te dichtbij ben, of dat ik niet teveel in de stress schiet over dat gedrag, wil ik voorkomen dat ik ga schelden. En het probleem bij opvoeden is nu precies dat je níet uit een situatie kunt stappen als die al aan het escaleren is, zeker niet als daar andere kinderen bij betrokken zijn.
'Normaal' is woede iets dat alsmaar groter wordt en dan ontploft. Bij mij is woede iets dat plotseling opkomt terwijl ik een seconde eerder nog meen de situatie en mijn emoties onder controle te hebben. Zou ik buitenshuis in zo'n situatie komen dan sta ik ook niet ervoor in dat ik rustig blijf (maar ik heb minder 'belang' bij slecht gedrag van iemand buiten de deur dan bij slecht gedrag van mijn kinderen).
Ik ben van heel verschrikkelijk ver gekomen en ik hoop dat mijn kinderen het me vergeven dat ik af en toe te kwetsend mopper. Omdat ik oprecht niet weet hoe ik uit de situatie moet als ik niet op tijd heb zien aankomen dat ik te ver doorschiet in het boos zijn.Het is geen mopperen, het is uitschelden en affikken.
Dubio, het is geen algemene woede, het is woede die is gericht op bepaald gedrag. Ik zou niet weten hoe ik die elders moet kanaliseren, ik weet rationeel wel dat dat gedrag op andere manieren ook aan te pakken is, maar ik moet heel goed opletten dat ik niet te dichtbij ben, of dat ik niet teveel in de stress schiet over dat gedrag, wil ik voorkomen dat ik ga schelden. En het probleem bij opvoeden is nu precies dat je níet uit een situatie kunt stappen als die al aan het escaleren is, zeker niet als daar andere kinderen bij betrokken zijn.
'Normaal' is woede iets dat alsmaar groter wordt en dan ontploft. Bij mij is woede iets dat plotseling opkomt terwijl ik een seconde eerder nog meen de situatie en mijn emoties onder controle te hebben. Zou ik buitenshuis in zo'n situatie komen dan sta ik ook niet ervoor in dat ik rustig blijf (maar ik heb minder 'belang' bij slecht gedrag van iemand buiten de deur dan bij slecht gedrag van mijn kinderen).
Ik ben van heel verschrikkelijk ver gekomen en ik hoop dat mijn kinderen het me vergeven dat ik af en toe te kwetsend mopper. Omdat ik oprecht niet weet hoe ik uit de situatie moet als ik niet op tijd heb zien aankomen dat ik te ver doorschiet in het boos zijn.Het is geen mopperen, het is uitschelden en affikken.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:37
quote:Julus schreef op 19 maart 2011 @ 01:36:
[...]
Idem. Ik kende dat niet, kwam nooit voor. Zelfs een meningsverschil wordt keurig en rustig besproken. Ik verhef wel een beetje mijn stem als het erg heet onder de voeten wordt. bij ons ook, hoewel ik daar dus wel last van heb gekregen. Er zit meer vuur in mij dan dat ik met rustig en redelijk bespreken kwijt kan
[...]
Idem. Ik kende dat niet, kwam nooit voor. Zelfs een meningsverschil wordt keurig en rustig besproken. Ik verhef wel een beetje mijn stem als het erg heet onder de voeten wordt. bij ons ook, hoewel ik daar dus wel last van heb gekregen. Er zit meer vuur in mij dan dat ik met rustig en redelijk bespreken kwijt kan
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 19 maart 2011 om 01:38
quote:yellowlove schreef op 19 maart 2011 @ 01:24:
Ik weet het niet dames,
een emotieregulatiestoornis is best heftig hoor. Ik heb zelf dat ik op zo'n moment oprecht denk dat ik 'normaal' denk, en dat het ok is om zulke dingen te zeggen of te doen. Ik ben zelf niet van het schelden, maar meer van het zwaar chagerijnig doen en niets of niemand grappig vinden, of attent genoeg. Is ook heel rot voor de mensen om me heen. Maar op dat moment denk ik echt dat het 'normaal' is. En daarna, als de bui over is, zie ik het wat meer in perspectief. En dan kun je zeggen; ga in therapie. ik wacht. Ik sta op een wachtlijst van 9 maanden. Dus zo snel gaat dat nou ook weer niet.
Ik snap dat het met kinderen lastiger is, en veel gevoeliger ligt, maar het komt ook wel weer neer op het begin van dit hele topic: kun jij echt weten wat iemand voelt of denkt met een psychische stoornis? Ik denk van niet. Ik praat NIET goed dat kinderen worden uitgescholden, zeker niet, maar ik ken die 'behoefte' of dat onderdeel van de stoornis niet in die mateIk kan me hier wel wat bij voorstellen wat jij zegt. Maar waar ik dan over struikel en niet begrijp is dat het dus duidelijk buitenshuis niet gebeurd en het een bewuste keuze lijkt zijn om het binnenshuis wel te doen.
Ik weet het niet dames,
een emotieregulatiestoornis is best heftig hoor. Ik heb zelf dat ik op zo'n moment oprecht denk dat ik 'normaal' denk, en dat het ok is om zulke dingen te zeggen of te doen. Ik ben zelf niet van het schelden, maar meer van het zwaar chagerijnig doen en niets of niemand grappig vinden, of attent genoeg. Is ook heel rot voor de mensen om me heen. Maar op dat moment denk ik echt dat het 'normaal' is. En daarna, als de bui over is, zie ik het wat meer in perspectief. En dan kun je zeggen; ga in therapie. ik wacht. Ik sta op een wachtlijst van 9 maanden. Dus zo snel gaat dat nou ook weer niet.
Ik snap dat het met kinderen lastiger is, en veel gevoeliger ligt, maar het komt ook wel weer neer op het begin van dit hele topic: kun jij echt weten wat iemand voelt of denkt met een psychische stoornis? Ik denk van niet. Ik praat NIET goed dat kinderen worden uitgescholden, zeker niet, maar ik ken die 'behoefte' of dat onderdeel van de stoornis niet in die mateIk kan me hier wel wat bij voorstellen wat jij zegt. Maar waar ik dan over struikel en niet begrijp is dat het dus duidelijk buitenshuis niet gebeurd en het een bewuste keuze lijkt zijn om het binnenshuis wel te doen.
Je gelijk halen is als achteruit lopen om te bewijzen waar je bent geweest.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:38
quote:blijfgewoonbianca schreef op 19 maart 2011 @ 01:17:
[...]
O, dus je kan in het heetst van de strijd, eh....je emotie nog wel onderscheid maken tussen een ziekte toewensen en doen alsof iemand die ziekte al lang en breed heeft? Da's dan wel weer heel knap.
Nee hoor. Ik gebruik andere termen maar schaam me om dat ook nog eens op te schrijven.
Het is ook niet alsof dit dagelijkse kost is. En het uitgangspunt voor iedereen is dat je je best doet om je te beheersen, hoe moeilijk dit ook is. Dat dat niet lukt, tja, is dat een gevolg van de opvoeding, of is dat een gevolg van de psychiatrische stoornis die best wel erfelijk is. Eén van mijn kinderen heeft helemaal geen last van dit soort uitbarstingen of laat zich bij een poging makkelijk corrigeren.
Schaamte zal zeker een onderdeel zijn van dat ik mijn kinderen stop als ik ze hoor schelden. Hier binnen wordt by the way ook niet gescholden, of in elk geval wordt dit niet getolereerd. Zoals ik al zei is dit niet echt gedrag waarvan ik graag zie dat het gekopieerd werd. Ik vind het ook behoorlijk jammer dat alle rustige interventies niet worden gekopieerd en die explosieve mooi wel. De rustige interventies zijn namelijk ver, ver, ver in de meerderheid.
[...]
O, dus je kan in het heetst van de strijd, eh....je emotie nog wel onderscheid maken tussen een ziekte toewensen en doen alsof iemand die ziekte al lang en breed heeft? Da's dan wel weer heel knap.
Nee hoor. Ik gebruik andere termen maar schaam me om dat ook nog eens op te schrijven.
Het is ook niet alsof dit dagelijkse kost is. En het uitgangspunt voor iedereen is dat je je best doet om je te beheersen, hoe moeilijk dit ook is. Dat dat niet lukt, tja, is dat een gevolg van de opvoeding, of is dat een gevolg van de psychiatrische stoornis die best wel erfelijk is. Eén van mijn kinderen heeft helemaal geen last van dit soort uitbarstingen of laat zich bij een poging makkelijk corrigeren.
Schaamte zal zeker een onderdeel zijn van dat ik mijn kinderen stop als ik ze hoor schelden. Hier binnen wordt by the way ook niet gescholden, of in elk geval wordt dit niet getolereerd. Zoals ik al zei is dit niet echt gedrag waarvan ik graag zie dat het gekopieerd werd. Ik vind het ook behoorlijk jammer dat alle rustige interventies niet worden gekopieerd en die explosieve mooi wel. De rustige interventies zijn namelijk ver, ver, ver in de meerderheid.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:40
quote:mamzelle schreef op 19 maart 2011 @ 01:25:
Dubio, het is geen algemene woede, het is woede die is gericht op bepaald gedrag.
Oke, maar dan verdienen ze die scheldkanonnades blijkbaar ook. Want het is HUN gedrag dat die woede in jou oproept. Dat is toch niet voor niets?
Ik zou niet weten hoe ik die elders moet kanaliseren
maar hoe kan het dat je dat in die agressieregulatiecursus dan niet hebt geleerd?
, ik weet rationeel wel dat dat gedrag op andere manieren ook aan te pakken is, maar ik moet heel goed opletten dat ik niet te dichtbij ben, of dat ik niet teveel in de stress schiet over dat gedrag, wil ik voorkomen dat ik ga schelden. En het probleem bij opvoeden is nu precies dat je níet uit een situatie kunt stappen als die al aan het escaleren is, zeker niet als daar andere kinderen bij betrokken zijn.
'Normaal' is woede iets dat alsmaar groter wordt en dan ontploft. Bij mij is woede iets dat plotseling opkomt terwijl ik een seconde eerder nog meen de situatie en mijn emoties onder controle te hebben. Zou ik buitenshuis in zo'n situatie komen dan sta ik ook niet ervoor in dat ik rustig blijf (maar ik heb minder 'belang' bij slecht gedrag van iemand buiten de deur dan bij slecht gedrag van mijn kinderen).
En wat als je kinderen het voorwerp van je woedeaanval buitenshuis zijn? Ik neem aan dat ze zich alleen binnenshuis zo drakerig gedragen? Als hun gedrag ervoor zorgt dat jij je zelfbeheersing verliest, dan doe je dat ook buitenshuis, lijkt me.
Ik ben van heel verschrikkelijk ver gekomen en ik hoop dat mijn kinderen het me vergeven dat ik af en toe te kwetsend mopper. Omdat ik oprecht niet weet hoe ik uit de situatie moet als ik niet op tijd heb zien aankomen dat ik te ver doorschiet in het boos zijn.
Die laatste alinea klinkt net als van een mishandelende man. Schat, het spijt me, vergeef me, ik wil je niks aandoen maar af en toe drijf je me tot het uiterste, dan kan ik me niet meer beheersen en weet ik niet meer wat ik doe...
Klinkt bekend?
Dubio, het is geen algemene woede, het is woede die is gericht op bepaald gedrag.
Oke, maar dan verdienen ze die scheldkanonnades blijkbaar ook. Want het is HUN gedrag dat die woede in jou oproept. Dat is toch niet voor niets?
Ik zou niet weten hoe ik die elders moet kanaliseren
maar hoe kan het dat je dat in die agressieregulatiecursus dan niet hebt geleerd?
, ik weet rationeel wel dat dat gedrag op andere manieren ook aan te pakken is, maar ik moet heel goed opletten dat ik niet te dichtbij ben, of dat ik niet teveel in de stress schiet over dat gedrag, wil ik voorkomen dat ik ga schelden. En het probleem bij opvoeden is nu precies dat je níet uit een situatie kunt stappen als die al aan het escaleren is, zeker niet als daar andere kinderen bij betrokken zijn.
'Normaal' is woede iets dat alsmaar groter wordt en dan ontploft. Bij mij is woede iets dat plotseling opkomt terwijl ik een seconde eerder nog meen de situatie en mijn emoties onder controle te hebben. Zou ik buitenshuis in zo'n situatie komen dan sta ik ook niet ervoor in dat ik rustig blijf (maar ik heb minder 'belang' bij slecht gedrag van iemand buiten de deur dan bij slecht gedrag van mijn kinderen).
En wat als je kinderen het voorwerp van je woedeaanval buitenshuis zijn? Ik neem aan dat ze zich alleen binnenshuis zo drakerig gedragen? Als hun gedrag ervoor zorgt dat jij je zelfbeheersing verliest, dan doe je dat ook buitenshuis, lijkt me.
Ik ben van heel verschrikkelijk ver gekomen en ik hoop dat mijn kinderen het me vergeven dat ik af en toe te kwetsend mopper. Omdat ik oprecht niet weet hoe ik uit de situatie moet als ik niet op tijd heb zien aankomen dat ik te ver doorschiet in het boos zijn.
Die laatste alinea klinkt net als van een mishandelende man. Schat, het spijt me, vergeef me, ik wil je niks aandoen maar af en toe drijf je me tot het uiterste, dan kan ik me niet meer beheersen en weet ik niet meer wat ik doe...
Klinkt bekend?
Ga in therapie!
zaterdag 19 maart 2011 om 01:41
zaterdag 19 maart 2011 om 01:42
quote:[message=8692707,noline]dubiootje schreef op 19
Die laatste alinea klinkt net als van een mishandelende man. Schat, het spijt me, vergeef me, ik wil je niks aandoen maar af en toe drijf je me tot het uiterste, dan kan ik me niet meer beheersen en weet ik niet meer wat ik doe...
Klinkt bekend?Spijker op zijn kop.
Die laatste alinea klinkt net als van een mishandelende man. Schat, het spijt me, vergeef me, ik wil je niks aandoen maar af en toe drijf je me tot het uiterste, dan kan ik me niet meer beheersen en weet ik niet meer wat ik doe...
Klinkt bekend?Spijker op zijn kop.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 19 maart 2011 om 01:44
zaterdag 19 maart 2011 om 01:46
zaterdag 19 maart 2011 om 01:47
quote:Zanne schreef op 19 maart 2011 @ 01:45:
[...]
Oke. Straf gegeven.
En daarna scheldt hij weer?
Ik wil niet zeiken, maar de puberteit is....best wel lastig.....
Dat stuk opvoeding heb je al voor de puberteit gegeven.
Er op aanspreken. En ook tijdens de puberteit werd ik gewoon naar mijn kamer gebonjourd.
[...]
Oke. Straf gegeven.
En daarna scheldt hij weer?
Ik wil niet zeiken, maar de puberteit is....best wel lastig.....
Dat stuk opvoeding heb je al voor de puberteit gegeven.
Er op aanspreken. En ook tijdens de puberteit werd ik gewoon naar mijn kamer gebonjourd.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
