Psyche
alle pijlers
Ik snap er niets meer van
maandag 8 augustus 2011 om 19:33
Soms weet ik het allemaal even niet meer. Zal hier kort proberen uit te leggen hoe het gegaan is, ook al snap ik het zelf ook allemaal niet. Toen ik klein was, voor mijn 5de jaar ben ik misbruikt geweest. Ik ben er altijd heilig van overtuigd geweest dat mijn vader dit gedaan had en hij heeft dit altijd bevestigd en er zijn excusses voor aangeboden. Ruim een jaar terug kreeg ik voor de 7de keer een psycholoog die is gespecialiseerd in misbruik bij jonge kinderen. Op de een of andere manier wilde ik niet uit huis want ik voelde mij er niet fijn, maar ben wel heel graag bij mijn moeder en ja ik ben kwaad op haar geweest omdat ze mij niet geloofde en zich niet voor kon stellen dat mijn vader zoiets zou kunnen doen. Door die psycholoog ben ik in gaan zien dat ik geen directe herinneringen heb dat mijn vader dit heeft gedaan. Logisch want ik was nog erg jong. Aan de andere kant, waarom zou hij het bekennen? Aan de andere kant zegt mijn psycholoog (zij heeft ook met mijn ouders gepraat) dat mijn vader dit heeft gezegt om mij te helpen. Het leek hem vreselijk om zoiets mee te hebben gemaakt en niet te weten wie het heeft gedaan. Volgens die psycholoog heb ik hem als dader gezien omdat het voor mij te bedreigen was en niet te bevatten en als mijn vader het gedaan zou hebben gedaan dan werd het draaglijk en kon ik er mee omgaan. Of zoiets. Net op het moment dat ik er toch wel in begon te geloven, het klinkt allemaal heel erg logisch als zij het uitlegde. Op school ging het ook goed en toen ineens ging ze met pensioen, het ging met mij zo goed ik had geen hulp meer nodig. En dit ging ook prima, want ik kan mij goed op school concentreren en het gaat ook wel goed. Maar nu door de vakantie .. en mijn vader is werkeloos en dus de hele dag thuis en hij helpt nu al een paar maanden mee aan mijn bedrijf, we werken dus samen. Maar nu heb ik alweer een paar keer nare dromen gehad met mijn pa in de hoofdrol, die mij dingen aandoet. Ik weet dat het maar nachtmerries zijn en meestal herken ik niemand in mijn nachtmerries maar de laatste tijd dus wel. En krijg dan weer zo'n rotgevoel als mij pa dwars loopt te doen over de kleinste dingen. Ik kan ook gewoon niets van hem hebben. En mijn moeder lijkt mij alleen een fijne dochter te vinden als het goed gaat, als het minder gaat neemt ze gelijk afstand van me en laat ze mij voor mijn gevoel barsten. Ik snap het gewoon allemaal niet meer 
maandag 8 augustus 2011 om 21:11
Iedereen heel erg bedankt voor de adviezen en het meelezen!
Psycholoog nummer zoveel. Wil op zich wel maar weet gewoon niet meer of ze mij kunnen helpen. Straks is het weer een psycholoog die alles op mijn vader schuift en wil ze dat ik aangifte ga doen. Of hij/zij denkt ook dat het een ander is geweest en ik het geprojecteerd heb op mijn vader. Weer andere adviezen. Maar telkens dezelfde diagnose, een post traumatische stressstoornis.
Psycholoog nummer zoveel. Wil op zich wel maar weet gewoon niet meer of ze mij kunnen helpen. Straks is het weer een psycholoog die alles op mijn vader schuift en wil ze dat ik aangifte ga doen. Of hij/zij denkt ook dat het een ander is geweest en ik het geprojecteerd heb op mijn vader. Weer andere adviezen. Maar telkens dezelfde diagnose, een post traumatische stressstoornis.
maandag 8 augustus 2011 om 21:16
@groentesoep2: Het voelt gewoon zo fout. Zo mijn eigen schuld als het mijn vader was. Jaren hebben we ons geheim gehad, ik ging daar gewoon in mee. Het voelde als tussen mijn moeder en mijn vader instaan. Te horen krijgen dat mijn borsten groter zijn dan die van mijn moeder en nog lekker stevig. Wat moet je er mee? Ik weet het niet het geeft mij een ziek gevoel. Als mijn vader het was dan zou mijn moeder het wel gezien hebben. Zegt ze zelf. "Dus het kan pa niet zijn, einde discussie".
maandag 8 augustus 2011 om 21:19
maandag 8 augustus 2011 om 21:22
quote:meds schreef op 08 augustus 2011 @ 21:13:
vind het moeilijk te geloven dat
niet alleen
je moeder maar ook school, de therapeut en de huisarts partij kiest in voordeel van je vader
School koos mijn kant wel, maar pakten het alleen erg fout aan. En toen het eenmaal aan mijn moeder was verteld vonden hun het wel goed. In het laatste jaar moest ik melding van ze maken omdat ze mij al van school zagen gaan zonder diploma en hele dagen thuis zagen zitten. Dankzij school heb ik dan ook bij het schadefonds een aardig bedrag gekregen. Voelde wel erg goed, niet alleen voor het geld maar wel dat een professionele instelling bevestigd dat je misbruikt ben en je steunt.
Mijn therapeut heeft ook altijd gezegt dat als ik erbij blijf dat mijn pa het is dan is dat zo. Ik ben er misschien wat te gemakkelijk in meegegaan dat het projectie was. Leek mij het beste voor iedereen. Iedereen gewoon weer met zijn leven aan de gang.
Mijn huisarts heeft mijn pa gerustgesteld, daarna is mijn pa nooit meer daarmee bij de huisarts geweest, alleen voor kalmeringstabletten toen het uit kwam wat hij had gedaan. Toen zat hij daar als eerste, hij was namelijk het grote slachtoffer. En zo ziet mijn moeder hem ook. Mijn pa is het grote slachtoffer dat veel onrecht is aangedaan en kan moeilijk zijn gevoelens uiten etc.
vind het moeilijk te geloven dat
niet alleen
je moeder maar ook school, de therapeut en de huisarts partij kiest in voordeel van je vader
School koos mijn kant wel, maar pakten het alleen erg fout aan. En toen het eenmaal aan mijn moeder was verteld vonden hun het wel goed. In het laatste jaar moest ik melding van ze maken omdat ze mij al van school zagen gaan zonder diploma en hele dagen thuis zagen zitten. Dankzij school heb ik dan ook bij het schadefonds een aardig bedrag gekregen. Voelde wel erg goed, niet alleen voor het geld maar wel dat een professionele instelling bevestigd dat je misbruikt ben en je steunt.
Mijn therapeut heeft ook altijd gezegt dat als ik erbij blijf dat mijn pa het is dan is dat zo. Ik ben er misschien wat te gemakkelijk in meegegaan dat het projectie was. Leek mij het beste voor iedereen. Iedereen gewoon weer met zijn leven aan de gang.
Mijn huisarts heeft mijn pa gerustgesteld, daarna is mijn pa nooit meer daarmee bij de huisarts geweest, alleen voor kalmeringstabletten toen het uit kwam wat hij had gedaan. Toen zat hij daar als eerste, hij was namelijk het grote slachtoffer. En zo ziet mijn moeder hem ook. Mijn pa is het grote slachtoffer dat veel onrecht is aangedaan en kan moeilijk zijn gevoelens uiten etc.
maandag 8 augustus 2011 om 21:24
Kijk eens bij google bij traumabehandeling. Top referent trauma programma's zijn op onderzoek gebasseerde behandelingen. Is vooral gericht op vroege trauma's. Neem aan dat ze daar wel raad weten met gefragmenteerde traumatische herinneringen. Meestal heb je meer aan gespecialiseerde zorg, net als in een ziekenhuis. Veel sterkte meid!
maandag 8 augustus 2011 om 21:26
@Meds: je wil niet weten wie het allemaal niet gelooft van mijn 'teergeliefde' (not) schoonvader. Zo'n leuke kindervriend... die kan zoiets toch niet op zijn geweten hebben? En toch is het zo. Kan je nagaan hoe het is als je pas na 17 jaar met zoiets aankomt... niemand die zich kan voorstellen dat het echt waar is. Moeder is tenslotte al die tijd bij hem gebleven en die zal het toch wel weten. Maar je gaat echt niet voor Jan Lul in jezelf snijden hoor.
maandag 8 augustus 2011 om 21:27
quote:Primabella schreef op 08 augustus 2011 @ 21:19:
Ik weet niet zoveel van psychologen, maar misschien een die je wat praktischer kan helpen? Wat meds geloof ik eerder zei. Die je kan helpen met de dingen waar je nu tegenaan loopt ipv het wat en wie.
Ik heb er geen verstand van hoor.. Hoe zie jij dit?De bekkenbodemfysio rade mij haptotherapie aan daarvoor. Zit alleen niet echt bij ons in de buurt dus heb ik snel weer vanaf gezien. Misschien toch maar eens kijken of ik het kan vinden in de buurt van mijn school. Maar de omschrijving dat ze je dan ook aanraken lijkt me weer helemaal niets. Zelfs vriendinnen mogen niet tegen me aanzitten en als ze me een knuffel geven dan vind ik dat ook niet fijn. Ben niet zo'n aanraak persoon.
Ik weet niet zoveel van psychologen, maar misschien een die je wat praktischer kan helpen? Wat meds geloof ik eerder zei. Die je kan helpen met de dingen waar je nu tegenaan loopt ipv het wat en wie.
Ik heb er geen verstand van hoor.. Hoe zie jij dit?De bekkenbodemfysio rade mij haptotherapie aan daarvoor. Zit alleen niet echt bij ons in de buurt dus heb ik snel weer vanaf gezien. Misschien toch maar eens kijken of ik het kan vinden in de buurt van mijn school. Maar de omschrijving dat ze je dan ook aanraken lijkt me weer helemaal niets. Zelfs vriendinnen mogen niet tegen me aanzitten en als ze me een knuffel geven dan vind ik dat ook niet fijn. Ben niet zo'n aanraak persoon.
maandag 8 augustus 2011 om 21:30
quote:pinkpantert schreef op 08 augustus 2011 @ 21:24:
Kijk eens bij google bij traumabehandeling. Top referent trauma programma's zijn op onderzoek gebasseerde behandelingen. Is vooral gericht op vroege trauma's. Neem aan dat ze daar wel raad weten met gefragmenteerde traumatische herinneringen. Meestal heb je meer aan gespecialiseerde zorg, net als in een ziekenhuis. Veel sterkte meid!Dat is ook een goede tip, zal daar zeker even naar gaan kijken! Thank you.
Kijk eens bij google bij traumabehandeling. Top referent trauma programma's zijn op onderzoek gebasseerde behandelingen. Is vooral gericht op vroege trauma's. Neem aan dat ze daar wel raad weten met gefragmenteerde traumatische herinneringen. Meestal heb je meer aan gespecialiseerde zorg, net als in een ziekenhuis. Veel sterkte meid!Dat is ook een goede tip, zal daar zeker even naar gaan kijken! Thank you.
maandag 8 augustus 2011 om 21:33
quote:meds schreef op 08 augustus 2011 @ 21:29:
automutilatie is geen specifiek kenmerk van misbruik.
Wat voor schadefonds? en is er nu aangifte gedaan of niet. Het wordt steeds vagerSchadefonds geweldsmisdrijven. Heb alleen melding gemaakt bij de politie. Om voor het schadefonds in aanmerking te komen is een aangifte niet verplicht. Maar ze onderzoeken je verhaal uiteraard echter wel. Heb bij hun dan ook schadevergoeding gekregen voor het feit zelf, had als dader onbekend aangegeven.
automutilatie is geen specifiek kenmerk van misbruik.
Wat voor schadefonds? en is er nu aangifte gedaan of niet. Het wordt steeds vagerSchadefonds geweldsmisdrijven. Heb alleen melding gemaakt bij de politie. Om voor het schadefonds in aanmerking te komen is een aangifte niet verplicht. Maar ze onderzoeken je verhaal uiteraard echter wel. Heb bij hun dan ook schadevergoeding gekregen voor het feit zelf, had als dader onbekend aangegeven.
maandag 8 augustus 2011 om 21:37
quote:meds schreef op 08 augustus 2011 @ 21:31:
ik vrowg trouwens of je niet bij een vriendin terecht kan.Zou op zich wel kunnen, heb alleen 2 goede vriendinnen en 1tje woon heel dicht bij mij thuis, dus dan kom ik nog niet genoeg los. De ander woont nog thuis en haar ouders zijn aan het scheiden, best een vervelend gebeuren daar. Dus ook niet ideaal om daar bij te gaan zitten. Maar bij hun staat de deur wel open mocht het echt nodig zijn. Maar nu gebeurt er niets meer. Anders had ik ook zeker geweten dat mijn vader het was. Nu is dat zoveel uit mijn hoofd gepraat dat ik het allemaal niet meer weet. Alsof we nooit samen onder de douche hebben gestaan enzo. Dat jij tegen me zegt dat ik het aan moet geven als ik iets niet wil. Maar dat kreeg ik mijn strot niet uit. 1 keer er een kleine niet doen uitgegooit gevolgd door zijn vraag "waarom niet?" wist niet wat ik moest zeggen.
ik vrowg trouwens of je niet bij een vriendin terecht kan.Zou op zich wel kunnen, heb alleen 2 goede vriendinnen en 1tje woon heel dicht bij mij thuis, dus dan kom ik nog niet genoeg los. De ander woont nog thuis en haar ouders zijn aan het scheiden, best een vervelend gebeuren daar. Dus ook niet ideaal om daar bij te gaan zitten. Maar bij hun staat de deur wel open mocht het echt nodig zijn. Maar nu gebeurt er niets meer. Anders had ik ook zeker geweten dat mijn vader het was. Nu is dat zoveel uit mijn hoofd gepraat dat ik het allemaal niet meer weet. Alsof we nooit samen onder de douche hebben gestaan enzo. Dat jij tegen me zegt dat ik het aan moet geven als ik iets niet wil. Maar dat kreeg ik mijn strot niet uit. 1 keer er een kleine niet doen uitgegooit gevolgd door zijn vraag "waarom niet?" wist niet wat ik moest zeggen.
maandag 8 augustus 2011 om 21:50
Ik weet gewoon niet meer wie wat gelooft. Als ik naar de dokter ga met helse keelpijn ben ik bang dat ik naar huis gestuurd wordt met een paracetemolletje zonder dat er zelfs maar naar gekeken wordt. School druf ik niet meer te komen, er is zoveel gedoe geweest.
Vriendinnen heb ik eigenlijk op die 2 na niet echt. Wel een vriendengroepje van school zie ik 1 keer per jaar. Op school vind ik ook niet echt aansluiting, veel vriendinnen hebben me laten vallen toen ze er achter kwamen dat ik onder de sneeen zat, toen wisten ze niet meer wat te moesten zeggen.
Mijn moeder snap ik ook niet. Ik had voor mijn dochter gekozen, zelfs bij twijfel. eerst kind daar weg en dan kijken wat er aan de hand was. Maar haar eerste reactie was dat het niet kan, en het niet zo is. want mijn vader is zo niet. Ik vond dat wel logisch. Mijn moeder zie ook dat het niet kan gebeurt zijn omdat ze haast altijd thuis was. Dus ja dan kan het niet zo zijn volgens haar. Ik toch mis ik haar, en ben boos omdat ze me weg wilde doen als een katje dat binnen blijft plassen. Heeft me heel erg veel zeer gedaan.
Vriendinnen heb ik eigenlijk op die 2 na niet echt. Wel een vriendengroepje van school zie ik 1 keer per jaar. Op school vind ik ook niet echt aansluiting, veel vriendinnen hebben me laten vallen toen ze er achter kwamen dat ik onder de sneeen zat, toen wisten ze niet meer wat te moesten zeggen.
Mijn moeder snap ik ook niet. Ik had voor mijn dochter gekozen, zelfs bij twijfel. eerst kind daar weg en dan kijken wat er aan de hand was. Maar haar eerste reactie was dat het niet kan, en het niet zo is. want mijn vader is zo niet. Ik vond dat wel logisch. Mijn moeder zie ook dat het niet kan gebeurt zijn omdat ze haast altijd thuis was. Dus ja dan kan het niet zo zijn volgens haar. Ik toch mis ik haar, en ben boos omdat ze me weg wilde doen als een katje dat binnen blijft plassen. Heeft me heel erg veel zeer gedaan.
maandag 8 augustus 2011 om 21:53
Het belangrijkste van de therapie is dat al het gebeuren voor jou een plek krijgt. Het moet eerst met jou weer goed gaan......het eventueel aangifte doen(waar jij bang voor bent dat de psycholoog weer gaat aangeven), etc is iets voor later. Jij bent nu belangrijk. Zoals het nu met je gaat, lukt je dat niet alleen.....
maandag 8 augustus 2011 om 21:54
2 jaar terug toen ik die opnamens maakte, en voordat ik dus naar mijn toenmalige vriend vertrok stelde hij nog voor om me weer aan te gaan raken. Dit omdat het dan mogelijk weer normaal voor mij zou worden om aangeraakt te worden nu ik een vriend had, want intiem met hem zijn leek hem voor mij wel lastig. "niet dat ik je meteen bij je borsten vat hoor" dat zei hij er ook nog achteraan. Mijn vriend werd pissig toen hij dat hoorde. Mijn moeder negeerde dat stukje. Mijn broerst wist het allemaal niet, ook al had hij die naaktfoto gezien. Fijne broer, gelooft niet wat hij zelf ziet. Hij had mij kunnen helpen, want hij had bewijs gezien. Het is toch zijn woord tegen het mijne.
maandag 8 augustus 2011 om 22:04
@meds: Ben bang dat als ik zeg dat ik uit huis ga dat mijn moeder en de rest weer denkt "owjeej wat is er nu weer!?" "
Wil gewoon niet weer gedoe, en de verwijten. Daar ben ik het bangste voor. Maak de rest vaak aan het lachen, doe goed mijn best een goede dochter te zijn. Het gezin draait weer door, ook al voelt het nu klote omdat ik nog van alles wringt. Maar wil de rest daar niet de dupe van laten worden.
Wil gewoon niet weer gedoe, en de verwijten. Daar ben ik het bangste voor. Maak de rest vaak aan het lachen, doe goed mijn best een goede dochter te zijn. Het gezin draait weer door, ook al voelt het nu klote omdat ik nog van alles wringt. Maar wil de rest daar niet de dupe van laten worden.
maandag 8 augustus 2011 om 22:57
lieve meid, natuurlijk wil je een goede dochter zijn. Maar de waarheid is dat zij geen goede ouders zijn. Zij zijn niet goed voor jou dus het minste wat je kan doen is goed zijn voor jezelf. Je bent je ouders niets verschuldigd. Jij hebt er niet voor gekozen om geboren
en misbruikt te worden. Neem afstand van deze ongezonde situatie. Je kan ook denken aan een blijf van mijn lijf huis of een opname.
en misbruikt te worden. Neem afstand van deze ongezonde situatie. Je kan ook denken aan een blijf van mijn lijf huis of een opname.
maandag 8 augustus 2011 om 23:23
quote:Primabella schreef op 08 augustus 2011 @ 21:20:
Hoe oud was je dan toen je vader begon over je borsten enzo? (Wat je net schreef)
En deed hij toen ook wat?Deze vraag helemaal over het hoofs gezien. Ik was toen 12+ (op mijn 12de borstjes gekregen en ze waren al behoorlijk aanwezig. Hij zat eraan en deed zijn ding ertussen. bah.
Hoe oud was je dan toen je vader begon over je borsten enzo? (Wat je net schreef)
En deed hij toen ook wat?Deze vraag helemaal over het hoofs gezien. Ik was toen 12+ (op mijn 12de borstjes gekregen en ze waren al behoorlijk aanwezig. Hij zat eraan en deed zijn ding ertussen. bah.
maandag 8 augustus 2011 om 23:33
Hoewel mijn verhaal anders is omdat bij mij het misbruik buiten het gezin heeft plaatsgevonden, moet ik zeggen dat ik er veel in herken ergernisjess.
De gefragmenteerde herinneringen, de twijfel of het wel waar is, en aan de andere kant een lijf hebben dat ´weet´. Compleet in de war cq paniek raken bij het proberen seks te hebben... Flarden die dan opkomen, reuk, geur, een stem... maar geen gezicht.
Ook vlak voor het slapen gaan flarden. Een fysiek gevoel, en vervolgens de alertheid, daarna het me afgestompt voelen. De drang om mezelf pijn te doen (wat ik weinig heb gedaan trouwens), de drang om te eten en te eten en te eten....
Na verloop van tijd fysieke herbelevingen die me aangedaan en vol paniek en met name heel alleen achterlieten. Kortom, ik leefde in een hel maar wist niet anders dan dat dit voor mij de normale gang van zaken was.
Daarnaast was er ook bij mij die scheve gezinssituatie. Ik vond het normaal hoe het ging, ook al wist ik dat het niet hoorde zoals het er thuis aan toe ging. Vooral omdat ik mensen om me heen wel zelfstandig zag worden en merkte dat ik dat helemaal niet kon, eigenlijk maar beter thuis de brave leergierige dochter kon blijven.
Hoe ongelukkig ik daar ook onder was. Hoe hard en koud mijn moeder ook was.
Zoals ik al zei, ik herken veel.
Wat ik je kan zeggen: je woont in een huis waarin je bezig bent je scheef te ontwikkelen. Om weer recht te groeien zul je weg moeten uit dat milieu en leren voor jezelf te denken. Leren zelf te voelen, waar te nemen en die gevoelens te verdragen.
Dat zul je niet 1, 2, 3 kunnen helaas. Er staat je een moeilijke weg te wachten. Maar wel eentje waarin je eindelijk kunt zijn wie jij bent, niet wat anderen van je vinden of verwachten.
Je weet dat er dingen vreselijk mis zijn, maar je hebt eigenlijk de taal nog niet om ze uit te spreken. Daarvoor was je té jong en heb je niet de vaardigheden voor geleerd. Zeven psychologen verder ben ik bang dat je nog niet op de plek geweest bent waar er echt met verstand van zaken gekeken is naar wat er aan de hand is.
Net als pinkpantert wil ik je aanraden contact op te nemen met een top referent trauma centrum. Niet alleen misbruik is traumatiserend, ook andere dingen kunnen dat zijn zoals onveilige hechting, speelbal van ruzies van je ouders zijn, getuige zijn van mishandeling, pesten, onkundige behandelaars...
www.lcvt.nl
Hier vind je de adressen, kun je kijken welke het dichtst bij jou in de buurt is.
Ik wens je heel veel sterkte, snap heel goed je gevoel van vast zitten en er eigenlijk niks aan willen/kunnen doen en de onrust van de vakantie. Als je vragen hebt, ga je gang.
De gefragmenteerde herinneringen, de twijfel of het wel waar is, en aan de andere kant een lijf hebben dat ´weet´. Compleet in de war cq paniek raken bij het proberen seks te hebben... Flarden die dan opkomen, reuk, geur, een stem... maar geen gezicht.
Ook vlak voor het slapen gaan flarden. Een fysiek gevoel, en vervolgens de alertheid, daarna het me afgestompt voelen. De drang om mezelf pijn te doen (wat ik weinig heb gedaan trouwens), de drang om te eten en te eten en te eten....
Na verloop van tijd fysieke herbelevingen die me aangedaan en vol paniek en met name heel alleen achterlieten. Kortom, ik leefde in een hel maar wist niet anders dan dat dit voor mij de normale gang van zaken was.
Daarnaast was er ook bij mij die scheve gezinssituatie. Ik vond het normaal hoe het ging, ook al wist ik dat het niet hoorde zoals het er thuis aan toe ging. Vooral omdat ik mensen om me heen wel zelfstandig zag worden en merkte dat ik dat helemaal niet kon, eigenlijk maar beter thuis de brave leergierige dochter kon blijven.
Hoe ongelukkig ik daar ook onder was. Hoe hard en koud mijn moeder ook was.
Zoals ik al zei, ik herken veel.
Wat ik je kan zeggen: je woont in een huis waarin je bezig bent je scheef te ontwikkelen. Om weer recht te groeien zul je weg moeten uit dat milieu en leren voor jezelf te denken. Leren zelf te voelen, waar te nemen en die gevoelens te verdragen.
Dat zul je niet 1, 2, 3 kunnen helaas. Er staat je een moeilijke weg te wachten. Maar wel eentje waarin je eindelijk kunt zijn wie jij bent, niet wat anderen van je vinden of verwachten.
Je weet dat er dingen vreselijk mis zijn, maar je hebt eigenlijk de taal nog niet om ze uit te spreken. Daarvoor was je té jong en heb je niet de vaardigheden voor geleerd. Zeven psychologen verder ben ik bang dat je nog niet op de plek geweest bent waar er echt met verstand van zaken gekeken is naar wat er aan de hand is.
Net als pinkpantert wil ik je aanraden contact op te nemen met een top referent trauma centrum. Niet alleen misbruik is traumatiserend, ook andere dingen kunnen dat zijn zoals onveilige hechting, speelbal van ruzies van je ouders zijn, getuige zijn van mishandeling, pesten, onkundige behandelaars...
www.lcvt.nl
Hier vind je de adressen, kun je kijken welke het dichtst bij jou in de buurt is.
Ik wens je heel veel sterkte, snap heel goed je gevoel van vast zitten en er eigenlijk niks aan willen/kunnen doen en de onrust van de vakantie. Als je vragen hebt, ga je gang.
