Ben ik de stagebegeleidster from hell?

Benieuwd naar jullie mening/ervaring: ik begeleid sinds een aantal maanden een stagestudent die me helpt bij een van mijn projecten. Ik vind het altijd geweldig om die hulp te hebben en ik ben een student altijd dankbaar voor dat extra paar handen, waardoor ik me op een ander project kan focussen. Over een jaar begin ik met een hogere functie en we zoeken nog naar een goede opvolger om mijn huidige baan over te nemen. Als hij zijn stage goed doet, mag hij het worden. Ik gun het hem erg, omdat het overkomt als een hardwerkende, rustige en precieze jongen, maar ik wil ook objectief zijn en hem een eerlijke kans geven.
Nu is het zo dat ik bang ben dat ik een lastige begeleidster ben, een micromanager die alles precies op haar manier wil hebben. Mijn project voelt ook een beetje als mijn baby, omdat ik er de laatste 2 jaar hard aan gewerkt heb en van scratch heb opgericht. Als hij straks met zijn stage klaar is, moet ik met zijn werk uit de voeten kunnen (of hij de opvolger wordt of niet), dus ergens is het ook wel logisch dat ik alles op mijn manier wil hebben, maar ik vind het moeilijk om dingen op een aardige en niet-snibbige manier te zeggen. Hij luistert namelijk ook niet goed. We hebben een wekelijks overleg en vaak stelt hij dan dezelfde vragen die we op het vorige overleg ook hadden. Vandaag beantwoordde ik een vraag en maakte ik daarna een opmerking “maar dat heb ik al 2-3 keer gezegd, dus doe maar wat jij zelf het beste vindt”. Hij vindt het moeilijk om hoofdzaken en bijzaken uit elkaar te halen en ik reageer soms ook snibbig als hij zich heel erg op een pietepeuterig detail heeft gericht waar we niets mee gaan doen. Ik ben soms bang dat mijn directe collega’s veel aardiger waren geweest tegen hun studenten (die hebben ze overigens niet).
Wat ik ook moeilijk vind, is dat het een stille jongen is waar verder niet zoveel aan sociale gesprekken uit komt, waardoor het moeilijk is om het ijs te breken bij hem en dingen op een meer ontspannen manier te vertellen. Aan de andere kant maakt dit me juist weer bezorgder dat als ik te hard tegen hem ben, hij nog minder uit zijn stulp durft te komen en zichzelf niet durft te zijn.
Ben ik te hard? Soms vraag ik me ook af hoe ik was toen ik met deze baan begon. Ik was ook een groentje die nergens iets van begreep en het gevoel had dat ik aan het verdrinken was in al mijn onzekerheid + taken, dus misschien moet ik me iets meer inleven? Of vinden jullie dit normaal?