Kinderen
alle pijlers
Koppige peuter
dinsdag 19 april 2011 om 21:33
Ik ben moeder van een heerlijk meisje dat in juni 3 jaar wordt. Ze is een dame met een eigen willetje. Dat is natuurlijk op een bepaalde manier een leuke eigenschap, maar momenteel zit ze in een enorme koppigheidfase en is het heel lastig. Ook op de creche hebben ze heel wat met haar te stellen. 2 voorbeelden van vandaag:
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
- vandaag stopte ik haar in. Toen ik de kamer uitging, ging ze huilen en roepen. Ik was met onze jongste bezig dus mijn vriend ging toen naar haar toe maar kreeg een mep in zijn gezicht. Mama moest komen! Hij heeft haar uitgelegd dat dat niet lief was, en dat ze niet mocht slaan. Ook moest ze sorry zeggen. Dat weigerde ze. Uiteindelijk ben ik nog een keer boven geweest en hij ook. We hebben beiden uitgelegd dat slaan niet lief is, dat het pijn doet, en papa verdrietig maakt. Ze bleef boos en weigerde sorry te zeggen. Uiteindelijk zijn we maar weggegaan en is ze boos gaan slapen.
- Op de creche laten ze de peuters zichzelf zoveel mogelijk aankleden na het slaapje. Als dat niet lukt dan kunnen ze om hulp vragen en dat krijgen ze dan uiteraard. Vandaag heeft mijn dochter geweigerd zichzelf aan te kleden en ook om hulp te vragen. Ze is uiteindelijk 1,5 uur in haar ondergoed binnen gebleven met een van de leidsters terwijl de anderen buiten gingen spelen. Na 1,5 uur heeft de leidster het maar opgegeven..
Hebben jullie hier ervaring mee? Is dit normaal peuter gedrag of is er meer aan de hand? En hoe gaan we hier het beste mee om? We proberen haar zoveel structuur te bieden, keuzes te geven waar mogelijk, dingen uit te leggen, positief te benaderen.. maar soms lijkt niets te lukken.
Tips zijn welkom!
woensdag 20 april 2011 om 13:59
Dat had inderdaad gekunt Regina. Zit me af te vragen of ik dat ook heb voorgesteld aan hem, dat weet ik niet meer zeker eigenlijk.
Denk zelf niet dat hij dat zou willen, zonder schoenen naar buiten, en even hard binnen zou blijven doorkrijsen. maar het is het proberen waard de volgende keer.
Denk zelf niet dat hij dat zou willen, zonder schoenen naar buiten, en even hard binnen zou blijven doorkrijsen. maar het is het proberen waard de volgende keer.
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 14:01
Aletta: ik denk dat het dan wel belangrijk is dat je kind veel voorbeelden van zo'n situatie ziet en dat je als ouders er dus estra op gaat letten om altijd dank je wel te zeggen?
Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.
Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.
Het is zoals het is
woensdag 20 april 2011 om 14:02
quote:rosanna08 schreef op 20 april 2011 @ 13:53:
[...]
Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet. Ja, daar ben ik het ook wel mee eens. Leraren, bazen etc.. daar zullen ze toch ook mee om moeten leren gaan. Creeer je zo niet een kind dat niet tegen autoriteit kan?
[...]
Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet. Ja, daar ben ik het ook wel mee eens. Leraren, bazen etc.. daar zullen ze toch ook mee om moeten leren gaan. Creeer je zo niet een kind dat niet tegen autoriteit kan?
woensdag 20 april 2011 om 14:03
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 13:59:
[...]
Hee, dat is goed nieuws voor luie ouders Succes met je promotie! (of is het geen promotieonderzoek?)
@Keeprunning: ik ben dus zo'n moeder die de hele tijd roept: en wat zeg je dan? Het zal voor mij ook lastig worden dit niet te roepen, het zit er toch er ingebakken... Gelukkig heb ik nog even de tijd voordat de kleine frummel zal gaan praten.
[...]
Hee, dat is goed nieuws voor luie ouders Succes met je promotie! (of is het geen promotieonderzoek?)
@Keeprunning: ik ben dus zo'n moeder die de hele tijd roept: en wat zeg je dan? Het zal voor mij ook lastig worden dit niet te roepen, het zit er toch er ingebakken... Gelukkig heb ik nog even de tijd voordat de kleine frummel zal gaan praten.
woensdag 20 april 2011 om 14:04
quote:rosanna08 schreef op 20 april 2011 @ 13:53:
[...]
Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet.
Misschien hebben we allebei een andere perceptie van de buitenwereld, maar mijn omgeving verwacht van mij niet dat ik zomaar klakkeloos alles doe wat me gevraagd wordt. Ik leef in een omgeving waarin alles gebeurt in overleg, waarin uiteindelijke doelen worden vastgesteld door compromissen te sluiten. Mijn mening en inbreng telt net zo zeer mee als die van een ander.
In de opvoeding van mijn dochter gedraag ik me op dezelfde manier: ook haar mening en inbreng telt mee in ons dagelijks samenzijn. Dat betekent niet dat ze alles mag en alles maar kan doen, maar dat betekent heel simpel: dat haar mening meetelt.
[...]
Omdat men in de buitenwereld over het algemeen niet vraagt waarom je iets wel of niet wil doen, maar gewoon verwacht dat je het doet.
Misschien hebben we allebei een andere perceptie van de buitenwereld, maar mijn omgeving verwacht van mij niet dat ik zomaar klakkeloos alles doe wat me gevraagd wordt. Ik leef in een omgeving waarin alles gebeurt in overleg, waarin uiteindelijke doelen worden vastgesteld door compromissen te sluiten. Mijn mening en inbreng telt net zo zeer mee als die van een ander.
In de opvoeding van mijn dochter gedraag ik me op dezelfde manier: ook haar mening en inbreng telt mee in ons dagelijks samenzijn. Dat betekent niet dat ze alles mag en alles maar kan doen, maar dat betekent heel simpel: dat haar mening meetelt.
woensdag 20 april 2011 om 14:06
Maar hoe erg is het nu als je dat af en toe zegt? Het hoeft misschien niet perse als je zelf het goede voorbeeld geeft, maar kwaad kan het ook niet, lijkt me.
En meer algemeen gesteld: Linksom of rechtsom, de meeste kinderen die ik kennen groeien toch redelijk leuk, zelfverzekerd en beleefd op terwijl de ouders heel diverse opvoedmethodes gebruiken.
En meer algemeen gesteld: Linksom of rechtsom, de meeste kinderen die ik kennen groeien toch redelijk leuk, zelfverzekerd en beleefd op terwijl de ouders heel diverse opvoedmethodes gebruiken.
woensdag 20 april 2011 om 14:08
Ik vind ook dat de mening van mijn dochter meetelt. Echter, ze moet ook leren dat je soms simpelweg zal moeten doen wat een volwassene van je vraagt. Ze moet tenslotte nog heel wat jaartjes naar school en aangezien we haar niet naar een Vrije School gaan doen, zal ze toch om moeten leren gaan met een zeker mate van autoriteit van volwassenen, of dat nu leuk is of niet.
woensdag 20 april 2011 om 14:18
quote:Youk79 schreef op 20 april 2011 @ 14:01:
Aletta: ik denk dat het dan wel belangrijk is dat je kind veel voorbeelden van zo'n situatie ziet en dat je als ouders er dus estra op gaat letten om altijd dank je wel te zeggen?
Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.
Beleefdheid en rekening met een ander houden vind ik heel belangrijk. Inderdaad ook voor jezelf, zodat je leert je in verschillende situaties "aan te passen". Hoe er mee om te gaan.
In een ander topic lees dat het niet zo erg is als je, als peuter, je ouders "sukkel" noemt, of een grote mond tegen je oma hebt...
Aletta: ik denk dat het dan wel belangrijk is dat je kind veel voorbeelden van zo'n situatie ziet en dat je als ouders er dus estra op gaat letten om altijd dank je wel te zeggen?
Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.
Beleefdheid en rekening met een ander houden vind ik heel belangrijk. Inderdaad ook voor jezelf, zodat je leert je in verschillende situaties "aan te passen". Hoe er mee om te gaan.
In een ander topic lees dat het niet zo erg is als je, als peuter, je ouders "sukkel" noemt, of een grote mond tegen je oma hebt...
woensdag 20 april 2011 om 14:18
quote:Youk79 schreef op 20 april 2011 @ 14:01:
Aletta: ik denk dat het dan wel belangrijk is dat je kind veel voorbeelden van zo'n situatie ziet en dat je als ouders er dus estra op gaat letten om altijd dank je wel te zeggen?
Ik denk dat dat niet eens per se hoeft. Als je je gewoon gedraagt zoals altijd biedt dat een kind meer dan voldoende om zich de heersende culturele waarden eigen te maken.
Het enige probleem is wanneer je wil dat je kind zich anders gedraagt dan jij je zelf gedraagt. Als je zelf bijvoorbeeld bijna nooit 'dankjewel' zegt, maar wel wil dat je kind het zegt. Dan krijg je een enigszins schizofrene situatie waarbij je je kind dingen laat doen die hij niet ziet als normaal in zijn cultuur; dat kan wel, maar dat kost een hoop moeite.
quote:Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.Niet fijn, maar wel een mooi moment om het te leren, toch? Je leert culturele normen ook door af en toe te botsen (Of zoals Bakhtin zegt: vooral door enorm en vaak te botsen ) (En nu ga ik weer aan het werk, idd promotie)
Aletta: ik denk dat het dan wel belangrijk is dat je kind veel voorbeelden van zo'n situatie ziet en dat je als ouders er dus estra op gaat letten om altijd dank je wel te zeggen?
Ik denk dat dat niet eens per se hoeft. Als je je gewoon gedraagt zoals altijd biedt dat een kind meer dan voldoende om zich de heersende culturele waarden eigen te maken.
Het enige probleem is wanneer je wil dat je kind zich anders gedraagt dan jij je zelf gedraagt. Als je zelf bijvoorbeeld bijna nooit 'dankjewel' zegt, maar wel wil dat je kind het zegt. Dan krijg je een enigszins schizofrene situatie waarbij je je kind dingen laat doen die hij niet ziet als normaal in zijn cultuur; dat kan wel, maar dat kost een hoop moeite.
quote:Ik vind zelf beleefdheid lastig. Wil niet steeds zeggen: zeg maar dit of zeg maar dat. Van de andere kant weet ik nog dat mijn moeder dat soort dingen niet zo heel belangrijk vond om aan te leren en dat ik me toen ik ouder was soms wel voor schut voelde staan omdat ik niet wist hoe het hoorde.Niet fijn, maar wel een mooi moment om het te leren, toch? Je leert culturele normen ook door af en toe te botsen (Of zoals Bakhtin zegt: vooral door enorm en vaak te botsen ) (En nu ga ik weer aan het werk, idd promotie)
woensdag 20 april 2011 om 14:22
Ja, Rosanna, dat geldt denk ik voor de meeste mensen van onze generatie.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.
woensdag 20 april 2011 om 14:22
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 14:06:
Maar hoe erg is het nu als je dat af en toe zegt? Het hoeft misschien niet perse als je zelf het goede voorbeeld geeft, maar kwaad kan het ook niet, lijkt me.
En meer algemeen gesteld: Linksom of rechtsom, de meeste kinderen die ik kennen groeien toch redelijk leuk, zelfverzekerd en beleefd op terwijl de ouders heel diverse opvoedmethodes gebruiken.Erg zal het niet per se zijn, nee. Maar het is dus niet nodig om te zeggen, omdat je kind leert van voorbeeld en het ook vanuit je kind moet komen om dit te zeggen, ipv het napraten. Hetzelfde voor het voorbeeld van het sorry zeggen, zoals Wen eerder beschreef.
Maar hoe erg is het nu als je dat af en toe zegt? Het hoeft misschien niet perse als je zelf het goede voorbeeld geeft, maar kwaad kan het ook niet, lijkt me.
En meer algemeen gesteld: Linksom of rechtsom, de meeste kinderen die ik kennen groeien toch redelijk leuk, zelfverzekerd en beleefd op terwijl de ouders heel diverse opvoedmethodes gebruiken.Erg zal het niet per se zijn, nee. Maar het is dus niet nodig om te zeggen, omdat je kind leert van voorbeeld en het ook vanuit je kind moet komen om dit te zeggen, ipv het napraten. Hetzelfde voor het voorbeeld van het sorry zeggen, zoals Wen eerder beschreef.
woensdag 20 april 2011 om 14:32
quote:rosanna08 schreef op 20 april 2011 @ 14:16:
Ik ben uiteindelijk ook opgegroeid tot een zelfdenkend mens en mijn ouders overlegden echt niet alles met mij. Nee was nee en dat wist ik verrekte goed.
Precies, je wist waar je aan toe was.
Ik heb dat bij mijn kinderen ook zo gedaan en ik moet zeggen..
ze zijn goed opgedroogd al zeg ik het zelf.
Ik ben uiteindelijk ook opgegroeid tot een zelfdenkend mens en mijn ouders overlegden echt niet alles met mij. Nee was nee en dat wist ik verrekte goed.
Precies, je wist waar je aan toe was.
Ik heb dat bij mijn kinderen ook zo gedaan en ik moet zeggen..
ze zijn goed opgedroogd al zeg ik het zelf.
woensdag 20 april 2011 om 14:40
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 14:22:
Ja, Rosanna, dat geldt denk ik voor de meeste mensen van onze generatie.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.
Even snel dan nog: er is mijns inziens een verschil tussen culturele normen in institutionele situaties en culturele normen in alledaagse situaties. Op school heersen bepaalde normen die kenmerkend zijn voor de schoolcultuur: de les begint op een bepaald tijdstip, betrokkenen horen op dat moment aanwezig te zijn, de docent bepaalt wat er besproken wordt en wie er mag praten. Ook dat is een cultuur die (gezonde) kinderen zich eigen maken, simpelweg door erin aanwezig te zijn.
In huiselijke situaties speelt de autonomie van het individu een veel grotere rol: daar gelden heel andere regels. Ook dat is cultureel bepaald natuurlijk; binnen dit topic zie je daarover al verschillende opvattingen, die zich vooral richten op de autonomie van het kind versus die van de volwassene. De laatste heeft binnen sommige opvattingen meer zeggenschap over zichzelf dan de eerste.
Mensen passen zich aan aan de heersende normen van die specifieke situatie, dat is kenmerkend voor de menselijke natuur. Natuurlijk kun je daar allerlei uitzonderingen op bedenken, maar in grote lijnen is dit hoe mensen werken. In mijn opvoeding ga ik ervan uit dat mijn dochter ook zo werkt, en tot nu toe is er nog niets dat dat tegenspreekt, gelukkig
Over de school die ik voor mijn dochter kies: nog geen idee (Nu ik er een flink aantal van binnen heb gezien, denk ik dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt, maar misschien is dat wat pessimistisch )
Ja, Rosanna, dat geldt denk ik voor de meeste mensen van onze generatie.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.
Even snel dan nog: er is mijns inziens een verschil tussen culturele normen in institutionele situaties en culturele normen in alledaagse situaties. Op school heersen bepaalde normen die kenmerkend zijn voor de schoolcultuur: de les begint op een bepaald tijdstip, betrokkenen horen op dat moment aanwezig te zijn, de docent bepaalt wat er besproken wordt en wie er mag praten. Ook dat is een cultuur die (gezonde) kinderen zich eigen maken, simpelweg door erin aanwezig te zijn.
In huiselijke situaties speelt de autonomie van het individu een veel grotere rol: daar gelden heel andere regels. Ook dat is cultureel bepaald natuurlijk; binnen dit topic zie je daarover al verschillende opvattingen, die zich vooral richten op de autonomie van het kind versus die van de volwassene. De laatste heeft binnen sommige opvattingen meer zeggenschap over zichzelf dan de eerste.
Mensen passen zich aan aan de heersende normen van die specifieke situatie, dat is kenmerkend voor de menselijke natuur. Natuurlijk kun je daar allerlei uitzonderingen op bedenken, maar in grote lijnen is dit hoe mensen werken. In mijn opvoeding ga ik ervan uit dat mijn dochter ook zo werkt, en tot nu toe is er nog niets dat dat tegenspreekt, gelukkig
Over de school die ik voor mijn dochter kies: nog geen idee (Nu ik er een flink aantal van binnen heb gezien, denk ik dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt, maar misschien is dat wat pessimistisch )
woensdag 20 april 2011 om 14:52
AJ, ik geloof dat ik heel graag jouw boek wil lezen straks!
En hier gaat het ook zo: wij zeggen gewoon dankjewel en alsjeblieft, en m'n dochter zegt het nu ook heel vaak als ze iets krijgt of geeft. Niet altijd, maar hey, ze is 2. Dat komt wel.
Wb de buitenwereld, ik ben het eens met AJ. En aan de andere kant: als de buitenwereld hard en onaardig is, is dat dan een reden om mijn kind ook zo op te voeden? Sommige mensen zullen zeggen van wel. Ik denk zelf dat ik mijn kind juist weerbaar maak om met teleurstellingen en 'moeten' om te gaan, dat het een soort zelfvertrouwen creëert dat niet afhankelijk is van de situatie of van anderen.
Youk en Elska, ik moet ook nog veel invullen voor mijn dochter hoor, het is vaak gewoon gokken. Maar dat moet je toch al vanaf dag 1, gokken wat er aan de hand is. En vaak zit je dan mis, soms zit je goed. Maar Elska, ik bedoel er ook meer mee te zeggen dat ook al weet je de reden niet, hij is er wel, ze doet het dus niet om je dwars te zitten. Ik denk dat jij dat ook niet denkt, maar op zo'n moment is dat vaak nog lastig om te herinneren Dat probeer ik dus bewust te doen, mezelf er letteriljk aan herinneren dat ook al wéét ik de reden niet, dat die er wel degelijk is.
Eigen regels op de creche is hier natuurlijk ook zo, ik kan veel aangeven gelukkig, maar de leidsters zijn mij niet en hebben andere verantwoordelijkheden en taken dan ik. Tja, so be it.
Enne, soms moet ik ook gewoon beslissingen nemen voor m'n peutertje hoor, dat is soms gewoon niet anders. Ik probeer wel altijd te bedenken of het echt niet anders kan, of dat het mijn eigen gemakzucht is. Meestal is het het laatste en soms niet. Dan neem ik dus de beslissing.
Oh, en nee is hier ook nee. Ik zeg niet zomaar nee, dus als ik het zeg, is dat met een goede reden en verandert dat niet zomaar.
En hier gaat het ook zo: wij zeggen gewoon dankjewel en alsjeblieft, en m'n dochter zegt het nu ook heel vaak als ze iets krijgt of geeft. Niet altijd, maar hey, ze is 2. Dat komt wel.
Wb de buitenwereld, ik ben het eens met AJ. En aan de andere kant: als de buitenwereld hard en onaardig is, is dat dan een reden om mijn kind ook zo op te voeden? Sommige mensen zullen zeggen van wel. Ik denk zelf dat ik mijn kind juist weerbaar maak om met teleurstellingen en 'moeten' om te gaan, dat het een soort zelfvertrouwen creëert dat niet afhankelijk is van de situatie of van anderen.
Youk en Elska, ik moet ook nog veel invullen voor mijn dochter hoor, het is vaak gewoon gokken. Maar dat moet je toch al vanaf dag 1, gokken wat er aan de hand is. En vaak zit je dan mis, soms zit je goed. Maar Elska, ik bedoel er ook meer mee te zeggen dat ook al weet je de reden niet, hij is er wel, ze doet het dus niet om je dwars te zitten. Ik denk dat jij dat ook niet denkt, maar op zo'n moment is dat vaak nog lastig om te herinneren Dat probeer ik dus bewust te doen, mezelf er letteriljk aan herinneren dat ook al wéét ik de reden niet, dat die er wel degelijk is.
Eigen regels op de creche is hier natuurlijk ook zo, ik kan veel aangeven gelukkig, maar de leidsters zijn mij niet en hebben andere verantwoordelijkheden en taken dan ik. Tja, so be it.
Enne, soms moet ik ook gewoon beslissingen nemen voor m'n peutertje hoor, dat is soms gewoon niet anders. Ik probeer wel altijd te bedenken of het echt niet anders kan, of dat het mijn eigen gemakzucht is. Meestal is het het laatste en soms niet. Dan neem ik dus de beslissing.
Oh, en nee is hier ook nee. Ik zeg niet zomaar nee, dus als ik het zeg, is dat met een goede reden en verandert dat niet zomaar.
woensdag 20 april 2011 om 14:56
quote:AlettaJacobs schreef op 20 april 2011 @ 14:40:
[...]
Mensen passen zich aan aan de heersende normen van die specifieke situatie, dat is kenmerkend voor de menselijke natuur. Natuurlijk kun je daar allerlei uitzonderingen op bedenken, maar in grote lijnen is dit hoe mensen werken. In mijn opvoeding ga ik ervan uit dat mijn dochter ook zo werkt, en tot nu toe is er nog niets dat dat tegenspreekt, gelukkig
Dat is zo. Maar is dat ook kenmerkend voor de natuur van een kleuter/kind die geen zin heeft om naar school te gaan? Gaat die zich ook aanpassen aan de heersende norm van op tijd komen of zal die het eigen belang (nog even Sesamstraat kijken bijvoorbeeld) voorop stellen? Ik weet zeker dat het het laatste is, want tot een bepaalde leeftijd (en dat weet jij beter dan ik) ziet een kind zichzelf als het middelpunt van het universum en zijn ze simpelweg niet in staat tot nadenken over consequenties etc. En dan heb je als ouder volgens mij weinig keus, dan zal je je kind onder lichte dwang richting school moeten krijgen. Ik zie nog steeds niet in hoe ik op zo'n moment tot een oplossing zou kunnen komen die voor beide partijen wenselijk is.
quote:Over de school die ik voor mijn dochter kies: nog geen idee (Nu ik er een flink aantal van binnen heb gezien, denk ik dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt, maar misschien is dat wat pessimistisch )Dat gevoel heb ik nu ook
[...]
Mensen passen zich aan aan de heersende normen van die specifieke situatie, dat is kenmerkend voor de menselijke natuur. Natuurlijk kun je daar allerlei uitzonderingen op bedenken, maar in grote lijnen is dit hoe mensen werken. In mijn opvoeding ga ik ervan uit dat mijn dochter ook zo werkt, en tot nu toe is er nog niets dat dat tegenspreekt, gelukkig
Dat is zo. Maar is dat ook kenmerkend voor de natuur van een kleuter/kind die geen zin heeft om naar school te gaan? Gaat die zich ook aanpassen aan de heersende norm van op tijd komen of zal die het eigen belang (nog even Sesamstraat kijken bijvoorbeeld) voorop stellen? Ik weet zeker dat het het laatste is, want tot een bepaalde leeftijd (en dat weet jij beter dan ik) ziet een kind zichzelf als het middelpunt van het universum en zijn ze simpelweg niet in staat tot nadenken over consequenties etc. En dan heb je als ouder volgens mij weinig keus, dan zal je je kind onder lichte dwang richting school moeten krijgen. Ik zie nog steeds niet in hoe ik op zo'n moment tot een oplossing zou kunnen komen die voor beide partijen wenselijk is.
quote:Over de school die ik voor mijn dochter kies: nog geen idee (Nu ik er een flink aantal van binnen heb gezien, denk ik dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt, maar misschien is dat wat pessimistisch )Dat gevoel heb ik nu ook
woensdag 20 april 2011 om 15:02
Ik loop een half uur achter zie ik dochter zit in bad ('t arme kind is vol op haar blote knieën gevallen...) en ik zit ernaast te typen.
Naast wat AJ zegt over verschillende normen in verschillende situaties (net als: bij opa+oma bidden voor het eten, thuis niet, dat is ook vrij snel duidelijk), geldt voor mij ook dat school een afspraak is. Als je naar school gaat, is de afspraak dat je op tijd komt, omdat de juf of meester anders zit te wachten op je. Daar hou je dus rekening mee. Dat is ook weer het goede voorbeeld geven (en geloof me, op tijd komen is een héle lastige voor me, maar ik doe m'n best)
Hier in de buurt zit gelukkig een fijne jenaplanschool die behoorlijk goed aansluit bij onze opvoeding. (we hebben al moeten inschrijven)
Rosanna, ik bespreek natuurlijk niet de wereldproblematiek he en het is ook uitproberen wat je kind aankan. Maar je merkt het snel genoeg als het je kind boven de pet gaat. En elk kind (elk mens) vindt het fijn om betrokken te zijn bij beslissingen die hem aangaan, denk ik.
Naast wat AJ zegt over verschillende normen in verschillende situaties (net als: bij opa+oma bidden voor het eten, thuis niet, dat is ook vrij snel duidelijk), geldt voor mij ook dat school een afspraak is. Als je naar school gaat, is de afspraak dat je op tijd komt, omdat de juf of meester anders zit te wachten op je. Daar hou je dus rekening mee. Dat is ook weer het goede voorbeeld geven (en geloof me, op tijd komen is een héle lastige voor me, maar ik doe m'n best)
Hier in de buurt zit gelukkig een fijne jenaplanschool die behoorlijk goed aansluit bij onze opvoeding. (we hebben al moeten inschrijven)
Rosanna, ik bespreek natuurlijk niet de wereldproblematiek he en het is ook uitproberen wat je kind aankan. Maar je merkt het snel genoeg als het je kind boven de pet gaat. En elk kind (elk mens) vindt het fijn om betrokken te zijn bij beslissingen die hem aangaan, denk ik.
woensdag 20 april 2011 om 15:09
Elska, dat is zo'n situatie waarin je op het moment zelf misschien niet zoveel keus hebt, maar op een ander moment kun je het er wel samen over hebben: Wat heeft te laat komen voor gevolgen voor de rest van de klas en de leerkracht --> zitten te wachten en kunnen dus nog niets doen. Dat is vervelend voor hen, dus hoe kunnen we er voor zorgen dat het 's ochtends sneller verloopt / dat je wel naar school wil op tijd. Misschien komt je kind er dan wel op uit dat Sesamstraat kijken tot het laatste moment niet handig is, en dat dat beter tijdens het ontbijt kan. Zeker een kind van 4 kan best oplossingen bedenken voor zo'n situatie. En als op de ochtend zelf blijkt dat Sesamstraat toch wel heel aantrekkelijk is, was het kennelijk nog niet de oplossing die echt voor allebei acceptabel was. (ik denk dat het inschatten van tijd vaak ook nog een probleem is, hoor goede verhalen over kleurenklokken en time-timers daarvoor)
woensdag 20 april 2011 om 15:11
Dat heb ik ook wel eens, dan roep ik al "Neehoor dat mag nu niet" en bedenk met later dat het beter was geweest het wel toe te laten (idd zelf ondervinden/ waarom mag het niet?) maar inderdaad, als ik eenmaal nee heb gezegd, geef ik niet meer toe. Daar is mijn peutertje heel gehaaid op en zal dat een keer later weer uit de kast halen!
Mijn zoontje praat ook nog minimaal (28 maanden) dus af en toe wordt hij ontzettend boos als ik hem niet begrijp. Benoemen dat ik het snap dat hij boos is, en we samen gaan kijken wat hij bedoelt (aanwijzen bijv) maakt hem al rustiger.
En vaak wordt hij dwars als hij moe is, dat reken ik hem ook niet al te erg aan en zet hem voor de tv met een dvdtje aan, zo kan hij even tot rust komen. Er is idd altijd wel een reden voor gedrag, soms moeilijk te achterhalen maar de wetenschap alleen al maakt het makkelijker te accepteren.
Mijn zoontje praat ook nog minimaal (28 maanden) dus af en toe wordt hij ontzettend boos als ik hem niet begrijp. Benoemen dat ik het snap dat hij boos is, en we samen gaan kijken wat hij bedoelt (aanwijzen bijv) maakt hem al rustiger.
En vaak wordt hij dwars als hij moe is, dat reken ik hem ook niet al te erg aan en zet hem voor de tv met een dvdtje aan, zo kan hij even tot rust komen. Er is idd altijd wel een reden voor gedrag, soms moeilijk te achterhalen maar de wetenschap alleen al maakt het makkelijker te accepteren.
woensdag 20 april 2011 om 15:13
quote:elska schreef op 20 april 2011 @ 14:22:
Ja, Rosanna, dat geldt denk ik voor de meeste mensen van onze generatie.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.Tegen die tijd is de druk van leeftijdsgenoten veel belangrijker dan die van je ouwe ouders
Ja, Rosanna, dat geldt denk ik voor de meeste mensen van onze generatie.
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Wen en Aletta dit zien. Naar wat voor school gaan jullie kinderen (in de toekomst) bijvoorbeeld? Verruit de meeste scholen (zeker de middelbare scholen) stellen toch een aantal strikte regels waar geen overleg met het kind aan te pas komt. "We komen even 10 minuten later want de mening van mijn kind was dat ze nog even thuis wilde blijven" is dan ook op de meeste scholen echt geen optie. Er is dan geen compromis mogelijk.Tegen die tijd is de druk van leeftijdsgenoten veel belangrijker dan die van je ouwe ouders
woensdag 20 april 2011 om 15:21
Als ik trouwens echt de keus had, zou Sudbury-onderwijs (democratisch onderwijs) mij ook wel aanspreken. Alleen vind ik dat dan toch wel eng, aan de ene kant heb ik vertrouwen in de natuurlijke leervermogens van kinderen, en aan de andere kant zit er toch zo'n duiveltje dat zegt 'ja en stel nu dat zo'n school toch niet blijkt te werken, dan is je dochter de dupe!' dus ik ben heel blij dat ik die keus niet heb. In mijn opvoeding heb ik dat duiveltje niet gelukkig, maar op de gang van zaken op een school heb ik geen invloed.
woensdag 20 april 2011 om 15:22