Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
zaterdag 2 april 2011 om 23:47
Hebben julllie ook soms het gevoel dat het gewoon niet kan? Dat je eigen situatie heel anders is dan die van anderen (terwijl je rationeel gezien heel goed weet dat dat niet zo is)? Dat de band tussen ex en jezelf echt niet zomaar weg kan zijn?
Of is dit iets waar alleen ik over nadenk. Het gaat met mij trouwens wel goed! Afleiding en niet teveel nadenken doet wonderen . Beetje het "gewoon doorgaan"-motto.
Of is dit iets waar alleen ik over nadenk. Het gaat met mij trouwens wel goed! Afleiding en niet teveel nadenken doet wonderen . Beetje het "gewoon doorgaan"-motto.
zondag 3 april 2011 om 09:47
de hele nacht liggen draaien....
ik voel nog steeds voor hem. maar wat is het, medelijden, liefde, vertrouwelijke persoon? ik weet dat ik hem met rust moet laten, als ie voor mij bestemd is moet ie zelf komen...maar tegelijkertijd voelt het alsof ik hem opnieuw kwijt ben geraakt..
maar ik voel me ook sterk. ik wil niet meer op hem leunen, eigen identiteit behouden... en hem niet kwijt... hij wil nog wel contact maar geen valse hoop geven... dat ie toch een beetje dubbel. net of hij het ook nog niet weet... een kiertje openhouden? hij zei dat ie bij mij zichzelf kon zijn, wij een gelijkwaardige relatie hadden... maar ik voelde het toch anders. wat hij zei hoe hij was, zo heb ik hem niet ervaren... wel egoistisch, wel kiezen voor zichzelf, niet bezighouden met mij... ik laat hem echt even zwemmen... hij moet er zelf uitkomen.. af en toe contact... voorlopig niet.. wat neemt het weer een andere wending... nooit gedacht! min moeder zei, straks ga je van de zomer nog mee op vakantie... alles kan... ja ja.. dat denk ik niet hoor...
noa, welkom, helaas....
zucht...
ik voel nog steeds voor hem. maar wat is het, medelijden, liefde, vertrouwelijke persoon? ik weet dat ik hem met rust moet laten, als ie voor mij bestemd is moet ie zelf komen...maar tegelijkertijd voelt het alsof ik hem opnieuw kwijt ben geraakt..
maar ik voel me ook sterk. ik wil niet meer op hem leunen, eigen identiteit behouden... en hem niet kwijt... hij wil nog wel contact maar geen valse hoop geven... dat ie toch een beetje dubbel. net of hij het ook nog niet weet... een kiertje openhouden? hij zei dat ie bij mij zichzelf kon zijn, wij een gelijkwaardige relatie hadden... maar ik voelde het toch anders. wat hij zei hoe hij was, zo heb ik hem niet ervaren... wel egoistisch, wel kiezen voor zichzelf, niet bezighouden met mij... ik laat hem echt even zwemmen... hij moet er zelf uitkomen.. af en toe contact... voorlopig niet.. wat neemt het weer een andere wending... nooit gedacht! min moeder zei, straks ga je van de zomer nog mee op vakantie... alles kan... ja ja.. dat denk ik niet hoor...
noa, welkom, helaas....
zucht...
zondag 3 april 2011 om 10:26
Sproet, een kiertje open houden mag altijd. Maar zorg dat je zelf verder gaat. Het heeft geen zin om op hem te wachten.
Betwins, welkom, helaas.... Ik heb je topic gelezen, ongelofelijk, na zo'n lange tijd, wat zetten mensen toch allemaal op het spel...
Hopelijk heb je iets aan onze verhalen hier en kan je ons ook met (mannelijke) inzichten helpen.
Betwins, welkom, helaas.... Ik heb je topic gelezen, ongelofelijk, na zo'n lange tijd, wat zetten mensen toch allemaal op het spel...
Hopelijk heb je iets aan onze verhalen hier en kan je ons ook met (mannelijke) inzichten helpen.
zondag 3 april 2011 om 10:55
Inderdaad een lange tijd. Had het "vreemdgaan" niet aan zien komen maar zo zie je maar weer.
Ik wil graag contact met haar opnemen om er nog eens over te praten maar wil niets forceren of beschadigen. De breuk is nu zo'n 3 weken geleden maar ik kan haar niet loslaten.
@sproet: Hij heeft nog geen keuze gemaakt volgens mij. Hij wil geen afscheid nemen omdat ie er nog niet uit is. Als ie er echt klaar mee is zegt hij dat wel en zoekt hij geen contact meer. Gewoon negeren en je ding doen. Mannen zijn jagers en willen er moeite voor doen. Wij willen uitgedaagd worden.
Ik wil graag contact met haar opnemen om er nog eens over te praten maar wil niets forceren of beschadigen. De breuk is nu zo'n 3 weken geleden maar ik kan haar niet loslaten.
@sproet: Hij heeft nog geen keuze gemaakt volgens mij. Hij wil geen afscheid nemen omdat ie er nog niet uit is. Als ie er echt klaar mee is zegt hij dat wel en zoekt hij geen contact meer. Gewoon negeren en je ding doen. Mannen zijn jagers en willen er moeite voor doen. Wij willen uitgedaagd worden.
zondag 3 april 2011 om 11:19
@ Sproet: opnieuw weer gewoon NIETS doen met hem, maar alleen met jezelf. Hoe en wat het gaat worden heb je geen invloed op, dat zit in hem, niet in jou. Laat hem komen als ie contact wil, zoals Betwins zegt, mannen zijn jagers en willen er moeite voor doen. Als jij wat doet, hoeft hij niet te jagen, dan komt het al naar hem toe. Deur oplaten op contact, maar zelf niet als eerste contact opzoeken.
Voelt het stiekum ook niet een beetje fijn dat het niet zo goed met hem gaat? Ik heb dat wel, het voelt goed dat hij zich slechter voelt dan ik (wraak..... nooit gedacht dat het zo zou werken, maar stiekum is dat wel een beetje zo bij mij.....)
Voelt het stiekum ook niet een beetje fijn dat het niet zo goed met hem gaat? Ik heb dat wel, het voelt goed dat hij zich slechter voelt dan ik (wraak..... nooit gedacht dat het zo zou werken, maar stiekum is dat wel een beetje zo bij mij.....)
zondag 3 april 2011 om 11:26
quote:betwins schreef op 03 april 2011 @ 10:55:
@sproet: Hij heeft nog geen keuze gemaakt volgens mij. Hij wil geen afscheid nemen omdat ie er nog niet uit is. Als ie er echt klaar mee is zegt hij dat wel en zoekt hij geen contact meer. Gewoon negeren en je ding doen. Mannen zijn jagers en willen er moeite voor doen. Wij willen uitgedaagd worden.Maar niets doen en negeren is heel eng als je idee hebt dat er andere kapers op de loer liggen... Hoe doe je dat zelf Betwins?
@sproet: Hij heeft nog geen keuze gemaakt volgens mij. Hij wil geen afscheid nemen omdat ie er nog niet uit is. Als ie er echt klaar mee is zegt hij dat wel en zoekt hij geen contact meer. Gewoon negeren en je ding doen. Mannen zijn jagers en willen er moeite voor doen. Wij willen uitgedaagd worden.Maar niets doen en negeren is heel eng als je idee hebt dat er andere kapers op de loer liggen... Hoe doe je dat zelf Betwins?
zondag 3 april 2011 om 11:53
@Betwins: Je kunt niks doen en dat is tegelijkertijd het beste wat je kunt doen; niks.
Ik heb daar HEEEL veel moeite mee gehad en achteraf gezien had ik gewoon naar mijn vader moeten luisteren die zei: "als je echt wil dat dit ooit nog goedkomt, moet je nu alles afkappen. Hij zoekt het maar uit en als hij ooit nog iets wil dan moet hij daar echt moeite voor doen". Maar ik kon dat niet... Ik weet niet of ik het daarmee verpest heb, maar geholpen heeft het zeker niet. Ex gaf zelfs aan dat ik hem met het contact nog verder van me af duwde, want hij wilde rust. Probleem is alleen dat ik op dat moment alleen maar dacht; JIJ wil rust?! Volgens mij heb jij nou even helemaal niks te willen maat! Etc.
Grenzen stellen kon ik echter ook niet, ik wist niet meer wat nou waarheid en rechtvaardigheid was, wie er fout zat. Rationeel gezien zat hij fout, maar toch...het kan zo ingewikkeld zijn. Heb er nog steeds last van.
Over dat jagen; zou elke man zo zijn?! Mijn ex jaagt volgens mij helemaal niet namelijk. De vriendin voor hem wilde hem, ik wilde hem en het meisje waar hij mee vreemdging wilde hem ook. Jagen....?? Vraag het me af..
Ik heb daar HEEEL veel moeite mee gehad en achteraf gezien had ik gewoon naar mijn vader moeten luisteren die zei: "als je echt wil dat dit ooit nog goedkomt, moet je nu alles afkappen. Hij zoekt het maar uit en als hij ooit nog iets wil dan moet hij daar echt moeite voor doen". Maar ik kon dat niet... Ik weet niet of ik het daarmee verpest heb, maar geholpen heeft het zeker niet. Ex gaf zelfs aan dat ik hem met het contact nog verder van me af duwde, want hij wilde rust. Probleem is alleen dat ik op dat moment alleen maar dacht; JIJ wil rust?! Volgens mij heb jij nou even helemaal niks te willen maat! Etc.
Grenzen stellen kon ik echter ook niet, ik wist niet meer wat nou waarheid en rechtvaardigheid was, wie er fout zat. Rationeel gezien zat hij fout, maar toch...het kan zo ingewikkeld zijn. Heb er nog steeds last van.
Over dat jagen; zou elke man zo zijn?! Mijn ex jaagt volgens mij helemaal niet namelijk. De vriendin voor hem wilde hem, ik wilde hem en het meisje waar hij mee vreemdging wilde hem ook. Jagen....?? Vraag het me af..
zondag 3 april 2011 om 12:12
Het contact tussen mij en mijn ex is nog goed. We spreken elkaar nog wel als het uitkomt.
Het idee dat ze nu bij iemand anders is maakt me gek. Stel, dat ze een serieuze relatie krijgen? Ik sta toe te kijken hoe zij een nieuwe relatie opbouwd. Ik wil iets doen. De vlam proberen aan te wakkeren. Competie bieden aan die ander!
Ze woont nu tijdelijk in een huis van iemand anders. Ze vroeg mij deze week of ik een keertje wilde komen kijken hoe ze erbij zit.Ik wil niets liever maar ik wil haar ook niet het gevoel geven dat ik nog op haar zit te wachten. Iedereen zegt afwachten maar ondertussen is zij een relatie aan het opbouwen.
We zijn zolang samen geweest. Ze houdt nog van me. Heeft ze me gezegd op de dag dat ze wegging. Het hoeft toch niet kansloos te zijn?
Het idee dat ze nu bij iemand anders is maakt me gek. Stel, dat ze een serieuze relatie krijgen? Ik sta toe te kijken hoe zij een nieuwe relatie opbouwd. Ik wil iets doen. De vlam proberen aan te wakkeren. Competie bieden aan die ander!
Ze woont nu tijdelijk in een huis van iemand anders. Ze vroeg mij deze week of ik een keertje wilde komen kijken hoe ze erbij zit.Ik wil niets liever maar ik wil haar ook niet het gevoel geven dat ik nog op haar zit te wachten. Iedereen zegt afwachten maar ondertussen is zij een relatie aan het opbouwen.
We zijn zolang samen geweest. Ze houdt nog van me. Heeft ze me gezegd op de dag dat ze wegging. Het hoeft toch niet kansloos te zijn?
zondag 3 april 2011 om 12:45
Nee, dat hoeft ook niet, maar dat is het nu wel (hoe hard dit ook klinkt). Voor vrouwen geldt het niet veel anders dan voor mannen ben ik bang; iemand die zich wanhopig opstelt is niet aantrekkelijk. Tenminste; ik ben zelf zo iemand die iemand juist wil als diegene niet wil...
Ik zou tegen je ex zeggen dat je geen zin hebt om te komen kijken hoe ze erbij zit. Laat gewoon zien dat je doorgaat en niet op al haar wensen ingaat! Zij doet toch ook niet wat jij wil? Beetje eenzijdig op deze manier he..
Ik zou tegen je ex zeggen dat je geen zin hebt om te komen kijken hoe ze erbij zit. Laat gewoon zien dat je doorgaat en niet op al haar wensen ingaat! Zij doet toch ook niet wat jij wil? Beetje eenzijdig op deze manier he..
zondag 3 april 2011 om 13:16
Hallo lieve meiden en Betwins (Fijn een mannelijke blik!:-))
Wát fijn dat ik welkom ben
En natuurlijk wil ik graag mijn verhaal vertellen, alhoewel mijn verhaal erg overheen komt met dat van muisje. Daarom las ik ook al een tijdje mee en ook heel veel had aan de tips van Amygdala. Sterker nog, ik heb haar theorie toegepast, maar ik begin nu erg te twijfelen of deze werkt. Misschien moet ik meer geduld hebben, maar dat blijkt maar weer eens niet mijn sterkste kant te zijn....
Mijn ex(?, want ik weet nog steeds niet of hij nu ex is of niet) kondigde 2 maanden geleden nogal abrupt aan dat hij voor zijn werk voor een jaar naar het buitenland moest. Op zich had ik daar geen problemen mee en heb ik hem daarin volop ondersteund.. Bovendien was ik er van overtuigd dat wij dat jaar wel zouden overleven (en hij beaamde dat nog volmondig). De avond voordat hij wegging kondigde hij ineens (uit het niets) aan, dat hij twijfels had....Twijfels of dit wel was wat hij wilde met mij. Ik natuurlijk behoorlijk overstuur (wat een timing ook!) en gegild dat ik klaar was met zijn twijfels. Vervolgens is hij gewoon weggegaan en gewoon niks meer van hem gehoord. 2 Weken daarna kreeg ik van hem een brief dat ik een punt achter onze relatie had gezet...huh? Ik hem gebeld en gevraagd of hij wat wilde afspreken als hij weer in NL was en dat wilde hij. 4 Weken geleden echt een hele leuke dag gehad samen....Dat gaf weer een beetje hoop! Ik heb zelfs de theorie van Amygdala toegepast en hem gezegd dat ik het graag nog een kans wilde geven en hem gevraagd of hij mee wil doen. Daar wilde hij even over nadenken en dat....Doet hij nu nog steeds....:-S Af en toe hebben we via sms en telefoon contact, maar we hebben het dan over alles, behalve over 'ons'. Hij is ook geen prater, geen beller, maar elkaar zien wil hij ook niet...
Ik kan het me zó nog steeds niet voorstellen....Waar ging het mis? Heb nog steeds het idee in een slechte droom te zijn beland. Heb gelukkig ook profess. hulp en deze geeft aan dat ik het goed heb aangepakt, maar ik vind dat moeilijk te geloven, want ik voel me hier zo verd*md slecht bij! Aan de ene kant zit de deur nog niet dicht bij hem, maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat hij nu zoveel andere heftige dingen in zijn leven meemaakt (andere baan, wonen in het buitenland), dat hij totaal niet met 'ons' bezig is en ik een beetje voor niks in de wachtstand zit...
Nou, hoop dat het niet te lang was, maar jullie vroegen er zelf om
Wát fijn dat ik welkom ben
En natuurlijk wil ik graag mijn verhaal vertellen, alhoewel mijn verhaal erg overheen komt met dat van muisje. Daarom las ik ook al een tijdje mee en ook heel veel had aan de tips van Amygdala. Sterker nog, ik heb haar theorie toegepast, maar ik begin nu erg te twijfelen of deze werkt. Misschien moet ik meer geduld hebben, maar dat blijkt maar weer eens niet mijn sterkste kant te zijn....Mijn ex(?, want ik weet nog steeds niet of hij nu ex is of niet) kondigde 2 maanden geleden nogal abrupt aan dat hij voor zijn werk voor een jaar naar het buitenland moest. Op zich had ik daar geen problemen mee en heb ik hem daarin volop ondersteund.. Bovendien was ik er van overtuigd dat wij dat jaar wel zouden overleven (en hij beaamde dat nog volmondig). De avond voordat hij wegging kondigde hij ineens (uit het niets) aan, dat hij twijfels had....Twijfels of dit wel was wat hij wilde met mij. Ik natuurlijk behoorlijk overstuur (wat een timing ook!) en gegild dat ik klaar was met zijn twijfels. Vervolgens is hij gewoon weggegaan en gewoon niks meer van hem gehoord. 2 Weken daarna kreeg ik van hem een brief dat ik een punt achter onze relatie had gezet...huh? Ik hem gebeld en gevraagd of hij wat wilde afspreken als hij weer in NL was en dat wilde hij. 4 Weken geleden echt een hele leuke dag gehad samen....Dat gaf weer een beetje hoop! Ik heb zelfs de theorie van Amygdala toegepast en hem gezegd dat ik het graag nog een kans wilde geven en hem gevraagd of hij mee wil doen. Daar wilde hij even over nadenken en dat....Doet hij nu nog steeds....:-S Af en toe hebben we via sms en telefoon contact, maar we hebben het dan over alles, behalve over 'ons'. Hij is ook geen prater, geen beller, maar elkaar zien wil hij ook niet...
Ik kan het me zó nog steeds niet voorstellen....Waar ging het mis? Heb nog steeds het idee in een slechte droom te zijn beland. Heb gelukkig ook profess. hulp en deze geeft aan dat ik het goed heb aangepakt, maar ik vind dat moeilijk te geloven, want ik voel me hier zo verd*md slecht bij! Aan de ene kant zit de deur nog niet dicht bij hem, maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat hij nu zoveel andere heftige dingen in zijn leven meemaakt (andere baan, wonen in het buitenland), dat hij totaal niet met 'ons' bezig is en ik een beetje voor niks in de wachtstand zit...
Nou, hoop dat het niet te lang was, maar jullie vroegen er zelf om
zondag 3 april 2011 om 13:19
Heb je helemaal gelijk in. Ben ook niet wanhopig.
Heb een kater en daarna te lang op het forum gezeten. Wordt ik geconfronteerd met de feiten en wordt ik depri. Net ff wandelingetje gemaakt en gedouched. Wordt nu weer vrolijker.
Ik doe ook niets om haar te contacten. we hebben veel gezamelijke vrienden dus komen elkaar regelmatig tegen. Dat is frustrerend als je iemand niet wil zien. Dan zie ik haar en denk ik: Wat is het toch een leuke meid! Ik wil weer met haar gelukkig zijn. Zij is nu verliefd op een ander. Dat probleem moet eerst uit de wereld voordat wij weer vrienden kunnen zijn.
Een man weet pas wat ie mist.....
Heb een kater en daarna te lang op het forum gezeten. Wordt ik geconfronteerd met de feiten en wordt ik depri. Net ff wandelingetje gemaakt en gedouched. Wordt nu weer vrolijker.
Ik doe ook niets om haar te contacten. we hebben veel gezamelijke vrienden dus komen elkaar regelmatig tegen. Dat is frustrerend als je iemand niet wil zien. Dan zie ik haar en denk ik: Wat is het toch een leuke meid! Ik wil weer met haar gelukkig zijn. Zij is nu verliefd op een ander. Dat probleem moet eerst uit de wereld voordat wij weer vrienden kunnen zijn.
Een man weet pas wat ie mist.....
zondag 3 april 2011 om 13:25
@Betwins
Ik snap je neiging om naar haar toe te rennen en haar huisje te gaan bekijken. Ik zou ook niks liever willen, dan gewoon gaan kijken en tóch denk ik dat je dat niet moet doen. Zij heeft er tenslotte voor gekozen om weg te gaan. Gewoon niet doen en als ze weer vraagt of je wil komen kijken, kan je aan haar vragen waarom ze dat dan zo graag wilt en kan je aangeven dat het jou pijn doet. Praat steeds vanuit jezelf, niet verwijtend richting haar (ondanks dat haar natuurlijk heel wat valt te verwijten!).....
Ik snap je neiging om naar haar toe te rennen en haar huisje te gaan bekijken. Ik zou ook niks liever willen, dan gewoon gaan kijken en tóch denk ik dat je dat niet moet doen. Zij heeft er tenslotte voor gekozen om weg te gaan. Gewoon niet doen en als ze weer vraagt of je wil komen kijken, kan je aan haar vragen waarom ze dat dan zo graag wilt en kan je aangeven dat het jou pijn doet. Praat steeds vanuit jezelf, niet verwijtend richting haar (ondanks dat haar natuurlijk heel wat valt te verwijten!).....
zondag 3 april 2011 om 13:33
Noaa. lastige situatie. Ik lul ook maar wat de helft van de tijd, dus denk alsjeblieft niet dat ik een expert ben, maar ik denk dat het ook voor hem wel makkelijk is als er toch niet over gesproken wordt (over hoe de relatie verder gaat, en of hij verder gaat)
hetzelfde heb ik bij betwins.
Ik snap niet, dat je allemaal spelletjes moet gaan spelen, en dan maar thuis wanhopig moet gaan huilen en krijsen, in de hoop dat iemand dan terugkomt bij je omdat je in zijn/haar gezicht doet alsof je rustig en stabiel bent. Nee, sorry, liefde is wat mij betreft door dik en dun, en als iemand je van de een op de andere dag iets verschrikkelijks mededeelt, dan begrijp ik wel dat je van slag bent en niet weet wat je moet doen. En dat je dan ook nog eens de ander helemaal met rust moet laten terwijl die you know what met een ander aan het doen is? Ja ik snap dat wanhopig doen niet charmant is, en ik geloof idd niet dat het helpt. Het enige wat helpt is als de ander tot inkeer komt , uit zichzelf, en naar je toekomt om er met je over te praten. Tot die tijd kun jij niets doen, behalve je richten op jezelf, verdergaan met je leven, en tegen de tijd dat die persoon wellicht komt beslissen of je daar nog behoefte aan hebt.
Denk ik.
hetzelfde heb ik bij betwins.
Ik snap niet, dat je allemaal spelletjes moet gaan spelen, en dan maar thuis wanhopig moet gaan huilen en krijsen, in de hoop dat iemand dan terugkomt bij je omdat je in zijn/haar gezicht doet alsof je rustig en stabiel bent. Nee, sorry, liefde is wat mij betreft door dik en dun, en als iemand je van de een op de andere dag iets verschrikkelijks mededeelt, dan begrijp ik wel dat je van slag bent en niet weet wat je moet doen. En dat je dan ook nog eens de ander helemaal met rust moet laten terwijl die you know what met een ander aan het doen is? Ja ik snap dat wanhopig doen niet charmant is, en ik geloof idd niet dat het helpt. Het enige wat helpt is als de ander tot inkeer komt , uit zichzelf, en naar je toekomt om er met je over te praten. Tot die tijd kun jij niets doen, behalve je richten op jezelf, verdergaan met je leven, en tegen de tijd dat die persoon wellicht komt beslissen of je daar nog behoefte aan hebt.
Denk ik.
zondag 3 april 2011 om 13:42
zondag 3 april 2011 om 13:47
zondag 3 april 2011 om 13:51
@ yellowlove. Bedoel je dat jij denkt, dat het voor hem wel lekker makkelijk is als er niet meer over gepraat wordt? Ik heb namelijk ook het gevoel dat hij het dood wil laten bloeden en dat vind ik eigenlijk ook wel redelijk onverkropbaar...Hallo, we hebben een leven samen gedeeld! Dan laat je dat toch niet zomaar op deze wijze eindigen?
@ Betwins. Ik ben ook 30 en ik moet niet denken aan iemand van begin 20. Ik weet echter wel dat er vrouwen zijn die dat geweldig vinden...Iemand die ze nog kunnen kneden en in hun eigen richting kunnen duwen...tja....Ieder z'n ding.
@ Betwins. Ik ben ook 30 en ik moet niet denken aan iemand van begin 20. Ik weet echter wel dat er vrouwen zijn die dat geweldig vinden...Iemand die ze nog kunnen kneden en in hun eigen richting kunnen duwen...tja....Ieder z'n ding.
zondag 3 april 2011 om 14:06
@Betwins: Waarschijnlijk voelt jouw vriendin zich weer even vrouw. Zo'n begin-twintiger zal zich wel vereerd voelen dat een vrouw van 30 hem wil en misschien andersom ook wel. Ik zou echt zeggen; laat ze maar. Jij hebt je best gedaan en bent de betere in dit verhaal. Hou de eer aan jezelf! Dat is enorm lastig, wat YL ook zegt, het is logisch dat je nu even niet alles doet zoals misschien zou moeten. Maar je kunt echt niet meer doen dan alles bij haar laten en het leuk maken voor jezelf. Dat voelt tegenstrijdig, omdat je dan het gevoel hebt niet voor haar te vechten. Maar ze weet toch dat jij dit niet wil en dat je haar niet kwijt wil? Je hoeft niet te gaan doen alsof het je niks doet, maar ben gewoon duidelijk: luister, dit is niet mijn keuze, maar als jij dit wil dan accepteer ik dat, maar wil ik voorlopig ook geen contact met je. Ik moet ook verder.
Tenminste, dat lijkt mij het beste voor jou.
Tenminste, dat lijkt mij het beste voor jou.
zondag 3 april 2011 om 14:18
quote:noaa73 schreef op 03 april 2011 @ 13:51:
@ yellowlove. Bedoel je dat jij denkt, dat het voor hem wel lekker makkelijk is als er niet meer over gepraat wordt? Ik heb namelijk ook het gevoel dat hij het dood wil laten bloeden en dat vind ik eigenlijk ook wel redelijk onverkropbaar...Hallo, we hebben een leven samen gedeeld! Dan laat je dat toch niet zomaar op deze wijze eindigen?
Nee, ik vind dat ook raar als hij dat zo laat eindigen. Wat ik bedoelde is dat ik het makkelijk vind dat jij je in bochten moet wringen om 'gewenst gedrag' te vertonen in die telefoongesprekken, zodat hij kan doen wat hij wil. Terwijl je er eigenlijk niet achter staat, en je niet zo voelt. Misschien is het dan beter om te zeggen dat jij je zus en zo voelt, en dat je dan liever geen contact hebt tot hij weet wat hij wil. Of je spreekt een tijdstip af (over 1 maand of iets dergelijks). Maar anders zit jij elke keer na het contact met de gebakken peren, en voel jij je verschrikkelijk. Ik geloof best dat het voor hem oprecht zou kunnen werken hoor, dat is het niet, maar jij voelt je er duidelijk niet goed bij. Dat lijkt mij ook niet wenselijk.
@ yellowlove. Bedoel je dat jij denkt, dat het voor hem wel lekker makkelijk is als er niet meer over gepraat wordt? Ik heb namelijk ook het gevoel dat hij het dood wil laten bloeden en dat vind ik eigenlijk ook wel redelijk onverkropbaar...Hallo, we hebben een leven samen gedeeld! Dan laat je dat toch niet zomaar op deze wijze eindigen?
Nee, ik vind dat ook raar als hij dat zo laat eindigen. Wat ik bedoelde is dat ik het makkelijk vind dat jij je in bochten moet wringen om 'gewenst gedrag' te vertonen in die telefoongesprekken, zodat hij kan doen wat hij wil. Terwijl je er eigenlijk niet achter staat, en je niet zo voelt. Misschien is het dan beter om te zeggen dat jij je zus en zo voelt, en dat je dan liever geen contact hebt tot hij weet wat hij wil. Of je spreekt een tijdstip af (over 1 maand of iets dergelijks). Maar anders zit jij elke keer na het contact met de gebakken peren, en voel jij je verschrikkelijk. Ik geloof best dat het voor hem oprecht zou kunnen werken hoor, dat is het niet, maar jij voelt je er duidelijk niet goed bij. Dat lijkt mij ook niet wenselijk.
zondag 3 april 2011 om 14:32
Thnx Yellowlove! Nu begrijp ik wat je bedoelt! En het is ook precies waar ik nu mee struggle eigenlijk. Heb het gevoel dat ik maar aan het trekken ben bij hem, "gewenst" gedrag moet vertonen en dat hij maar lekker doorleeft. Bovendien heb ik ooit eens besloten niet meer mee te willen doen aan "spelletjes" en zeker niet op het gebied van de liefde.
Ik was idd ook van plan om aan te geven dat ik het snap als hij er nog niet uit is en dat ik er idd een termijn aan wil verbinden, maar....Dat gaat een beetje moeilijk als ik hem niet spreek! En hij mij ook niet wil spreken! Misschien iets om te mailen?? Weet soms echt niet meer waar ik wel en niet goed aan doe bij hem namelijk en merk dat ik ook constant aan het afwegen ben.
Vorig weekend was ons huisdier ernstig ziek en heb ik heel erg aan hem lopen trekken: bellen, berichten etc. om maar een reactie van hem te krijgen. Ik was toen zo emotioneel vanwege ons zieke huisdier dat ik ook niet echt aan 'ons' toekwam om te bespreken toen ik hem wel sprak. Ik vroeg toen wel of ik hem weer mocht bellen en dat mocht....Het is ook zo'n emotionele achtbaan waar ik nu in zit! Een ziek dier, hij die zo ver weg zit en ik niet meer kan bereiken (letterlijk en figuurlijk) en dan heb ik ook nog mezelf waarmee ik heb te dealen....
Nu begrijp ik wat je bedoelt! En het is ook precies waar ik nu mee struggle eigenlijk. Heb het gevoel dat ik maar aan het trekken ben bij hem, "gewenst" gedrag moet vertonen en dat hij maar lekker doorleeft. Bovendien heb ik ooit eens besloten niet meer mee te willen doen aan "spelletjes" en zeker niet op het gebied van de liefde. Ik was idd ook van plan om aan te geven dat ik het snap als hij er nog niet uit is en dat ik er idd een termijn aan wil verbinden, maar....Dat gaat een beetje moeilijk als ik hem niet spreek! En hij mij ook niet wil spreken! Misschien iets om te mailen?? Weet soms echt niet meer waar ik wel en niet goed aan doe bij hem namelijk en merk dat ik ook constant aan het afwegen ben.
Vorig weekend was ons huisdier ernstig ziek en heb ik heel erg aan hem lopen trekken: bellen, berichten etc. om maar een reactie van hem te krijgen. Ik was toen zo emotioneel vanwege ons zieke huisdier dat ik ook niet echt aan 'ons' toekwam om te bespreken toen ik hem wel sprak. Ik vroeg toen wel of ik hem weer mocht bellen en dat mocht....Het is ook zo'n emotionele achtbaan waar ik nu in zit! Een ziek dier, hij die zo ver weg zit en ik niet meer kan bereiken (letterlijk en figuurlijk) en dan heb ik ook nog mezelf waarmee ik heb te dealen....
zondag 3 april 2011 om 15:39
Noa, jij hebt ook op het minst gezegd een "bijzonder" verhaal. Wat vaag! Jij steunt hem in een voor jou ook moeilijke beslissing, en hij laat je zo vallen...
In welk buitenland zit hij?
Betwins, tja, ik weet ook niet hoe je je het best kan gedragen. Waarschijnlijk hetzelfde als dat wij proberen, weinig tot geen contact.
Hier SMS met verzoek of hij mij mag bellen. Op mijn vraag waarom kreeg ik: "omdat ik even met je wil praten" en op mijn waarover kreeg ik eigenlijk geen antwoord... Tja...
In welk buitenland zit hij?
Betwins, tja, ik weet ook niet hoe je je het best kan gedragen. Waarschijnlijk hetzelfde als dat wij proberen, weinig tot geen contact.
Hier SMS met verzoek of hij mij mag bellen. Op mijn vraag waarom kreeg ik: "omdat ik even met je wil praten" en op mijn waarover kreeg ik eigenlijk geen antwoord... Tja...