Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 20 maart 2011 om 20:21
quote:indigoblue schreef op 14 maart 2011 @ 21:28:
Ik dacht al
Klontje, ja mail maar wanneer je zin hebt! En jij ook bedankt hoor, ook ik heb veel aan jouw posts gehad de laatste tijd toen het minder ging. Ik lees hier echt een ander Klontje dan Klontje die in het begin meeschreef! Je bent zoveel krachtiger geworden en dat is zo mooi om te zien Dankje Indigo! Hou je taai he
Ik dacht al
Klontje, ja mail maar wanneer je zin hebt! En jij ook bedankt hoor, ook ik heb veel aan jouw posts gehad de laatste tijd toen het minder ging. Ik lees hier echt een ander Klontje dan Klontje die in het begin meeschreef! Je bent zoveel krachtiger geworden en dat is zo mooi om te zien Dankje Indigo! Hou je taai he
dinsdag 22 maart 2011 om 11:06
Hallo meiden,
@tsj: Nee van de andere 2 heb ik nog niets gehoord, zal aanstaande donderdag pas bericht krijgen. Ik weet wel dat ik door ben naar de volgende ronde bij allebei dus dat is goed nieuws. Deze week 3 gesprekken, die van gisteren ging goed en gelukkig ook door naar het volgende gesprek. Ik weet dat het niet zoveel zegt dat je door bent want er zijn natuurlijk nog meerdere kandidaten maar tot zover positief. Moet zo naar Den Haag (en woon zelf in het zuiden dus best een eindje...). Morgen het laatste gesprek voor deze week en donderdag ff rust gelukkig.
Ik zat eigenlijk je stukje te lezen over je moeder. Heb je daar altijd al een moeizame/stroeve relatie mee gehad? Heb je het idee dat ze je begrijpen of zich in kunnen leven in jouw es?
Mijn moeder heeft me van kinds af aan altijd al gezegd dat ik dik was (meerdere malen per dag) jarenlang. Toen ben ik gaan lijnen op de normale manier en verloor 30 kg. Bleef lange tijd stabiel want het waren maar een paar kleine aanpassingen in mijn leefpatroon (op regelmatige tijden eten, gezond eten) waardoor ik deze kg verloor. Vervolgens heb ik een aantal maanden in Engeland gewoond. Toen ik terug kwam was ik ongeveer 10 kg aangekomen en het eerste wat mijn moeder zei waar iedereen bijstond: Wat ben jij dik geworden zeg... Toen heb ik de volgende dag meteen lax gekocht en uiteindelijk ben ik opgenomen in de kliniek vanwege mijn lage kalium. Dit is de reden dat ik mijn moeder nooit meer te dicht bij laat komen in mijn leven. Natuurlijk heb ik zelf ook schuld aan mijn es (ik heb zelf de lax gekocht) maar ik vraag me af of je jezelf moeder mag noemen als je je kind zoiets aandoet.
We gaan in principe normaal met elkaar om maar vertrouwen doe ik haar niet meer.
@Lilstar: Staat je hoofd nog de goede kant op?
@Lotte: Hoe gaat het? Je zat in een positieve flow en was erg goed bezig.
@Indigoblue, Klontje, Pelikaan dikke knuffel
@Espoir: Hoe gaat het nu met je? Hoe is de intake bij de Ursula gegaan? Ben benieuwd.
Tot later meiden
@tsj: Nee van de andere 2 heb ik nog niets gehoord, zal aanstaande donderdag pas bericht krijgen. Ik weet wel dat ik door ben naar de volgende ronde bij allebei dus dat is goed nieuws. Deze week 3 gesprekken, die van gisteren ging goed en gelukkig ook door naar het volgende gesprek. Ik weet dat het niet zoveel zegt dat je door bent want er zijn natuurlijk nog meerdere kandidaten maar tot zover positief. Moet zo naar Den Haag (en woon zelf in het zuiden dus best een eindje...). Morgen het laatste gesprek voor deze week en donderdag ff rust gelukkig.
Ik zat eigenlijk je stukje te lezen over je moeder. Heb je daar altijd al een moeizame/stroeve relatie mee gehad? Heb je het idee dat ze je begrijpen of zich in kunnen leven in jouw es?
Mijn moeder heeft me van kinds af aan altijd al gezegd dat ik dik was (meerdere malen per dag) jarenlang. Toen ben ik gaan lijnen op de normale manier en verloor 30 kg. Bleef lange tijd stabiel want het waren maar een paar kleine aanpassingen in mijn leefpatroon (op regelmatige tijden eten, gezond eten) waardoor ik deze kg verloor. Vervolgens heb ik een aantal maanden in Engeland gewoond. Toen ik terug kwam was ik ongeveer 10 kg aangekomen en het eerste wat mijn moeder zei waar iedereen bijstond: Wat ben jij dik geworden zeg... Toen heb ik de volgende dag meteen lax gekocht en uiteindelijk ben ik opgenomen in de kliniek vanwege mijn lage kalium. Dit is de reden dat ik mijn moeder nooit meer te dicht bij laat komen in mijn leven. Natuurlijk heb ik zelf ook schuld aan mijn es (ik heb zelf de lax gekocht) maar ik vraag me af of je jezelf moeder mag noemen als je je kind zoiets aandoet.
We gaan in principe normaal met elkaar om maar vertrouwen doe ik haar niet meer.
@Lilstar: Staat je hoofd nog de goede kant op?
@Lotte: Hoe gaat het? Je zat in een positieve flow en was erg goed bezig.
@Indigoblue, Klontje, Pelikaan dikke knuffel
@Espoir: Hoe gaat het nu met je? Hoe is de intake bij de Ursula gegaan? Ben benieuwd.
Tot later meiden
dinsdag 22 maart 2011 om 18:27
Hoi meiden,
Ja, ik ben ook erg benieuwd hoe het met Espoir gaat eigenlijk...
En Senang heeft ook heel lang niet meer geschreven.
Tsj, welkom terug, wat goed dat je zo hebt kunnen genieten van je vakantie! Lastig dat je meteen weer tegen dingen aanloopt nu je terug bent. Wat wil je nu eigenlijk concreet? Misschien goed om dat even duidelijk te maken voordat je langzaam aan terugzakt. Sterkte
Stampertje, wat solliciteer jij veel! Goed, zeg. Zijn er zoveel vacatures in jouw vakgebied? Hoe gaat het verder met je?
Lotte, hoe gaat het met jou?
Lilstar, jou spreek ik op de mail maar toch nog even een *zwaai* hier.
Met mij is het redelijk. Vorige week weer een slechte week gehad, maar toch lijkt het dan ook over het algemeen beter te gaan dan, bijvoorbeeld, een maand geleden. Nu echt even goed doorzetten.
Succes nog allemaal
Ja, ik ben ook erg benieuwd hoe het met Espoir gaat eigenlijk...
En Senang heeft ook heel lang niet meer geschreven.
Tsj, welkom terug, wat goed dat je zo hebt kunnen genieten van je vakantie! Lastig dat je meteen weer tegen dingen aanloopt nu je terug bent. Wat wil je nu eigenlijk concreet? Misschien goed om dat even duidelijk te maken voordat je langzaam aan terugzakt. Sterkte
Stampertje, wat solliciteer jij veel! Goed, zeg. Zijn er zoveel vacatures in jouw vakgebied? Hoe gaat het verder met je?
Lotte, hoe gaat het met jou?
Lilstar, jou spreek ik op de mail maar toch nog even een *zwaai* hier.
Met mij is het redelijk. Vorige week weer een slechte week gehad, maar toch lijkt het dan ook over het algemeen beter te gaan dan, bijvoorbeeld, een maand geleden. Nu echt even goed doorzetten.
Succes nog allemaal
dinsdag 22 maart 2011 om 18:47
quote:indigoblue schreef op 22 maart 2011 @ 18:27:
Lotte, hoe gaat het met jou?
Eigenlijk niet zo goed.
Reden: het werk.
Ik heb natuurlijk een HBO-opleiding gedaan, maar werk nu bijna twee jaar als tandartsassistente. En het begint me op te breken, merk ik. De uitdaging is totaal weg, en dat is moeilijk voor me.
De orthodontie op maandag vind ik wel geweldig, maar dat ene dagje is veel te weinig naar m'n zin. Ik zou het elke dag willen doen, maar er zijn simpelweg geen vacatures (heb alle praktijken hier in de buurt al gemaild).
Ik ben dus op het moment heel erg aan het twijfelen wat ik wil. De neiging om dan toch maar weer iets in het onderwijs te gaan zoeken is groot. Heb al een paar leuke vacatures gezien voor het invullen van zwangerschapsverlof, hier in de buurt.
Ik weet het even niet.
Aan de ene kant wil ik heel goed worden in dat orthowerk. Maar ik heb geen zin om jaren op een vacature te gaan zitten wachten.
Aan de andere kant verlang ik naar werk op m'n eigen niveau. Waar ik bovendien ook nog eens het dubbele mee verdien...
Eten gaat best oké, maar tijdens het werken kom ik er amper aan toe. Vanmiddag was het zo gigantisch druk, dat ik op de WC een boterham heb zitten eten. Terwijl de patiënt al binnen was, en de tandarts op me wachtte.
In het onderwijs gaan de kinderen rond 15:00 naar huis. Dan ben je nog láng niet klaar, maar kun je wel eten wat je maar wilt. Dat is voor mij een héél groot pluspunt.
Als ik dat orthowerk er niet bij zou doen, zou ik denk ik niet twijfelen. Maar dat vind ik te leuk om nu radicaal het roer om te gooien.
Mochten jullie je mening hierover willen geven..... gráág!
Lotte, hoe gaat het met jou?
Eigenlijk niet zo goed.
Reden: het werk.
Ik heb natuurlijk een HBO-opleiding gedaan, maar werk nu bijna twee jaar als tandartsassistente. En het begint me op te breken, merk ik. De uitdaging is totaal weg, en dat is moeilijk voor me.
De orthodontie op maandag vind ik wel geweldig, maar dat ene dagje is veel te weinig naar m'n zin. Ik zou het elke dag willen doen, maar er zijn simpelweg geen vacatures (heb alle praktijken hier in de buurt al gemaild).
Ik ben dus op het moment heel erg aan het twijfelen wat ik wil. De neiging om dan toch maar weer iets in het onderwijs te gaan zoeken is groot. Heb al een paar leuke vacatures gezien voor het invullen van zwangerschapsverlof, hier in de buurt.
Ik weet het even niet.
Aan de ene kant wil ik heel goed worden in dat orthowerk. Maar ik heb geen zin om jaren op een vacature te gaan zitten wachten.
Aan de andere kant verlang ik naar werk op m'n eigen niveau. Waar ik bovendien ook nog eens het dubbele mee verdien...
Eten gaat best oké, maar tijdens het werken kom ik er amper aan toe. Vanmiddag was het zo gigantisch druk, dat ik op de WC een boterham heb zitten eten. Terwijl de patiënt al binnen was, en de tandarts op me wachtte.
In het onderwijs gaan de kinderen rond 15:00 naar huis. Dan ben je nog láng niet klaar, maar kun je wel eten wat je maar wilt. Dat is voor mij een héél groot pluspunt.
Als ik dat orthowerk er niet bij zou doen, zou ik denk ik niet twijfelen. Maar dat vind ik te leuk om nu radicaal het roer om te gooien.
Mochten jullie je mening hierover willen geven..... gráág!
woensdag 23 maart 2011 om 07:52
Hey Lotte,
Leuk om weer wat van je te lezen. Herkenbaar dilemma, gek genoeg sta ik op het punt om juist onder mijn niveau te gaan werken. Komen ook behoorlijk wat twijfels bij, maar op het moment vraagt mijn werk gewoon teveel. Als ik helemaal fit en gezond was geweest, maarja, dat is nu eenmaal niet zo. Heel gek, want vergeleken met wat ik weet dat ik kan lijkt dit wel absurd, maar mijn gevoel zegt wel dat het goed is. En ergens is het grappig, heel mijn leven gepresteerd op allerlei vlakken, was altijd zo eentje dat "alles kan worden wat je wil" en straks zit ik gewoon MBO werk te doen. En toch past het voor mijn gevoel wel in de lijn van het herstel, juist niet die nadruk op presteren. Juist niet zoveel moeten "omdat het kan," gewoon "ik ben oké zoals ik ben" ongeacht wat ik doe, zonder al die tastbare dingen, studie, werk, gewicht...al doe ik niks, ik ben oké zoals ik ben. Pfoe...
Maar goed, even over jouw werk. De laatste maanden ben je ontzettend vooruit gegaan wat betreft je eetstoornis, je bent een stuk sterker geworden en er is meer ruimte gekomen voor de echte Lotte. Naar mijn idee past deze ontevredenheid met je werk ook in deze lijn. Er is meer ruimte voor jou en wat jij echt wil en het is heel goed voor te stellen dat dat werk is waar meer uitdaging in zit - je hebt daar nu ten slotte veel meer energie en veel meer kracht voor (zowel psychisch als lichamelijk).
Natuurlijk is de ortho leuk, maar zit daar een toekomst in? Vind je het zo leuk dat je jaren wil wachten op een vacature? Beginnen met zwangerschapsverlof in het onderwijs is ideaal, dat duurt een aantal maanden, mocht het je toch teveel worden, dan weet je dat er een duidelijk eind aan zit.
Toch denk ik dat de stap omhoog pittig zal zijn en dat je je daar heel goed op moet voorbereiden. Wees bewust van wat het je allemaal gaat kosten en wat jij daar tegenover zal moeten zetten (Genoeg eten!! Jezelf de ruimte gunnen om fouten te maken, je rot te voelen, slechte dagen te hebben enz.)
Ik denk dat het ontzettend positief is dat je weer de kracht voelt om vooruit te kunnen, het is een stukje van je eigen leven, je eigen zelf terugkrijgen.
Leuk om weer wat van je te lezen. Herkenbaar dilemma, gek genoeg sta ik op het punt om juist onder mijn niveau te gaan werken. Komen ook behoorlijk wat twijfels bij, maar op het moment vraagt mijn werk gewoon teveel. Als ik helemaal fit en gezond was geweest, maarja, dat is nu eenmaal niet zo. Heel gek, want vergeleken met wat ik weet dat ik kan lijkt dit wel absurd, maar mijn gevoel zegt wel dat het goed is. En ergens is het grappig, heel mijn leven gepresteerd op allerlei vlakken, was altijd zo eentje dat "alles kan worden wat je wil" en straks zit ik gewoon MBO werk te doen. En toch past het voor mijn gevoel wel in de lijn van het herstel, juist niet die nadruk op presteren. Juist niet zoveel moeten "omdat het kan," gewoon "ik ben oké zoals ik ben" ongeacht wat ik doe, zonder al die tastbare dingen, studie, werk, gewicht...al doe ik niks, ik ben oké zoals ik ben. Pfoe...
Maar goed, even over jouw werk. De laatste maanden ben je ontzettend vooruit gegaan wat betreft je eetstoornis, je bent een stuk sterker geworden en er is meer ruimte gekomen voor de echte Lotte. Naar mijn idee past deze ontevredenheid met je werk ook in deze lijn. Er is meer ruimte voor jou en wat jij echt wil en het is heel goed voor te stellen dat dat werk is waar meer uitdaging in zit - je hebt daar nu ten slotte veel meer energie en veel meer kracht voor (zowel psychisch als lichamelijk).
Natuurlijk is de ortho leuk, maar zit daar een toekomst in? Vind je het zo leuk dat je jaren wil wachten op een vacature? Beginnen met zwangerschapsverlof in het onderwijs is ideaal, dat duurt een aantal maanden, mocht het je toch teveel worden, dan weet je dat er een duidelijk eind aan zit.
Toch denk ik dat de stap omhoog pittig zal zijn en dat je je daar heel goed op moet voorbereiden. Wees bewust van wat het je allemaal gaat kosten en wat jij daar tegenover zal moeten zetten (Genoeg eten!! Jezelf de ruimte gunnen om fouten te maken, je rot te voelen, slechte dagen te hebben enz.)
Ik denk dat het ontzettend positief is dat je weer de kracht voelt om vooruit te kunnen, het is een stukje van je eigen leven, je eigen zelf terugkrijgen.
woensdag 23 maart 2011 om 08:53
Meisjes!
Zo, daar ben ik weer na (wederom) een enorme stilte. Ik heb een heel goede periode gehad, en heb dan de slechte gewoonte om alles wat me aan mijn es kan herinneren overboord te gooien, zo ook dit forum. Is overigens niets meer dan mezelf voor de gek houden, want "stiekem" denk ik nog steeds 24/7 aan mijn es, maar stort me dan volledig op andere zaken zodat het net lijkt of er niets aan de hand is. Dat is zo een beetje mijn overlevingsstrategie geworden..niet heel handig want de terugval komt dan des te harder aan.
Ik heb lang niet geschreven, dus zal jullie even, op egoïstische wijze, bijpraten. Een aantal weken geleden ben ik op intake bij de Ursula geweest, kwam een beetje met een kater terug. Had het idee dat ik mezelf (lees: mijn es) moest verdedigen tijdens dit gesprek, hetgeen precies fout werkt omdat ik toch al erg onzeker ben over "het presteren" binnen mijn es. Het klinkt zo gek, maar voor jullie wellicht bekend. Ik heb alle symptomen die duiden op anorexia, en tóch is er telkens iets in mij dat blijft zeggen dat ik me aanstel, dat ik nog steeds veel te veel eet voor een anorect etc.
Na dat gesprek had ik opeens bedacht dat ik het allemaal niet meer wilde, dat ik mijn normale leven terugwilde zonder de stomme dwangmatigheid van de anorexia. Vervolgens dus weer allerlei dingen ondernomen met vrienden, zelfs weer wat kleine dingen op mijn werk gedaan. Hoewel dit een positieve uitwerking op mijn eetpatroon heeft (minder dwangmatigheid) en ik me ook vrolijker voelde, weet ik dat dit niets dan struisvogelpolitiek is............wanneer ik me ook maar een klein beetje minder goed voel, grijp ik meteen mijn eetpatroon weer aan.
Daarom vorige week toch de knoop doorgehakt om me wel te laten opnemen, maar dit heeft wel meteen een slechte uitwering op mijn eetpatroon. Nu ik weet dat het 'normale" leven er voorlopig nog niet inzit, kan ik de motivatie niet opbrengen om normaal te eten. Ook de wetenschap straks geconfronteerd te worden door mensen met dezelfde problematiek (en vooral de wetenschap dat ik straks niet meer de dunste zal zijn tussen lotgenoten), werkt niet mee.
Gevolg: weer een erg slechte periode nu. Enorm veel dwangmatigheid, hoeveelheid eten teruggeschroefd, meer compensatie.
Pffffffffttttttttttttt wat een kutziekte.
Ik ga nu even al jullie berichten van de afgelopen tijd teruglezen, want hebb veel gemist volgens mij.
Hoop dat het goed (beter) met jullie gaat!!
Zo, daar ben ik weer na (wederom) een enorme stilte. Ik heb een heel goede periode gehad, en heb dan de slechte gewoonte om alles wat me aan mijn es kan herinneren overboord te gooien, zo ook dit forum. Is overigens niets meer dan mezelf voor de gek houden, want "stiekem" denk ik nog steeds 24/7 aan mijn es, maar stort me dan volledig op andere zaken zodat het net lijkt of er niets aan de hand is. Dat is zo een beetje mijn overlevingsstrategie geworden..niet heel handig want de terugval komt dan des te harder aan.
Ik heb lang niet geschreven, dus zal jullie even, op egoïstische wijze, bijpraten. Een aantal weken geleden ben ik op intake bij de Ursula geweest, kwam een beetje met een kater terug. Had het idee dat ik mezelf (lees: mijn es) moest verdedigen tijdens dit gesprek, hetgeen precies fout werkt omdat ik toch al erg onzeker ben over "het presteren" binnen mijn es. Het klinkt zo gek, maar voor jullie wellicht bekend. Ik heb alle symptomen die duiden op anorexia, en tóch is er telkens iets in mij dat blijft zeggen dat ik me aanstel, dat ik nog steeds veel te veel eet voor een anorect etc.
Na dat gesprek had ik opeens bedacht dat ik het allemaal niet meer wilde, dat ik mijn normale leven terugwilde zonder de stomme dwangmatigheid van de anorexia. Vervolgens dus weer allerlei dingen ondernomen met vrienden, zelfs weer wat kleine dingen op mijn werk gedaan. Hoewel dit een positieve uitwerking op mijn eetpatroon heeft (minder dwangmatigheid) en ik me ook vrolijker voelde, weet ik dat dit niets dan struisvogelpolitiek is............wanneer ik me ook maar een klein beetje minder goed voel, grijp ik meteen mijn eetpatroon weer aan.
Daarom vorige week toch de knoop doorgehakt om me wel te laten opnemen, maar dit heeft wel meteen een slechte uitwering op mijn eetpatroon. Nu ik weet dat het 'normale" leven er voorlopig nog niet inzit, kan ik de motivatie niet opbrengen om normaal te eten. Ook de wetenschap straks geconfronteerd te worden door mensen met dezelfde problematiek (en vooral de wetenschap dat ik straks niet meer de dunste zal zijn tussen lotgenoten), werkt niet mee.
Gevolg: weer een erg slechte periode nu. Enorm veel dwangmatigheid, hoeveelheid eten teruggeschroefd, meer compensatie.
Pffffffffttttttttttttt wat een kutziekte.
Ik ga nu even al jullie berichten van de afgelopen tijd teruglezen, want hebb veel gemist volgens mij.
Hoop dat het goed (beter) met jullie gaat!!
woensdag 23 maart 2011 om 09:46
Oei, Espoir, roerige tijden voor jou (geweest). Ik was erg benieuwd hoe het met je ging!
De patronen en gedachtengang die je hierboven beschrijft vind ik erg herkenbaar en kenmerkend voor een eetstoornis. Alweer zo'n 'alles of niks' houding.
Eigenlijk weet ik je niet zo goed te adviseren, omdat ik ook heel goed weet dat er op dit moment waarschijnlijk niks boven die eetstoornis stem gaat. De kennis dat je straks met allerlei andere vrouwen (en mannen?) gaat zitten, eigenlijk stiekem de magerste wil zijn...hè? En ja, waarom zou je nu zoveel moeite doen om te eten als je weet dat de behandeling nog niet begonnen is? Tsja, herkenbare gedachtengangen...maar uit eindelijk doe je dit voor jezelf. Wil je er echt vanaf, dan telt elke dag. Elke dag dat jij jezelf toestaat om de eetstoornis te volgen is een dag dat je kwijt raakt van je eigen leven.
Ik weet niet of dat iets is wat je op dit moment kan motiveren. Weet niet zo goed hoe ver je in dat proces bent, misschien dat de motivatie, of de overtuiging, nog niet sterk genoeg is. Voor mij werkt dat nu wel heel goed, het is heel hard werken en ik blijf liever ook in mijn comfort zone, maar ik weet gewoon zo ontzettend goed wat ik mis. Het echt leven, de vrijheid en zorgeloosheid van zonder eetstoornis kunnen leven. En dan weet ik ook dat ik het kan blijven ontkennen, nog een dagje, nog een weekje, maar dat ik eigenlijk alleen mezelf ontzettend tekort doe daarmee. En daar ben ik klaar mee.
Heel veel sterkte de komende tijd. Wanneer begint je opname? Ik hoop dat je er goed gebruik van kunt maken, om los te komen van je eetstoornis, om je leven weer op te pakken, om echt te kunnen leven zonder eetstoornis. Het is echt echt dubbel en dwars waard, meer dan dat zelfs
Zet hem op!
De patronen en gedachtengang die je hierboven beschrijft vind ik erg herkenbaar en kenmerkend voor een eetstoornis. Alweer zo'n 'alles of niks' houding.
Eigenlijk weet ik je niet zo goed te adviseren, omdat ik ook heel goed weet dat er op dit moment waarschijnlijk niks boven die eetstoornis stem gaat. De kennis dat je straks met allerlei andere vrouwen (en mannen?) gaat zitten, eigenlijk stiekem de magerste wil zijn...hè? En ja, waarom zou je nu zoveel moeite doen om te eten als je weet dat de behandeling nog niet begonnen is? Tsja, herkenbare gedachtengangen...maar uit eindelijk doe je dit voor jezelf. Wil je er echt vanaf, dan telt elke dag. Elke dag dat jij jezelf toestaat om de eetstoornis te volgen is een dag dat je kwijt raakt van je eigen leven.
Ik weet niet of dat iets is wat je op dit moment kan motiveren. Weet niet zo goed hoe ver je in dat proces bent, misschien dat de motivatie, of de overtuiging, nog niet sterk genoeg is. Voor mij werkt dat nu wel heel goed, het is heel hard werken en ik blijf liever ook in mijn comfort zone, maar ik weet gewoon zo ontzettend goed wat ik mis. Het echt leven, de vrijheid en zorgeloosheid van zonder eetstoornis kunnen leven. En dan weet ik ook dat ik het kan blijven ontkennen, nog een dagje, nog een weekje, maar dat ik eigenlijk alleen mezelf ontzettend tekort doe daarmee. En daar ben ik klaar mee.
Heel veel sterkte de komende tijd. Wanneer begint je opname? Ik hoop dat je er goed gebruik van kunt maken, om los te komen van je eetstoornis, om je leven weer op te pakken, om echt te kunnen leven zonder eetstoornis. Het is echt echt dubbel en dwars waard, meer dan dat zelfs
Zet hem op!
woensdag 23 maart 2011 om 10:38
quote:indigoblue schreef op 23 maart 2011 @ 07:52:
Maar goed, even over jouw werk. De laatste maanden ben je ontzettend vooruit gegaan wat betreft je eetstoornis, je bent een stuk sterker geworden en er is meer ruimte gekomen voor de echte Lotte. Naar mijn idee past deze ontevredenheid met je werk ook in deze lijn. Er is meer ruimte voor jou en wat jij echt wil en het is heel goed voor te stellen dat dat werk is waar meer uitdaging in zit - je hebt daar nu ten slotte veel meer energie en veel meer kracht voor (zowel psychisch als lichamelijk).
Psychisch ben ik inderdaad behoorlijk aan het groeien.
Lichamelijk echter niet.....
Door de stress rond het werk ben ik de afgelopen weken afgevallen. En ik merk dat de anorexia daardoor weer meer grip op me krijgt. Als ik niet was afgevallen had ik dat prima gevonden, maar nu het wel zo is, voelt het tóch weer als: 'Hmmm, lekker veilig...' Totaal onzinnig, maargoed.
De motivatie om aan te komen haal ik uit externe factoren. Da's fout, maar het is op het moment niet anders. Ik word steeds blijer met mezelf, maar ben schijnbaar nog niet blij genoeg om puur voor mezelf het aankomen toe te staan. Omdat ik totaal onervaren ben begonnen als tandartsassistente, is dat heel lang een grote uitdaging voor me geweest. Het motiveerde me heel erg om goed te eten, en in ieder geval op gewicht te blijven. Dat is me dus bijna twee jaar gelukt, maar nu is de koek blijkbaar op.
Een nieuwe uitdaging zou goed voor me zijn, maar voor hoelang....?
quote:indigoblue schreef op 23 maart 2011 @ 07:52:
Natuurlijk is de ortho leuk, maar zit daar een toekomst in? Vind je het zo leuk dat je jaren wil wachten op een vacature?
Als ik nu twee vacatures zou hebben, ééntje in het onderwijs, en ééntje in een orthopraktijk, zou ik zonder een moment te twijfelen voor de ortho kiezen. In m'n hart vind ik dat leuker dan het onderwijs. Maarja, die vacatures zijn zo schaars. Balen is dat!
Espoir, ik herken je gedachtengang héél erg!
Toen ik destijds zat te wachten tot ik kon starten met therapie, kon ik het ook niet opbrengen m'n best te doen met eten.
Ik vind het onwijs knap van je, dat je hebt besloten je te laten opnemen. Respect voor jou!
Maar goed, even over jouw werk. De laatste maanden ben je ontzettend vooruit gegaan wat betreft je eetstoornis, je bent een stuk sterker geworden en er is meer ruimte gekomen voor de echte Lotte. Naar mijn idee past deze ontevredenheid met je werk ook in deze lijn. Er is meer ruimte voor jou en wat jij echt wil en het is heel goed voor te stellen dat dat werk is waar meer uitdaging in zit - je hebt daar nu ten slotte veel meer energie en veel meer kracht voor (zowel psychisch als lichamelijk).
Psychisch ben ik inderdaad behoorlijk aan het groeien.
Lichamelijk echter niet.....
Door de stress rond het werk ben ik de afgelopen weken afgevallen. En ik merk dat de anorexia daardoor weer meer grip op me krijgt. Als ik niet was afgevallen had ik dat prima gevonden, maar nu het wel zo is, voelt het tóch weer als: 'Hmmm, lekker veilig...' Totaal onzinnig, maargoed.
De motivatie om aan te komen haal ik uit externe factoren. Da's fout, maar het is op het moment niet anders. Ik word steeds blijer met mezelf, maar ben schijnbaar nog niet blij genoeg om puur voor mezelf het aankomen toe te staan. Omdat ik totaal onervaren ben begonnen als tandartsassistente, is dat heel lang een grote uitdaging voor me geweest. Het motiveerde me heel erg om goed te eten, en in ieder geval op gewicht te blijven. Dat is me dus bijna twee jaar gelukt, maar nu is de koek blijkbaar op.
Een nieuwe uitdaging zou goed voor me zijn, maar voor hoelang....?
quote:indigoblue schreef op 23 maart 2011 @ 07:52:
Natuurlijk is de ortho leuk, maar zit daar een toekomst in? Vind je het zo leuk dat je jaren wil wachten op een vacature?
Als ik nu twee vacatures zou hebben, ééntje in het onderwijs, en ééntje in een orthopraktijk, zou ik zonder een moment te twijfelen voor de ortho kiezen. In m'n hart vind ik dat leuker dan het onderwijs. Maarja, die vacatures zijn zo schaars. Balen is dat!
Espoir, ik herken je gedachtengang héél erg!
Toen ik destijds zat te wachten tot ik kon starten met therapie, kon ik het ook niet opbrengen m'n best te doen met eten.
Ik vind het onwijs knap van je, dat je hebt besloten je te laten opnemen. Respect voor jou!
woensdag 23 maart 2011 om 20:12
Tsja, Lotte, er gaat een moment komen dat je zult moeten kiezen voor jezelf. En je kan kiezen om te kiezen. Het is altijd heel makkelijk om bij een eetstoornis terug te vallen in de passieve rol, waar je een enorme strijd levert rondom eten waardoor de echte strijd - kiezen voor jezelf, kiezen om te leven - naar de achtergrond raakt.
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan. Het lastige van beter worden is dat het niet steeds een stijgende lijn is, het gaat met ups en downs, net als je denkt dat het goed gaat doemt er weer een enorme uitdaging voor je op. Ik denk dat jij op zo'n punt staat nu, het ging een hele tijd lekker, je hebt veel opgebouwd en nu moet je weer knokken. Of niet natuurlijk, je kan ook voor de veilige optie kiezen, maar dan ga je niet vooruit.
Het is een beetje een kwestie van verwantwoordelijkheid nemen voor je leven. JIJ kan kiezen om vooruit te gaan, het is eng, het is moeilijk, maar de keuze is aan jou. En wat je ervoor terugkrijgt is het meer dan waard, blijf daaraan denken.
Als je nu externe factoren nodig hebt om aan te komen, dan is dat maar zo. Dat geeft niet, ik zou het niet "fout" noemen, het is gewoon wat je nu nodig hebt.
Je hoeft nu ook niet te beslissen over het onderwijs. Wacht het anders nog even af, als het blijft knagen kan je altijd nog switchen. Laat het anders even gaan, kijk maar waar je uitkomt, het heeft geen haast, toch?
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan. Het lastige van beter worden is dat het niet steeds een stijgende lijn is, het gaat met ups en downs, net als je denkt dat het goed gaat doemt er weer een enorme uitdaging voor je op. Ik denk dat jij op zo'n punt staat nu, het ging een hele tijd lekker, je hebt veel opgebouwd en nu moet je weer knokken. Of niet natuurlijk, je kan ook voor de veilige optie kiezen, maar dan ga je niet vooruit.
Het is een beetje een kwestie van verwantwoordelijkheid nemen voor je leven. JIJ kan kiezen om vooruit te gaan, het is eng, het is moeilijk, maar de keuze is aan jou. En wat je ervoor terugkrijgt is het meer dan waard, blijf daaraan denken.
Als je nu externe factoren nodig hebt om aan te komen, dan is dat maar zo. Dat geeft niet, ik zou het niet "fout" noemen, het is gewoon wat je nu nodig hebt.
Je hoeft nu ook niet te beslissen over het onderwijs. Wacht het anders nog even af, als het blijft knagen kan je altijd nog switchen. Laat het anders even gaan, kijk maar waar je uitkomt, het heeft geen haast, toch?
woensdag 23 maart 2011 om 21:22
Indigo, dank je wel voor je uitgebreide antwoord. Dat waardeer ik erg.quote:indigoblue schreef op 23 maart 2011 @ 20:12:
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan.
Ik vind het niet hard klinken hoor. Ben juist blij dat je eerlijk bent, daar heb ik tenminste iets aan.
Ik weet niet of ik inderdaad op dat punt ben.....
Moet alles even goed tot me door laten dringen.
Vanmiddag had ik het ook weer erg zwaar op m'n werk. Ten eerste lichamelijk, omdat ik zo'n honger had maar er geen tijd was om te eten. Ik heb dat op een gegeven moment wel aangegeven. De tandarts was superlief, en stuurde me min of meer weg om m'n boterham te gaan nemen. Wat dat aangaat tref ik het heel erg met hem hoor. Hij weet alles van me, hoe ik nog steeds vecht met de anorexia. Dus dat was heel positief, vanmiddag.
Maarja, het werk zelf hè....
Ik kan zoveel meer.
Maar ook al op dit moment?
Met X kilo ondergewicht?
Oh, ik weet zo goed dat er maar één ding nodig is, om alles te kunnen bereiken wat ik maar wil (en dat zijn helemaal geen extreme dingen, gewoon een leuke baan als ortho-assistente). En dat ene ding is meer eten en aankomen.
Ik blijf het bizar vinden hoor, dat deze ziekte zó sterk kan zijn. Zelfs als je 'm al voor een groot gedeelte hebt overwonnen. Het laatste hardnekkige restje kwelt me bijna meer dan het hele stuk waar ik al mee heb afgerekend.
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan.
Ik vind het niet hard klinken hoor. Ben juist blij dat je eerlijk bent, daar heb ik tenminste iets aan.
Ik weet niet of ik inderdaad op dat punt ben.....
Moet alles even goed tot me door laten dringen.
Vanmiddag had ik het ook weer erg zwaar op m'n werk. Ten eerste lichamelijk, omdat ik zo'n honger had maar er geen tijd was om te eten. Ik heb dat op een gegeven moment wel aangegeven. De tandarts was superlief, en stuurde me min of meer weg om m'n boterham te gaan nemen. Wat dat aangaat tref ik het heel erg met hem hoor. Hij weet alles van me, hoe ik nog steeds vecht met de anorexia. Dus dat was heel positief, vanmiddag.
Maarja, het werk zelf hè....
Ik kan zoveel meer.
Maar ook al op dit moment?
Met X kilo ondergewicht?
Oh, ik weet zo goed dat er maar één ding nodig is, om alles te kunnen bereiken wat ik maar wil (en dat zijn helemaal geen extreme dingen, gewoon een leuke baan als ortho-assistente). En dat ene ding is meer eten en aankomen.
Ik blijf het bizar vinden hoor, dat deze ziekte zó sterk kan zijn. Zelfs als je 'm al voor een groot gedeelte hebt overwonnen. Het laatste hardnekkige restje kwelt me bijna meer dan het hele stuk waar ik al mee heb afgerekend.
donderdag 24 maart 2011 om 07:45
donderdag 24 maart 2011 om 22:12
Zeg, even iets anders....
Vorige week las ik hier op het forum een topic over hoogsensitiviteit. Omdat ik mezelf erg herkende in de openingspost, besloot ik me er eens verder in te verdiepen.
Veel kenmerken zijn op mij van toepassing. Er wordt ook gezegd dat er soms een verband is met hoogbegaafdheid. Nu is al bekend dat mijn verstand prima in orde is, aangezien ik in het verleden een officiële intelligentietest heb gedaan, in het kader van een re-integratietraject.
Maargoed, op de site over hoogsensitiviteit werd een link gegeven naar de site van de Vereniging Mensa Nederland. Die was mij wel bekend, aangezien ik als leerkracht eens een hoogbegaafd jongetje in de klas heb gehad.
Op die site kon ik een thuistest doen. Leek me wel geinig, dus net even die test gedaan (duurde ongeveer een kwartier).
Nu kreeg ik de volgende uitslag (ik kon 'm printen, dus ik citeer):
Geachte kandidaat,
Uit de resultaten van de Mensa-thuistest blijft dat uw intelligentie waarschijnlijk boven het 98e percentiel ligt. Dit betekent dat u, wat betreft uw intelligentie, bij de bovenste twee procent zou behoren. De thuistest is echter geen officiële, geijkte test en geeft alleen een indicatie. Voor toelating tot Mensa moet de Mensa-eindtest worden afgelegd onder toezicht van een psycholoog.
Ik heb zoiets van 'Yeah right, het zal wel'. Ze willen me natuurlijk naar de testdag lokken, die ¤42,50 kost. Volgens mij krijgt iedereen deze uitslag.
Misschien hebben jullie zin om mijn vermoeden te bevestigen? 't Is best een leuke test, en misschien blijken we hier met z'n allen wel gewoon hoogbegaafd te zijn!
Ik heb trouwens ook weleens het volgende gelezen:
Het is een dunne scheidslijn tussen genialiteit en gekte.
En volgens mij klopt dat best wel een beetje....
Vorige week las ik hier op het forum een topic over hoogsensitiviteit. Omdat ik mezelf erg herkende in de openingspost, besloot ik me er eens verder in te verdiepen.
Veel kenmerken zijn op mij van toepassing. Er wordt ook gezegd dat er soms een verband is met hoogbegaafdheid. Nu is al bekend dat mijn verstand prima in orde is, aangezien ik in het verleden een officiële intelligentietest heb gedaan, in het kader van een re-integratietraject.
Maargoed, op de site over hoogsensitiviteit werd een link gegeven naar de site van de Vereniging Mensa Nederland. Die was mij wel bekend, aangezien ik als leerkracht eens een hoogbegaafd jongetje in de klas heb gehad.
Op die site kon ik een thuistest doen. Leek me wel geinig, dus net even die test gedaan (duurde ongeveer een kwartier).
Nu kreeg ik de volgende uitslag (ik kon 'm printen, dus ik citeer):
Geachte kandidaat,
Uit de resultaten van de Mensa-thuistest blijft dat uw intelligentie waarschijnlijk boven het 98e percentiel ligt. Dit betekent dat u, wat betreft uw intelligentie, bij de bovenste twee procent zou behoren. De thuistest is echter geen officiële, geijkte test en geeft alleen een indicatie. Voor toelating tot Mensa moet de Mensa-eindtest worden afgelegd onder toezicht van een psycholoog.
Ik heb zoiets van 'Yeah right, het zal wel'. Ze willen me natuurlijk naar de testdag lokken, die ¤42,50 kost. Volgens mij krijgt iedereen deze uitslag.
Misschien hebben jullie zin om mijn vermoeden te bevestigen? 't Is best een leuke test, en misschien blijken we hier met z'n allen wel gewoon hoogbegaafd te zijn!
Ik heb trouwens ook weleens het volgende gelezen:
Het is een dunne scheidslijn tussen genialiteit en gekte.
En volgens mij klopt dat best wel een beetje....
vrijdag 25 maart 2011 om 22:08
quote:Pelikaan schreef op 25 maart 2011 @ 14:29:
Lotte: Ik kon het niet laten en heb de test ook gedaan...kreeg precies dezelfde uitslag als jij.
Als ik het niet dacht!
Weer een illusie armer.....
Tenzij we allebei bovengemiddeld intelligent zijn natuurlijk.
Kunnen we gezellig samen lid worden van de Mensaclub
Lotte: Ik kon het niet laten en heb de test ook gedaan...kreeg precies dezelfde uitslag als jij.
Als ik het niet dacht!
Weer een illusie armer.....
Tenzij we allebei bovengemiddeld intelligent zijn natuurlijk.
Kunnen we gezellig samen lid worden van de Mensaclub
vrijdag 25 maart 2011 om 23:23
Van de Mensawebsite:
Ik heb de thuistest gedaan met behoorlijk resultaat, laten jullie iedereen een goed resultaat behalen om zoveel mogelijk testinkomsten te genereren?
De onlinetest geeft een indicatie van de mogelijkheid dat je bij de officiële test de toegangsnorm voor Mensa zult halen. Die norm is dat leden behoren tot de bovenste 2% van de bevolking op het gebied van algemene intelligentie. Er zijn vijf verschillende reacties van ons op het resultaat van de thuistest, die variëren van 'beter niet aan beginnen' tot 'maakt een heel goede kans'. De officiële test is in vorm gelijk aan de thuistest, maar de moeilijkheidsgraad is hoger, waarbij veel strenger gelet wordt op de tijd. Ook mensen die de thuistest heel goed afronden, kunnen bij de officiële test blijken de norm (net) niet te halen. Zij maken echter wel een betere kans. De bijdrage die gevraagd wordt voor het doen van de Mensatest gaat op aan de kosten van mailings, zaalhuur, enzovoorts
De echte test is dus moeilijker en je hebt minder tijd. Naja, ik vind ons gewoon heel slim
Ik heb de thuistest gedaan met behoorlijk resultaat, laten jullie iedereen een goed resultaat behalen om zoveel mogelijk testinkomsten te genereren?
De onlinetest geeft een indicatie van de mogelijkheid dat je bij de officiële test de toegangsnorm voor Mensa zult halen. Die norm is dat leden behoren tot de bovenste 2% van de bevolking op het gebied van algemene intelligentie. Er zijn vijf verschillende reacties van ons op het resultaat van de thuistest, die variëren van 'beter niet aan beginnen' tot 'maakt een heel goede kans'. De officiële test is in vorm gelijk aan de thuistest, maar de moeilijkheidsgraad is hoger, waarbij veel strenger gelet wordt op de tijd. Ook mensen die de thuistest heel goed afronden, kunnen bij de officiële test blijken de norm (net) niet te halen. Zij maken echter wel een betere kans. De bijdrage die gevraagd wordt voor het doen van de Mensatest gaat op aan de kosten van mailings, zaalhuur, enzovoorts
De echte test is dus moeilijker en je hebt minder tijd. Naja, ik vind ons gewoon heel slim
zaterdag 26 maart 2011 om 08:27
quote:Lotte35 schreef op 23 maart 2011 @ 21:22:
Ik blijf het bizar vinden hoor, dat deze ziekte zó sterk kan zijn. Zelfs als je 'm al voor een groot gedeelte hebt overwonnen. Het laatste hardnekkige restje kwelt me bijna meer dan het hele stuk waar ik al mee heb afgerekend.Dit ervaar ik nu ook heel erg zo. Ik voel me enorm gevangen, omdat ik weet dat ik heel erg ver ben, maar toch zie ik dat ik behoorlijk vast zit. Ik kan een supernormaal leven leiden, alles eten als ik een gewicht heb dat aan mijn belachelijke eisen voldoet. Ik kan haast niet geloven dat het zo hardnekkig is en ik voel me gevangen, omdat ik weet dat het een leugen is. En ik doe mezelf tekort omdat ik mezelf het leven 'ontzeg' totdat mijn gewicht weer 'in orde' is. Dit is om zoveel redenen belachelijk, dat weet ik heel goed, maar toch lijk ik me er niet van los te kunnen trekken...
En ik voel me zwak en stom dat ik mij zo laat leiden hierdoor. Ik weet toch beter!?
Over die hooggevoeligheid, mijn moeder kwam daar ook mee aanzetten een jaar of 6 geleden. Ik herken me ook wel in veel kenmerken, maar ik vind het eigenlijk onzin. Iedereen herkent zich erin in een bepaalde mate. Ik ben zoals ik ben en daar moet ik het mee doen / mee om leren gaan en of dat hoogsensitief heet of gewoon aanstelleritis, dat doet er niet toe. Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Verder heb ik 100 jaar geleden ook dat testje gedaan en kreeg ook zo'n antwoord. Nu weet ik ook dat ik wel een boven gemiddelde intelligentie heb, maar ik denk niet dat het zo'n betrouwbare test is. Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Overigens voel ik me niet zo heel slim, ik kan er ondertussen niet omheen, zelfs met mijn belabberd zelfbeeld, maar ik heb het gevoel dat die intelligentie bij mij vooral echt in de 'hardware' zit, maar dat ik er zelf niet zo vaardig in ben het goed te gebruiken. Ik kan bijvoorbeeld heel goed leren, snap dingen vrij makkelijk, altijd erg van de exacte vakken geweest, maar ik ben vaak ook erg blond. En ik heb een gigantisch gebrek aan algemene kennis.
Ik denk soms wel dat ik een es heb ontwikkeld vanuit een soort verveling. Dat ik op dat moment niet voldoende gestimuleerd werd en mijn hersens een beetje 'op hol' sloegen. Vorig jaar werd ik enorm uitgedaagd, ik had verwacht dat ik terug zou vallen onder alle druk, maar het ging juist dan supergoed met me. Maar goed, er zoveel andere factoren ook een rol.
Ik blijf het bizar vinden hoor, dat deze ziekte zó sterk kan zijn. Zelfs als je 'm al voor een groot gedeelte hebt overwonnen. Het laatste hardnekkige restje kwelt me bijna meer dan het hele stuk waar ik al mee heb afgerekend.Dit ervaar ik nu ook heel erg zo. Ik voel me enorm gevangen, omdat ik weet dat ik heel erg ver ben, maar toch zie ik dat ik behoorlijk vast zit. Ik kan een supernormaal leven leiden, alles eten als ik een gewicht heb dat aan mijn belachelijke eisen voldoet. Ik kan haast niet geloven dat het zo hardnekkig is en ik voel me gevangen, omdat ik weet dat het een leugen is. En ik doe mezelf tekort omdat ik mezelf het leven 'ontzeg' totdat mijn gewicht weer 'in orde' is. Dit is om zoveel redenen belachelijk, dat weet ik heel goed, maar toch lijk ik me er niet van los te kunnen trekken...
En ik voel me zwak en stom dat ik mij zo laat leiden hierdoor. Ik weet toch beter!?
Over die hooggevoeligheid, mijn moeder kwam daar ook mee aanzetten een jaar of 6 geleden. Ik herken me ook wel in veel kenmerken, maar ik vind het eigenlijk onzin. Iedereen herkent zich erin in een bepaalde mate. Ik ben zoals ik ben en daar moet ik het mee doen / mee om leren gaan en of dat hoogsensitief heet of gewoon aanstelleritis, dat doet er niet toe. Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Verder heb ik 100 jaar geleden ook dat testje gedaan en kreeg ook zo'n antwoord. Nu weet ik ook dat ik wel een boven gemiddelde intelligentie heb, maar ik denk niet dat het zo'n betrouwbare test is. Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Overigens voel ik me niet zo heel slim, ik kan er ondertussen niet omheen, zelfs met mijn belabberd zelfbeeld, maar ik heb het gevoel dat die intelligentie bij mij vooral echt in de 'hardware' zit, maar dat ik er zelf niet zo vaardig in ben het goed te gebruiken. Ik kan bijvoorbeeld heel goed leren, snap dingen vrij makkelijk, altijd erg van de exacte vakken geweest, maar ik ben vaak ook erg blond. En ik heb een gigantisch gebrek aan algemene kennis.
Ik denk soms wel dat ik een es heb ontwikkeld vanuit een soort verveling. Dat ik op dat moment niet voldoende gestimuleerd werd en mijn hersens een beetje 'op hol' sloegen. Vorig jaar werd ik enorm uitgedaagd, ik had verwacht dat ik terug zou vallen onder alle druk, maar het ging juist dan supergoed met me. Maar goed, er zoveel andere factoren ook een rol.
. Weet niet goed wat ik moet zeggen erop, heb ook geen tips. Ik weet zelf niet eens hoe ik nu verder moet... Sterkte iedereen .
zaterdag 26 maart 2011 om 11:39
quote:indigoblue schreef op 26 maart 2011 @ 08:27:
Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Ik ben ook niet op zoek naar een labeltje voor mezelf.
Ook ik weet al heel lang van het bestaan van hoogsensitiviteit, maar heb me er bewust nooit in verdiept. Omdat ik weet hoe dat soort dingen werkt, en er altijd wel íets op jou van toepassing is.
Maar omdat ik bij toeval op dat topic stuitte, en mezelf zó herkende in de openingspost, vond ik het toch de moeite waard er eens iets meer over te lezen. En ik moet gewoon toegeven dat het een beetje als een troost voelt, om te lezen dat er meer mensen zijn 'zoals ik'. Want ik heb mezelf altijd raar gevonden, anders dan anderen. En dat vertaalde ik naar 'dus niet goed genoeg', met alle gevolgen van dien.
Ik zeg niet dat ik hoogsensitief ben, maar vind het fijn om te weten dat ik meerdere eigenschappen heb waardoor ik gevoeliger ben voor bepaalde zaken, zoals bijvoorbeeld een eetstoornis. Dat lost m'n problemen niet op, maar neemt in ieder geval iets van m'n schuldgevoel weg. Een schuldgevoel, omdat ik zo'n groot gedeelte van m'n leven heb verkwist.
quote:indigoblue schreef op 26 maart 2011 @ 08:27:
Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Toch niet!
Ik sprak gisteravond een vriendin van me, die ik destijds heb leren kennen op de Pabo. Zij werkt nog in het onderwijs, is zelfs adjunct-directeur van een basisschool. Ook niet dom dus.
Ik vertelde haar over de test. Ze vond het wel leuk 'm ook te doen.
Ze mailde me net, dat zij een andere uitslag heeft gekregen. Zij behoort wel tot de bovenste tien procent, maar zeer waarschijnlijk niet bij de bovenste twee procent.
Tóch weer iets anders dus.
Vond het stiekem wel leuk om te horen
Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Ik ben ook niet op zoek naar een labeltje voor mezelf.
Ook ik weet al heel lang van het bestaan van hoogsensitiviteit, maar heb me er bewust nooit in verdiept. Omdat ik weet hoe dat soort dingen werkt, en er altijd wel íets op jou van toepassing is.
Maar omdat ik bij toeval op dat topic stuitte, en mezelf zó herkende in de openingspost, vond ik het toch de moeite waard er eens iets meer over te lezen. En ik moet gewoon toegeven dat het een beetje als een troost voelt, om te lezen dat er meer mensen zijn 'zoals ik'. Want ik heb mezelf altijd raar gevonden, anders dan anderen. En dat vertaalde ik naar 'dus niet goed genoeg', met alle gevolgen van dien.
Ik zeg niet dat ik hoogsensitief ben, maar vind het fijn om te weten dat ik meerdere eigenschappen heb waardoor ik gevoeliger ben voor bepaalde zaken, zoals bijvoorbeeld een eetstoornis. Dat lost m'n problemen niet op, maar neemt in ieder geval iets van m'n schuldgevoel weg. Een schuldgevoel, omdat ik zo'n groot gedeelte van m'n leven heb verkwist.
quote:indigoblue schreef op 26 maart 2011 @ 08:27:
Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Toch niet!
Ik sprak gisteravond een vriendin van me, die ik destijds heb leren kennen op de Pabo. Zij werkt nog in het onderwijs, is zelfs adjunct-directeur van een basisschool. Ook niet dom dus.
Ik vertelde haar over de test. Ze vond het wel leuk 'm ook te doen.
Ze mailde me net, dat zij een andere uitslag heeft gekregen. Zij behoort wel tot de bovenste tien procent, maar zeer waarschijnlijk niet bij de bovenste twee procent.
Tóch weer iets anders dus.
Vond het stiekem wel leuk om te horen
zaterdag 26 maart 2011 om 11:48
zaterdag 26 maart 2011 om 15:30
Thnx voor je uitgebreide mail indigo! Zal zo ff reageren .
Weet ook niet zo goed waar ik op vastloop. Heb het gevoel dat ik nog steeds mijn hoofd de goede kant op heb staan, maar echt veel actie volgt nog niet. Ik mis op de één of andere manier nog iets waardoor ik echt aan de slag ga.
Maar misschien focus ik mezelf wel te veel op het negatieve. Want de tussendoortjes gaan eigenlijk best heel goed. Ben ik echt blij mee. Ik vind dat 'alles-of-niets' principe alleen nog moeilijk om los te laten. Ik vind nogal snel dat ik te veel eet en sla dan snel door naar eetbuien/overgeven... (daarom vind ik die tussendoortjes ook zo lastig).
Maargoed, gewoon doorgaan dan maar he...
Weet ook niet zo goed waar ik op vastloop. Heb het gevoel dat ik nog steeds mijn hoofd de goede kant op heb staan, maar echt veel actie volgt nog niet. Ik mis op de één of andere manier nog iets waardoor ik echt aan de slag ga.
Maar misschien focus ik mezelf wel te veel op het negatieve. Want de tussendoortjes gaan eigenlijk best heel goed. Ben ik echt blij mee. Ik vind dat 'alles-of-niets' principe alleen nog moeilijk om los te laten. Ik vind nogal snel dat ik te veel eet en sla dan snel door naar eetbuien/overgeven... (daarom vind ik die tussendoortjes ook zo lastig).
Maargoed, gewoon doorgaan dan maar he...
zaterdag 26 maart 2011 om 15:48
Dag lieve meisjes,
ik kom even gedag zeggen. Lees stiekem namelijk wel met jullie mee, maar reageer niet meer. Dat komt, omdat ik een beetje hetzelfde ervaarde als een paar andere voormalige schrijfsters.
Het gaat echt best goed met mij, al blijf ook ik worstelen met dingetjes rondom eten, sporten, zelf-eisen.... Maar heb wel het gevoel dat ik wéét waar de knelpunten zitten, en het voelde voor mij alsof ik er door dit forum steeds te veel theoretisch mee bezig bleef. Het voelt fijner om 'los' te zijn, dus, hoewel ik het ook wel jammer vond om elkaar niet meer tot steun te zijn- vind jullie een bijzondere club, en ik wens ieder veel sterkte.
Die uitweg is er wél, alleen zie je m soms even een hele tijd niet, omdat we, zoals Indigo mooi zegt, met ups en downs gaan. Het enige wat je kunt doen is kleine stapjes vooruit blijven zetten, tot je ineens weer bovenop staat. Nou klinkt dit heel filosofisch, maar ik visualiseer hierbij meer een zware wandeling die je zat bent- weinig zweverigs, gewoon real life
Dikke zoen voor jullie allen, Senang
ik kom even gedag zeggen. Lees stiekem namelijk wel met jullie mee, maar reageer niet meer. Dat komt, omdat ik een beetje hetzelfde ervaarde als een paar andere voormalige schrijfsters.
Het gaat echt best goed met mij, al blijf ook ik worstelen met dingetjes rondom eten, sporten, zelf-eisen.... Maar heb wel het gevoel dat ik wéét waar de knelpunten zitten, en het voelde voor mij alsof ik er door dit forum steeds te veel theoretisch mee bezig bleef. Het voelt fijner om 'los' te zijn, dus, hoewel ik het ook wel jammer vond om elkaar niet meer tot steun te zijn- vind jullie een bijzondere club, en ik wens ieder veel sterkte.
Die uitweg is er wél, alleen zie je m soms even een hele tijd niet, omdat we, zoals Indigo mooi zegt, met ups en downs gaan. Het enige wat je kunt doen is kleine stapjes vooruit blijven zetten, tot je ineens weer bovenop staat. Nou klinkt dit heel filosofisch, maar ik visualiseer hierbij meer een zware wandeling die je zat bent- weinig zweverigs, gewoon real life
Dikke zoen voor jullie allen, Senang
zaterdag 26 maart 2011 om 16:13
quote:indigoblue schreef op 23 maart 2011 @ 20:12:
Tsja, Lotte, er gaat een moment komen dat je zult moeten kiezen voor jezelf. En je kan kiezen om te kiezen. Het is altijd heel makkelijk om bij een eetstoornis terug te vallen in de passieve rol, waar je een enorme strijd levert rondom eten waardoor de echte strijd - kiezen voor jezelf, kiezen om te leven - naar de achtergrond raakt.
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan. Het lastige van beter worden is dat het niet steeds een stijgende lijn is, het gaat met ups en downs, net als je denkt dat het goed gaat doemt er weer een enorme uitdaging voor je op. Ik denk dat jij op zo'n punt staat nu, het ging een hele tijd lekker, je hebt veel opgebouwd en nu moet je weer knokken. Of niet natuurlijk, je kan ook voor de veilige optie kiezen, maar dan ga je niet vooruit.
Het is een beetje een kwestie van verwantwoordelijkheid nemen voor je leven. JIJ kan kiezen om vooruit te gaan, het is eng, het is moeilijk, maar de keuze is aan jou. En wat je ervoor terugkrijgt is het meer dan waard, blijf daaraan denken.
Als je nu externe factoren nodig hebt om aan te komen, dan is dat maar zo. Dat geeft niet, ik zou het niet "fout" noemen, het is gewoon wat je nu nodig hebt.
Je hoeft nu ook niet te beslissen over het onderwijs. Wacht het anders nog even af, als het blijft knagen kan je altijd nog switchen. Laat het anders even gaan, kijk maar waar je uitkomt, het heeft geen haast, toch?
Indigo, mooi geschreven!! Ikzelf heb jarenlang een eetstoornis gehad en kan zeggen dat het sinds bijna 2 jaar heel erg goed gaat. Ik ben er nog niet, maar ben zo trots op waar ik vandaan kom, ik kom van heel ver. Ik wens jullie allemaal het beste toe
Tsja, Lotte, er gaat een moment komen dat je zult moeten kiezen voor jezelf. En je kan kiezen om te kiezen. Het is altijd heel makkelijk om bij een eetstoornis terug te vallen in de passieve rol, waar je een enorme strijd levert rondom eten waardoor de echte strijd - kiezen voor jezelf, kiezen om te leven - naar de achtergrond raakt.
Het klinkt misschien wat hard, maar....ik denk dat jij op een punt bent waarop je dat aankan. Het lastige van beter worden is dat het niet steeds een stijgende lijn is, het gaat met ups en downs, net als je denkt dat het goed gaat doemt er weer een enorme uitdaging voor je op. Ik denk dat jij op zo'n punt staat nu, het ging een hele tijd lekker, je hebt veel opgebouwd en nu moet je weer knokken. Of niet natuurlijk, je kan ook voor de veilige optie kiezen, maar dan ga je niet vooruit.
Het is een beetje een kwestie van verwantwoordelijkheid nemen voor je leven. JIJ kan kiezen om vooruit te gaan, het is eng, het is moeilijk, maar de keuze is aan jou. En wat je ervoor terugkrijgt is het meer dan waard, blijf daaraan denken.
Als je nu externe factoren nodig hebt om aan te komen, dan is dat maar zo. Dat geeft niet, ik zou het niet "fout" noemen, het is gewoon wat je nu nodig hebt.
Je hoeft nu ook niet te beslissen over het onderwijs. Wacht het anders nog even af, als het blijft knagen kan je altijd nog switchen. Laat het anders even gaan, kijk maar waar je uitkomt, het heeft geen haast, toch?
Indigo, mooi geschreven!! Ikzelf heb jarenlang een eetstoornis gehad en kan zeggen dat het sinds bijna 2 jaar heel erg goed gaat. Ik ben er nog niet, maar ben zo trots op waar ik vandaan kom, ik kom van heel ver. Ik wens jullie allemaal het beste toe
