Woonwagenkamp.

08-07-2011 01:21 193 berichten
Alle reacties Link kopieren
Lieve forummers,



Ik post onder een nieuwe nick, vanwege herkenbaarheid. Ik zit met een dilemma.



Ik heb 2 jaar een relatie met de meest geweldige man, mijn grote liefde. So far so good. We zijn toe aan samenwonen. Ik heb zelf een leuk appartement en had verwacht dat hij bij mij in zou trekken. Dat gaat hem niet worden. Hij woont op een woonwagenkamp en wil dolgraag dat ik bij hem kom wonen. Heel zijn familie klit daar bij elkaar. Het zijn beste mensen, mijn schoonouders zijn heel lief. Ik zie het totaal niet zitten om daar te gaan wonen. Ik ben erg op mijn privacy gesteld en zou er niet tegen kunnen dat iedereen bij me binnen loopt. Daarbij is het een totaal ander slag mensen. Niet minder dan ik, maar gewoon zó anders. Hij kan niet zonder zijn familie. Zijn grootouders, ouders, broers en zussen en diens kinderen wonen daar. Ik wil hem niet kwetsen, maar hoe zeg ik hem dat ik daar absoluut niet kan aarden?



Heeft iemand sowieso ervaring met relaties uit een heel ander milieu? En hoe is dat gegaan. Goede en ook slechte ervaringen zijn welkom.
Geen ervaring maar ik kan me goed voorstellen dat je daar niet wilt wonen. Dat geklit zou ik ook stapelgek van worden. Maar je kunt het beter tegen hem zeggen toch?
Alle reacties Link kopieren
Geen ervaring maar kan het me heel goed voorstellen dat je hier niet op

zit te wachten.

Jeetje lastig meid. Heb je het wel eens met je vriend besproken? Hij zal toch wel realiseren dat zijn manier van wonen niet is zoals het merendeel woont, met je hele familie om je heen? En dat anderen dat als too much kunnen ervaren?
Alle reacties Link kopieren
Hoi,

kan me goed voorstellen dat je daar niet wil wonen. Maar ik vind het wel apart dat je een relatie met hem hebt. Jullie levens en referentiekader liggen dan toch ook mijlenver uit elkaar?

Heb je nooit eerder problemen ervaren?
Alle reacties Link kopieren
Ik durf het niet zo goed aan te kaarten. Vooral zijn moeder is heilig voor hem. Dat we een totaal verschillende achtergrond hebben is het probleem niet zo. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest.



Ik wil hem niet het gevoel geven dat hij te min zou zijn.
Geen ervaring maar ik kan me de situatie wel voorstellen.



Had je dit niet eerder aan zien komen dan?



Denk wel dat je moet respecteren dat hij op die manier is opgegroeid. Je kunt wel zeggen dat het een andere cultuur is.



Misschien is er een middenoplossing te vinden, een huis in de buurt van het kamp zodat hij wel makkelijk bij zijn familie langs kan (gewoon half uurtje op de koffie, geen geplande bezoeken van een hele ochtend).



Stel je huis regelmatig open voor zijn familie, maar misschien niet met een achterdeur die altijd open staat. Laat weten dat je het op prijs stelt als ze bellen van tevoren. Bijvoorbeeld.



Tja mocht je kinderen willen dan zul je wel moeilijkheden krijgen in hoeverre de kinderen 'van jullie' zijn of van de hele familie denk ik.



Zou eens kritisch kijken of de verschillen te overbruggen zijn.
Alle reacties Link kopieren
Ik snap dat het moeilijk voor je is, maar denk dat er geen andere oplossing is dan erover praten. Heeft hij aangegeven dat een leven buiten het kamp onbespreekbaar voor hem is?
Alle reacties Link kopieren
Ik had niet verwacht dat de vriendschap uit zou bloeien tot iets moois Moonlight82.



Hij zegt dat hij dood gaat als hij in een huis moet wonen. Heel voorzichtig heb ik een tijd geleden gezegd dat ik mijn appartement nooit op geef. Maar toen was er nog geen sprake van samenwonen.
Alle reacties Link kopieren
Maar als je het nu al niet aan durft te kaarten dan gaat het in het kamp toch helemaal fout? Rent hij meteen naar z'n geblondeerde, zongebruinde mama. Sorry.

Het lijkt mij beter het toch bespreekbaar te maken. Misschien heeft hij er wel begrip voor en kunnen jullie in jouw appartement gaan wonen. Heeft hij wel zijn eigen stek daar?
Ok lees nu je volgende post.

Zou jij bereid zijn ook wat stappen te zetten in de richting van zijn familie. Toch wat makkelijker de deur open gooien dan je vanuit jezelf zou doen?



Ik ben zelf iemand die graag heeft dat mensen afspreken om langs te komen, niet zomaar binnenwaaien. Heb soms ook oude kleren aan of mijn pyjama terwijl het al lang geen bedtijd meer is...

Ik zou wel bereid zijn de boel wat meer open te stellen als ik ging samenwonen, maar zou dan bijv wel een ruimte helemaal voor mezelf willen. Dat ik niet verplicht altijd erbij zou moeten zijn als er bezoek is.
Nou dat doodgaan in een huis.... Heeft ie al eens gekeken bij een huis met een tuintje, in een gezellige buurt?



Wel moeilijk want in deze fase ga jij niet loslaten wat je hebt natuurlijk.



Ik ga er vanuit dat jullie wel samen geslapen hebben (als dat mag trouwens in zijn cultuur...), heeft hij bij jou gelogeerd?

Vreemd dat hij dacht dat je wel op het kamp zou komen wonen. Heb je daar wel eens geslapen?
Alle reacties Link kopieren
Hij heeft zijn eigen wagen kooda. Ik blijf er weleens slapen, maar de herrie, jankende kinderen, zijn moeder die de krant komt brengen..iedereen bemoeit zich met elkaar.



Ik ben best bereid om me open op te stellen naar zijn familie, maar ik durf niet te zeggen dat ze aan moeten bellen voor ze binnen komen denderen. Als ik tegen vriend zeg dat ik dat niet kan waarderen, snapt hij dat niet. Sja, hij is niet anders gewend. Hij ziet het als wantrouwen van mijn kant. Wat niet zo is. Ik wil gewoon een rustig bestaan leiden.
Alle reacties Link kopieren
Ik blijf me afvragen TO: dit zijn zulke belangrijke dingen over hoe mensen in het leven staan. Is het voor de rest tussen jullie dan helemaal geweldig? Hebben jullie niet meer lastige situaties/verschillen?
Alle reacties Link kopieren
En daar heb jij alle recht toe, een rustig bestaan. Ik ben bang dat dit dan in de toekomst niet gaat werken, jij hebt compleet andere ideeen dan hij over een prettige woonomgeving en in die van elkaar kunnen jullie elkaar niet vinden. Wees eerlijk naar jezelf of je zou kunnen wennen. En dan nog, mocht je daar voor willen gaan zijn zijn wensen vervuld, cijfer jezelf ook niet weg.
Mja omdat die verschillen zo fundamenteel zijn, vraag ik me af of er toekomst in zit.



Vind t op TV wel leuk om te kijken hoe dat werkt in zo'n kamp. Het is compleet anders dan hoe de meeste Nederlanders leven, tegenwoordig.



Juist privacy is iets wat zij niet zozeer kennen of niet echt nodig lijken te hebben.
Alle reacties Link kopieren
Mikje, niet alles is even geweldig. Maar deze mensen hebben echt alles voor elkaar over. Behalve het gescheiden leven van elkaar dan. Natuurlijk hebben we grote verschillen en tot nu toe hebben we ons goed aan elkaar weten aan te passen.



Mijn ouders vinden het vreselijk dat ik met iemand van het kamp omga. Ik vind het onterecht dat ze zich schamen. Ze vinden mij een idealist omdat ik probeer iedereen als gelijke te zien. Zij delen mijn mening niet. Het is best moeilijk om de kerk in het midden te houden.



Ik ben ook bang om hem kwijt te raken kooda. Hij is zo verschrikkelijk lief en attent voor me. Ik weet zeker dat hij niet zonder zijn familie kan. En de familie is groot. Bijna heel het kamp is familie.
Alle reacties Link kopieren
een ver familielid van mij is getrouwd met een vrouw wiens familie oorspronkelijk op een kamp woonde. zij is in een normaal huis geboren, maar hun cultuur veranderd er niet door.

het zijn hele aardige mensen, geen geblondeerde vrouwen ed. alleen privacy kennen ze niet.

mijn familielid is dan ook al jaren beroepsmilitair, heeft elk jaar wel meerdere uitzendingen en zit graag op kazernes ver uit de buurt.
wij slapen nooit.
Alle reacties Link kopieren
Begrijp je ouders wel. Jij ook? Ze hebben nou niet echt de naam beschaafd te zijn.



Kan je ook het fijne ervan inzien? Voor hem dan, in zijn ervaring.



Hoe hebben jullie verschillen tot nu toe overwonnen? Hoe passen jullie je aan elkaar aan? Zijn dat zaken waar jullie je écht beide prettig bij voelen?
.
Alle reacties Link kopieren
Valentinamaria heeft gelijk. Ze zullen echt niet allemaal aan het asobeeld voldoen. Ik ben bang dat ik wat beïnvloed ben door de televisie.
Alle reacties Link kopieren
waarom probeer je het niet gewoon. Je denkt dat het niks voor je is, maar je weet het natuurlijk niet. misschien kan je eraan wennen en is het met een aantal duidelijke afspraken best te doen.
Alle reacties Link kopieren
Ik kan mij de reactie van je ouders ook wel voorstellen. Zijn natuurlijk ook bang dat je het hele kamp over je heen krijgt mocht het misgaan tussen jullie.
Alle reacties Link kopieren
Ik vind mijn vriend niet aso. Hij is wel anders. Vind het zo erg te zeggen, maar met anders bedoel ik minder ontwikkeld. Hij heeft bijvoorbeeld zijn school niet afgemaakt, maar is beslist niet dom. Zijn ouders, en vooral zijn zussen vind ik echt aso. Aso in de betekenis van ordinair, qua uiterlijk en verbaal. Sociaal zijn ze wel. Vooral met de bewoners. Ik ben bang dat het niet gaat werken. Hij wil niet in een huis en ik niet op het kamp. Toch wil ik hem niet kwijt.



Bedankt voor jullie commentaar. Ik ga nu naar bed en lees morgen verder.
Ik wens je veel sterkte in je besluit medaillon ik persoonlijk zou daar niet willen wonen. Maar ik ben dan ook heel erg gesteld op mijn privacy
Alle reacties Link kopieren
er zullen best wel aso,s tussen zitten, maar die heb je overal.

van oudsher zijn ze natuurlijk gewend in familieverband te overleven en hebben een enorme drang naar vrijheid.

maar als ik haar gewoon ontmoet zou hebben zonder verdere info zou ik absoluut niet vermoed hebben dat ze uit zo,n familie kwam.
wij slapen nooit.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven