Werk & Studie
alle pijlers
Collega ontloopt mij
dinsdag 22 november 2011 om 18:47
Goedenavond iedereen,
Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben een vrouw van 24 jaar en ik werk sinds 2 maanden bij een kantoor.
Ik heb een tijdelijke contract van 10 maanden.
Ik heb het erg naar me zin op mijn werk, alleen zit mij iets erg dwars.
Sinds een maand zijn de werkplekken veranderd, bijna iedereen zit in een ander team. Dus ook ik ben van team veranderd.
In het begin sprak ik niet zoveel met collega's, maar sinds een tijdje praat ik erg goed met een mannelijke collega. Omdat ik nog beginnend ben, loop ik vaak mee met collega's als ze gesprekken hebben met cliënten.
De laatste dagen had ik een prettig gevoel bij de mannelijke collega. Hij is een gescheiden man en heeft een kind. Hij deed altijd vrolijk tegen mij, complimenteerde mij ,keek me altijd diep in mij ogen, glimlachte als ik lachte en tikte me altijd aan of gaf mij een schouderklopje als hij mij zag.
Na afloop van de gesprekken met cliënten bleven we vaak napraten etc. Ik had iets verteld aan hem wat mij was overkomen en hij vond het erg voor mij en sloeg een arm om me heen.
Ik kreeg sinds die dag verliefde kriebels( klinkt heel naïef maar het kwam doordat ik een band met hem creërde en ik het gevoel had dat hij mij leuk vond)
Na die dag, mailde we elkaar via de zakelijke mail. Als ik niet mailde, kreeg ik een mail van dat ik stil ben etc. We 'flirtten' via de mail een beetje. De laatste keer dat ik hem had gemaild was voor het weekend. Ik mailde van doe rustig aan en geniet van je weekend etc.
Gister mailde hij mij amper en toen ik hem mailde reageerde hij wel, maar op een gegeven moment zei hij niets meer. Toen ik wegging, vroeg hij of ik weg ging en toen zei ik ja. Waarbij hij vervolgens een beetje zielig keek.
Vandaag sprak hij mij een keer aan en vervolgens deed hij heel de dag alsof ik niet bestond. Toen ik in de gang aan het printen was, liep hij langs mij en zuchte toen. Verder zei hij niets. Ook deed hij de deur van de werkplek met een klap dicht, terwijl ik nog terug zou gaan naar die werkplek.
Vervolgens had ik hem gemaild of ik met gesprekken mee mag gaan, maar hij reageerde helemaal niet.
Hij probeert niet meer langs mij te lopen en als hij mij ziet kijkt hij mij niet aan.
Ik weet niet wat ik fout heb gedaan en ik zou graag paar tips willen hebben aub.
Moet ik hem morgen aanspreken op het gedrag of moet ik doen alsof er niets aan de hand is? En zal ik hem nog face to face vragen of ik met gesprekken mag meelopen?
Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen:)
Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben een vrouw van 24 jaar en ik werk sinds 2 maanden bij een kantoor.
Ik heb een tijdelijke contract van 10 maanden.
Ik heb het erg naar me zin op mijn werk, alleen zit mij iets erg dwars.
Sinds een maand zijn de werkplekken veranderd, bijna iedereen zit in een ander team. Dus ook ik ben van team veranderd.
In het begin sprak ik niet zoveel met collega's, maar sinds een tijdje praat ik erg goed met een mannelijke collega. Omdat ik nog beginnend ben, loop ik vaak mee met collega's als ze gesprekken hebben met cliënten.
De laatste dagen had ik een prettig gevoel bij de mannelijke collega. Hij is een gescheiden man en heeft een kind. Hij deed altijd vrolijk tegen mij, complimenteerde mij ,keek me altijd diep in mij ogen, glimlachte als ik lachte en tikte me altijd aan of gaf mij een schouderklopje als hij mij zag.
Na afloop van de gesprekken met cliënten bleven we vaak napraten etc. Ik had iets verteld aan hem wat mij was overkomen en hij vond het erg voor mij en sloeg een arm om me heen.
Ik kreeg sinds die dag verliefde kriebels( klinkt heel naïef maar het kwam doordat ik een band met hem creërde en ik het gevoel had dat hij mij leuk vond)
Na die dag, mailde we elkaar via de zakelijke mail. Als ik niet mailde, kreeg ik een mail van dat ik stil ben etc. We 'flirtten' via de mail een beetje. De laatste keer dat ik hem had gemaild was voor het weekend. Ik mailde van doe rustig aan en geniet van je weekend etc.
Gister mailde hij mij amper en toen ik hem mailde reageerde hij wel, maar op een gegeven moment zei hij niets meer. Toen ik wegging, vroeg hij of ik weg ging en toen zei ik ja. Waarbij hij vervolgens een beetje zielig keek.
Vandaag sprak hij mij een keer aan en vervolgens deed hij heel de dag alsof ik niet bestond. Toen ik in de gang aan het printen was, liep hij langs mij en zuchte toen. Verder zei hij niets. Ook deed hij de deur van de werkplek met een klap dicht, terwijl ik nog terug zou gaan naar die werkplek.
Vervolgens had ik hem gemaild of ik met gesprekken mee mag gaan, maar hij reageerde helemaal niet.
Hij probeert niet meer langs mij te lopen en als hij mij ziet kijkt hij mij niet aan.
Ik weet niet wat ik fout heb gedaan en ik zou graag paar tips willen hebben aub.
Moet ik hem morgen aanspreken op het gedrag of moet ik doen alsof er niets aan de hand is? En zal ik hem nog face to face vragen of ik met gesprekken mag meelopen?
Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen:)
dinsdag 22 november 2011 om 23:06
quote:agsa87 schreef op 22 november 2011 @ 23:03:
Dan wil ik hem/haar gewoon slaan en zegt wat er aan de hand is.
Waarom zoveel aandacht voor iemand die dit jou niet geeft en wellicht niet wil geven?
En dat van hans op salsales slaat nergens op. Ik ben gewoon eerlijk en dat is alles Ken je Hans dan?
Dan wil ik hem/haar gewoon slaan en zegt wat er aan de hand is.
Waarom zoveel aandacht voor iemand die dit jou niet geeft en wellicht niet wil geven?
En dat van hans op salsales slaat nergens op. Ik ben gewoon eerlijk en dat is alles Ken je Hans dan?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 22 november 2011 om 23:07
dinsdag 22 november 2011 om 23:07
quote:blijfgewoonbianca schreef op 22 november 2011 @ 23:02:
Wacht maar tot ze veertigers worden; complete raadsels zijn het dan, die mannen.
Echt, zonder kompas, puzzelwoordenboek en TomTom kom je er niet meer uit, met je collega's van die leeftijd; een en al wartaal, vage signalen, gezucht en tegenstrijdig gedrag.
Ohh gelukkig, die man is rond 35jaar, jaa ze klagen dat vrouwen ingewikkeld KUNNEN zijn, maar mannen kunnen dat dus ook.
IK leef me hele leven met mannen om heen( broer+ broertjes) niets van geleerd dus:$:$:$
Wacht maar tot ze veertigers worden; complete raadsels zijn het dan, die mannen.
Echt, zonder kompas, puzzelwoordenboek en TomTom kom je er niet meer uit, met je collega's van die leeftijd; een en al wartaal, vage signalen, gezucht en tegenstrijdig gedrag.
Ohh gelukkig, die man is rond 35jaar, jaa ze klagen dat vrouwen ingewikkeld KUNNEN zijn, maar mannen kunnen dat dus ook.
IK leef me hele leven met mannen om heen( broer+ broertjes) niets van geleerd dus:$:$:$
dinsdag 22 november 2011 om 23:09
dinsdag 22 november 2011 om 23:10
quote:agsa87 schreef op 22 november 2011 @ 23:03:
Vind ik ook iris1969: dat maakt me juist nerveus. Ik kan er niet tegen als iemand mij negeert. Dan wil ik hem/haar gewoon slaan en zegt wat er aan de hand is.
@ primabella: Ik maak makkelijk contact( soms iets te ) en soms ben ik gewoon te open en ik hecht snel aan mensen, waardoor ik het moeilijk vind om los te laten. En ik heb duidelijkheid nodig. Ik weet niet, maar ik kan gewoon soms mensen die wat ouder zijn dan ik( geen jongere is) beter begrijpen, ik weet t niet waarom. En als ik advies krijg op een boze manier, dan komt t niet echt binnen. Ik denk niet dat ik een stoornis heb, maar ik kamp wel met aantal problemen soms als het om mensen gaat.
En dat van hans op salsales slaat nergens op. Ik ben gewoon eerlijk en dat is alles
Ik snap dat het je frustreert, want erg slim pakt hij het niet aan, maar ja dat is zijn keuze en daar kun je niet veel aan veranderen.
Probeer gewoon vriendelijk maar niet te enthousiast en open te reageren op al je collega's, dan vind je hopelijk snel je plek in de groep.
Vind ik ook iris1969: dat maakt me juist nerveus. Ik kan er niet tegen als iemand mij negeert. Dan wil ik hem/haar gewoon slaan en zegt wat er aan de hand is.
@ primabella: Ik maak makkelijk contact( soms iets te ) en soms ben ik gewoon te open en ik hecht snel aan mensen, waardoor ik het moeilijk vind om los te laten. En ik heb duidelijkheid nodig. Ik weet niet, maar ik kan gewoon soms mensen die wat ouder zijn dan ik( geen jongere is) beter begrijpen, ik weet t niet waarom. En als ik advies krijg op een boze manier, dan komt t niet echt binnen. Ik denk niet dat ik een stoornis heb, maar ik kamp wel met aantal problemen soms als het om mensen gaat.
En dat van hans op salsales slaat nergens op. Ik ben gewoon eerlijk en dat is alles
Ik snap dat het je frustreert, want erg slim pakt hij het niet aan, maar ja dat is zijn keuze en daar kun je niet veel aan veranderen.
Probeer gewoon vriendelijk maar niet te enthousiast en open te reageren op al je collega's, dan vind je hopelijk snel je plek in de groep.
dinsdag 22 november 2011 om 23:11
quote:agsa87 schreef op 22 november 2011 @ 23:07:
[...]
IK leef me hele leven met mannen om heen( broer+ broertjes) niets van geleerd dus:$:$:$Nee, het grote leren ( raden ) begint pas als de mannen in je leven rond de dertig zijn en bereikt een piek ( of beter; een dal ) als ze 40 zijn. Met 50 zijn ze over het algemeen heel leuk, heel helder, heel goed te begrijpen en anders leggen ze het zelf vaak uit. Erg prettig; vijftigers.
[...]
IK leef me hele leven met mannen om heen( broer+ broertjes) niets van geleerd dus:$:$:$Nee, het grote leren ( raden ) begint pas als de mannen in je leven rond de dertig zijn en bereikt een piek ( of beter; een dal ) als ze 40 zijn. Met 50 zijn ze over het algemeen heel leuk, heel helder, heel goed te begrijpen en anders leggen ze het zelf vaak uit. Erg prettig; vijftigers.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 22 november 2011 om 23:12
quote:agsa87 schreef op 22 november 2011 @ 23:09:
[...]
Omdat hij zomaar zo stom moet doen, terwijl hij begonnen is. Dat maakt mij kwaad. Maarja ik ken geen hans, daarom zei ik waar het op slaatJe hebt nu toch duidelijkheid gekregen van ons. Leg je er gewoon bij neer en ga lekker naar bed. Morgen weer een dag toch?
[...]
Omdat hij zomaar zo stom moet doen, terwijl hij begonnen is. Dat maakt mij kwaad. Maarja ik ken geen hans, daarom zei ik waar het op slaatJe hebt nu toch duidelijkheid gekregen van ons. Leg je er gewoon bij neer en ga lekker naar bed. Morgen weer een dag toch?
dinsdag 22 november 2011 om 23:13
quote:blijfgewoonbianca schreef op 22 november 2011 @ 23:11:
[...]
Nee, het grote leren ( raden ) begint pas als de mannen in je leven rond de dertig zijn en bereikt een piek ( of beter; een dal ) als ze 40 zijn. Met 50 zijn ze over het algemeen heel leuk, heel helder, heel goed te begrijpen en anders leggen ze het zelf vaak uit. Erg prettig; vijftigers.Ohh, daarom klikt het altijd met 50'ers. Ik ga veel liever om met 50'ers dan jongeren eerlijk gezegd.
[...]
Nee, het grote leren ( raden ) begint pas als de mannen in je leven rond de dertig zijn en bereikt een piek ( of beter; een dal ) als ze 40 zijn. Met 50 zijn ze over het algemeen heel leuk, heel helder, heel goed te begrijpen en anders leggen ze het zelf vaak uit. Erg prettig; vijftigers.Ohh, daarom klikt het altijd met 50'ers. Ik ga veel liever om met 50'ers dan jongeren eerlijk gezegd.
dinsdag 22 november 2011 om 23:13
quote:agsa87 schreef op 22 november 2011 @ 23:11:
[...]
Nee, hij zit daar niet in. Haha, we hadden t toevallig over identiteitscrisis. Hij heeft t al gehad en ik zit erin.Misschien heeft hij nog last van de naweeén er van. Kan heel heftig zijn, zo'n identiteitscrisis en vaak blijft er nog net zo'n restje van sluimeren, dat dan zo'n beetje de kop opsteekt als je psychische weerstand wat lager is, zeg maar. Dus bij stress oid, dat je dan ineens weer in de " wie ben ik? " schiet. Snap je?
[...]
Nee, hij zit daar niet in. Haha, we hadden t toevallig over identiteitscrisis. Hij heeft t al gehad en ik zit erin.Misschien heeft hij nog last van de naweeén er van. Kan heel heftig zijn, zo'n identiteitscrisis en vaak blijft er nog net zo'n restje van sluimeren, dat dan zo'n beetje de kop opsteekt als je psychische weerstand wat lager is, zeg maar. Dus bij stress oid, dat je dan ineens weer in de " wie ben ik? " schiet. Snap je?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 22 november 2011 om 23:14
quote:boterblommetje schreef op 22 november 2011 @ 23:13:
oh ja identiteitscrisis.
Dat maakt het verhaal een stuk logischer.. Duh
Nou nee, dat heeft er zwaar niet mee te maken.
Identiteitscrisis heeft te maken, met dat je wil weten wie je bent.
En ik wilde gewoon weten waarom hij zo doet( dat heb ik vaker gevraagd over veel mensen dus ja)
oh ja identiteitscrisis.
Dat maakt het verhaal een stuk logischer.. Duh
Nou nee, dat heeft er zwaar niet mee te maken.
Identiteitscrisis heeft te maken, met dat je wil weten wie je bent.
En ik wilde gewoon weten waarom hij zo doet( dat heb ik vaker gevraagd over veel mensen dus ja)
dinsdag 22 november 2011 om 23:15
quote:blijfgewoonbianca schreef op 22 november 2011 @ 23:13:
[...]
Misschien heeft hij nog last van de naweeén er van. Kan heel heftig zijn, zo'n identiteitscrisis en vaak blijft er nog net zo'n restje van sluimeren, dat dan zo'n beetje de kop opsteekt als je psychische weerstand wat lager is, zeg maar. Dus bij stress oid, dat je dan ineens weer in de " wie ben ik? " schiet. Snap je?Jaa miss wel, miss is hij nooit zo diep gegaan met een gesprek. En heeft hij spijt van, maja wel jammer want hij zei dat we goed met elkaar omgaan
[...]
Misschien heeft hij nog last van de naweeén er van. Kan heel heftig zijn, zo'n identiteitscrisis en vaak blijft er nog net zo'n restje van sluimeren, dat dan zo'n beetje de kop opsteekt als je psychische weerstand wat lager is, zeg maar. Dus bij stress oid, dat je dan ineens weer in de " wie ben ik? " schiet. Snap je?Jaa miss wel, miss is hij nooit zo diep gegaan met een gesprek. En heeft hij spijt van, maja wel jammer want hij zei dat we goed met elkaar omgaan