Ontmoedigd

Uit nieuwsgierigheid heb ik hier een nick aangemaakt. Mijn vraag komt zo, eerst even wat informatie over mij. Ik ben man, bijna midden 30, woonachtig in het Noorden van Nederland, ik heb een goed diploma dacht ik altijd (WO en nee, geen kunstgeschiedenis) maar ben al 2 jaar werkloos. In het verleden heb ik gewerkt als tijdelijke werknemer en na het beëindigen van een langdurige meerjarige opdracht ben ik er niet meer in geslaagd om een nieuwe opdracht te vinden. Dit ondanks goede referenties. In 2012 en 2013 heb ik nog wel 5 maanden gewerkt. Het resultaat van een eindeloze berichtenstroom naar detacheringsbureaus en uitzendbedrijven. Want heb je geen werk meer dan doe je er alles aan om weer iets te vinden toch?



Het eerste waar ik dan aan denk is solliciteren. Alleen werkt het niet... Daar ben ik dan ook halverwege vorig jaar grotendeels mee opgehouden na 1,5 jaar vruchteloos de ene na de andere sollicitatie te hebben verstuurd. Er zijn soms honderden reacties op een enkele vacature en ondanks een goed uitgedachte en met zorg samengestelde brief kom ik blijkbaar niet bovenaan de stapel. Vandaag nog een afwijzing in de mail. Het verbaast me nog altijd omdat ik het werk waar ik naar solliciteer prima aankan en het aansluit op mijn werkervaring maar ik denk inmiddels wel: waarom probeer je het eigenlijk nog steeds? Het heeft geen zin!



Inmiddels ben ik ook klaar met het benaderen van uitzendbedrijven e.d. Het begint me steeds meer tegen te staan om aan 21 jarig meisjes uit te leggen waarom ik wel geschikt ben voor een functie en zij na een eigen ‘quickscan’ toch regelmatig tot een andere conclusie komen en me vaak niet eens willen voorstellen voor een functie binnen notabene mijn eigen vakgebied. Bovendien komt het contact altijd van mijn kant, zelf nemen ze zelden tot nooit contact op.



En dan hoor je dat de werkloosheid daalt. Geweldig!! Maar banen komen er niet bij. Zou de daling veroorzaakt kunnen komen door dat nieuwe fenomeen: ontmoedigden? Het is volgens het CBS een groep van mensen die niet meer solliciteert omdat ze niet verwachten iets te vinden. Ik kan mij daar alles bij voorstellen. Niet alleen verwacht ik niets te kunnen vinden maar als er een baan voor mij zou zijn dan had ik hem nu al gehad gezien al mijn inspanningen.



Begrijp me niet verkeerd, ik wil werken. Ik wil werken om de rekeningen te kunnen betalen en om het gevoel te hebben erbij te horen en er toe te doen. Werkloosheid berooft je hiervan. Het is als het geen crisis is al geen pretje werkloos te zijn vanwege het stigma dat het met zich mee brengt. Er rust duidelijk nog altijd een taboe op in Nederland ook al is het aantal werklozen door de crisis gestegen tot record hoogte (de verborgen werkloosheid van zzp’ers e.d. niet eens meegerekend) en is het iedereen duidelijk dat er veel teveel mensen in dezelfde vijver zitten te vissen en niet iedereen werk zal kunnen vinden. Zit je in een uitkeringssituatie dan krijg je ook nog eens te maken met de passieve agressiviteit van goedbetaalde gemeente ambtenaren die zelf een werkgarantie hebben tot hun 65e levensjaar en alleen betaalt lijken te worden om uitkeringsgerechtigden de uitkering uit te pesten en als je helemaal pech hebt mag je ook nog eens vernederende klusjes opknappen als ‘tegenprestatie’ voor je uitkering.



Waar ik nieuwsgierig naar ben is of er mensen zijn die, helaas net als ik, horen tot de groep ontmoedigden. Ik hoor er namelijk maar weinig over maar ik vermoed dat het er best veel kunnen zijn en ook dat het mensen zijn die goed opgeleid kunnen zijn, niet lui zijn, niet zitten te wachten op een uitkering en gewoon willen meedoen maar de kans niet krijgen en dus uiteindelijk zeggen: laat dan ook maar...



Een polletje lijkt me wel interessant: kun je je voorstellen dat als je afgewezen blijft worden je uiteindelijk ook zegt: dikke vinger, 'k ga wel vissen (of wat jullie dan ook doen in je vrije tijd)?