Psyche
alle pijlers
Van weten naar doen
vrijdag 8 juli 2011 om 22:07
Hoi Forummers,
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
Ik kamp al jaren (8 jaar) met een verstoorde relatie met eten, van heel weinig eten naar eetbuien en dit wisselt elkaar af.
De laatste tijd heb ik weer veel eetbuien en ben in korte tijd 10 kilo aangekomen. Ik sport al jaren en vrij intensief (al voor eten een probleem werd), maar tegen deze hoeveelheden eten, valt niet op te sporten.
Door de jaren heen verschillende vormen van hulp gezocht en daarin prettige en minder prettige ervaringen opgedaan.
Vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel meegemaakt (een soap is er niets bij..) en over-eten staat bij o.a. voor: ontladen, mijn verantwoordelijkheid niet willen nemen.
Aan kennis ontbreekt het niet en ik heb schriften volgeschreven met zelfreflecterende inzichten.
Kennis alleen is niet genoeg, het gaat erom de kennis in de praktijk toe te passen en dat kan alleen op de momenten die moeilijk voor me zijn.
Elke keer neem ik mezelf voor om me niet meer te over-eten en je raad het al...er komt elke keer toch weer een volgende..
Ik stel mezelf keer op keer teleur, baal van mijn steeds zwaarder wordende lijf en voel me hier onzeker onder.
En laat bovenstaande er nu net voor zorgen dat ik mezelf in de cirkel blijf plaatsen.
Zijn er mensen die zich in mijn verhaal herkennen?
Ik zou het natuurlijk fijn vinden om posts te lezen, die hoopvol voor me zijn en daarnaast sta ik open voor alle reacties.
Bedankt voor het lezen,
Go Tango
dinsdag 16 augustus 2011 om 12:58
@Gotango:
Hoe gaat het nu met jou? Lukt het bewegen nog, al is het aangepast?
@Strawberrie: fijn dat je de vakantie kilo's bijna kwijt bent, dat doet je je toch weer beter in je vel voelen toch?
Het terugkijken op de dag is inderdaad een goede tip; gisteren iets voor mijn werk gedaan, ging lekker, en ja, ik ben ook goed in mijn werk, kan goed doen wat ik moet (wil) doen, en met plezier.
Ik hoop dat je week inderdaad goed begonnen is. En langdradig, nee hoor, juist leuk hoe je dingen vertelt, ik zie het zo voor me, die natte kleren en zo, niet al te fris.
Ik ga mezelf nu de extra boterham opeten die ik zou moeten eten om niet meer af te vallen, dat is ook een vorm van goed voor mezelf zorgen.
Tot later!
Hoe gaat het nu met jou? Lukt het bewegen nog, al is het aangepast?
@Strawberrie: fijn dat je de vakantie kilo's bijna kwijt bent, dat doet je je toch weer beter in je vel voelen toch?
Het terugkijken op de dag is inderdaad een goede tip; gisteren iets voor mijn werk gedaan, ging lekker, en ja, ik ben ook goed in mijn werk, kan goed doen wat ik moet (wil) doen, en met plezier.
Ik hoop dat je week inderdaad goed begonnen is. En langdradig, nee hoor, juist leuk hoe je dingen vertelt, ik zie het zo voor me, die natte kleren en zo, niet al te fris.
Ik ga mezelf nu de extra boterham opeten die ik zou moeten eten om niet meer af te vallen, dat is ook een vorm van goed voor mezelf zorgen.
Tot later!
dinsdag 16 augustus 2011 om 21:20
@Valentien
Bedankt voor je post en openhartigheid.
En ik voel de behoefte om het je nogmaals te schrijven, je maakt zulke mooie stappen.
Je durft steeds meer op onderzoek uit te gaan en uit je comfortzone te stappen.
Natuurlijk is dat spannend, je weet immers niet wat je tegen zult komen en/of ervoor terug zult krijgen.
Het is vergelijkbaar als springen in het diepe zonder zwembandjes.
Je gaat het echter wel aan en dat is sowieso al winst, als je bereid bent en jezelf het leven kunt gunnen in al zijn facetten.
Het eten van die extra boterham zal nu nog met allerlei gedachtenkermis gepaard gaan en het zijn die gedachtes die je willen afhouden van groei.
Bedenk je elke keer dat jij aan het roer staat, jij maakt de keuze.
Onderzoek je gedachtes en ga er niet zomaar vanuit dat ze waar zijn.
Mijn stuitpijn is steeds beter te dragen en het aangepast sporten gaat goed.
Ook ik heb dagelijks te maken met wat ik dus de gedachtenkermis noem, allerlei niet-helpende gedachtes die mij afhouden van groei, zelfrespect en zelfvertrouwen.
Ik degradeer mezelf nu regelmatig tot een gewicht, ik ben nu zeker 10kg zwaarder dan ik was en ik doe mezelf keer op keer tekort door alleen dat uit te vergroten. En alle andere dappere stappen die ik zet tot een mimimum te verkleinen.
Juist het hongeren heeft ervoor gezorgd dat mijn stofwisseling naar de k* is en mijn lijf nu alles dat het binnenkrijgt opslaat.
Ik zal geduld nodig hebben en mezelf juist positief moeten bekrachtigen met de stappen die ik gezet heb.
Ik wil niet meer hongeren, dat is echt een besluit.
@Strawberrie
Fijn begin van de week, dat je de vakantiekilo's weg ziet vloeien!
Hoe is het met slapen?
En heb je een concrete datum voor het weerzien met je zussen?
Ik hoop dat je goed in je vel zit!
Tot later!
Bedankt voor je post en openhartigheid.
En ik voel de behoefte om het je nogmaals te schrijven, je maakt zulke mooie stappen.
Je durft steeds meer op onderzoek uit te gaan en uit je comfortzone te stappen.
Natuurlijk is dat spannend, je weet immers niet wat je tegen zult komen en/of ervoor terug zult krijgen.
Het is vergelijkbaar als springen in het diepe zonder zwembandjes.
Je gaat het echter wel aan en dat is sowieso al winst, als je bereid bent en jezelf het leven kunt gunnen in al zijn facetten.
Het eten van die extra boterham zal nu nog met allerlei gedachtenkermis gepaard gaan en het zijn die gedachtes die je willen afhouden van groei.
Bedenk je elke keer dat jij aan het roer staat, jij maakt de keuze.
Onderzoek je gedachtes en ga er niet zomaar vanuit dat ze waar zijn.
Mijn stuitpijn is steeds beter te dragen en het aangepast sporten gaat goed.
Ook ik heb dagelijks te maken met wat ik dus de gedachtenkermis noem, allerlei niet-helpende gedachtes die mij afhouden van groei, zelfrespect en zelfvertrouwen.
Ik degradeer mezelf nu regelmatig tot een gewicht, ik ben nu zeker 10kg zwaarder dan ik was en ik doe mezelf keer op keer tekort door alleen dat uit te vergroten. En alle andere dappere stappen die ik zet tot een mimimum te verkleinen.
Juist het hongeren heeft ervoor gezorgd dat mijn stofwisseling naar de k* is en mijn lijf nu alles dat het binnenkrijgt opslaat.
Ik zal geduld nodig hebben en mezelf juist positief moeten bekrachtigen met de stappen die ik gezet heb.
Ik wil niet meer hongeren, dat is echt een besluit.
@Strawberrie
Fijn begin van de week, dat je de vakantiekilo's weg ziet vloeien!
Hoe is het met slapen?
En heb je een concrete datum voor het weerzien met je zussen?
Ik hoop dat je goed in je vel zit!
Tot later!
vrijdag 19 augustus 2011 om 22:17
Even een berichtje van mij, ik had even weinig behoefte aan het forum, ben deze week een paar keer toch de fout in gegaan. Ik weet het is GEEN excuus en ik werk er echt aan om het te veranderen, ik was ongesteld... en morgen een lastige dag, want dan ga ik voor een paar uurtjes de verjaardag van een van m'n zussen vieren... ik stond er zo positief in, maar afgelopen week er toch weer over lopen piekeren. Veel erover gesproken met mijn vriend, ik dacht dat het wel geholpen had, maar vanavond ging het toch mis toen ik mijn ouders aan de telefoon had. Inmiddels ben ik er wel weer wat rustiger onder, maar weer even in mijn schrift lezen om er weer positief tegenaan te kijken. Later volgt er meer, ik ga wat proberen te slapen, probleem met de hangjongeren is nog niet opgelost, dat speelt ook nog mee...
zaterdag 20 augustus 2011 om 13:55
@Strawberrie
Je bent nu ws al op weg naar je zus, toch wil ik je veel succes wensen en zeggen dat ik je een dappere vind!
En verder, je bent een mens en geen robot.
Er klinkt strengheid naar jezelf uit je post en dat helpt je niet.
Je hebt een zware week gehad, waarin meerdere zaken samen kwamen. Punt.
Alsof we het hebben afgesproken...ik heb ook een pittige week achter de rug en herken het strenge ook naar mezelf toe.
Ik ben me er echter ook bewust van, dat die strenge stem mij niet helpt en juist in de weg staat om te groeien en meer zelfvertrouwen te krijgen.
Verandering en groei zit hem nu eenmaal niet alleen in wilskracht.
Juist begrijpen waarom de dingen zijn gelopen zoals ze gelopen zijn, kunnen je ingang en rust geven om weer verder te gaan.
Lees je later weer,
gotango
Je bent nu ws al op weg naar je zus, toch wil ik je veel succes wensen en zeggen dat ik je een dappere vind!
En verder, je bent een mens en geen robot.
Er klinkt strengheid naar jezelf uit je post en dat helpt je niet.
Je hebt een zware week gehad, waarin meerdere zaken samen kwamen. Punt.
Alsof we het hebben afgesproken...ik heb ook een pittige week achter de rug en herken het strenge ook naar mezelf toe.
Ik ben me er echter ook bewust van, dat die strenge stem mij niet helpt en juist in de weg staat om te groeien en meer zelfvertrouwen te krijgen.
Verandering en groei zit hem nu eenmaal niet alleen in wilskracht.
Juist begrijpen waarom de dingen zijn gelopen zoals ze gelopen zijn, kunnen je ingang en rust geven om weer verder te gaan.
Lees je later weer,
gotango
zaterdag 20 augustus 2011 om 14:40
@Strawberrie
Vandaag een spannende dag voor je, ik denk aan je!
Ik begrijp heel goed dat zulke spanningen gepaard gaan met 'missers', al is dat natuurlijk helemaal niet het juiste woord, want, zoals Gotango ook schrijft, daarmee ben je heel streng voor jezelf en straf je jezelf in feite ook nog eens, boven op het slechte gevoel dat je in de eerste plaats al had, waardoor het dus 'mis' is gegaan.
Het uiten van spanningen en stress kan op zoveel manieren, maar (niet) eten is daar zo'n duidelijk voorbeeld van wat mij betreft. en ja, dat is een manier die jij nu hanteert, blijkbaar omdat het (soms) moeilijk is om dat op een andere manier te doen, maar dat weet je heel goed en zoals je schrijft, je werkt er aan, doet je best en meer kan je ook niet doen.
Wees alsjeblieft niet boos op jezelf, stap voor stap is goed, niet het ideaalbeeld misschien maar wel de realiteit waar jij mee te maken hebt, en dat is voldoende.
Ik herken het wel, die spanningen die zich uiten in verstoord gedrag t.o.v. voedsel, als ik het tenminste goed interpreteer.
Ook ik had wat dat betreft een moeilijke week, het is dat ik om allerlei redenen de kans niet had, maar een eetbui (met alle gevolgen van dien in mijn geval) lag in het verschiet, om de hoek als het ware. En ook ik heb een week met spanningen (gehad), uiteindelijk vrij veel last van angsten (ook een uiting, als er geen andere voorhanden is), maar nu gaat het wel weer.
Sterkte, hoop snel iets van je te horen maar voel je niet verplicht, geen behoefte is geen behoefte.
Hoop wel dat die overlast eens iets afneemt, voor dat soort dingen hoop ik dan maar op heel veel regen! (of kunnen ze schuilen??)
Vandaag een spannende dag voor je, ik denk aan je!
Ik begrijp heel goed dat zulke spanningen gepaard gaan met 'missers', al is dat natuurlijk helemaal niet het juiste woord, want, zoals Gotango ook schrijft, daarmee ben je heel streng voor jezelf en straf je jezelf in feite ook nog eens, boven op het slechte gevoel dat je in de eerste plaats al had, waardoor het dus 'mis' is gegaan.
Het uiten van spanningen en stress kan op zoveel manieren, maar (niet) eten is daar zo'n duidelijk voorbeeld van wat mij betreft. en ja, dat is een manier die jij nu hanteert, blijkbaar omdat het (soms) moeilijk is om dat op een andere manier te doen, maar dat weet je heel goed en zoals je schrijft, je werkt er aan, doet je best en meer kan je ook niet doen.
Wees alsjeblieft niet boos op jezelf, stap voor stap is goed, niet het ideaalbeeld misschien maar wel de realiteit waar jij mee te maken hebt, en dat is voldoende.
Ik herken het wel, die spanningen die zich uiten in verstoord gedrag t.o.v. voedsel, als ik het tenminste goed interpreteer.
Ook ik had wat dat betreft een moeilijke week, het is dat ik om allerlei redenen de kans niet had, maar een eetbui (met alle gevolgen van dien in mijn geval) lag in het verschiet, om de hoek als het ware. En ook ik heb een week met spanningen (gehad), uiteindelijk vrij veel last van angsten (ook een uiting, als er geen andere voorhanden is), maar nu gaat het wel weer.
Sterkte, hoop snel iets van je te horen maar voel je niet verplicht, geen behoefte is geen behoefte.
Hoop wel dat die overlast eens iets afneemt, voor dat soort dingen hoop ik dan maar op heel veel regen! (of kunnen ze schuilen??)
zaterdag 20 augustus 2011 om 14:48
@Gotango
Wat een mooi bericht heb je geschreven als reactie op mijn voorlaatste post, dank je, ik ben ontroerd. Ik weet dat je gelijk hebt, wat betreft de stappen die ik zet en de comfortzone, maar poeh, waarom realiseer ik me dat niet altijd?
Wie weet print ik dat stukje van je post wel uit, hi hi.
Moeilijk he, jezelf zien als meer dan dat gewicht, dat getal?
Maar ook jij weet, jouw besluit tot nooit meer hongeren is zoveel grootser dan die 10 kilo, eventueel zelfs dan 15 of 20 kilo.
Is er een speciaal moment geweest waarop je dat besluit genomen hebt?
Al eerder geschreven, maar ik word blij van jouw positieve insteek, al weet ik van mezelf dat je soms dus heel goed kunt weten, maar doen...
Heb je dat principe in deze pittige week nog weten toe te passen?
Mij is het soms wel gelukt, had het ook moeilijk, redelijk veel angsten, maar weinig omgezet in dwang gelukkig en niet in een eetbui e.d.
Zo op bezoek, dus later meer!
Fijn weekend nog!
Wat een mooi bericht heb je geschreven als reactie op mijn voorlaatste post, dank je, ik ben ontroerd. Ik weet dat je gelijk hebt, wat betreft de stappen die ik zet en de comfortzone, maar poeh, waarom realiseer ik me dat niet altijd?
Wie weet print ik dat stukje van je post wel uit, hi hi.
Moeilijk he, jezelf zien als meer dan dat gewicht, dat getal?
Maar ook jij weet, jouw besluit tot nooit meer hongeren is zoveel grootser dan die 10 kilo, eventueel zelfs dan 15 of 20 kilo.
Is er een speciaal moment geweest waarop je dat besluit genomen hebt?
Al eerder geschreven, maar ik word blij van jouw positieve insteek, al weet ik van mezelf dat je soms dus heel goed kunt weten, maar doen...
Heb je dat principe in deze pittige week nog weten toe te passen?
Mij is het soms wel gelukt, had het ook moeilijk, redelijk veel angsten, maar weinig omgezet in dwang gelukkig en niet in een eetbui e.d.
Zo op bezoek, dus later meer!
Fijn weekend nog!
zondag 21 augustus 2011 om 11:58
@Gotango @ Valentien: wat hebben jullie gelijk, ik vind het fijn dat ik het nu terug kan lezen wat ik geschreven heb en jullie zetten mij gelijk met beide benen op de grond hoor. Ja te streng voor mezelf... zucht.
Aan de andere kant als ik dat niet ben, loopt het de spuigaten uit en blijf ik vreten, dus ergens ook wel goed. Maar ik mag wel liever zijn tegen mijzelf ja, dus vandaag is een dagje speciaal voor mij en ik ga mezelf niet belonen met veel eten, wel met eten wat ik lekker vind en wat gezond is. Er ligt in ieder geval een meloen klaar.
Gisteren ging het aardig... dwz mijn zus die jarig was en haar partner hebben ons bijna de hele tijd genegeerd, maar de anderen deden "normaal", dus ik heb me er niks van aangetrokken (tenminste niks naar hun toe laten blijken), we zijn na 2 uurtjes gegaan.
We zaten lekker buiten, ik ging naar binnen om de jarige gedag te zeggen, dat deed ik bewust waar de anderen niet bij waren, ook toen kwam er niet meer uit dan leuk dat je er was en tot de volgende keer. Dus we gingen (nadat we de anderen gedag hadden gezegd), ik voelde me rot, geen persoonlijk woord, zo afstandelijk.
Mijn vader kwam nog even naar ons toe (tja die wel...) om te zeggen dat hij blij was dat we allebei waren geweest, tja toen liet ik mijn emoties wel zien.
Ik heb er geen spijt van, de zus die vooral nergens over wilde praten en gewoon de draad weer op wilde pakken, komt er nu achter dat het zo niet werkt.
Ik bel zo even naar mijn ouders, misschien kunnen we even gaan wandelen of zoiets.
Aan de andere kant als ik dat niet ben, loopt het de spuigaten uit en blijf ik vreten, dus ergens ook wel goed. Maar ik mag wel liever zijn tegen mijzelf ja, dus vandaag is een dagje speciaal voor mij en ik ga mezelf niet belonen met veel eten, wel met eten wat ik lekker vind en wat gezond is. Er ligt in ieder geval een meloen klaar.
Gisteren ging het aardig... dwz mijn zus die jarig was en haar partner hebben ons bijna de hele tijd genegeerd, maar de anderen deden "normaal", dus ik heb me er niks van aangetrokken (tenminste niks naar hun toe laten blijken), we zijn na 2 uurtjes gegaan.
We zaten lekker buiten, ik ging naar binnen om de jarige gedag te zeggen, dat deed ik bewust waar de anderen niet bij waren, ook toen kwam er niet meer uit dan leuk dat je er was en tot de volgende keer. Dus we gingen (nadat we de anderen gedag hadden gezegd), ik voelde me rot, geen persoonlijk woord, zo afstandelijk.
Mijn vader kwam nog even naar ons toe (tja die wel...) om te zeggen dat hij blij was dat we allebei waren geweest, tja toen liet ik mijn emoties wel zien.
Ik heb er geen spijt van, de zus die vooral nergens over wilde praten en gewoon de draad weer op wilde pakken, komt er nu achter dat het zo niet werkt.
Ik bel zo even naar mijn ouders, misschien kunnen we even gaan wandelen of zoiets.
zondag 21 augustus 2011 om 15:32
@Valentien
Bedankt voor je mooie complimenten, dat doet me echt goed!
Ik heb eigenlijk niet op een speciaal moment besloten om niet meer te hongeren. Herhaaldelijk voorgenomen en uit angst het niet los durven laten.
Na de zoveelste keer in de negatieve spiraal te zijn beland, het besluit genomen om het mezelf te gunnen om een andere relatie met mezelf en eten op te bouwen.
Eng? Ja
Spannend? Ja
Moeilijke momenten? Ja
En toch, zoals ik al schreef, wil ik niet terug naar het hongeren.
Het helpt me in de lijn gezien geen steek verder. Wel zorgt het voor een obsessieve kijk op mezelf, mezelf niet accepteren enzovoort.
Je schrijft dat je minder vanuit dwang hebt gehandeld, wauw Valentien, dat is een mooie opsteker
Blijf de nadruk leggen op wat wel ipv wat niet en je zult ervaren dat je vertrouwen groeit!
Het bad met neagtieve gedachtes en gevoelens loopt over en die versie ken je nu wel, toch?
Tijd om een dat bad een goede schrobbeurt te geven en het opnieuw te vullen met een heerlijk ruikend bruistablet, waarin je positieve gedachtes en gevoelens zich kunnen uitbouwen!
@Strawberrie
Op de eerste plaats ben ik blij om te lezen dat je geen spijt hebt van het bezoek aan je zus, ook al is het niet gegaan zoals je graag had gewild.
Blijf bij jezelf, hier valt de winst te halen en niet bij je zus.
De invloed die je hebt op haar is heel klein, de invloed die je op jezelf hebt is vele malen groter.
Fijn dat je vader wel naar jullie toekwam en zich uitsprak!
Nog even over de strenge stemmtjes, je zegt dat als je niet streng bent het de spuigaten uit zal lopen.
Zie hier dat het je angststemmetje is die tot je spreekt.
Het is weer de zogenaamde behoefte aan controle die tot je komt.
Ik raak er steeds meer van overtuigd dat hoe meer vertrouwen wij in onszelf krijgen, des te minder schijncontrole we nodig hebben mbt eten/niet eten/over eten.
Vertrouwen in onszelf kan ertoe bijdragen dat we een minder/tot geen obsessieve verhouding met eten krijgen, meer ruimte zullen ervaren en we ons fijner/vrijer zullen voelen.
Mijn briefje op de koelkast is vanaf vandaag verandert in: Vertrouwen in mezelf met daarbij 2 hartjes getekend
Fijne dag en lees jullie later!
Bedankt voor je mooie complimenten, dat doet me echt goed!
Ik heb eigenlijk niet op een speciaal moment besloten om niet meer te hongeren. Herhaaldelijk voorgenomen en uit angst het niet los durven laten.
Na de zoveelste keer in de negatieve spiraal te zijn beland, het besluit genomen om het mezelf te gunnen om een andere relatie met mezelf en eten op te bouwen.
Eng? Ja
Spannend? Ja
Moeilijke momenten? Ja
En toch, zoals ik al schreef, wil ik niet terug naar het hongeren.
Het helpt me in de lijn gezien geen steek verder. Wel zorgt het voor een obsessieve kijk op mezelf, mezelf niet accepteren enzovoort.
Je schrijft dat je minder vanuit dwang hebt gehandeld, wauw Valentien, dat is een mooie opsteker
Blijf de nadruk leggen op wat wel ipv wat niet en je zult ervaren dat je vertrouwen groeit!
Het bad met neagtieve gedachtes en gevoelens loopt over en die versie ken je nu wel, toch?
Tijd om een dat bad een goede schrobbeurt te geven en het opnieuw te vullen met een heerlijk ruikend bruistablet, waarin je positieve gedachtes en gevoelens zich kunnen uitbouwen!
@Strawberrie
Op de eerste plaats ben ik blij om te lezen dat je geen spijt hebt van het bezoek aan je zus, ook al is het niet gegaan zoals je graag had gewild.
Blijf bij jezelf, hier valt de winst te halen en niet bij je zus.
De invloed die je hebt op haar is heel klein, de invloed die je op jezelf hebt is vele malen groter.
Fijn dat je vader wel naar jullie toekwam en zich uitsprak!
Nog even over de strenge stemmtjes, je zegt dat als je niet streng bent het de spuigaten uit zal lopen.
Zie hier dat het je angststemmetje is die tot je spreekt.
Het is weer de zogenaamde behoefte aan controle die tot je komt.
Ik raak er steeds meer van overtuigd dat hoe meer vertrouwen wij in onszelf krijgen, des te minder schijncontrole we nodig hebben mbt eten/niet eten/over eten.
Vertrouwen in onszelf kan ertoe bijdragen dat we een minder/tot geen obsessieve verhouding met eten krijgen, meer ruimte zullen ervaren en we ons fijner/vrijer zullen voelen.
Mijn briefje op de koelkast is vanaf vandaag verandert in: Vertrouwen in mezelf met daarbij 2 hartjes getekend
Fijne dag en lees jullie later!
zondag 21 augustus 2011 om 18:27
@Gotango: ik hang m er ook bij, want die is zo mooi.
Ja je kan alleen jezelf veranderen een ander niet.
Brrr het is eng, maar ik ga er weer mee verder, misstappen zal ik nog wel meer maken, de weg ernaartoe is lastig, maar als het lukt dat we ons vertrouwen in onszelf weer helemaal terug hebben, is het zo mooi dat het gelukt is.
Ja je kan alleen jezelf veranderen een ander niet.
Brrr het is eng, maar ik ga er weer mee verder, misstappen zal ik nog wel meer maken, de weg ernaartoe is lastig, maar als het lukt dat we ons vertrouwen in onszelf weer helemaal terug hebben, is het zo mooi dat het gelukt is.
maandag 22 augustus 2011 om 13:49
@Strawberrie
Dat is de insteek!
Hoe beter wij oog krijgen voor alle dingen, hoe klein in onze ogen dan ook, die ons een goed gevoel geven, des meer ruimte maken we voor het vullen van het bad met positieve gedachtes, gevoelens en ervaringen.
Met welke bril kijken we?!
Situaties, leuke en minder leuke, zullen tot ons komen zolang we op deze aardkloot rondlopen. Daar verander je niet aan. De manier waarop we met die situaties omgaan, daar hebben we wel invloed op en hier kunnen we van leren.
En niet leren op de manier: Oh wat ben ik een stomme koe en ik leer het ook nooit...Nee, Oh het is helaas niet gegaan hoe ik het voor ogen had, wat kan ik een volgende keer anders doen en KLAAR!
Niet door die gehaktmolen, die ons zelfvertrouwen ondermijnd.
Die variant kennen we en het is echt zaak om hier anders mee om te gaan.
Vallen en opstaan, als we de bereidheid hebben is al een hoop gewonnen.
Warme groet van gotango
Dat is de insteek!
Hoe beter wij oog krijgen voor alle dingen, hoe klein in onze ogen dan ook, die ons een goed gevoel geven, des meer ruimte maken we voor het vullen van het bad met positieve gedachtes, gevoelens en ervaringen.
Met welke bril kijken we?!
Situaties, leuke en minder leuke, zullen tot ons komen zolang we op deze aardkloot rondlopen. Daar verander je niet aan. De manier waarop we met die situaties omgaan, daar hebben we wel invloed op en hier kunnen we van leren.
En niet leren op de manier: Oh wat ben ik een stomme koe en ik leer het ook nooit...Nee, Oh het is helaas niet gegaan hoe ik het voor ogen had, wat kan ik een volgende keer anders doen en KLAAR!
Niet door die gehaktmolen, die ons zelfvertrouwen ondermijnd.
Die variant kennen we en het is echt zaak om hier anders mee om te gaan.
Vallen en opstaan, als we de bereidheid hebben is al een hoop gewonnen.
Warme groet van gotango
maandag 22 augustus 2011 om 19:25
Ik kan het alleen maar eens zijn met jullie laatste berichten meiden!
De stemmetjes, ja, de stemmetjes die de schijncontrole proberen hoog te houden, terwijl die je nergens toe brengen, zoals jij je hebt gerealiseerd met betrekking tot hongeren Gotango, en jij nu probeert toe te passen Strawberrie met het indammen of beheersen van eetbuien.
Die controle die je nooit zult kunnen hebben omdat het leven nu eenmaal niet te controleren valt, hoe moeilijk die onzekerheid soms ook kan zijn, hoe eng het ook kan zijn om je dat te realiseren en de zoektocht naar zekerheid te staken.
Zo werkt het althans bij mij.
Ik kan niet alles regelen en controleren, alleen wat ik zelf in de hand heb maar zelfs dat is beperkt want daarmee zet ik mezelf in de hoek met het streven naar perfectionisme.
Me realiseren dat ik een mens ben, met alles er op en er aan, ook de minder goede of minder perfecte kanten, maar daarmee nog wel een goed mens, dat is mijn streven.
Vrede hebben met het 'mens zijn', als het ware.
Er spreekt kwetsbaarheid uit jouw laatste post Stawberrie, dat vind ik mooi. Daar mee stel je je open volgens mij, open voor de onzekerheid en daarmee voor het leven en alles wat daarbij komt kijken. Dat is eng, maar ook spannend op een fijne manier ervaar ik. Er komen nieuwe ervaringen op je pad wanneer je je meer open stelt, milder bent voor jezelf en voor anderen.
Hoewel de situatie met je zus(sen) verdrietig is, en dat verdriet mag er ook zijn vind ik, dat moet je juist ervaren om er een plaats voor te vinden op den duur. Verdriet is verdriet en pijn is pijn, dat kan je niet voorkomen
Zoals jij schrijft Gotango, vallen en opstaan zonder direct te straffen, niet op de vingers tikken maar lering trekken zonder boosheid naar jezelf toe.
En inderdaad, dat bad met negativiteit ken ik nu wel, hoewel ik de positieve kanten gelukkig ook ken.
Voor mij is het nu zaak om heel letterlijk niet allen te weten op dit moment maar ook daadwerkelijk te doen.
Ik ben vandaag weer aan het werk gegaan na maanden thuis, gezonde spanning gisteren, nerveus, maar het was prima.
Ik probeer me zo min mogelijk aan te trekken van de blikken en vooral de opmerkingen over mijn figuur; veel mensen realiseren zich niet dat dat niet alles zegt.
Ja, ik ben nog steeds te dun, maar wel verder dan een tijd geleden. Dat kan je niet altijd in kilo's afwegen, ook al begrijp ik wel dat mensen afgaan op de buitenkant. Het zijn dezelfde mensen die denken dat ik thuis ben konen te zitten vanwege puur en alleen een eetprobleem, terwijl het voor mij in feite bijzaak is, een van de punten waaruit blijkt dat ik bepaalde emoties niet goed weet te plaatsen en verwerken, kort gezegd.
En wat heb ik gedaan met het weten en doen?
Aan de bel getrokken toen ik er achter kwam dat ik toch weer taken heb gekregen die niet meer bij mij thuis horen, naar afspraak nog wel. Ook al weet ik dat iemand het moet doen, iedereen het druk heeft en doe ik het normaliter graag, ik doe het nu niet!
Morgen hoor ik er meer over, ben benieuwd!
Voor jullie allebei een hart onder de riem, tot binnekort,
Valentien
De stemmetjes, ja, de stemmetjes die de schijncontrole proberen hoog te houden, terwijl die je nergens toe brengen, zoals jij je hebt gerealiseerd met betrekking tot hongeren Gotango, en jij nu probeert toe te passen Strawberrie met het indammen of beheersen van eetbuien.
Die controle die je nooit zult kunnen hebben omdat het leven nu eenmaal niet te controleren valt, hoe moeilijk die onzekerheid soms ook kan zijn, hoe eng het ook kan zijn om je dat te realiseren en de zoektocht naar zekerheid te staken.
Zo werkt het althans bij mij.
Ik kan niet alles regelen en controleren, alleen wat ik zelf in de hand heb maar zelfs dat is beperkt want daarmee zet ik mezelf in de hoek met het streven naar perfectionisme.
Me realiseren dat ik een mens ben, met alles er op en er aan, ook de minder goede of minder perfecte kanten, maar daarmee nog wel een goed mens, dat is mijn streven.
Vrede hebben met het 'mens zijn', als het ware.
Er spreekt kwetsbaarheid uit jouw laatste post Stawberrie, dat vind ik mooi. Daar mee stel je je open volgens mij, open voor de onzekerheid en daarmee voor het leven en alles wat daarbij komt kijken. Dat is eng, maar ook spannend op een fijne manier ervaar ik. Er komen nieuwe ervaringen op je pad wanneer je je meer open stelt, milder bent voor jezelf en voor anderen.
Hoewel de situatie met je zus(sen) verdrietig is, en dat verdriet mag er ook zijn vind ik, dat moet je juist ervaren om er een plaats voor te vinden op den duur. Verdriet is verdriet en pijn is pijn, dat kan je niet voorkomen
Zoals jij schrijft Gotango, vallen en opstaan zonder direct te straffen, niet op de vingers tikken maar lering trekken zonder boosheid naar jezelf toe.
En inderdaad, dat bad met negativiteit ken ik nu wel, hoewel ik de positieve kanten gelukkig ook ken.
Voor mij is het nu zaak om heel letterlijk niet allen te weten op dit moment maar ook daadwerkelijk te doen.
Ik ben vandaag weer aan het werk gegaan na maanden thuis, gezonde spanning gisteren, nerveus, maar het was prima.
Ik probeer me zo min mogelijk aan te trekken van de blikken en vooral de opmerkingen over mijn figuur; veel mensen realiseren zich niet dat dat niet alles zegt.
Ja, ik ben nog steeds te dun, maar wel verder dan een tijd geleden. Dat kan je niet altijd in kilo's afwegen, ook al begrijp ik wel dat mensen afgaan op de buitenkant. Het zijn dezelfde mensen die denken dat ik thuis ben konen te zitten vanwege puur en alleen een eetprobleem, terwijl het voor mij in feite bijzaak is, een van de punten waaruit blijkt dat ik bepaalde emoties niet goed weet te plaatsen en verwerken, kort gezegd.
En wat heb ik gedaan met het weten en doen?
Aan de bel getrokken toen ik er achter kwam dat ik toch weer taken heb gekregen die niet meer bij mij thuis horen, naar afspraak nog wel. Ook al weet ik dat iemand het moet doen, iedereen het druk heeft en doe ik het normaliter graag, ik doe het nu niet!
Morgen hoor ik er meer over, ben benieuwd!
Voor jullie allebei een hart onder de riem, tot binnekort,
Valentien
dinsdag 23 augustus 2011 om 09:14
@Gotango: hoe gaat het verder met jou, nog veel last van lichamelijke ongemakken? Geen idee hoe lang dat kan duren. Hoe is het met je vader?
@Valentien: eng is dat voor jezelf op komen, maar dat heb je goed gedaan. Kies voor jezelf, een ander doet het niet.
Tja vooroordelen... ons gewicht, ik denk dat jezelf uithongeren en overeten dicht bij elkaar ligt, het komt voort uit onzekerheid, daardoor wil je de controle niet verliezen, is de buitenkant, maar de buitenkant is VEEL meer! Verzorg jezelf goed (of een dagje een niet, haha) dat doet ook veel. Nou denk ik niet dat jij niet bezig bent met je uiterlijk, maar het is meer dan je gewicht: UITSTRALING. Je gewicht is het resultaat van de manier waarop je met je emoties bent omgegaan.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik het knap vind dat je hulp hebt gezocht en thuis bent gebleven en vooral dat je nu terugkeert naar je werk, dat is echt een mijlpaal. De mensen die je nu raar aankijken hebben geen idee, hoeft ook niet. Aan de andere kant zit het wellicht in je hoofd dat je denkt dat ze raar kijken, maar misschien kijken ze juist bezorgd of nieuwsgierig?
Volgens mij zitten we aardig op de goede weg, ik lees hele positieve dingen en we stellen ons inderdaad kwetsbaar op, maar zijn daardoor juist sterker.
Juist door de woorden hier (en van mijn partner, ouders en therapeute) vind ik de juiste weg. Ik voel me gesteund, ik MAG fouten maken, ik MAG ervan leren en ik MAG mijn leven leven zoals ik dat wil.
Klinkt raar, het lijkt een kleine stap (had jij het al over Gotango), maar er stond enkele maanden geleden: ik MAG GEEN fouten maken, ik MOET perfect zijn.
Ik weet ik ben er nog niet, maar vanaf nu zal mijn zelfvertrouwen alleen maar groeien.
En dat van jullie ook.
Inmiddels is het echt van weten naar DOEN!
@Valentien: eng is dat voor jezelf op komen, maar dat heb je goed gedaan. Kies voor jezelf, een ander doet het niet.
Tja vooroordelen... ons gewicht, ik denk dat jezelf uithongeren en overeten dicht bij elkaar ligt, het komt voort uit onzekerheid, daardoor wil je de controle niet verliezen, is de buitenkant, maar de buitenkant is VEEL meer! Verzorg jezelf goed (of een dagje een niet, haha) dat doet ook veel. Nou denk ik niet dat jij niet bezig bent met je uiterlijk, maar het is meer dan je gewicht: UITSTRALING. Je gewicht is het resultaat van de manier waarop je met je emoties bent omgegaan.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik het knap vind dat je hulp hebt gezocht en thuis bent gebleven en vooral dat je nu terugkeert naar je werk, dat is echt een mijlpaal. De mensen die je nu raar aankijken hebben geen idee, hoeft ook niet. Aan de andere kant zit het wellicht in je hoofd dat je denkt dat ze raar kijken, maar misschien kijken ze juist bezorgd of nieuwsgierig?
Volgens mij zitten we aardig op de goede weg, ik lees hele positieve dingen en we stellen ons inderdaad kwetsbaar op, maar zijn daardoor juist sterker.
Juist door de woorden hier (en van mijn partner, ouders en therapeute) vind ik de juiste weg. Ik voel me gesteund, ik MAG fouten maken, ik MAG ervan leren en ik MAG mijn leven leven zoals ik dat wil.
Klinkt raar, het lijkt een kleine stap (had jij het al over Gotango), maar er stond enkele maanden geleden: ik MAG GEEN fouten maken, ik MOET perfect zijn.
Ik weet ik ben er nog niet, maar vanaf nu zal mijn zelfvertrouwen alleen maar groeien.
En dat van jullie ook.
Inmiddels is het echt van weten naar DOEN!
dinsdag 23 augustus 2011 om 18:50
Lieve meiden,
Even een kort berichtje van mij.
Ik krijg letterlijk kippenvel van jullie laatste berichten en dat wilde ik even kwijt.
En of wij goed bezig zijn! Ieder in ons eigen unieke proces en we durven steeds meer te laten zien aan elkaar en dat is een goed teken.
Van weten steeds meer naar doen, met het durven maken van 'fouten' die ons in de gelegenheid stellen om te groeien.
Mijn stuitpijn is steeds beter te doen.
Kan zo goed als alles weer.
En met mijn vader gaat het ook best goed. Vrijdag zie ik hem weer.
Zou hem bijna de groeten van jullie doen
Een fijne voortgang van de week en stap voor stap.
Knuffel van gotango
Even een kort berichtje van mij.
Ik krijg letterlijk kippenvel van jullie laatste berichten en dat wilde ik even kwijt.
En of wij goed bezig zijn! Ieder in ons eigen unieke proces en we durven steeds meer te laten zien aan elkaar en dat is een goed teken.
Van weten steeds meer naar doen, met het durven maken van 'fouten' die ons in de gelegenheid stellen om te groeien.
Mijn stuitpijn is steeds beter te doen.
Kan zo goed als alles weer.
En met mijn vader gaat het ook best goed. Vrijdag zie ik hem weer.
Zou hem bijna de groeten van jullie doen
Een fijne voortgang van de week en stap voor stap.
Knuffel van gotango
woensdag 24 augustus 2011 om 10:50
@Gotango: haha ik vind het zo heerlijk positief wat ik hier lees, dat bedoel jij denk ik ook, ben heel emo momenteel, maar laat het me niet gebeuren dat ik alles (probeer) weg te eten, maar o wat heb ik behoefte aan positief denken, dus ik lees je bericht een paar keer door.
Mooi dat je inmiddels hersteld bent, dan kan je het sporten helemaal hervatten.
Neuh doe de groeten maar niet, dat is ook zoiets. Of het moet hem een beetje opbeuren dat het zo raar is dat we op deze manier contact hebben. Ook weer niet zo raar, want zo kan je dingen van je af schrijven en het is redelijk anoniem, dus wellicht durf je dan meer.
Ik schrijf bijv ook op het Sonja Bakker forum (jaja ik weet het niet goed voor je, maar ik doe dat met mijn gezonde verstand en het is meer een houvast) en daar zit ook een van mijn zussen, dus tja ik kan daar niet alles neerzetten wat ik wil, dus ik ben hier echt blij mee.
@Valentien: hoe is het verder gegaan met je werk?
Het betreft de hangjongeren, elke nacht moeten bellen breekt me aardig op, kan geen rust vinden thuis en toen ik vanochtend de troep zag die ze achter hebben gelaten, stonden de tranen me in de ogen.
Ik heb weer contact gehad met de politie, de wijkagent gaat mij vanmiddag terugbellen. Ik heb de agent mijn verhaal kunnen doen, dat is wel heel fijn, maar ja ze kunnen er zo weinig tegen doen, de jongeren hebben totaal geen ontzag voor ze.
Ook contact gezocht met de woningbouw, degene die iets zou kunnen doen (denk aan verhuizing) is net met vakantie, dus dan in ieder geval onze klachten op papier zetten.
Daarnaast zitten we te puzzelen met het financiële plaatje, niet zozeer nu, maar we kunnen begin juli in een ander appartement trekken. Dat hield me eerst nog wel positief: "nog een jaartje en dan zijn we ervan af." We hebben zitten rekenen en het klinkt niet al te rooskleurig, onze vaste lasten (echt alles wat noodzakelijk is dus) zijn nu 1850,- dat is geen probleem, maar we gaan daar aan vaste lasten 2200 betalen, houden we dus 300 euro over om leuke dingen mee te doen en te sparen.
We neigen er dus naar het alsnog niet te doen en dat wil ik momenteel eigenlijk niet horen. Al is het beter daar nu achter te komen dan als we daar al wonen.
Binnenkort eens met mijn werkgever praten, kijken of me dat positief gaat stemmen en mijn partner gaat ondertussen verder met zoeken naar ander werk, maar hij heeft 7 mnd thuis gezeten, dus je bent al blij als je op een gegeven moment ergens binnen bent, al is het een callcentre.
Dan nog het punt mijn zussen... kan het momenteel niet goed overzien, maar ja er is er weer eentje jarig (zus heeft 3 kinderen) en haar partner ook en dat wordt gevierd en we zijn uitgenodigd. Heel leuk en ik heb ze echt gemist hoor, maar ik heb er geen zin in weer 2 uur daar te zitten terwijl de andere zus nu zo naar doet. Mijn partner wil niet eens meer mee en dat begrijp ik goed, maar ik zou zo graag zelf wel de hele dag kunnen gaan... kan geen beslissing nemen, het is zo dubbel en ben eigenlijk heel bang. Ook omdat ik nu het gevoel heb niet helemaal helder te kunnen denken.
Vanavond spreek ik mijn ouders en dan bel ik donderdagavond wel even met mijn zus om het een en ander uit te leggen, ik ben niet bang voor haar hoor, maar meer voor mijn eigen emoties, dat ze achter mijn rug om zeggen: "zie nou wel het gaat helemaal niet goed met haar en haar partner steunt haar helemaal niet." Kom ik er zelf niet uit dan neem ik nog even contact op met mijn therapeute.
Nou weer even herprogrammeren, de draad op het werk weer oppakken: ik ga ervoor!
Mooi dat je inmiddels hersteld bent, dan kan je het sporten helemaal hervatten.
Neuh doe de groeten maar niet, dat is ook zoiets. Of het moet hem een beetje opbeuren dat het zo raar is dat we op deze manier contact hebben. Ook weer niet zo raar, want zo kan je dingen van je af schrijven en het is redelijk anoniem, dus wellicht durf je dan meer.
Ik schrijf bijv ook op het Sonja Bakker forum (jaja ik weet het niet goed voor je, maar ik doe dat met mijn gezonde verstand en het is meer een houvast) en daar zit ook een van mijn zussen, dus tja ik kan daar niet alles neerzetten wat ik wil, dus ik ben hier echt blij mee.
@Valentien: hoe is het verder gegaan met je werk?
Het betreft de hangjongeren, elke nacht moeten bellen breekt me aardig op, kan geen rust vinden thuis en toen ik vanochtend de troep zag die ze achter hebben gelaten, stonden de tranen me in de ogen.
Ik heb weer contact gehad met de politie, de wijkagent gaat mij vanmiddag terugbellen. Ik heb de agent mijn verhaal kunnen doen, dat is wel heel fijn, maar ja ze kunnen er zo weinig tegen doen, de jongeren hebben totaal geen ontzag voor ze.
Ook contact gezocht met de woningbouw, degene die iets zou kunnen doen (denk aan verhuizing) is net met vakantie, dus dan in ieder geval onze klachten op papier zetten.
Daarnaast zitten we te puzzelen met het financiële plaatje, niet zozeer nu, maar we kunnen begin juli in een ander appartement trekken. Dat hield me eerst nog wel positief: "nog een jaartje en dan zijn we ervan af." We hebben zitten rekenen en het klinkt niet al te rooskleurig, onze vaste lasten (echt alles wat noodzakelijk is dus) zijn nu 1850,- dat is geen probleem, maar we gaan daar aan vaste lasten 2200 betalen, houden we dus 300 euro over om leuke dingen mee te doen en te sparen.
We neigen er dus naar het alsnog niet te doen en dat wil ik momenteel eigenlijk niet horen. Al is het beter daar nu achter te komen dan als we daar al wonen.
Binnenkort eens met mijn werkgever praten, kijken of me dat positief gaat stemmen en mijn partner gaat ondertussen verder met zoeken naar ander werk, maar hij heeft 7 mnd thuis gezeten, dus je bent al blij als je op een gegeven moment ergens binnen bent, al is het een callcentre.
Dan nog het punt mijn zussen... kan het momenteel niet goed overzien, maar ja er is er weer eentje jarig (zus heeft 3 kinderen) en haar partner ook en dat wordt gevierd en we zijn uitgenodigd. Heel leuk en ik heb ze echt gemist hoor, maar ik heb er geen zin in weer 2 uur daar te zitten terwijl de andere zus nu zo naar doet. Mijn partner wil niet eens meer mee en dat begrijp ik goed, maar ik zou zo graag zelf wel de hele dag kunnen gaan... kan geen beslissing nemen, het is zo dubbel en ben eigenlijk heel bang. Ook omdat ik nu het gevoel heb niet helemaal helder te kunnen denken.
Vanavond spreek ik mijn ouders en dan bel ik donderdagavond wel even met mijn zus om het een en ander uit te leggen, ik ben niet bang voor haar hoor, maar meer voor mijn eigen emoties, dat ze achter mijn rug om zeggen: "zie nou wel het gaat helemaal niet goed met haar en haar partner steunt haar helemaal niet." Kom ik er zelf niet uit dan neem ik nog even contact op met mijn therapeute.
Nou weer even herprogrammeren, de draad op het werk weer oppakken: ik ga ervoor!
donderdag 25 augustus 2011 om 18:35
@Strawberrie
Hoe staat de vlag erbij vandaag?
Wind mee of wind tegen?
Ik ben benieuwd of je meer duidelijkheid voor jezelf hebt omtrent wat te doen met het verjaardagsbezoek aan je zus.
Blijf dichtbij jezelf, zoals eerder gezegd, de invloed die je hebt op jezelf is vele malen groter dan die je hebt op je omgeving.
Vragen die aan jezelf kunt stellen zijn bijvoorbeeld:
Wat vind ik belangrijk/fijn/prettig?
Wat geeft mij energie?
Welke invulling van het bezoek ligt mij op dit moment het beste?
Zo balen, die overlast van de hangjongeren...
Verhuizen klinkt aantrekkelijk, financieel moet het idd wel haalbaar zijn, zodat jullie niet met een strop om de nek lopen.
Ook dat geeft namelijk gepieker..
In ieder geval een goed plan om naar de mogelijkheden bij je werkgever te vragen, wie niet waagt die niet wint!
Balen voor je partner dat de arbeidsmarkt nu niet meewerkt.
Ik hoop dat er iets op zijn pad komt, ook al is het aanvankelijk niet de baan die hij voor ogen heeft.
Beter verder kijken vanuit werk, dan vanuit 'niets'.
Ik ben zelf ook heel lang op zoek geweest naar werk en weet hoe frustrerend het kan zijn.
Op dit moment heb ik een hele leuke baan, sinds een jaar, maar helaas ook een tijdelijk contract tot het einde van het jaar.
Ik werk binnen de GGZ en zoals je wellicht weet staan er mega grote bezuinigingen op stapel, dus dat bezorgd mij zo nu en dan ook gepieker.
Zeker aangezien de arbeidsmarkt nog steeds niet goed is.
@ Valentien
Hoe gaat het deze week met je?
Lukt het werken?
En hoe is het met al de 'moeten-stemmetjes'?
Fijne avond en tot later,
gotango
Hoe staat de vlag erbij vandaag?
Wind mee of wind tegen?
Ik ben benieuwd of je meer duidelijkheid voor jezelf hebt omtrent wat te doen met het verjaardagsbezoek aan je zus.
Blijf dichtbij jezelf, zoals eerder gezegd, de invloed die je hebt op jezelf is vele malen groter dan die je hebt op je omgeving.
Vragen die aan jezelf kunt stellen zijn bijvoorbeeld:
Wat vind ik belangrijk/fijn/prettig?
Wat geeft mij energie?
Welke invulling van het bezoek ligt mij op dit moment het beste?
Zo balen, die overlast van de hangjongeren...
Verhuizen klinkt aantrekkelijk, financieel moet het idd wel haalbaar zijn, zodat jullie niet met een strop om de nek lopen.
Ook dat geeft namelijk gepieker..
In ieder geval een goed plan om naar de mogelijkheden bij je werkgever te vragen, wie niet waagt die niet wint!
Balen voor je partner dat de arbeidsmarkt nu niet meewerkt.
Ik hoop dat er iets op zijn pad komt, ook al is het aanvankelijk niet de baan die hij voor ogen heeft.
Beter verder kijken vanuit werk, dan vanuit 'niets'.
Ik ben zelf ook heel lang op zoek geweest naar werk en weet hoe frustrerend het kan zijn.
Op dit moment heb ik een hele leuke baan, sinds een jaar, maar helaas ook een tijdelijk contract tot het einde van het jaar.
Ik werk binnen de GGZ en zoals je wellicht weet staan er mega grote bezuinigingen op stapel, dus dat bezorgd mij zo nu en dan ook gepieker.
Zeker aangezien de arbeidsmarkt nog steeds niet goed is.
@ Valentien
Hoe gaat het deze week met je?
Lukt het werken?
En hoe is het met al de 'moeten-stemmetjes'?
Fijne avond en tot later,
gotango
zaterdag 27 augustus 2011 om 19:13
@Gotango: morgen ga ik samen met mijn vriend voor 2 uurtjes naar de verjaardagen (ze vieren die van mijn 1-jarige nichtje en die van de 40 jarige vader in 1x) en heb mijn zus daarover ingelicht. Wilde eigenlijk even bellen, is wat persoonlijker dan de mail, maar belde ongelegen (kinderen moeten op tijd naar bed) en heb toen een mailtje gestuurd en aangegeven dat we het bij de andere zus niet zo heel geslaagd vonden en dat we het wel waarderen dat verder iedereen hun best wel heeft gedaan. M;n zus kon het begrijpen als wij het zo ervaren hebben, helaas laat ze zich er verder niet over uit, kan ik me ook wel weer voorstellen, die kijkt wel uit, maar wellicht heeft ze toch er iets over gezegd tegen de andere zus. Poging nummer 2... tja en gaan de ander zus en zwager zich weer zo naar gedragen, zal ik alleen maar korter blijven, ik ga dat tijdens die verjaardag niet aankaarten. Ik ben blij dat mijn vriend toch mee gaat, want dan voel ik me meer gesteund.
Tja de hangjongeren... politie laat het gigantisch afweten, hopen natuurlijk dat het over een week over is als ze weer naar school gaan. Belachelijk dat ze niet even terugbellen zoals beloofd, dus ik ga er maandag wel weer achteraan. We zijn ook even naar de woningbouw gestapt, we hebben meer namen gekregen van mensen die we kunnen benaderen en we moeten een schriftelijke klacht indienen. Dus dat doen we morgen allemaal even en daarna gaan we wel vaak bellen, in de hoop dat ze iets kunnen doen, maar ja we rekenen maar nergens op.
Vervelend die onzekerheid, ken meer mensen in het welzijnsgebeuren en ze zitten bijna allemaal in hetzelfde schuitje. Ja daar ga je zeker over piekeren, weet je al wanneer je iets meer hoort, of is het nog niet zover? Zal voor je duimen dat jij mag blijven!
Inderdaad je kan beter vanuit iets zoeken, dan vanuit de ww, dat geeft o.a. meer stress. Hij heeft hier een half jaar contract en ergens anders nog niet, dus alleen als het echt een verbetering is en een goed bedrijf dan is het een goede stap.
Hoe ging het bij je vader gisteren, hersteld hij goed?
Tja de hangjongeren... politie laat het gigantisch afweten, hopen natuurlijk dat het over een week over is als ze weer naar school gaan. Belachelijk dat ze niet even terugbellen zoals beloofd, dus ik ga er maandag wel weer achteraan. We zijn ook even naar de woningbouw gestapt, we hebben meer namen gekregen van mensen die we kunnen benaderen en we moeten een schriftelijke klacht indienen. Dus dat doen we morgen allemaal even en daarna gaan we wel vaak bellen, in de hoop dat ze iets kunnen doen, maar ja we rekenen maar nergens op.
Vervelend die onzekerheid, ken meer mensen in het welzijnsgebeuren en ze zitten bijna allemaal in hetzelfde schuitje. Ja daar ga je zeker over piekeren, weet je al wanneer je iets meer hoort, of is het nog niet zover? Zal voor je duimen dat jij mag blijven!
Inderdaad je kan beter vanuit iets zoeken, dan vanuit de ww, dat geeft o.a. meer stress. Hij heeft hier een half jaar contract en ergens anders nog niet, dus alleen als het echt een verbetering is en een goed bedrijf dan is het een goede stap.
Hoe ging het bij je vader gisteren, hersteld hij goed?
zondag 28 augustus 2011 om 16:37
@Strawberrie
Jij bent nu ws naar je zus toe en ik ben heel benieuwd hoe het je vergaat. Super dat je vriend toch mee is gegaan. Kan me voorstellen, dat je die steun kan gebruiken.
De hangjongeren moesten eens weten wat een dagtaak ze je bezorgen
Achter de politie aan bellen, de woningbouw informeren, klachtenbrief schrijven, pfff, stelletje ellendelingen..
Kom je wel aan slapen toe of is het bar en boos?
Mbt mijn contract, de beslissing over al dan niet verlengen ligt bij de Raad van Bestuur.
De kans is groot dat zij pas zeer kort van te voren aangeven of het wel/niet verlengd wordt.
Zij zijn afhankelijk van subsidies en krijgen altijd heel laat te horen waar zij hun geld aan uit willen geven.
Ik val onder Preventie en hoop dat die lui hun gestudeerde hersens gebruiken en juist euro's onze kant laten opkomen. Door te investeren in preventie kan langdurige zorg/behandeling nogal eens beprekt dan wel voorkomen worden. En dat scheelt een hoop extra kosten.
Mijn vader doet het echt goed! De fysio is ook tevreden over zijn vorderingen.
Zijn angsten worden ook al iets minder.
Hoe is het in je koppie?
Ervaar je veel onrust over de dingen die nu spelen (je zussen, hangjongeren..)?
@Valentien
Ik mis je aanwezigheid, gaat het wel oke?
Misschien ben je gewoon druk, heb je geen zin om te posten of iets in die geest..natuurlijk allemaal bien hoor!
Wil alleen even laten weten dat je wel in mijn gedachten bent!
Greetz gotango
Jij bent nu ws naar je zus toe en ik ben heel benieuwd hoe het je vergaat. Super dat je vriend toch mee is gegaan. Kan me voorstellen, dat je die steun kan gebruiken.
De hangjongeren moesten eens weten wat een dagtaak ze je bezorgen
Achter de politie aan bellen, de woningbouw informeren, klachtenbrief schrijven, pfff, stelletje ellendelingen..
Kom je wel aan slapen toe of is het bar en boos?
Mbt mijn contract, de beslissing over al dan niet verlengen ligt bij de Raad van Bestuur.
De kans is groot dat zij pas zeer kort van te voren aangeven of het wel/niet verlengd wordt.
Zij zijn afhankelijk van subsidies en krijgen altijd heel laat te horen waar zij hun geld aan uit willen geven.
Ik val onder Preventie en hoop dat die lui hun gestudeerde hersens gebruiken en juist euro's onze kant laten opkomen. Door te investeren in preventie kan langdurige zorg/behandeling nogal eens beprekt dan wel voorkomen worden. En dat scheelt een hoop extra kosten.
Mijn vader doet het echt goed! De fysio is ook tevreden over zijn vorderingen.
Zijn angsten worden ook al iets minder.
Hoe is het in je koppie?
Ervaar je veel onrust over de dingen die nu spelen (je zussen, hangjongeren..)?
@Valentien
Ik mis je aanwezigheid, gaat het wel oke?
Misschien ben je gewoon druk, heb je geen zin om te posten of iets in die geest..natuurlijk allemaal bien hoor!
Wil alleen even laten weten dat je wel in mijn gedachten bent!
Greetz gotango
maandag 29 augustus 2011 om 18:42
Ha meiden!
Hier ben ik weer, gaat goed hier, morgen begin ik aan mijn tweede werkweek maar probeer mezelf dag per dag te begeleiden, goed voor mezelf te zorgen en mezelf op nummer 1 te zetten, en dan is er wel eens geen moment voor sociale zaken, zoals het forum, al zijn mijn gedachten ook bij jullie, werkelijk waar.
Ik ervaar dit topic als zeer prettig en rustig, hoe openbaar het ook is. Maar ik wil dat ook graag zo houden, vandaar dat ik er geen moeten van maak na een intensieve dag, zo kan ik het leuk houden.
Mijn eerste week was erg prettig, na de eerste dag tranen in mijn ogen van geluk, ik ben gek op mijn baan.
Maar.... dat betekent wel dat ik meteen moet waken voor een te groot enthousiasme, teveel inzet, teveel betrokkenheid, dus ik werk echt met blokken tijd die ik van mezelf aan mijn werk mag besteden, anders ren ik zo weer verder. En dat vind ik heerlijk, maar dan ben ik mezelf zo weer kwijt terwijl ik nu net op een goed spoor zit.
Het werken motiveert me ook om beter te eten, anders kan ik dat op den duur niet volhouden....
Dat wil niet zeggen dat het allemaal gemakkelijk gaat, wil weer erg compenseren met minder eten wanneer ik niet werk bijvoorbeeld, bewegen etc., maar ik zet door!
Voor nu erg weinig tijd, ik wil jullie vooral succes wensen met de dingen die jullie nu bezig houden, dit ging wel erg over mij, maar heb jullie posts wel aandachtig gelezen hoor.
Tot snel!
Hier ben ik weer, gaat goed hier, morgen begin ik aan mijn tweede werkweek maar probeer mezelf dag per dag te begeleiden, goed voor mezelf te zorgen en mezelf op nummer 1 te zetten, en dan is er wel eens geen moment voor sociale zaken, zoals het forum, al zijn mijn gedachten ook bij jullie, werkelijk waar.
Ik ervaar dit topic als zeer prettig en rustig, hoe openbaar het ook is. Maar ik wil dat ook graag zo houden, vandaar dat ik er geen moeten van maak na een intensieve dag, zo kan ik het leuk houden.
Mijn eerste week was erg prettig, na de eerste dag tranen in mijn ogen van geluk, ik ben gek op mijn baan.
Maar.... dat betekent wel dat ik meteen moet waken voor een te groot enthousiasme, teveel inzet, teveel betrokkenheid, dus ik werk echt met blokken tijd die ik van mezelf aan mijn werk mag besteden, anders ren ik zo weer verder. En dat vind ik heerlijk, maar dan ben ik mezelf zo weer kwijt terwijl ik nu net op een goed spoor zit.
Het werken motiveert me ook om beter te eten, anders kan ik dat op den duur niet volhouden....
Dat wil niet zeggen dat het allemaal gemakkelijk gaat, wil weer erg compenseren met minder eten wanneer ik niet werk bijvoorbeeld, bewegen etc., maar ik zet door!
Voor nu erg weinig tijd, ik wil jullie vooral succes wensen met de dingen die jullie nu bezig houden, dit ging wel erg over mij, maar heb jullie posts wel aandachtig gelezen hoor.
Tot snel!
woensdag 31 augustus 2011 om 12:50
@Gotango: ja onrust in het koppie, inmiddels is er veel gebeurd. Gaat iets beter, slapen nog onrustig, duurt even voordat je daarvan hersteld bent. We hebben nu 2 rustige nachten gehad, zo fijn, maar zelf zijn we nog wel onrustig en heel gespannen. Ik zorg voor voldoende ontspanning, maar het is een punt waar ik veel moeite mee heb. Genoeg tips gekregen daarvoor dus komt goed.
Wilde maandagavond net beginnen met een stukje hier neer te typen, staat de politie voor de deur, of ze even konden praten met ons. Ja natuurlijk, graag zelfs.
Ik had die ochtend nog gebeld omdat ik voorgaande week (ik geloof zelfs woensdag) terug zou worden gebeld over het een en ander door de wijkagent en niks meer vernomen had.
Blijkt de wijkagent ziek te zijn geworden, kan gebeuren, maar ik heb wel laten weten dat ik het dan jammer vind dat ik niks hoor, want het vertrouwen in de mensen die beloftes doen dat ze gaan helpen/kijken wat te doen is erg gezakt.
Diezelfde middag was er een overleg en zou de agent het nogmaals aankaarten. Ik vertelde dat we brieven hadden gestuurd naar de woningbouw en dat we erover dachten ook een brief naar de burgemeester te sturen, hij adviseerde dat zeker te doen, aangezien de burgemeester van ons erg gericht is op deze problematiek. Dus dat is ook gedaan.
Er zijn gelijk wat lui weggestuurd en ze gaan een bord plaatsen, bepaald artikel dat ze na een bepaalde tijd in overtreding zijn als ze daar nog aanwezig zijn.
Op die manier kunnen ze een proces verbaal uitdelen ipv alleen een gesprek aangaan. Het blijkt dat ze overal vandaan komen, uit kleinere dorpen rondom, dat dacht ik wel, maar ook uit een grote stad zeker 30 km verderop...
We moeten blijven bellen, diezelfde avond was het nodig en ze zaten er gelijk bovenop, kreeg een telefoontje van de meldkamer dat ze weer gevlogen waren... maar vooral blijven bellen, ja dat is ons nu wel duidelijk, als je blijft bellen dan kan er op een gegeven moment iets gedaan worden. Dus vertrouwen dat er wat tegen wordt gedaan vanuit de politie is weer een beetje terug.
Vanochtend even gebeld met de woningbouw of de brieven aangekomen zijn, ja die mevrouw had me vanmiddag voor een afspraak willen bellen, die staat: volgende week dinsdag. Ik verwacht er niet al te veel van, maar het gegeven dat er gelijk doorgepakt wordt is prettig, eens een keer wat anders dan 1,5 jaar blijven vragen naar iets als hoe het met de algemene fietsenberging zit (was een zooitje met brakken e.d.). Dus weer een plusje voor de woningbouw.
Dan mijn zussen... het was beter dan de vorige keer, maar de middelste zus blijft zwijgen en als ze iets zegt is het zooooooo nep.
Haar vriend was ook lastig in een gesprek te betrekken, ze hebben een eigen keukenzaak en oudste zus begon erover dat we afgelopen vrijdag de keuken hadden uitgezocht. Dus ik vertelde erover en probeerde de vriend erbij te betrekken, maar weinig reactie.
Ging heel moeizaam, uiteindelijk was er gelukkig wel iets waardoor hij wel tegen ons ging praten.
Na 2 uurtjes zijn we gegaan zoals afgesproken, ik vond het iets minder moeilijk dan de vorige keer, maar was wel blij te kunnen gaan.
Wij hebben ons in ieder geval netjes gedragen. Als het goed is belt mijn oudste zus me deze week nog, ik ben benieuwd... anders bel ik volgende week wel even zelf.
Vervelend van je werk, zal ik nu alvast beginnen met duimen? Hoop het zo voor je dat je mag blijven, maar ja hulpverlening is iets waar ze goed in aan het snijden zijn. Mijn oudste zus werkt bij Halt (administratief) en bij haar is het ook onzeker, waarschijnlijk behoud ze haar baan, maar waar en hoe is de vraag. Aan de andere kant, als je een vaste baan hebt ben je ook niet zeker. Mijn eigen voordeel is dat ik binnen het bedrijf waar ik werk ik de enige ben in deze functie.
Mooi te lezen dat je vader goed vordert, hoef je je daar geen zorgen over te maken, doe je toch wel natuurlijk
Wilde maandagavond net beginnen met een stukje hier neer te typen, staat de politie voor de deur, of ze even konden praten met ons. Ja natuurlijk, graag zelfs.
Ik had die ochtend nog gebeld omdat ik voorgaande week (ik geloof zelfs woensdag) terug zou worden gebeld over het een en ander door de wijkagent en niks meer vernomen had.
Blijkt de wijkagent ziek te zijn geworden, kan gebeuren, maar ik heb wel laten weten dat ik het dan jammer vind dat ik niks hoor, want het vertrouwen in de mensen die beloftes doen dat ze gaan helpen/kijken wat te doen is erg gezakt.
Diezelfde middag was er een overleg en zou de agent het nogmaals aankaarten. Ik vertelde dat we brieven hadden gestuurd naar de woningbouw en dat we erover dachten ook een brief naar de burgemeester te sturen, hij adviseerde dat zeker te doen, aangezien de burgemeester van ons erg gericht is op deze problematiek. Dus dat is ook gedaan.
Er zijn gelijk wat lui weggestuurd en ze gaan een bord plaatsen, bepaald artikel dat ze na een bepaalde tijd in overtreding zijn als ze daar nog aanwezig zijn.
Op die manier kunnen ze een proces verbaal uitdelen ipv alleen een gesprek aangaan. Het blijkt dat ze overal vandaan komen, uit kleinere dorpen rondom, dat dacht ik wel, maar ook uit een grote stad zeker 30 km verderop...
We moeten blijven bellen, diezelfde avond was het nodig en ze zaten er gelijk bovenop, kreeg een telefoontje van de meldkamer dat ze weer gevlogen waren... maar vooral blijven bellen, ja dat is ons nu wel duidelijk, als je blijft bellen dan kan er op een gegeven moment iets gedaan worden. Dus vertrouwen dat er wat tegen wordt gedaan vanuit de politie is weer een beetje terug.
Vanochtend even gebeld met de woningbouw of de brieven aangekomen zijn, ja die mevrouw had me vanmiddag voor een afspraak willen bellen, die staat: volgende week dinsdag. Ik verwacht er niet al te veel van, maar het gegeven dat er gelijk doorgepakt wordt is prettig, eens een keer wat anders dan 1,5 jaar blijven vragen naar iets als hoe het met de algemene fietsenberging zit (was een zooitje met brakken e.d.). Dus weer een plusje voor de woningbouw.
Dan mijn zussen... het was beter dan de vorige keer, maar de middelste zus blijft zwijgen en als ze iets zegt is het zooooooo nep.
Haar vriend was ook lastig in een gesprek te betrekken, ze hebben een eigen keukenzaak en oudste zus begon erover dat we afgelopen vrijdag de keuken hadden uitgezocht. Dus ik vertelde erover en probeerde de vriend erbij te betrekken, maar weinig reactie.
Ging heel moeizaam, uiteindelijk was er gelukkig wel iets waardoor hij wel tegen ons ging praten.
Na 2 uurtjes zijn we gegaan zoals afgesproken, ik vond het iets minder moeilijk dan de vorige keer, maar was wel blij te kunnen gaan.
Wij hebben ons in ieder geval netjes gedragen. Als het goed is belt mijn oudste zus me deze week nog, ik ben benieuwd... anders bel ik volgende week wel even zelf.
Vervelend van je werk, zal ik nu alvast beginnen met duimen? Hoop het zo voor je dat je mag blijven, maar ja hulpverlening is iets waar ze goed in aan het snijden zijn. Mijn oudste zus werkt bij Halt (administratief) en bij haar is het ook onzeker, waarschijnlijk behoud ze haar baan, maar waar en hoe is de vraag. Aan de andere kant, als je een vaste baan hebt ben je ook niet zeker. Mijn eigen voordeel is dat ik binnen het bedrijf waar ik werk ik de enige ben in deze functie.
Mooi te lezen dat je vader goed vordert, hoef je je daar geen zorgen over te maken, doe je toch wel natuurlijk
woensdag 31 augustus 2011 om 13:00
@Valentien: goed te lezen dat je voor jezelf kiest, niet jezelf (weer) verliest in je werk.
Ik weet zo goed wat je ermee bedoelt, ik ben ook dol op mijn werk. Ik heb een uitzonderlijke positie binnen het bedrijf, ben de enige medewerker (2 directeuren), maar zo is het niet naar buiten toe, ik zie de directeuren als collega's.
Uit ervaring weet ik dat het heel anders kan, zij kennen deze voorgaande baas (werkgever is wat anders dan baas) zelf ook heel goed, we hebben het samen mee moeten maken om te komen waar we nu zijn.
Zo fijn te horen van adverteerder en abonnees dat het een "schoon boekje" (uitdrukking van de Vlaamse lezers die hier vaak herhaald wordt) is, dan weet je waarvoor je het allemaal doet. [Ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij van speciale tijdschriften]
Mijn werk geeft me voldoening, soms loop ik iets harder omdat het me zo aan het hart ligt, maar tegenwoordig kan ik er goed mee omgaan, dat heb ik door de therapie wel geleerd.
Nu nog wat andere zaken op orde krijgen
Voel je niet verplicht hier te typen hoor, maar net zoals jij en Gotango vraag ik me weleens af hoe het bij jullie is. Of als ik de fout in dreig te gaan: wat zei Gotango ook alweer? Even denken, pas op de plaats.
Ik weet zo goed wat je ermee bedoelt, ik ben ook dol op mijn werk. Ik heb een uitzonderlijke positie binnen het bedrijf, ben de enige medewerker (2 directeuren), maar zo is het niet naar buiten toe, ik zie de directeuren als collega's.
Uit ervaring weet ik dat het heel anders kan, zij kennen deze voorgaande baas (werkgever is wat anders dan baas) zelf ook heel goed, we hebben het samen mee moeten maken om te komen waar we nu zijn.
Zo fijn te horen van adverteerder en abonnees dat het een "schoon boekje" (uitdrukking van de Vlaamse lezers die hier vaak herhaald wordt) is, dan weet je waarvoor je het allemaal doet. [Ik ben grafisch vormgever bij een uitgeverij van speciale tijdschriften]
Mijn werk geeft me voldoening, soms loop ik iets harder omdat het me zo aan het hart ligt, maar tegenwoordig kan ik er goed mee omgaan, dat heb ik door de therapie wel geleerd.
Nu nog wat andere zaken op orde krijgen
Voel je niet verplicht hier te typen hoor, maar net zoals jij en Gotango vraag ik me weleens af hoe het bij jullie is. Of als ik de fout in dreig te gaan: wat zei Gotango ook alweer? Even denken, pas op de plaats.
zondag 4 september 2011 om 10:37
Hoi meiden,
Ik ga even ten biecht..al mijn kennis/inzicht/optimisme ten spijt ben ik vanaf afgelopen donderdag er 1 groot vreetgebeuren van aan het maken.
Nu (zondag) trek ik de streep, maar mijn God wat ben ik de weg kwijt geweest. Ik gooide mezelf van het 1 in het ander. De negatieve stemmtjes domineerden ten top (Ik ben een koe, ik leer het ook nooit, ik heb het formaat van een walrus) en het tegengeluid dat ik liet horen was niet overtuigend genoeg om stand te houden.
Mijn zelfrespect en zelfvertrouwen kunnen meer cement gebruiken en dat kan ik alleen doen door me te richten op wat wel ipv wat niet.
De focus op wat niet, zorgt ervoor dat ik van eetbui in eetbui beland. Juist door elke keer te kijken naar de stappen die ik wel zet kan mijn zelfrespect en vertrouwen groeien.
Ik kan niet zonder afkeuring in de spiegel kijken en moet dit dan ook zo min mogelijk doen, het helpt me niet, het ondermijnd me.
Ja, ik ben nu voor mijn doen topzwaar en ja dat vind ik niet leuk en mooi. Toch is dit nu wat het is en ligt de taak voor mij om me niet blind te staren op mijn forser geworden lijf, maar op datgene wat ik ook ben.
Ik ben meer dan mijn gewicht en deze mantra zal ik moeten blijven herhalen!
@Strawberrie:
Hoe is het jou verder vergaan deze week?
Zijn er ontwikkelingen mbt de hangjongeren?
En nog nieuws vanuit je familie?
Ben ook benieuwd hoe het met jouw eetgedrag is.
@Valentien
Gaat het allemaal goed op je werk?
Kun je voldoende ontspannen en opladen?
Hoe is het met jouw stemmetjes?
Ik lees jullie graag!
Liefs van gotango
Ik ga even ten biecht..al mijn kennis/inzicht/optimisme ten spijt ben ik vanaf afgelopen donderdag er 1 groot vreetgebeuren van aan het maken.
Nu (zondag) trek ik de streep, maar mijn God wat ben ik de weg kwijt geweest. Ik gooide mezelf van het 1 in het ander. De negatieve stemmtjes domineerden ten top (Ik ben een koe, ik leer het ook nooit, ik heb het formaat van een walrus) en het tegengeluid dat ik liet horen was niet overtuigend genoeg om stand te houden.
Mijn zelfrespect en zelfvertrouwen kunnen meer cement gebruiken en dat kan ik alleen doen door me te richten op wat wel ipv wat niet.
De focus op wat niet, zorgt ervoor dat ik van eetbui in eetbui beland. Juist door elke keer te kijken naar de stappen die ik wel zet kan mijn zelfrespect en vertrouwen groeien.
Ik kan niet zonder afkeuring in de spiegel kijken en moet dit dan ook zo min mogelijk doen, het helpt me niet, het ondermijnd me.
Ja, ik ben nu voor mijn doen topzwaar en ja dat vind ik niet leuk en mooi. Toch is dit nu wat het is en ligt de taak voor mij om me niet blind te staren op mijn forser geworden lijf, maar op datgene wat ik ook ben.
Ik ben meer dan mijn gewicht en deze mantra zal ik moeten blijven herhalen!
@Strawberrie:
Hoe is het jou verder vergaan deze week?
Zijn er ontwikkelingen mbt de hangjongeren?
En nog nieuws vanuit je familie?
Ben ook benieuwd hoe het met jouw eetgedrag is.
@Valentien
Gaat het allemaal goed op je werk?
Kun je voldoende ontspannen en opladen?
Hoe is het met jouw stemmetjes?
Ik lees jullie graag!
Liefs van gotango
zondag 4 september 2011 om 11:44
Zat het in de lucht Gotango? Ik heb een redelijke week achter de rug, het gaat soms nog steeds fout en dan met name als ik alleen thuis ben... ik baal ervan, wil het niet, maar het gebeurd dan toch. Die stemmetjes zeggen dan: ach toe maar, wat kan het nou voor een kwaad, morgenavond ben je niet alleen en dan komt het wel weer goed. Dan gaat het inderdaad ook goed, maar ja het is niet de goede manier voor mij, ik wil het zo graag gewoon vol kunnen houden, ook als ik alleen ben. Ik zit er zelfs aan te denken alles in 1 kast te stoppen en daar een slot op te maken en dat mijn partner de sleutel heeft... Ik ben druk bezig met positief te denken, want dat heb ik geleerd dat dat beter is, maar het lukt me niet altijd. Ik heb het gevoel dat er nu zoveel tegen zit en dan mag ik van mezelf (dat stemmetje ben ik tenslotte zelf) best iets lekkers, als troost, maar het zorgt er alleen maar voor dat ik verder in de put geraak en die cirkel moet doorbroken worden.
Plan van aanpak: me richten op de dingen die wel goed gaan.
Positief denken over mezelf: ik ben mooi, ik ben dun (als ik blijf denken dat ik dik ben, blijf ik dat ook), ik ben goed in mijn werk, ik ben lief etc.
Afleiding zoeken in andere dingen dan eten.
Sinds een dag gaat het beter, ik ga er weer voor, maar morgenochtend ga ik schrikken van de weegschaal en dan baal ik weer van mezelf... oja positief denken... lastig is het!
Plan van aanpak: me richten op de dingen die wel goed gaan.
Positief denken over mezelf: ik ben mooi, ik ben dun (als ik blijf denken dat ik dik ben, blijf ik dat ook), ik ben goed in mijn werk, ik ben lief etc.
Afleiding zoeken in andere dingen dan eten.
Sinds een dag gaat het beter, ik ga er weer voor, maar morgenochtend ga ik schrikken van de weegschaal en dan baal ik weer van mezelf... oja positief denken... lastig is het!
zondag 4 september 2011 om 14:45
@Strawberrie
Een schrale troost, dat we het allebei deze week emotioneel niet helemaal stabiel op de rit hebben. We hebben nu dan wel weer de herkenning bij/in elkaar.
Het is elke keer onszelf terug roepen en niet opgaan in de negatieve stemmetjes die ons klein willen houden.
Dus idd aandacht geven aan hetgeen we wel doen, de stappen die we zetten en ons niet degraderen tot een gewicht.
Een slot op de kast, tja, ik begrijp je redenatie wel en toch ben ik geen voorstander..zal je uitleggen wat maakt dat ik hier mijn bedenkingen bij heb.
Naar mijn idee zeg je bij zo'n 'oplossing' tegen jezelf, dat je het niet aankan om eten in huis te hebben.
En weet je, Strawberrie, jij kan het wel aan om eten in huis te hebben. Is het op momenten moeilijk om de stemmen te weerstaan? Ja! Zul je zo nu en dan voor de bijl gaan? Ja!
En dit hoort bij het vallen en opstaan, het leerproces, waar jij en ik voor staan.
Ik heb mijn briefje op de koelkast net weer ververst: Ik ben sterk!
Ik heb al voor zoveel hete vuren in mijn leven gestaan en die heb ik ook overleefd. Ik ben dus een sterke vrouw en kan meer aan dan ik mezelf vaak voorhou.
Voor jou geldt hetzelfde! Ook jij hebt al heel wat doorstaan en bent er ook nog steeds.
We kunnen het aan!
gotango
Een schrale troost, dat we het allebei deze week emotioneel niet helemaal stabiel op de rit hebben. We hebben nu dan wel weer de herkenning bij/in elkaar.
Het is elke keer onszelf terug roepen en niet opgaan in de negatieve stemmetjes die ons klein willen houden.
Dus idd aandacht geven aan hetgeen we wel doen, de stappen die we zetten en ons niet degraderen tot een gewicht.
Een slot op de kast, tja, ik begrijp je redenatie wel en toch ben ik geen voorstander..zal je uitleggen wat maakt dat ik hier mijn bedenkingen bij heb.
Naar mijn idee zeg je bij zo'n 'oplossing' tegen jezelf, dat je het niet aankan om eten in huis te hebben.
En weet je, Strawberrie, jij kan het wel aan om eten in huis te hebben. Is het op momenten moeilijk om de stemmen te weerstaan? Ja! Zul je zo nu en dan voor de bijl gaan? Ja!
En dit hoort bij het vallen en opstaan, het leerproces, waar jij en ik voor staan.
Ik heb mijn briefje op de koelkast net weer ververst: Ik ben sterk!
Ik heb al voor zoveel hete vuren in mijn leven gestaan en die heb ik ook overleefd. Ik ben dus een sterke vrouw en kan meer aan dan ik mezelf vaak voorhou.
Voor jou geldt hetzelfde! Ook jij hebt al heel wat doorstaan en bent er ook nog steeds.
We kunnen het aan!
gotango
maandag 5 september 2011 om 19:16
Je hebt gelijk, geen slot hoor, precies om de reden die jij ook al aangeeft, dat had ik zelf ook al bedacht. Momenteel ben ik druk bezig met anders denken en ik moet zeggen dat helpt toch wel goed, haha. Ja van weten naar doen... volgende keer als we weer een dip hebben dan toch maar even hier langskomen, zullen we dat afspreken?
