Psyche
alle pijlers
Grote beslissingen als single
donderdag 16 juni 2011 om 22:16
Ik heb zojuist telefonisch een akkoord gesloten over een huis dat ik wil kopen. Volgende week wordt alles op papier gezet.
Ergens ben ik trots op mezelf dat ik als jonge single dit tot nu toe allemaal voor elkaar heb gekregen (onderhandelen over prijs etc.).
Maar toch ervaar ik heel veel stress, alles komt op mijn schouders terecht en ik heb er wel vertrouwen in dat het uiteindelijk goedkomt, maar wat mis ik op zo'n belangrijke momenten een partner.
Niet om je achter te verschuilen, maar gewoon, om de draagkracht te versterken en om samen de verantwoordelijkheid te dragen.
Welke grote beslissingen maakten jullie ooit als single ? Hoe voelden jullie je daarbij ?
Ik wou dat het allemaal al achter de rug was !
Ergens ben ik trots op mezelf dat ik als jonge single dit tot nu toe allemaal voor elkaar heb gekregen (onderhandelen over prijs etc.).
Maar toch ervaar ik heel veel stress, alles komt op mijn schouders terecht en ik heb er wel vertrouwen in dat het uiteindelijk goedkomt, maar wat mis ik op zo'n belangrijke momenten een partner.
Niet om je achter te verschuilen, maar gewoon, om de draagkracht te versterken en om samen de verantwoordelijkheid te dragen.
Welke grote beslissingen maakten jullie ooit als single ? Hoe voelden jullie je daarbij ?
Ik wou dat het allemaal al achter de rug was !
donderdag 16 juni 2011 om 22:22
3x een huis gekocht en verkocht (24, 26 en 29 jaar oud toen ik kocht)
Verhuisd naar het buitenland (31 jaar oud).
Ik miste en mis vooral een praatpaal om mijn gedachten beter te kunnen ordenen en af en toe een bevestiging te krijgen dat het wel goed komt.
Het komt goed! (maar zou leuker/makkelijker zijn om te delen)
Verhuisd naar het buitenland (31 jaar oud).
Ik miste en mis vooral een praatpaal om mijn gedachten beter te kunnen ordenen en af en toe een bevestiging te krijgen dat het wel goed komt.
Het komt goed! (maar zou leuker/makkelijker zijn om te delen)
WTF?
donderdag 16 juni 2011 om 22:26
quote:abusu schreef op 16 juni 2011 @ 22:22:
3x een huis gekocht en verkocht (24, 26 en 29 jaar oud toen ik kocht)
Verhuisd naar het buitenland (31 jaar oud).
Ik miste en mis vooral een praatpaal om mijn gedachten beter te kunnen ordenen en af en toe een bevestiging te krijgen dat het wel goed komt.
Het komt goed! (maar zou leuker/makkelijker zijn om te delen)Inderdaad... de bevestiging.
3x een huis gekocht en verkocht (24, 26 en 29 jaar oud toen ik kocht)
Verhuisd naar het buitenland (31 jaar oud).
Ik miste en mis vooral een praatpaal om mijn gedachten beter te kunnen ordenen en af en toe een bevestiging te krijgen dat het wel goed komt.
Het komt goed! (maar zou leuker/makkelijker zijn om te delen)Inderdaad... de bevestiging.
donderdag 16 juni 2011 om 22:27
Herkenbaar.
Ik kocht op mijn 22e mijn eerste huis... in een gezinswijk.
Enerzijds een machtig gevoel, tegelijkertijd ook een enorme last...... in de zin van... Ojee wat een verantwoordelijkheid.
Later switchen van baan. Vond ik erg lastig. Kan dat wel, wat nu als het niets wordt... Wetende dat je hoe dan ook de hypotheek moet opbrengen.
De grootste stap ooit was echter 11 jaar later, ik kwam mijn vriend pas tegen op mijn 32e. Op mijn 33e verkocht ik mijn huis om samen met hem in één huis verder te gaan. Ondanks dus dat ik nu 'samen' was... was dat de allergrootste beslising in vergelijking met de beslissingen die ik als single maakte.
Ik kocht op mijn 22e mijn eerste huis... in een gezinswijk.
Enerzijds een machtig gevoel, tegelijkertijd ook een enorme last...... in de zin van... Ojee wat een verantwoordelijkheid.
Later switchen van baan. Vond ik erg lastig. Kan dat wel, wat nu als het niets wordt... Wetende dat je hoe dan ook de hypotheek moet opbrengen.
De grootste stap ooit was echter 11 jaar later, ik kwam mijn vriend pas tegen op mijn 32e. Op mijn 33e verkocht ik mijn huis om samen met hem in één huis verder te gaan. Ondanks dus dat ik nu 'samen' was... was dat de allergrootste beslising in vergelijking met de beslissingen die ik als single maakte.
Here I am - now what are your other two wishes...
donderdag 16 juni 2011 om 22:30
quote:ShamRock schreef op 16 juni 2011 @ 22:27:
Herkenbaar.
Ik kocht op mijn 22e mijn eerste huis... in een gezinswijk.
Enerzijds een machtig gevoel, tegelijkertijd ook een enorme last...... in de zin van... Ojee wat een verantwoordelijkheid.
Later switchen van baan. Vond ik erg lastig. Kan dat wel, wat nu als het niets wordt... Wetende dat je hoe dan ook de hypotheek moet opbrengen.
De grootste stap ooit was echter 11 jaar later, ik kwam mijn vriend pas tegen op mijn 32e. Op mijn 33e verkocht ik mijn huis om samen met hem in één huis verder te gaan. Ondanks dus dat ik nu 'samen' was... was dat de allergrootste beslising in vergelijking met de beslissingen die ik als single maakte.Hé, da's mooi gezegd. Ik begrijp dat de stap van zelfstandige single naar meer terug afhankelijke vrouw zeker even moeilijk is !
Herkenbaar.
Ik kocht op mijn 22e mijn eerste huis... in een gezinswijk.
Enerzijds een machtig gevoel, tegelijkertijd ook een enorme last...... in de zin van... Ojee wat een verantwoordelijkheid.
Later switchen van baan. Vond ik erg lastig. Kan dat wel, wat nu als het niets wordt... Wetende dat je hoe dan ook de hypotheek moet opbrengen.
De grootste stap ooit was echter 11 jaar later, ik kwam mijn vriend pas tegen op mijn 32e. Op mijn 33e verkocht ik mijn huis om samen met hem in één huis verder te gaan. Ondanks dus dat ik nu 'samen' was... was dat de allergrootste beslising in vergelijking met de beslissingen die ik als single maakte.Hé, da's mooi gezegd. Ik begrijp dat de stap van zelfstandige single naar meer terug afhankelijke vrouw zeker even moeilijk is !
donderdag 16 juni 2011 om 22:32
Ik vond het juist erg ´enpowerend´ dat ik dat soort beslissingen in mijn eentje nam. Bijvoorbeeld mijn eerste huis kopen toen ik 24 was. Ook de onderhandelingen en beslissing helemaal in mijn eentje gedaan. Daar voel ik me dan best stoer over achteraf, juist omdat ik het in mijn eentje doe. Dat zou ik toch veel minder hebben gehad als ik het met zijn tweeen zou hebben gedaan.
Dus juist bij de grote beslissingen in het leven ben ik blij als ik ze in mijn eentje kan nemen.
Bij de dagelijkse beslommeringen en zorgen vind ik het juist wel fijn om dat te kunnen delen.
Dus juist bij de grote beslissingen in het leven ben ik blij als ik ze in mijn eentje kan nemen.
Bij de dagelijkse beslommeringen en zorgen vind ik het juist wel fijn om dat te kunnen delen.
donderdag 16 juni 2011 om 22:33
Ik heb niet zo veel aan mijn ouders. Ze zijn heel conservatief en keuren alles af. Zelfs al zou ik zeggen: morgen ga ik mijn handtekening zetten. Dan nog zouden ze zeggen: Oei, zou je dat wel doen?
Daar wordt ik knettergek van.
Hééé mams en paps, je kleine meid wordt groot, help haar misschien een beetje door wat aan te moedigen !
Daar wordt ik knettergek van.
Hééé mams en paps, je kleine meid wordt groot, help haar misschien een beetje door wat aan te moedigen !
donderdag 16 juni 2011 om 22:39
Hier idem, huis gekocht als (jonge) single. Ouders waren steun maar omdat zij in een totaal ander gebied woonden houdt die steun ergens op. Het is jouw verantwoordelijkheid, jij koopt alleen. Ik herken hoe je je voelt, alles komt alleen op jou neer. (Ik weet niet, (maar vraag me af) hoe jong je bent?) Dat is inderdaad moeilijk, maar ook mooi en zeker iets om trots op te zijn, dat je die stap (in allerlei opzichten) kan en wil zetten. Misschien voel je je wat onzeker, maar als het normale leven zijn loop weer neemt ben je er zeker trots op!
Ik heb daarnaast ooit de beslissing genomen om na een aantal jaar werken een fulltime studie op te pakken. Geen moeilijk besluit, ik wilde dat en ik wist dat ik het kon betalen. Ik ging ervoor. Zo ook bij het huis, ben echt kieskeurig geweest maar wist dat het een goede deal was. Natuurlijk zou het fijn zijn zoals jij schrijft om de verantwoordelijkheid te delen, maar echt, het geeft een goed gevoel als jij dat zelf allemaal alleen kunt en hebt gedaan! Het is goed voor je zelfstandigheid! Misschien kun je je onzekerheden delen met vrienden of familie?
Als het volgende week allemaal definitief is: trek een flesje bubbels open voor jou (met of zonder vrienden/familie). Dat heb je dan echt wel verdiend! Geniet ook van het positieve aspect van in je eentje dit soort grote beslissingen nemen! Ik zou zeggen: gefeliciteerd!
Ik heb daarnaast ooit de beslissing genomen om na een aantal jaar werken een fulltime studie op te pakken. Geen moeilijk besluit, ik wilde dat en ik wist dat ik het kon betalen. Ik ging ervoor. Zo ook bij het huis, ben echt kieskeurig geweest maar wist dat het een goede deal was. Natuurlijk zou het fijn zijn zoals jij schrijft om de verantwoordelijkheid te delen, maar echt, het geeft een goed gevoel als jij dat zelf allemaal alleen kunt en hebt gedaan! Het is goed voor je zelfstandigheid! Misschien kun je je onzekerheden delen met vrienden of familie?
Als het volgende week allemaal definitief is: trek een flesje bubbels open voor jou (met of zonder vrienden/familie). Dat heb je dan echt wel verdiend! Geniet ook van het positieve aspect van in je eentje dit soort grote beslissingen nemen! Ik zou zeggen: gefeliciteerd!
donderdag 16 juni 2011 om 22:44
Gefeliciteerd! Ken het helemaal, ik heb vorigjaar als 24 jarige een huis gekocht in mn uppie! snap helemaal waar je het over hebt dat je niet kan terugkoppelen wat je allemaal hebt gehoord tegen een partner! Maar als je er eenmaal inzit voelt het toch wel erg van..
"Zo! dat heb ik ff gedaan!"
ZIt denk ik met hetzelfde probleem als het zou moeten gaan om dit stekje te moeten verlaten en te moeten samenwonen! slik!!!! Maar dat is een ver van mijn bed show!
nogmaals gefeliciteerd en neem een champie!
"Zo! dat heb ik ff gedaan!"
ZIt denk ik met hetzelfde probleem als het zou moeten gaan om dit stekje te moeten verlaten en te moeten samenwonen! slik!!!! Maar dat is een ver van mijn bed show!
nogmaals gefeliciteerd en neem een champie!
donderdag 16 juni 2011 om 22:49
Ik heb ook - na een lange relatie - in mn uppie een huis gekocht. En mijn god, wat was en ben ik trots op mezelf. Het huis is voor mij een 'baken', iets wat echt van mij is, waar ik altijd op terug kan vallen. En ik weet nu dat ik dat zelf allemaal kan. En dat is een heel fijn gevoel!!!! (En daarom zal het ook een stuk moeilijker zijn weer samen te wonen en mijn eigen stek op te moeten geven...)
donderdag 16 juni 2011 om 22:57
Ik kocht alleen een appartement
ik ben alleen voor mezelf begonnen
ik heb mijn appartement alleen verkocht om samen te gaan wonen aan de andere kant van het land
Ik ging weg bij vriend, en sloot mijn bedrijf alleen
om in mijn eentje een nieuwe start te maken in weer een ander deel in nl.
en daar alleen een appartement te kopen
en in mijn eentje te strippen en opnieuw op te bouwen.
Ach... toch wel een klein beetje trots als ik het zo zie...
Dat zul jij ook zijn!
ik ben alleen voor mezelf begonnen
ik heb mijn appartement alleen verkocht om samen te gaan wonen aan de andere kant van het land
Ik ging weg bij vriend, en sloot mijn bedrijf alleen
om in mijn eentje een nieuwe start te maken in weer een ander deel in nl.
en daar alleen een appartement te kopen
en in mijn eentje te strippen en opnieuw op te bouwen.
Ach... toch wel een klein beetje trots als ik het zo zie...
Dat zul jij ook zijn!
donderdag 16 juni 2011 om 23:45
quote:Apollon schreef op 16 juni 2011 @ 22:33:
Ik heb niet zo veel aan mijn ouders. Ze zijn heel conservatief en keuren alles af. Zelfs al zou ik zeggen: morgen ga ik mijn handtekening zetten. Dan nog zouden ze zeggen: Oei, zou je dat wel doen?
Daar wordt ik knettergek van.
Hééé mams en paps, je kleine meid wordt groot, help haar misschien een beetje door wat aan te moedigen !Ha, herkenbaar! Wel steun (bij mij dan), maar tot op zekere hoogte. Niks van aantrekken, zelf doorzetten wat je gelooft dat goed is voor jou. Jij staat op eigen benen, laat je niet leiden door je ouders, neem van hun kritiek aan waar je wat mee kan en als je er niks mee kan, lekker laten gaan, echt hoor! Je moet hun mening en ideeën scheiden van de jouwe en jouw ideeën over waar (en hoe) je wilt leven voorrang geven, je komt in je berichten over als zeer evenwichtig en verstandig (serieus hoor, hoe ik dat nu weer haal uit teksten op een forum...), maar ik ik meen het wel, ik krijg het gevoel dat jij weet wat goed is voor jou, zo kom je ook over, geloof in jezelf!
Ik heb niet zo veel aan mijn ouders. Ze zijn heel conservatief en keuren alles af. Zelfs al zou ik zeggen: morgen ga ik mijn handtekening zetten. Dan nog zouden ze zeggen: Oei, zou je dat wel doen?
Daar wordt ik knettergek van.
Hééé mams en paps, je kleine meid wordt groot, help haar misschien een beetje door wat aan te moedigen !Ha, herkenbaar! Wel steun (bij mij dan), maar tot op zekere hoogte. Niks van aantrekken, zelf doorzetten wat je gelooft dat goed is voor jou. Jij staat op eigen benen, laat je niet leiden door je ouders, neem van hun kritiek aan waar je wat mee kan en als je er niks mee kan, lekker laten gaan, echt hoor! Je moet hun mening en ideeën scheiden van de jouwe en jouw ideeën over waar (en hoe) je wilt leven voorrang geven, je komt in je berichten over als zeer evenwichtig en verstandig (serieus hoor, hoe ik dat nu weer haal uit teksten op een forum...), maar ik ik meen het wel, ik krijg het gevoel dat jij weet wat goed is voor jou, zo kom je ook over, geloof in jezelf!
vrijdag 17 juni 2011 om 00:25
Ik heb nooit een huis gekocht, maar het nemen van grote beslissingen in m'n eentje herken ik wel. Ik ben ook nog eens een enorme twijfelaar. Ik wik en weeg en doe lang over het nemen van een beslissing. Ik denk dan vaak dat ik het zo fijn zou vinden als iemand anders mee zou denken en zijn mening zou geven. Toch heb ik al heel wat belangrijke beslissingen alleen genomen:
- verhuizen naar apartement
- verhuizen naar het buitenland
- drie keer binnen dit land verhuisd
- drie jaar achter elkaar de beslissing genomen om nog een jaar bij te tekenen bij mijn baan in het buitenland
- Beslissing om weg te gaan uit het buitenland
- Beslissing om toch opnieuw naar een functie in een ander land te solliciteren
- Baan gekregen, dus weer een verhuizing naar een ander buitenland
En daar ben ik dus nu mee bezig. Mijn dozen aan het vullen, op weg naar een nieuw avontuur.
- verhuizen naar apartement
- verhuizen naar het buitenland
- drie keer binnen dit land verhuisd
- drie jaar achter elkaar de beslissing genomen om nog een jaar bij te tekenen bij mijn baan in het buitenland
- Beslissing om weg te gaan uit het buitenland
- Beslissing om toch opnieuw naar een functie in een ander land te solliciteren
- Baan gekregen, dus weer een verhuizing naar een ander buitenland
En daar ben ik dus nu mee bezig. Mijn dozen aan het vullen, op weg naar een nieuw avontuur.
zondag 19 juni 2011 om 12:01
Ik heb op mijn 24ste mijn eerste appartement gekocht, op mijn 30ste alleen een huis gekocht en appartement alleen verkocht, ook in die volgorde...kon in die tijd ook nog, gaf wel veel stress hoor, en ik heb toen vaak gedacht: wat heb ik toch gedáán?? maar als het dan uiteindelijk allemaal lukt kun je alleen nog maar heel trots zijn op jezelf! Ik heb er zeker geen spijt van en ben blij dat ik dat gedaan heb!
Als je een hypotheek kunt krijgen en je kunt daarnaast nog lekker leven: zeker doen!
Lekker stoer!
Succes!
Als je een hypotheek kunt krijgen en je kunt daarnaast nog lekker leven: zeker doen!
Lekker stoer!
Succes!
zondag 19 juni 2011 om 12:17
Ik heb nooit alleen een huis ge- en verkocht, wel 2x samen met partner. Nu gescheiden, eerste grote beslissing was "neem ik dit huur-appartement of wacht ik op de volgende aanbieding?" Ik heb het idd gehuurd en heb er een heerlijke woning aan.
Grote beslissingen in je eentje nemen is leuk wanneer je aan het opbouwen bent. Maar wanneer je ouder bent, zoals ik, vraag je je ook nog steeds af of je het wel goed doet/goed gedaan hebt.
Qua verhuizingen hoop ik nog één a twee keer mee te maken.
Weg uit het seniorencomplex waar ik nu woon naar iets met meer leeftijdgenoten, of blijven zitten en wachten tot ik op mijn 85ste kan oversteken naar het tehuis hier tegenover?
Weet wel zeker dat ik in deze stad wil blijven, ben erg honkvast want woon hier al vanaf geboorte. En in dit stadsdeel voel ik me ook goed thuis.
Grote beslissingen in je eentje nemen is leuk wanneer je aan het opbouwen bent. Maar wanneer je ouder bent, zoals ik, vraag je je ook nog steeds af of je het wel goed doet/goed gedaan hebt.
Qua verhuizingen hoop ik nog één a twee keer mee te maken.
Weg uit het seniorencomplex waar ik nu woon naar iets met meer leeftijdgenoten, of blijven zitten en wachten tot ik op mijn 85ste kan oversteken naar het tehuis hier tegenover?
Weet wel zeker dat ik in deze stad wil blijven, ben erg honkvast want woon hier al vanaf geboorte. En in dit stadsdeel voel ik me ook goed thuis.
