Psyche
alle pijlers
Van weten naar doen
vrijdag 8 juli 2011 om 22:07
Hoi Forummers,
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
zondag 10 juli 2011 om 14:17
@Iwannalive
Hier zit naar mijn idee zeker een grote ingang!
Hoe harder ik trek/vecht, des te harder het terug komt. Het is net een boemerang.
Sowieso is vechten met mezelf een kansloze missie, want er kan nooit een winnaar uit de bus komen.
Loslaten, juist aandacht geven aan het positieve en kleine stapjes vooruit zien en bekrachtigen, daar is winst te behalen.
@Strawberry
Thanx voor je knuffel en betrokkenheid, doet me goed!
@champoepel
Grappige nick by the way
Voor mij zit de 'oplossing' niet in het volgen van weer een dieet.
Het gaat veel meer om de achterliggende gedachtes en gevoelens die ik over mezelf heb. Als ik mezelf meer kan waarderen en respecteren, mijn emoties toe mag laten ipv wag wil eten, dan heb ik het hongeren en over-eten niet meer zo nodig.
Want dan accepteer ik mezelf om wie ik ben, een mens met mooie en minder leuke kanten.
Hier zit naar mijn idee zeker een grote ingang!
Hoe harder ik trek/vecht, des te harder het terug komt. Het is net een boemerang.
Sowieso is vechten met mezelf een kansloze missie, want er kan nooit een winnaar uit de bus komen.
Loslaten, juist aandacht geven aan het positieve en kleine stapjes vooruit zien en bekrachtigen, daar is winst te behalen.
@Strawberry
Thanx voor je knuffel en betrokkenheid, doet me goed!
@champoepel
Grappige nick by the way
Voor mij zit de 'oplossing' niet in het volgen van weer een dieet.
Het gaat veel meer om de achterliggende gedachtes en gevoelens die ik over mezelf heb. Als ik mezelf meer kan waarderen en respecteren, mijn emoties toe mag laten ipv wag wil eten, dan heb ik het hongeren en over-eten niet meer zo nodig.
Want dan accepteer ik mezelf om wie ik ben, een mens met mooie en minder leuke kanten.
zondag 10 juli 2011 om 14:20
quote:perseph0ne schreef op 10 juli 2011 @ 10:00:
[...]
Ik heb echt een hékel aan die site .. Fijn dat'ie bestaat hoor, maar niet voor mij. Het gaat voornamelijk over hele jonge meisjes en het is imo te veel geschreeuw met roze, paars, cupcakes en jankieboeboe. Ik kan me voorstellen dat het meiden van een jaar of 14 aanspreekt.Ik ben er ook bekend mee en sluit me bij je aan, het is niet mijn site. Wat idd niet wil zeggen dat het een prima initiatief is.
[...]
Ik heb echt een hékel aan die site
.. Fijn dat'ie bestaat hoor, maar niet voor mij. Het gaat voornamelijk over hele jonge meisjes en het is imo te veel geschreeuw met roze, paars, cupcakes en jankieboeboe. Ik kan me voorstellen dat het meiden van een jaar of 14 aanspreekt.Ik ben er ook bekend mee en sluit me bij je aan, het is niet mijn site. Wat idd niet wil zeggen dat het een prima initiatief is.
zondag 10 juli 2011 om 17:32
Ha meiden,
Heb "even" jullie topic doorgelezen op aanraden van Strawberry en moet zeggen dat ik op enorm veel herkenning stuit! Vinden jullie het goed als ik ook een tijdje meelees/ schrijf?
Had zelf ook een topic geopend genaam "to eat or not to eat" maar het is denk ik een beetje kansloos om twee topics die veel op elkaar lijken naast elkaar te laten lopen.
Daarom sluit ik me liever hier aan
Liefs
Heb "even" jullie topic doorgelezen op aanraden van Strawberry en moet zeggen dat ik op enorm veel herkenning stuit! Vinden jullie het goed als ik ook een tijdje meelees/ schrijf?
Had zelf ook een topic geopend genaam "to eat or not to eat" maar het is denk ik een beetje kansloos om twee topics die veel op elkaar lijken naast elkaar te laten lopen.
Daarom sluit ik me liever hier aan
Liefs
zondag 10 juli 2011 om 18:31
quote:perseph0ne schreef op 10 juli 2011 @ 18:20:
Natuurlijk ben je welkom beschuitje ...
Ik ben gisteren begonnen in het boek Denk je Sterk... Ik heb er eigenlijk niet zo veel vertrouwen in... Ik moet gaan geloven dat dat negatieve stemmetje misschien wel ongelijk heeft? Juist ..
Het is de bedoeling dat je je gedachten gaat uitdagen en niet zomaar voor waar aanneemt.
We hebben enorm veel gedachtes op een dag en helaas zijn de meeste niet-reeel/niet waar/niet-helpend.
Door je gedachtes uit te dagen/te toetsen kun je een andere kijk ontwikkelen. Dit zal niet zonder slag of stoot gaan, omdat dit gaat over gedragsverandering.
Je zult aanvankelijk op weerstand en verzet stuitten, ook wel zelf sabotage
Ga het wel aan, geef het een kans en wie weet kom je steeds een stapje verder en losser van je overtuigingen.
Liefs van Go Tango
Natuurlijk ben je welkom beschuitje ...
Ik ben gisteren begonnen in het boek Denk je Sterk... Ik heb er eigenlijk niet zo veel vertrouwen in... Ik moet gaan geloven dat dat negatieve stemmetje misschien wel ongelijk heeft? Juist ..
Het is de bedoeling dat je je gedachten gaat uitdagen en niet zomaar voor waar aanneemt.
We hebben enorm veel gedachtes op een dag en helaas zijn de meeste niet-reeel/niet waar/niet-helpend.
Door je gedachtes uit te dagen/te toetsen kun je een andere kijk ontwikkelen. Dit zal niet zonder slag of stoot gaan, omdat dit gaat over gedragsverandering.
Je zult aanvankelijk op weerstand en verzet stuitten, ook wel zelf sabotage
Ga het wel aan, geef het een kans en wie weet kom je steeds een stapje verder en losser van je overtuigingen.
Liefs van Go Tango
zondag 10 juli 2011 om 19:41
Dit topic had ik even gemist, maar hoe herkenbaar!!!
Ook ik dwarrel rond in de eetstoornissenwereld na een jaar of 13. Ik heb een behoorlijke eetstoornis achter de rug, waar ik gelukkig zo goed als vanaf ben. Waar ik wel nog kei- en keihard tegeaanloop is de oorzaak van die eetstoornis en dat ligt diepgeworteld in mijn karakter. Hier ook een perfectionist met een eigenwaarde ver onder het vriespunt. Daar ligt dan ook, naar mijn idee, de sleutel om écht te herstellen.
Ik ga hier voor nu niet meeschrijven, weet dat ik er de tijd niet voor heb, maar als ik wel tijd kan vinden ga ik hier zeker meelezen, want ik herken echt enorm veel in jullie posts.
Wat mij wel helpt is om een schema bij te houden per dag. Elke dag heeft 2 vakjes, eentje voor gezond eten en eentje voor sporten. Als het goed gaat die dag, kleur ik een vakje in. Je zou denken dat dit funest is voor een perfectionist, maar het helpt mij juist goed rationaliseren. Als ik denk dat het allemaal slecht gaat kan ik ook op het schema kijken en zien dat ik die week, ondanks een paar slechte dagen, tóch 4 dagen goed heb gegeten. Of, ondanks dat ik weinig sport ik tóch al zoveel weken achter elkaar wel 1x in de week haal. En dat dat in ieder geval iets is. Ik verlies me nogal snel in het negatieve. Zwart/wit, alles of niks hè, als het niet perfect is, is het maar meteen waardeloos, belabberd, het allerslechtst. En ik dus ook, omdat het me NIET LUKT. Zo'n schema helpt me om het toch wat beter in perspectief te zien (ook niet altijd, maar het is een hulpmiddel)
In ieder geval heel veel succes met dit topic!
Ohja, hier ook een grandioze hekel aan die Proud2Bme site
Enne, ook ik ben hulpverlener
Ook ik dwarrel rond in de eetstoornissenwereld na een jaar of 13. Ik heb een behoorlijke eetstoornis achter de rug, waar ik gelukkig zo goed als vanaf ben. Waar ik wel nog kei- en keihard tegeaanloop is de oorzaak van die eetstoornis en dat ligt diepgeworteld in mijn karakter. Hier ook een perfectionist met een eigenwaarde ver onder het vriespunt. Daar ligt dan ook, naar mijn idee, de sleutel om écht te herstellen.
Ik ga hier voor nu niet meeschrijven, weet dat ik er de tijd niet voor heb, maar als ik wel tijd kan vinden ga ik hier zeker meelezen, want ik herken echt enorm veel in jullie posts.
Wat mij wel helpt is om een schema bij te houden per dag. Elke dag heeft 2 vakjes, eentje voor gezond eten en eentje voor sporten. Als het goed gaat die dag, kleur ik een vakje in. Je zou denken dat dit funest is voor een perfectionist, maar het helpt mij juist goed rationaliseren. Als ik denk dat het allemaal slecht gaat kan ik ook op het schema kijken en zien dat ik die week, ondanks een paar slechte dagen, tóch 4 dagen goed heb gegeten. Of, ondanks dat ik weinig sport ik tóch al zoveel weken achter elkaar wel 1x in de week haal. En dat dat in ieder geval iets is. Ik verlies me nogal snel in het negatieve. Zwart/wit, alles of niks hè, als het niet perfect is, is het maar meteen waardeloos, belabberd, het allerslechtst. En ik dus ook, omdat het me NIET LUKT. Zo'n schema helpt me om het toch wat beter in perspectief te zien (ook niet altijd, maar het is een hulpmiddel)
In ieder geval heel veel succes met dit topic!
Ohja, hier ook een grandioze hekel aan die Proud2Bme site
Enne, ook ik ben hulpverlener
zondag 10 juli 2011 om 21:21
Ohja, wat hier als mantra geldt:
"Ik ben oké zoals ik ben."
Ik ben genoeg. Ik ben voldoende.
Ik kan me er alleen (nog) niet altijd in vinden...en wil me er soms zelfs tegen verzetten. Maar het is wel waar ik naartoe wil. En het is altijd, naar mijn ervaring, 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Moeilijk, maar ook dat is uit eindelijk een stijgende lijn.
"Ik ben oké zoals ik ben."
Ik ben genoeg. Ik ben voldoende.
Ik kan me er alleen (nog) niet altijd in vinden...en wil me er soms zelfs tegen verzetten. Maar het is wel waar ik naartoe wil. En het is altijd, naar mijn ervaring, 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Moeilijk, maar ook dat is uit eindelijk een stijgende lijn.
maandag 11 juli 2011 om 13:06
quote:indigoblue schreef op 10 juli 2011 @ 21:21:
Ohja, wat hier als mantra geldt:
"Ik ben oké zoals ik ben."
Ik ben genoeg. Ik ben voldoende.
Ik kan me er alleen (nog) niet altijd in vinden...en wil me er soms zelfs tegen verzetten. Maar het is wel waar ik naartoe wil. En het is altijd, naar mijn ervaring, 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Moeilijk, maar ook dat is uit eindelijk een stijgende lijn.
Hey Indigo,
Bedankt voor je post!
Wat betreft je schema, het gaat erom dat het jou een stukje rust geeft en de hang naar duidelijkheid en controle is nou eenmaal groot bij perfectionisten
Ik ben ook zo'n lijstjes mens en ik kan er soms om lachen, zonder sarcasme, zo van: "daar ga ik weer met mijn hang naar controle" .
Het is schijn en dat weet jij ws ook wel. Ook dit gaat om heel andere dingen.
En je motto is een mooie en je kunt er in ieder geval elke dag even bij stilstaan.
Alles wat je aandacht geeft wordt groter, het negatieve en ook het positieve. Het laatste vraagt vaak wat meer training en herhaling om het eigen te maken.
Lijkt me fijn om je zo nu en dan eens te lezen!
Groetjes van Go Tango
Ohja, wat hier als mantra geldt:
"Ik ben oké zoals ik ben."
Ik ben genoeg. Ik ben voldoende.
Ik kan me er alleen (nog) niet altijd in vinden...en wil me er soms zelfs tegen verzetten. Maar het is wel waar ik naartoe wil. En het is altijd, naar mijn ervaring, 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Moeilijk, maar ook dat is uit eindelijk een stijgende lijn.
Hey Indigo,
Bedankt voor je post!
Wat betreft je schema, het gaat erom dat het jou een stukje rust geeft en de hang naar duidelijkheid en controle is nou eenmaal groot bij perfectionisten
Ik ben ook zo'n lijstjes mens en ik kan er soms om lachen, zonder sarcasme, zo van: "daar ga ik weer met mijn hang naar controle" .
Het is schijn en dat weet jij ws ook wel. Ook dit gaat om heel andere dingen.
En je motto is een mooie en je kunt er in ieder geval elke dag even bij stilstaan.
Alles wat je aandacht geeft wordt groter, het negatieve en ook het positieve. Het laatste vraagt vaak wat meer training en herhaling om het eigen te maken.
Lijkt me fijn om je zo nu en dan eens te lezen!
Groetjes van Go Tango
dinsdag 12 juli 2011 om 09:30
Hoi allemaal!!
Op aanraden van beschuitje neem ik hier ook even een kijkje. (heb voor het gemak even een stukje van mijn stukje bij beschuitje gekopieerd) Ik merk ook dat mijn relatie met voedsel enorm verstoord is. Ik word zo moe van mezelf! Als ik heb gegeten wacht ik even een tijdje en ga ik daarna op de weegschaal staan om te kijken hoe veel ik er van ben aangekomen om te kijken of ik nog wel een tussendoortje kan nemen of die gewoon over moet slaan. Als ik "te zwaar" ben, drink ik een paar glazen water waardoor ik veel naar het toilet moet en die onsjes te veel al weer kwijt raak. Ik controleer continue alles op calorieen. Ik sport veel en eet gezond. Het is misschien niet eerlijk, maar zolang als ik me kan herinneren is mijn moeder al aan de lijn. Ze lette op een gegeven moment heel erg op mijn eten en als ik wat ongezonds in mijn mond steek, maakt ze een afkeurend geluid. Ik ben nu 23 en woon samen met mijn vriend, maar zodra een bezoek aan familie in de buurt komt, word ik zenuwachtig en wil ik het liefst kilo's tegelijk afvallen. Dit wordt dan weer verknalt door een enorme snackbui, zoals dat altijd gaat met dit soort dingen.
Ik voel me er vaak echt alleen in. Mijn vriend is ook wel heel erg met de lijn bezig maar heeft niet door dat het bij mij eigenlijk te ver gaat. Mijn moeder spreek ik hier liever niet over, lijkt me duidelijk waarom niet. Mijn zus wordt boos op mijn moeder zodra ik er over begin en roept alleen maar dat het niet nodig is dat ik lijn. Als ik eerlijk ben, is het dat ook niet. Ik ben 1.71 en weeg 68 kg. Maar toch zie ik iedere ochtend die buik en zie ik dat mijn kleding niet mooi zit, en wel mooi zit als ik lichter ben.
Wel grappig trouwens om te lezen dat velen van jullie zelf hulpverlener zijn, ik ook.....Zal het er bij horen?
Op aanraden van beschuitje neem ik hier ook even een kijkje. (heb voor het gemak even een stukje van mijn stukje bij beschuitje gekopieerd) Ik merk ook dat mijn relatie met voedsel enorm verstoord is. Ik word zo moe van mezelf! Als ik heb gegeten wacht ik even een tijdje en ga ik daarna op de weegschaal staan om te kijken hoe veel ik er van ben aangekomen om te kijken of ik nog wel een tussendoortje kan nemen of die gewoon over moet slaan. Als ik "te zwaar" ben, drink ik een paar glazen water waardoor ik veel naar het toilet moet en die onsjes te veel al weer kwijt raak. Ik controleer continue alles op calorieen. Ik sport veel en eet gezond. Het is misschien niet eerlijk, maar zolang als ik me kan herinneren is mijn moeder al aan de lijn. Ze lette op een gegeven moment heel erg op mijn eten en als ik wat ongezonds in mijn mond steek, maakt ze een afkeurend geluid. Ik ben nu 23 en woon samen met mijn vriend, maar zodra een bezoek aan familie in de buurt komt, word ik zenuwachtig en wil ik het liefst kilo's tegelijk afvallen. Dit wordt dan weer verknalt door een enorme snackbui, zoals dat altijd gaat met dit soort dingen.
Ik voel me er vaak echt alleen in. Mijn vriend is ook wel heel erg met de lijn bezig maar heeft niet door dat het bij mij eigenlijk te ver gaat. Mijn moeder spreek ik hier liever niet over, lijkt me duidelijk waarom niet. Mijn zus wordt boos op mijn moeder zodra ik er over begin en roept alleen maar dat het niet nodig is dat ik lijn. Als ik eerlijk ben, is het dat ook niet. Ik ben 1.71 en weeg 68 kg. Maar toch zie ik iedere ochtend die buik en zie ik dat mijn kleding niet mooi zit, en wel mooi zit als ik lichter ben.
Wel grappig trouwens om te lezen dat velen van jullie zelf hulpverlener zijn, ik ook.....Zal het er bij horen?
dinsdag 12 juli 2011 om 11:01
Welkom raaraa!
Ben je er voor jezelf achter wat maakt dat je in eten/niet eten je controle zoekt?
Waar staat je gedrag eigenlijk voor?
Wat maakt, dat je jezelf nu niet goed genoeg vindt?
Zou je willen dat je vriend doorheeft dat je niet goed bezig bent?
Het is onderzocht dat het lijngedrag van moeders invloed kan hebben op hun dochters, dus het kan zeker zo zijn, dat haar gedrag tot eten jou beinvloed heeft.
Al met al kost het een hoop energie en levert het veelal frustratie en verdriet op.
Ik kan zeggen dat met je lengte en gewicht niets mis, alleen gaat het erom dat jij jezelf goed genoeg vindt zoals je bent.
Enne ik denk niet dat een eetprobleem en hulpverlener aan elkaar gekoppeld hoeven zijn, wat mij wel opvalt is dat veel hulpverleners zelf vaak dingen hebben meegemaakt en kampen met bepaalde issues.
Een boekje waar ik veel aan heb is van Gijs Jansen: "Laat los" .
Misschien is dat ook iets voor jou en de andere meiden die hier meelezen en posten.
Liefs van go tango
Ben je er voor jezelf achter wat maakt dat je in eten/niet eten je controle zoekt?
Waar staat je gedrag eigenlijk voor?
Wat maakt, dat je jezelf nu niet goed genoeg vindt?
Zou je willen dat je vriend doorheeft dat je niet goed bezig bent?
Het is onderzocht dat het lijngedrag van moeders invloed kan hebben op hun dochters, dus het kan zeker zo zijn, dat haar gedrag tot eten jou beinvloed heeft.
Al met al kost het een hoop energie en levert het veelal frustratie en verdriet op.
Ik kan zeggen dat met je lengte en gewicht niets mis, alleen gaat het erom dat jij jezelf goed genoeg vindt zoals je bent.
Enne ik denk niet dat een eetprobleem en hulpverlener aan elkaar gekoppeld hoeven zijn, wat mij wel opvalt is dat veel hulpverleners zelf vaak dingen hebben meegemaakt en kampen met bepaalde issues.
Een boekje waar ik veel aan heb is van Gijs Jansen: "Laat los" .
Misschien is dat ook iets voor jou en de andere meiden die hier meelezen en posten.
Liefs van go tango
dinsdag 12 juli 2011 om 20:55
Ik heb tot nu toe altijd meegelezen, maar ik herkende zoveel in jullie posts dat ik toch graag wilde reageren. Wat een nare en moeilijke verhalen allemaal!
Ook ik heb lang problemen gehad met eetbuien en dacht dat ik er nooit uit zou komen, maar sinds ik therapie heb gehad gaat het een stuk beter. Het is natuurlijk voor iedereen anders, maar voor mij heeft het heel erg geholpen om juist geen lijstjes meer te maken hoe ik van nu af aan gezond ga eten/afvallen, maar juist mezelf te observeren zonder te oordelen. Mijn therapeut zei: zet gewoon een pak koekjes voor je en kijk hoeveel je eet. Als dat veel is dan had ik dat blijkbaar nodig om me beter te voelen. Dat voelde voor mij ontzettend tegenstrijdig, want ik voelde me altijd heel zwak, vies en slecht als ik overat, wat het alleen maar erger maakte. Hoewel het in eerste instantie extra stress gaf doordat ik er zoveel mee bezig was, is het daarna ontzettend veel beter gegaan! Ik luister nu meer naar mijn lichaam, ben liever voor mezelf en heb alleen nog maar af een toe een eetbui. Toen ik na een paar maanden op de weegschaal ging staan zag ik dat ik zelfs ben afgevallen! Natuurlijk is het niet zo simpel als ik hier schrijf, zeker als je er al 10 jaar mee kampt en er ernstige problemen achter liggen zoals misbruik, maar ik wilde dit toch even delen.
Ook ik heb lang problemen gehad met eetbuien en dacht dat ik er nooit uit zou komen, maar sinds ik therapie heb gehad gaat het een stuk beter. Het is natuurlijk voor iedereen anders, maar voor mij heeft het heel erg geholpen om juist geen lijstjes meer te maken hoe ik van nu af aan gezond ga eten/afvallen, maar juist mezelf te observeren zonder te oordelen. Mijn therapeut zei: zet gewoon een pak koekjes voor je en kijk hoeveel je eet. Als dat veel is dan had ik dat blijkbaar nodig om me beter te voelen. Dat voelde voor mij ontzettend tegenstrijdig, want ik voelde me altijd heel zwak, vies en slecht als ik overat, wat het alleen maar erger maakte. Hoewel het in eerste instantie extra stress gaf doordat ik er zoveel mee bezig was, is het daarna ontzettend veel beter gegaan! Ik luister nu meer naar mijn lichaam, ben liever voor mezelf en heb alleen nog maar af een toe een eetbui. Toen ik na een paar maanden op de weegschaal ging staan zag ik dat ik zelfs ben afgevallen! Natuurlijk is het niet zo simpel als ik hier schrijf, zeker als je er al 10 jaar mee kampt en er ernstige problemen achter liggen zoals misbruik, maar ik wilde dit toch even delen.
woensdag 13 juli 2011 om 08:27
Welkom raaraa! Dank je wel!
Ben je er voor jezelf achter wat maakt dat je in eten/niet eten je controle zoekt? Ik ben echt een emo- eter. Ik weet niet of dit is wat je bedoelt? En ik vind gewoon alles te lekker...
Waar staat je gedrag eigenlijk voor? Hier heb ik een tijdje over na gedacht en ik heb graag de controle. Over andere dingen zoals mijn gezondheid heb ik geen controle. Ik heb COPD en het enige wat ik hier aan controle heb is dat ik niet te zwaar mag worden. Maar ik denk dat het stukje controle vooral een stuk onverwerkt trauma is.
Wat maakt, dat je jezelf nu niet goed genoeg vindt? Als kind zijnde ben ik van groep 3 t/m de laatste van het vmbo (4 scholen gezien) gepest. Mijn kleding was stom, ik was stom en op het vmbo ook een beetje mollig. Foto's van het vmbo kan ik ook niet zien, daar word ik echt heel verdrietig van omdat ik weet hoe ik me toen voelde. Het feit dat ik thuis werd mishandelt en daar ook te horen kreeg dat ik niet goed genoeg was, hielp daar ook niet echt aan mee. Ik ben nooit tevreden over mijzelf geweest.
Zou je willen dat je vriend doorheeft dat je niet goed bezig bent?
Ja en nee. Aan de ene kant kan hij er dan met mij op letten maar aan de andere kant maakt hij zich al genoeg zorgen om mijn gezondheid. Wat het extra stom maakt dat ik zo'n moeite heb met eten.
Het is onderzocht dat het lijngedrag van moeders invloed kan hebben op hun dochters, dus het kan zeker zo zijn, dat haar gedrag tot eten jou beinvloed heeft.Dat weet ik wel zeker. Mijn moeder heeft een ontzettend verstoorde relatie met eten. Kan nooit eens even uit de band springen en lekker meedoen als we uit eten gaan of ergens koffie gaan drinken. Ik hoef mijn moeder ook nooit iets aan te bieden als ze bij ons thuis komt. Scheelt wel weer in kosten
Al met al kost het een hoop energie en levert het veelal frustratie en verdriet op.Inderdaad. Je bent de hele dag met eten bezig. Ik ben dat sowieso wel omdat ik sinds kort weet dat ik een glutenintolerantie heb. Dat is nog erg puzzelen. Daarnaast heb ik ook koemelkallergie en moet ik licht verteerbaar eten omdat ik een luie darm heb. Misschien juist doordat ik daar zo op moet letten en daar de controle over moet hebben, dat ik dat ook wil over mijn lijf.
Ik kan zeggen dat met je lengte en gewicht niets mis, alleen gaat het erom dat jij jezelf goed genoeg vindt zoals je bent.
Enne ik denk niet dat een eetprobleem en hulpverlener aan elkaar gekoppeld hoeven zijn, wat mij wel opvalt is dat veel hulpverleners zelf vaak dingen hebben meegemaakt en kampen met bepaalde issues.
Een boekje waar ik veel aan heb is van Gijs Jansen: "Laat los" .
Misschien is dat ook iets voor jou en de andere meiden die hier meelezen en posten.
Liefs van go tango[/quote]
Ben je er voor jezelf achter wat maakt dat je in eten/niet eten je controle zoekt? Ik ben echt een emo- eter. Ik weet niet of dit is wat je bedoelt? En ik vind gewoon alles te lekker...
Waar staat je gedrag eigenlijk voor? Hier heb ik een tijdje over na gedacht en ik heb graag de controle. Over andere dingen zoals mijn gezondheid heb ik geen controle. Ik heb COPD en het enige wat ik hier aan controle heb is dat ik niet te zwaar mag worden. Maar ik denk dat het stukje controle vooral een stuk onverwerkt trauma is.
Wat maakt, dat je jezelf nu niet goed genoeg vindt? Als kind zijnde ben ik van groep 3 t/m de laatste van het vmbo (4 scholen gezien) gepest. Mijn kleding was stom, ik was stom en op het vmbo ook een beetje mollig. Foto's van het vmbo kan ik ook niet zien, daar word ik echt heel verdrietig van omdat ik weet hoe ik me toen voelde. Het feit dat ik thuis werd mishandelt en daar ook te horen kreeg dat ik niet goed genoeg was, hielp daar ook niet echt aan mee. Ik ben nooit tevreden over mijzelf geweest.
Zou je willen dat je vriend doorheeft dat je niet goed bezig bent?
Ja en nee. Aan de ene kant kan hij er dan met mij op letten maar aan de andere kant maakt hij zich al genoeg zorgen om mijn gezondheid. Wat het extra stom maakt dat ik zo'n moeite heb met eten.
Het is onderzocht dat het lijngedrag van moeders invloed kan hebben op hun dochters, dus het kan zeker zo zijn, dat haar gedrag tot eten jou beinvloed heeft.Dat weet ik wel zeker. Mijn moeder heeft een ontzettend verstoorde relatie met eten. Kan nooit eens even uit de band springen en lekker meedoen als we uit eten gaan of ergens koffie gaan drinken. Ik hoef mijn moeder ook nooit iets aan te bieden als ze bij ons thuis komt. Scheelt wel weer in kosten
Al met al kost het een hoop energie en levert het veelal frustratie en verdriet op.Inderdaad. Je bent de hele dag met eten bezig. Ik ben dat sowieso wel omdat ik sinds kort weet dat ik een glutenintolerantie heb. Dat is nog erg puzzelen. Daarnaast heb ik ook koemelkallergie en moet ik licht verteerbaar eten omdat ik een luie darm heb. Misschien juist doordat ik daar zo op moet letten en daar de controle over moet hebben, dat ik dat ook wil over mijn lijf.
Ik kan zeggen dat met je lengte en gewicht niets mis, alleen gaat het erom dat jij jezelf goed genoeg vindt zoals je bent.
Enne ik denk niet dat een eetprobleem en hulpverlener aan elkaar gekoppeld hoeven zijn, wat mij wel opvalt is dat veel hulpverleners zelf vaak dingen hebben meegemaakt en kampen met bepaalde issues.
Een boekje waar ik veel aan heb is van Gijs Jansen: "Laat los" .
Misschien is dat ook iets voor jou en de andere meiden die hier meelezen en posten.
Liefs van go tango[/quote]
woensdag 13 juli 2011 om 08:30
quote:muurzonnebloempje schreef op 12 juli 2011 @ 20:55:Natuurlijk is het niet zo simpel als ik hier schrijf, zeker als je er al 10 jaar mee kampt en er ernstige problemen achter liggen zoals misbruik, maar ik wilde dit toch even delen.
Je moet verdriet nooit met verdriet vergelijken en dus ook niet de ernst van jouw eetproblematiek met die van anderen. Je ervaart het allemaal anders. Ook jij had zo je redenen om een verstoorde relatie met eten op te bouwen, en je hebt het overwonnen. Knap hoor!
Verder vind ik het onwijs knap hoe jij die knop hebt omgezet! Daar heb je vast heel hard aan moeten werken...
Je moet verdriet nooit met verdriet vergelijken en dus ook niet de ernst van jouw eetproblematiek met die van anderen. Je ervaart het allemaal anders. Ook jij had zo je redenen om een verstoorde relatie met eten op te bouwen, en je hebt het overwonnen. Knap hoor!
Verder vind ik het onwijs knap hoe jij die knop hebt omgezet! Daar heb je vast heel hard aan moeten werken...
woensdag 13 juli 2011 om 10:10
Goedemorgen meiden,
Ik heb Monster en Mo ook en vond het een heel open en eerlijk verhaal van haar, wat mij betreft ook echt een aanrader.
Zo ook de boeken van Joanna Kortink.
Beide dames zijn ervaringsdeskundig en ik vind dat persoonlijk een meerwaarde.
Ik heb ook verschillende keren hulp gezocht en ik heb het meest baat gehad bij de coaching door een vrouw die zelf eetbuien in het verleden had.
Het praat anders.
Ik denk dat veel valt en staat met loslaten, zelfacceptatie, niet oordelen, aandacht geven aan alles dat je wel hebt.
Wat ik al eerder schreef, natuurlijk heb ik door alles ook erfenisjes en ben ik er ook een sterk mens door geworden. Dingen kunnen naast elkaar bestaan> en-en ipv of-of.
Mijn veerkracht, humor, inlevingsvermogen zijn bijvoorbeeld eigenschappen waar ik blij mee ben en deze zijn deels te danken aan mijn heftige verleden.
Toen we klein waren, zaten we in een afhankelijkheidsrelatie, nu we 'groot' zijn is het aan ons.
Wij maken zelf keuzes en zijn verantwoordelijk voor hetgeen we doen/laten.
Vinden we onszelf de moeite waard?
Bij sommige van ons is al zoveel in het verleden 'verpest' , tijd om de boel te keren en een ander geluid te laten horen!
Ik wens iedereen een fijne dag en tot later.
Liefs van go tango
Ik heb Monster en Mo ook en vond het een heel open en eerlijk verhaal van haar, wat mij betreft ook echt een aanrader.
Zo ook de boeken van Joanna Kortink.
Beide dames zijn ervaringsdeskundig en ik vind dat persoonlijk een meerwaarde.
Ik heb ook verschillende keren hulp gezocht en ik heb het meest baat gehad bij de coaching door een vrouw die zelf eetbuien in het verleden had.
Het praat anders.
Ik denk dat veel valt en staat met loslaten, zelfacceptatie, niet oordelen, aandacht geven aan alles dat je wel hebt.
Wat ik al eerder schreef, natuurlijk heb ik door alles ook erfenisjes en ben ik er ook een sterk mens door geworden. Dingen kunnen naast elkaar bestaan> en-en ipv of-of.
Mijn veerkracht, humor, inlevingsvermogen zijn bijvoorbeeld eigenschappen waar ik blij mee ben en deze zijn deels te danken aan mijn heftige verleden.
Toen we klein waren, zaten we in een afhankelijkheidsrelatie, nu we 'groot' zijn is het aan ons.
Wij maken zelf keuzes en zijn verantwoordelijk voor hetgeen we doen/laten.
Vinden we onszelf de moeite waard?
Bij sommige van ons is al zoveel in het verleden 'verpest' , tijd om de boel te keren en een ander geluid te laten horen!
Ik wens iedereen een fijne dag en tot later.
Liefs van go tango
woensdag 13 juli 2011 om 15:14
Mooi zoals het hier verwoord wordt, daar kan ik echt wat mee. Inderdaad, het maakt niet uit wat de reden is waarom je nu (vr)eetbuien hebt, mij gaat het erom dat ik er beter mee om kan gaan, natuurlijk is het dan voor jezelf wel handig te weten wat de achtergrond ervan is.
Jezelf accepteren/loslaten/niet te hard zijn voor jezelf en vooral kijken naar je positieve punten. Ik ben daar heel druk mee bezig en de ene dag gaat het beter dan de andere, maar ik merk zelf dat ik meer dagen heb dat het goed gaat, dan dat het slechter gaat.
Jezelf accepteren/loslaten/niet te hard zijn voor jezelf en vooral kijken naar je positieve punten. Ik ben daar heel druk mee bezig en de ene dag gaat het beter dan de andere, maar ik merk zelf dat ik meer dagen heb dat het goed gaat, dan dat het slechter gaat.
woensdag 13 juli 2011 om 18:19
quote:Strawberrie schreef op 13 juli 2011 @ 15:14:
Mooi zoals het hier verwoord wordt, daar kan ik echt wat mee. Inderdaad, het maakt niet uit wat de reden is waarom je nu (vr)eetbuien hebt, mij gaat het erom dat ik er beter mee om kan gaan, natuurlijk is het dan voor jezelf wel handig te weten wat de achtergrond ervan is.
Jezelf accepteren/loslaten/niet te hard zijn voor jezelf en vooral kijken naar je positieve punten. Ik ben daar heel druk mee bezig en de ene dag gaat het beter dan de andere, maar ik merk zelf dat ik meer dagen heb dat het goed gaat, dan dat het slechter gaat.
Fijn dat je er iets aan hebt Strawberrie!
Alle beetjes helpen en natuurlijk gaat het wisselend, je bent geen robot.
Wel super voor je, dat je meer dagen hebt waarop het goed gaat.
Weet je ook hoe dat komt?
Doe je iets speciaals of juist helemaal niet?
Liefs van go tango
Mooi zoals het hier verwoord wordt, daar kan ik echt wat mee. Inderdaad, het maakt niet uit wat de reden is waarom je nu (vr)eetbuien hebt, mij gaat het erom dat ik er beter mee om kan gaan, natuurlijk is het dan voor jezelf wel handig te weten wat de achtergrond ervan is.
Jezelf accepteren/loslaten/niet te hard zijn voor jezelf en vooral kijken naar je positieve punten. Ik ben daar heel druk mee bezig en de ene dag gaat het beter dan de andere, maar ik merk zelf dat ik meer dagen heb dat het goed gaat, dan dat het slechter gaat.
Fijn dat je er iets aan hebt Strawberrie!
Alle beetjes helpen en natuurlijk gaat het wisselend, je bent geen robot.
Wel super voor je, dat je meer dagen hebt waarop het goed gaat.
Weet je ook hoe dat komt?
Doe je iets speciaals of juist helemaal niet?
Liefs van go tango
donderdag 14 juli 2011 om 09:04
Ik volg de tips op van mijn therapeute, haha. Ik zit een stuk beter in mijn vel dan een jaar geleden, ik kan oprecht zeggen dat de therapie mij goed helpt. Mijn therapeute zei me toen al dat ik een sterke vrouw ben, inmiddels geloof ik het ook.
Het besef dat je ook best mindere dagen mag/kan hebben is ook een bewijs dat ik mezelf aan het accepteren ben zoals ik ben.
Het besef dat je ook best mindere dagen mag/kan hebben is ook een bewijs dat ik mezelf aan het accepteren ben zoals ik ben.
donderdag 14 juli 2011 om 10:23
quote:Strawberrie schreef op 14 juli 2011 @ 09:04:
Ik volg de tips op van mijn therapeute, haha. Ik zit een stuk beter in mijn vel dan een jaar geleden, ik kan oprecht zeggen dat de therapie mij goed helpt. Mijn therapeute zei me toen al dat ik een sterke vrouw ben, inmiddels geloof ik het ook.
Het besef dat je ook best mindere dagen mag/kan hebben is ook een bewijs dat ik mezelf aan het accepteren ben zoals ik ben.
Welke therapie volg je bij haar?
Enne dat je een sterke vrouw bent neem ik zo van je aan!
Sowieso het gegeven dat je dit met jezelf aangaat, ondersteuning hebt gezocht maken voor mij dat je een sterke vrouw bent.
Ik volg de tips op van mijn therapeute, haha. Ik zit een stuk beter in mijn vel dan een jaar geleden, ik kan oprecht zeggen dat de therapie mij goed helpt. Mijn therapeute zei me toen al dat ik een sterke vrouw ben, inmiddels geloof ik het ook.
Het besef dat je ook best mindere dagen mag/kan hebben is ook een bewijs dat ik mezelf aan het accepteren ben zoals ik ben.
Welke therapie volg je bij haar?
Enne dat je een sterke vrouw bent neem ik zo van je aan!
Sowieso het gegeven dat je dit met jezelf aangaat, ondersteuning hebt gezocht maken voor mij dat je een sterke vrouw bent.
donderdag 14 juli 2011 om 20:31
Euhm hoe de therapie heet?
Geen idee, ik had depressieve klachten en ben doorverwezen door mijn huisarts en met deze psycholoog klikte het gelijk.
We werken nu vooral aan mijn zelfvertrouwen, want dat is het belangrijkste dat ik weer helemaal geloof ik mezelf.
Door verschillende dingen (oa slaap-apneu en inmiddels geen contact meer met 1 zus) is de depressiviteit verergerd, maar ik heb van die buien al mijn hele leven last en nu werk ik eraan.
Ik weet ook dat ik nooit helemaal zonder die buien zal zijn, het hoort bij mij, het gaat er vooral om hoe ermee om te gaan zodat ik er niet te lang in blijf hangen.
En anderen kunnen wel zeggen dat je sterk bent, maar als je het zelf niet geloofd heb je daar niks aan, hoewel het me nu wel goed doet, want inmiddels kan ik het van je aannemen.
Geen idee, ik had depressieve klachten en ben doorverwezen door mijn huisarts en met deze psycholoog klikte het gelijk.
We werken nu vooral aan mijn zelfvertrouwen, want dat is het belangrijkste dat ik weer helemaal geloof ik mezelf.
Door verschillende dingen (oa slaap-apneu en inmiddels geen contact meer met 1 zus) is de depressiviteit verergerd, maar ik heb van die buien al mijn hele leven last en nu werk ik eraan.
Ik weet ook dat ik nooit helemaal zonder die buien zal zijn, het hoort bij mij, het gaat er vooral om hoe ermee om te gaan zodat ik er niet te lang in blijf hangen.
En anderen kunnen wel zeggen dat je sterk bent, maar als je het zelf niet geloofd heb je daar niks aan, hoewel het me nu wel goed doet, want inmiddels kan ik het van je aannemen.
zaterdag 16 juli 2011 om 12:05
Lesje relativering....gister heeft mijn vader een beroerte gehad en dat zet me wel weer met beide benen op de grond.
Vragen als: wat doet er echt toe? en waar gaat het nu daadwerkelijk om? spoken door mijn hoofd.
Wil ik later terug kijken op een leven dat veel in het teken heeft gestaan van verlies, wat er volgens mijn oordeel niet goed aan me is, dat ik niet voldoe omdat ik te zwaar ben??
Dacht het niet!
Ik ben zo bij dat mijn vader er nog is en dat we ondanks alle shit van het verleden contact hebben met elkaar.
Liefs van go tango
Vragen als: wat doet er echt toe? en waar gaat het nu daadwerkelijk om? spoken door mijn hoofd.
Wil ik later terug kijken op een leven dat veel in het teken heeft gestaan van verlies, wat er volgens mijn oordeel niet goed aan me is, dat ik niet voldoe omdat ik te zwaar ben??
Dacht het niet!
Ik ben zo bij dat mijn vader er nog is en dat we ondanks alle shit van het verleden contact hebben met elkaar.
Liefs van go tango
maandag 18 juli 2011 om 13:39
Hoi meiden,
Jammer dat het topic niet loopt...
Ik zal toch naar behoefte een post plaatsen en wie weet zijn er meiden die willen reageren.
Gister een doorbraak voor mezelf!
Zoals boven beschreven heeft mijn vader afgelopen vrijdag een beroerte gehad en ik merkte dat ik als vanzelf in de ratio schoot.
Dit ben ik van kleins af aan zo gewend, hoe gekker iedereen ging doen, des te kalmer ik bleef.
Er was totaal geen ruimte voor mijn emoties, ik moest op de been blijven, na blijven denken, anders zou het helemaal een puinhoop zijn.
Gisterochtend voelde ik een grote onrust en drang om te vreten.
Ik stelde mezelf de vraag, wat maakte dat ik zou willen vreten.
En het antwoord was, dat ik niet het verdriet, de schrik wilde voelen die samenhing met mijn vader.
Ik wilde mijn gevoel wegduwen/wegeten.
Ipv te gaan vreten heb ik even wat tranen gelaten.
Ik ben hier blij mee, want ik liet zo aan mezelf zien, dat dit er ook mag zijn.
De onrust om te vreten werd steeds minder en uiteindelijk verdween het.
Liefs van go tango
Jammer dat het topic niet loopt...
Ik zal toch naar behoefte een post plaatsen en wie weet zijn er meiden die willen reageren.
Gister een doorbraak voor mezelf!
Zoals boven beschreven heeft mijn vader afgelopen vrijdag een beroerte gehad en ik merkte dat ik als vanzelf in de ratio schoot.
Dit ben ik van kleins af aan zo gewend, hoe gekker iedereen ging doen, des te kalmer ik bleef.
Er was totaal geen ruimte voor mijn emoties, ik moest op de been blijven, na blijven denken, anders zou het helemaal een puinhoop zijn.
Gisterochtend voelde ik een grote onrust en drang om te vreten.
Ik stelde mezelf de vraag, wat maakte dat ik zou willen vreten.
En het antwoord was, dat ik niet het verdriet, de schrik wilde voelen die samenhing met mijn vader.
Ik wilde mijn gevoel wegduwen/wegeten.
Ipv te gaan vreten heb ik even wat tranen gelaten.
Ik ben hier blij mee, want ik liet zo aan mezelf zien, dat dit er ook mag zijn.
De onrust om te vreten werd steeds minder en uiteindelijk verdween het.
Liefs van go tango
maandag 18 juli 2011 om 16:56
@Gotango: ik heb vakantie momenteel en heb totaal geen ritme en kijk dan niet dagelijks op het forum.
Wat goed van je dat de tranen hebt laten komen! Weer een stap in de goede richting. Niet dat in een potje janken DE oplossing zit, maar als jij alles wegstopt/weg-eet kan het je goed helpen het zo nu en dan wel te laten komen.
Wat heb je veel gelijk met je opmerking, als er iets ernstigs gebeurd ben je de sores van vroeger in 1 klap vergeten, het gaat om het hier en nu, je wilt je vader nog niet missen, ondanks alles wat er gebeurd is.
Tja zelf zit ik met mijn zus in de maag... ze heeft me een mailtje gestuurd dat ze toch wel contact wil, maar door mijn reactie op haar mailtje van maanden geleden niet weet wat ik daarvan vind en dat ze niks meer van mij heeft gehoord. Dan vergeet ze gewoon dat ik vervolgens niet welkom was op haar verjaardag, omdat ik alleen maar zorg voor spanningen... er wordt dus weer een hoop naar mij gewezen, maar kijk ook even in de spiegel.
Wat je zegt: waar draait het nu werkelijk om?
Wat goed van je dat de tranen hebt laten komen! Weer een stap in de goede richting. Niet dat in een potje janken DE oplossing zit, maar als jij alles wegstopt/weg-eet kan het je goed helpen het zo nu en dan wel te laten komen.
Wat heb je veel gelijk met je opmerking, als er iets ernstigs gebeurd ben je de sores van vroeger in 1 klap vergeten, het gaat om het hier en nu, je wilt je vader nog niet missen, ondanks alles wat er gebeurd is.
Tja zelf zit ik met mijn zus in de maag... ze heeft me een mailtje gestuurd dat ze toch wel contact wil, maar door mijn reactie op haar mailtje van maanden geleden niet weet wat ik daarvan vind en dat ze niks meer van mij heeft gehoord. Dan vergeet ze gewoon dat ik vervolgens niet welkom was op haar verjaardag, omdat ik alleen maar zorg voor spanningen... er wordt dus weer een hoop naar mij gewezen, maar kijk ook even in de spiegel.
Wat je zegt: waar draait het nu werkelijk om?
