Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
vrijdag 1 april 2011 om 15:27
Ik weet niet, zout en chocola. De combinatie is mij nog totaal onduidelijk. Maar ik zal erover nadenken Ben net naar de winkel geweest, dus dat wordt dan morgen pas.
Was ook naar maatschappelijk werk, heb 2 afspraken om te helpen met allemaal regelingen en dingen ook om studie weer o pte kunnen pakken (of niet, hangt een beetje af van de uitkomsten van die gesprekken) Dus voel me wel alsof ik probeer verder te gaan met dingen.
Was ook naar maatschappelijk werk, heb 2 afspraken om te helpen met allemaal regelingen en dingen ook om studie weer o pte kunnen pakken (of niet, hangt een beetje af van de uitkomsten van die gesprekken) Dus voel me wel alsof ik probeer verder te gaan met dingen.
vrijdag 1 april 2011 om 18:53
Nu ben ik onverstandig aan het denken.
Ik mis gewoon die genegenheid en geborgenheid, en ik ben en was zo klaar voor kids. En nu ben ik opeens geestesziek verklaard en lijkt het alsof alles wat ik zo graag wilde in de toekomst opeens weg is. En ik ben 27, en dan zie ik op kinderen van die topics waar al die mensen van mijn leeftijd en jonger samen schrijven over hun zwangerschap, en dan voel ik me gewoon suf dat het mij niet gelukt is om iemand te vinden om een fijn leven mee op te bouwen. bah.
Ik mis gewoon die genegenheid en geborgenheid, en ik ben en was zo klaar voor kids. En nu ben ik opeens geestesziek verklaard en lijkt het alsof alles wat ik zo graag wilde in de toekomst opeens weg is. En ik ben 27, en dan zie ik op kinderen van die topics waar al die mensen van mijn leeftijd en jonger samen schrijven over hun zwangerschap, en dan voel ik me gewoon suf dat het mij niet gelukt is om iemand te vinden om een fijn leven mee op te bouwen. bah.
vrijdag 1 april 2011 om 20:54
Yellow, ik voel dat ook. Ik was (of eigenlijk wij waren...) ook klaar om te trouwen en kinderen te krijgen. En iedereen om me heen doet dat ook. Vandaag weer kindje geboren bij vriendin van me, volgende week gaat andere vriendin trouwen. En uiteindelijk was ik het langst samen met mijn partner! Maar heb ik nu niets meer...
zaterdag 2 april 2011 om 10:48
Misschien heb ik een wijsheid; je kijkt nu vooral naar de mensen die dat wel hebben, maar weet je wel hoeveel mensen er zijn die dat NIET hebben op deze leeftijd? HEEEEL erg veel, maar daar let jij nu niet op. En daarbij, mensen die het nu wel hebben, hebben ook geen garantie dat het blijft. Weet je hoeveel alleenstaande ouders er zijn? Vreemdgaande vaders? Etc. etc.
Op elk moment in je leven kun je een tegenslag krijgen...en het is ook echt niet zo dat die mensen geen problemen hebben. Misschien zijn zij ook wel ongelukkig in hun relatie, twijfels, weet ik wat nog meer. Dat weten wij alleen niet..
Op elk moment in je leven kun je een tegenslag krijgen...en het is ook echt niet zo dat die mensen geen problemen hebben. Misschien zijn zij ook wel ongelukkig in hun relatie, twijfels, weet ik wat nog meer. Dat weten wij alleen niet..
zaterdag 2 april 2011 om 11:07
o jee......
ik ga vandaag mtben. voor het eerst weer sinds een half jaar. mooi weer, heb er zin in... ga dat doen op een super leuke route. daar waar ex en ik regelmatig fietsten. nu was er dus wel ee kleine kans dat ik hem tegen zou kunnen komen. ( en nee, ik ga niet ergens anders fietsen om het te ontlopen, ik mag en wil daar ook fietsen!) tja, en dan zie ik op zijn facebook ( mag ik niet op kijken van mezelf...
) dat hij daar vanmiddag gaat fietsen... dus de kans dat ik hem tegen kom ig veel groter geworden.. beetje spanning wel in mijn buik. maar k ga gewoon.. ik hoop dat ik hem gewoon gedag kan zeggen en verder kan gan fietsen... en dat ik sterk kan zijn, dat wil ik nl wel he graag. ik praat alleen met hem als hij een gesprek aan gaat. niet andersom... help... toch wel erg spannend... maar ik ga!
wie weet voel ik me daarna super opgelucht omdat hij irl ineens tegenvalt of ben ik verdrietig. kan alle kanten op.. maar ik ga lekker fietsen en genieten van het mooie weer. morgen naar vrienden dus kan i ook goed van me af praten...
muis: jammer joh, maar wees niet te streng voor jezelf.. gewoon opnieuwstarten met geen contact zoeken...
herkenbaar al die momenten van toch weer ineens verdriet. gisteren uit geweest met collega's. was gezellig maar voelde me in het grote gzelschap toch ook soms erg verdrietig en wilde naar huis... dan denk je echt dat je nog geen stap verder bent en die mannen leven alweer hun vrolijke leventje... ( denken wij, dat weten we natuurlijk helemaal niet..)
maar voel me al veel beter dan vorige week, af en toe nog wel terugval en hey, niks liever willen dan alles weer bij het oude, ook gezien de situatie van de kinderen nu, maar zie ook wel zijn tekortkomingen waardoor we niet goed bij elkaar zullen passen. tenzij ik mezelf weer volledig opoffer en daar ben ik al geweest en dat was niet goed voor mij...
ik ga vandaag mtben. voor het eerst weer sinds een half jaar. mooi weer, heb er zin in... ga dat doen op een super leuke route. daar waar ex en ik regelmatig fietsten. nu was er dus wel ee kleine kans dat ik hem tegen zou kunnen komen. ( en nee, ik ga niet ergens anders fietsen om het te ontlopen, ik mag en wil daar ook fietsen!) tja, en dan zie ik op zijn facebook ( mag ik niet op kijken van mezelf...
) dat hij daar vanmiddag gaat fietsen... dus de kans dat ik hem tegen kom ig veel groter geworden.. beetje spanning wel in mijn buik. maar k ga gewoon.. ik hoop dat ik hem gewoon gedag kan zeggen en verder kan gan fietsen... en dat ik sterk kan zijn, dat wil ik nl wel he graag. ik praat alleen met hem als hij een gesprek aan gaat. niet andersom... help... toch wel erg spannend... maar ik ga!wie weet voel ik me daarna super opgelucht omdat hij irl ineens tegenvalt of ben ik verdrietig. kan alle kanten op.. maar ik ga lekker fietsen en genieten van het mooie weer. morgen naar vrienden dus kan i ook goed van me af praten...
muis: jammer joh, maar wees niet te streng voor jezelf.. gewoon opnieuwstarten met geen contact zoeken...
herkenbaar al die momenten van toch weer ineens verdriet. gisteren uit geweest met collega's. was gezellig maar voelde me in het grote gzelschap toch ook soms erg verdrietig en wilde naar huis... dan denk je echt dat je nog geen stap verder bent en die mannen leven alweer hun vrolijke leventje... ( denken wij, dat weten we natuurlijk helemaal niet..)
maar voel me al veel beter dan vorige week, af en toe nog wel terugval en hey, niks liever willen dan alles weer bij het oude, ook gezien de situatie van de kinderen nu, maar zie ook wel zijn tekortkomingen waardoor we niet goed bij elkaar zullen passen. tenzij ik mezelf weer volledig opoffer en daar ben ik al geweest en dat was niet goed voor mij...
zaterdag 2 april 2011 om 17:41
Stoer Sproet! Gewoon fietsen hoor! Het fietspad is ook van jou.
Ik heb vandaag ook gefietst, maar durf nog niet alleen te wielrennen, dat deden we ook samen, en ik ben gewoon bang zonder hem, hij lette altijd heel goed op mij, snelheid, vallen, fietscontrole... Nu moet ik dat alleen doen en vind ik het toch eng. Misschien ook maar een clubje zoeken...
IVerder ben ik ook niet goed in grote groepen. Volgens mij heb ik dat al keer eerder gezegd, ik ga goed tot groepen van 4, daarna wordt het teveel...
En Muis, ja ongesteld zijn helpt echt niet. Goed excuus voor je zwakte. Nu weer sterk
Ik heb vandaag ook gefietst, maar durf nog niet alleen te wielrennen, dat deden we ook samen, en ik ben gewoon bang zonder hem, hij lette altijd heel goed op mij, snelheid, vallen, fietscontrole... Nu moet ik dat alleen doen en vind ik het toch eng. Misschien ook maar een clubje zoeken...
IVerder ben ik ook niet goed in grote groepen. Volgens mij heb ik dat al keer eerder gezegd, ik ga goed tot groepen van 4, daarna wordt het teveel...
En Muis, ja ongesteld zijn helpt echt niet. Goed excuus voor je zwakte. Nu weer sterk
zaterdag 2 april 2011 om 19:22
Hello meiden,
Lees al een behoorlijk tijdje met jullie mee (stiekem hoor..), maar na de zoveelste huilbui zojuist, wil ik graag met jullie meeschrijven. Dacht bij deze huilbui ook net weer van 'oh, even op jullie blog lezen', want dit gun je niemand, maar het doet mij goed om te lezen dat er nog meer in hetzelfde schuitje zitten. Ik herken zoveel in jullie gevoelens: Het gevoel je waardeloos te voelen, het gevoel dat je voor altijd alleen blijft, het jezelf toch naar buiten slepen en jezelf dwingen om toch leuke dingen te doen en dan na een leuke middag toch weer alleen gesloopt (want je doet je de hele middag leuk voor) thuis te komen en hopeloos verdrietig te zijn, je ex (?) te bellen en dan te constateren dat hij weér de telefoon niet opneemt (tenminste, dat denk ik), omdat hij ziet of denkt dat jij belt...argh!
Maar laat ik eerst eens vragen of ik met jullie mee mag doen....?
Sterkte meiden....begrijp zó hoe jullie je voelen!
Lees al een behoorlijk tijdje met jullie mee (stiekem hoor..), maar na de zoveelste huilbui zojuist, wil ik graag met jullie meeschrijven. Dacht bij deze huilbui ook net weer van 'oh, even op jullie blog lezen', want dit gun je niemand, maar het doet mij goed om te lezen dat er nog meer in hetzelfde schuitje zitten. Ik herken zoveel in jullie gevoelens: Het gevoel je waardeloos te voelen, het gevoel dat je voor altijd alleen blijft, het jezelf toch naar buiten slepen en jezelf dwingen om toch leuke dingen te doen en dan na een leuke middag toch weer alleen gesloopt (want je doet je de hele middag leuk voor) thuis te komen en hopeloos verdrietig te zijn, je ex (?) te bellen en dan te constateren dat hij weér de telefoon niet opneemt (tenminste, dat denk ik), omdat hij ziet of denkt dat jij belt...argh!
Maar laat ik eerst eens vragen of ik met jullie mee mag doen....?
Sterkte meiden....begrijp zó hoe jullie je voelen!
zaterdag 2 april 2011 om 21:06
wat een dag... lang verhaal...
was mijn fiets en mezelf aan het voorbereiden, staat ex ineens naast mijn auto.... bibbers, opgewekt gedaan, gaan fietsen, spreken elkaar straks nog wel...
1 rondje gefietst, wel weinig maar ik wilde hem niet mis lopen... 2 uur gepraat, tranen liepen even over mijn wangen. wat voel ik nog voor hem en wat is hij me vertrouwd en tegelijkertijd ook heel vreemd. hij had alweer een ander gehad, 3 maanden ( is dat dan een relatie, vgls hem wel) en die had hem leeggezgen en uitgeput. hij ziet er slecht uit. zij is terug naar haar ex. was zij rebound voor hem? hij noemde haar zijn straf..(??)
wil mij geen valse hoop geven, wel contact af en toe, fietsen en elkaar dan spreken... wat wil ik? geef ik het een kans, IS er wel een kans? gaat het me weer pijn doen? vertrouw ik hem nog? wil ik het leven met hem weer terug? zo veel vragen in mijn hoofd en het hele gesprek al duizend x geanalyseerd... hij omhelsde me bij t weggaan... maar dat zegt niks. hij geeft wel om mij maar dat is niet genoeg.. wat zal ik doen? ik dacht dit: ik houd afstand voor eigen bescherming, af en toe fietsen en elkaar spreken, niet te vaak, af en toe smsen of evt een keertje bellen en dan maar kijken... hij is er slecht aan toe. moet eerst sterker worden. we zijn beiden nu geen relatiemateriaal.... ik mis hem vreselijk! maar hoe kon hij nou al zo gauw weer een ander hebben?????dat is zo klote vind ik. ook al kan ik het em niet aanrekenen. we waren uit elkaar. hij is niet vreemdgegaan. kan alleen maar blij zijn dat het een klote relatie was niet dat ie nu gelukkig is met haar....
wat een gedoe!!!!!!! hij wist dat ik er vandaag zou zijn. hij had gevraagd an zijn dochter of ik wist hoe laat zij moest paardrijden... ENG!!! hij voelde ook hoe slecht ik het heb gehad... ik hoefde het hem niet te vertellen...
ik zei dat het wel moeilijk is voor de meiden, zo veel verbroken relaties achter elkaar... maar hij zei dat het wel goed komt met hen. beseft hij dan niet wat voor impact dit heeft op kinderen en wat voor een slecht voorbeeldze krijgen?? gelukkig had ie wel het benul die ander niet veel mee te nemen naar huis als de meiden er waren... ik moet ineens denken aan haar in zijn bed... ons bed...
jakkes!!!
ik doe even niks...laat het even bezinken en neem over een tijdje wel contact met hem op.... of niet?
was mijn fiets en mezelf aan het voorbereiden, staat ex ineens naast mijn auto.... bibbers, opgewekt gedaan, gaan fietsen, spreken elkaar straks nog wel...
1 rondje gefietst, wel weinig maar ik wilde hem niet mis lopen... 2 uur gepraat, tranen liepen even over mijn wangen. wat voel ik nog voor hem en wat is hij me vertrouwd en tegelijkertijd ook heel vreemd. hij had alweer een ander gehad, 3 maanden ( is dat dan een relatie, vgls hem wel) en die had hem leeggezgen en uitgeput. hij ziet er slecht uit. zij is terug naar haar ex. was zij rebound voor hem? hij noemde haar zijn straf..(??)
wil mij geen valse hoop geven, wel contact af en toe, fietsen en elkaar dan spreken... wat wil ik? geef ik het een kans, IS er wel een kans? gaat het me weer pijn doen? vertrouw ik hem nog? wil ik het leven met hem weer terug? zo veel vragen in mijn hoofd en het hele gesprek al duizend x geanalyseerd... hij omhelsde me bij t weggaan... maar dat zegt niks. hij geeft wel om mij maar dat is niet genoeg.. wat zal ik doen? ik dacht dit: ik houd afstand voor eigen bescherming, af en toe fietsen en elkaar spreken, niet te vaak, af en toe smsen of evt een keertje bellen en dan maar kijken... hij is er slecht aan toe. moet eerst sterker worden. we zijn beiden nu geen relatiemateriaal.... ik mis hem vreselijk! maar hoe kon hij nou al zo gauw weer een ander hebben?????dat is zo klote vind ik. ook al kan ik het em niet aanrekenen. we waren uit elkaar. hij is niet vreemdgegaan. kan alleen maar blij zijn dat het een klote relatie was niet dat ie nu gelukkig is met haar....
wat een gedoe!!!!!!! hij wist dat ik er vandaag zou zijn. hij had gevraagd an zijn dochter of ik wist hoe laat zij moest paardrijden... ENG!!! hij voelde ook hoe slecht ik het heb gehad... ik hoefde het hem niet te vertellen...
ik zei dat het wel moeilijk is voor de meiden, zo veel verbroken relaties achter elkaar... maar hij zei dat het wel goed komt met hen. beseft hij dan niet wat voor impact dit heeft op kinderen en wat voor een slecht voorbeeldze krijgen?? gelukkig had ie wel het benul die ander niet veel mee te nemen naar huis als de meiden er waren... ik moet ineens denken aan haar in zijn bed... ons bed...
jakkes!!!
ik doe even niks...laat het even bezinken en neem over een tijdje wel contact met hem op.... of niet?
zaterdag 2 april 2011 om 21:33
zaterdag 2 april 2011 om 21:48
tja, ik laat hem ook maar even met rust. ga er niet bovenop zitten, ben niet meer zo wanhopig.. maar ik vond het ook wel heel prettig hem te zien. heb mezelf ten mijn gevoelens in bescherming genomen... wilde dat de tijd stil bleef staan, kon moeilijk afscheid van hem nemen. en hij wil best nog contact.. maar geen valse hoop, niet weten wat de toekomst brengt... is dit een klein beginnetje?
hij vond mij verder dan hem.. het zal wel, hij weet niet hoe hard ik vecht en met welke medicijnen en proff hulp.. hij doet het zonder. slaapt amper maar gaat van slaapmedicatie raar doen in het verkeer... ik snap gewoon niet goed dat ie zo snel weer aan een andere relatie begint... ik moet er echt niet aan denken.. eerst helemaal los van hem komen... ( en nog steeds hopen dat het met hem zijn,... al moet ik daar nog een jaar op wachten..;( ) maar kanik hem ooit nog vertrouwen? en hou ik nog wel zo veel van hem of is het meer het vertrouwde en de man waarom ik zo veel geef en waar ik zo graag mijn liefde aan wil geven.... krijg ik dat ook wel van hem terug? weet niet meer wat ik voel of moet denken.... ga maar vroeg naar bed... hoef ik niet te denken... idd tijd geven en kijken wat ik ga doen.. even nog geen contact... smsen? als ie reageert denkt ie dat ie me hoop geeft, als ie niet reageert voel ik me rot..
elkaar zien is beter, persoonlijker.. maar ik wil niet doelbewust gaan fietsen om hem tegen te zullen komen.. ik moet het zelf leuk vinden en het een bonus vinden als het gebeurd, niet teleurgesteld als het niet zo is... hij is niet klaar voor een relatie, met niemand, en zo lang hij geen hulp heeft, zal hij steeds zijn neus stoten... niemand blijft bij hem... alleen ik..
heb vandaag alleen ontbeten.... geen trek..
hij vond mij verder dan hem.. het zal wel, hij weet niet hoe hard ik vecht en met welke medicijnen en proff hulp.. hij doet het zonder. slaapt amper maar gaat van slaapmedicatie raar doen in het verkeer... ik snap gewoon niet goed dat ie zo snel weer aan een andere relatie begint... ik moet er echt niet aan denken.. eerst helemaal los van hem komen... ( en nog steeds hopen dat het met hem zijn,... al moet ik daar nog een jaar op wachten..;( ) maar kanik hem ooit nog vertrouwen? en hou ik nog wel zo veel van hem of is het meer het vertrouwde en de man waarom ik zo veel geef en waar ik zo graag mijn liefde aan wil geven.... krijg ik dat ook wel van hem terug? weet niet meer wat ik voel of moet denken.... ga maar vroeg naar bed... hoef ik niet te denken... idd tijd geven en kijken wat ik ga doen.. even nog geen contact... smsen? als ie reageert denkt ie dat ie me hoop geeft, als ie niet reageert voel ik me rot..
elkaar zien is beter, persoonlijker.. maar ik wil niet doelbewust gaan fietsen om hem tegen te zullen komen.. ik moet het zelf leuk vinden en het een bonus vinden als het gebeurd, niet teleurgesteld als het niet zo is... hij is niet klaar voor een relatie, met niemand, en zo lang hij geen hulp heeft, zal hij steeds zijn neus stoten... niemand blijft bij hem... alleen ik..
heb vandaag alleen ontbeten.... geen trek..
zaterdag 2 april 2011 om 21:54
Sproetje
Hij heeft je eigenlijk verlaten voor een ander toch? Wil je nog iemand op wie je niet helemaal meer kunt vertrouwen?
Ik heb zelf een relatie gehad, met mijn allergrootste liefde, en hij ging ook vreemd. Daarna hebben we het nog een keer geprobeerd, maar ik werd er zo onzeker van , ik trok het totaal niet. En hij ging aan het einde WEER vreemd .
Je moet ontzettend sterk in je schoenen staan als je je relatie nog een kans wilt geven, en om eerlijk te zijn kom je niet over alsof je al zo sterk bent op het moment
Hij heeft je eigenlijk verlaten voor een ander toch? Wil je nog iemand op wie je niet helemaal meer kunt vertrouwen?
Ik heb zelf een relatie gehad, met mijn allergrootste liefde, en hij ging ook vreemd. Daarna hebben we het nog een keer geprobeerd, maar ik werd er zo onzeker van , ik trok het totaal niet. En hij ging aan het einde WEER vreemd .
Je moet ontzettend sterk in je schoenen staan als je je relatie nog een kans wilt geven, en om eerlijk te zijn kom je niet over alsof je al zo sterk bent op het moment
zaterdag 2 april 2011 om 21:55
geef ik het een kans of niet? is er een kans of niet? ik denk wel dat we zullen moeten praten en contact met elkaar zullen moeten hebben wil het een kans hebben..
en ik denk maar steeds aan die ander... ben kei jaloers, of eigenlijk onzeker... was ze leuker dan ik? een heel ander type zei hij wel...
ik heb er niet naar gevraagd hoor... dat deed ik in de relatie wel en dat was niet zo goed van mij... te onzeker.. ik plaatste hem op ene voetstuk zei ik, dat wist hij , hij voelde de druk er van zei hij...
ook niet meer doen dus...naast iemand staan, niet leunen!!!!!
en ik denk maar steeds aan die ander... ben kei jaloers, of eigenlijk onzeker... was ze leuker dan ik? een heel ander type zei hij wel...
ik heb er niet naar gevraagd hoor... dat deed ik in de relatie wel en dat was niet zo goed van mij... te onzeker.. ik plaatste hem op ene voetstuk zei ik, dat wist hij , hij voelde de druk er van zei hij...
ook niet meer doen dus...naast iemand staan, niet leunen!!!!!
zaterdag 2 april 2011 om 21:59
hij is niet vreemdgegaan! het is nadat het uit ging gebeurd... en daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken... hij kwam haar tegen tijdens het fietsen... een 6 weken na de breuk.... zijn ex is vreemdgegaan.. hij verafschuwt dat...
maar je brengt me toch ook een beetje aan het twijfelen... zou hij het niet durven zeggen om mij niet nog meer pijn te doen? ik vertrouwde hem wel...
het zou een goede reden zijn om niets meer met hem te maken willen hebben.. dat wel. hij zei dat ie 4 maanden iets met haar heeft gehad. wij zijn 6 maanden uit elkaar... en een maand geleden ong was het uit met die ander...hmmm
maar je brengt me toch ook een beetje aan het twijfelen... zou hij het niet durven zeggen om mij niet nog meer pijn te doen? ik vertrouwde hem wel...
het zou een goede reden zijn om niets meer met hem te maken willen hebben.. dat wel. hij zei dat ie 4 maanden iets met haar heeft gehad. wij zijn 6 maanden uit elkaar... en een maand geleden ong was het uit met die ander...hmmm
zaterdag 2 april 2011 om 22:02
hij was al een tijd niet meer gelukkig in de relatie, wij beiden niet..
wat moet ik nou? ik ben wel sterker maar nu even niet...
ga even lezen in bed.. alles laten bezinken.. moet ik hem er nog es naar vragen als ik hem spreek? of ie echt niet is vreemdgegaan???
vreemdgaan is pas kwetsend!!!! gevoel weg is nog begrijpelijk...
wat moet ik nou? ik ben wel sterker maar nu even niet...
ga even lezen in bed.. alles laten bezinken.. moet ik hem er nog es naar vragen als ik hem spreek? of ie echt niet is vreemdgegaan???
vreemdgaan is pas kwetsend!!!! gevoel weg is nog begrijpelijk...