Werk & Studie
alle pijlers
Stress in de zorg
zondag 6 mei 2018 om 16:52
Al jaren werk ik in de zorg, met veel plezier. Maar de laatste maanden helaas toch wat minder.
Een aantal jaren geleden dacht men nog dat er massa-ontslagen zouden gaan vallen in de zorg. Maar toen werd er een bezuiniging van een half miljard geschrapt. Op zich heel mooi. Maar nu anno 2018 merk je dat dus wel. Veel minder mensen zijn een zorgopleiding gaan doen. Dus personeelstekort. Er zijn vacatures waar geen mensen voor te vinden zijn. En dus komt er steeds meer terecht op de schouders van zorgpersoneel.
Zo merk ik op mijn werk dat er steeds meer personeelstekort is. Open diensten die niet meer opgelost kunnen worden. Met minder bezetting draaien. Een keertje gaat dat, maar dag in dag uit..... Of zij-instromers die toch de ervaring missen. Waardoor ik het idee heb dat ik steeds harder moet lopen. Ik hou van hard werken. Maar het wordt me nu soms echt te gek. Ik heb steeds vaker dagen dat ik geen tijd heb om te eten. En dan wordt er ook nog van me verwacht dat ik overal verslagen van schrijf...Ondertussen stijgt het ziekteverzuim (burn-outs etc).
De zorg wordt in de toekomst echt een probleem. En ik maak me daar toch best wel zorgen om. En ergens steekt het me ook dat ze allemaal marktwerking in de zorg willen. Maar ik als schaarse medewerker daar niets van merk. Het is steeds harder werken en steeds meer krapte op de markt. Maar ik merk daar financieel niets van. Salaris erbij zou vanuit de overheid wel fair zijn.
Hoe ervaren andere mensen die ook in de zorg werken dit? En hoe gaan jullie daar mee om?
Een aantal jaren geleden dacht men nog dat er massa-ontslagen zouden gaan vallen in de zorg. Maar toen werd er een bezuiniging van een half miljard geschrapt. Op zich heel mooi. Maar nu anno 2018 merk je dat dus wel. Veel minder mensen zijn een zorgopleiding gaan doen. Dus personeelstekort. Er zijn vacatures waar geen mensen voor te vinden zijn. En dus komt er steeds meer terecht op de schouders van zorgpersoneel.
Zo merk ik op mijn werk dat er steeds meer personeelstekort is. Open diensten die niet meer opgelost kunnen worden. Met minder bezetting draaien. Een keertje gaat dat, maar dag in dag uit..... Of zij-instromers die toch de ervaring missen. Waardoor ik het idee heb dat ik steeds harder moet lopen. Ik hou van hard werken. Maar het wordt me nu soms echt te gek. Ik heb steeds vaker dagen dat ik geen tijd heb om te eten. En dan wordt er ook nog van me verwacht dat ik overal verslagen van schrijf...Ondertussen stijgt het ziekteverzuim (burn-outs etc).
De zorg wordt in de toekomst echt een probleem. En ik maak me daar toch best wel zorgen om. En ergens steekt het me ook dat ze allemaal marktwerking in de zorg willen. Maar ik als schaarse medewerker daar niets van merk. Het is steeds harder werken en steeds meer krapte op de markt. Maar ik merk daar financieel niets van. Salaris erbij zou vanuit de overheid wel fair zijn.
Hoe ervaren andere mensen die ook in de zorg werken dit? En hoe gaan jullie daar mee om?
zondag 6 mei 2018 om 18:18
Serieus? Kun je dan niet een vrij gevestigde therapeut zoeken of krijg je dan geen vergoeding?Celaena_Aelin schreef: ↑06-05-2018 18:13Ik ben client van de ggz, en ik merk het ook. Bij de ggz-instelling waar ik behandeling van krijg, heb ik de afgelopen 1,5 jaar 5 keer van behandelaar moeten wisselen. In totaal zijn er bij dat team 22 mensen vertrokken (van baan veranderd, voor zichzelf begonnen, andere afdeling...).
Ook merk ik het bij mijn ambulante begeleiding. Moeten reageren op mails terwijl ze met mij in gesprek zijn, en dat moet dan ook echt NU (dus rustig midden in een gesprek of zelfs in een zin). Mijn huidige begeleider heeft zelfs zo'n volle caseload dat er cliënten geweigerd moeten worden.
En dan die administratie. Ieder contact met een client, zelfs een sms'je, moet de boeken in. Zelfs een berichtje voor je verjaardag moet nog geadministreerd worden. Ik heb vaak de indruk dat ze meer tijd kwijt zijn aan die administratie dan met het contact zelf.
wauw ik zou meteen cursus anger management er achter aan moeten, vind dat zo onbeschoft om midden in een gesprek dat waarschijnlijk toch al niet leuk is te worden onderbroken.
zondag 6 mei 2018 om 19:09
Mijn grenzen kan ik nu wel beter aangeven, het heeft ook gewoon geen zin meer om extra te werken.
Als ik zou willen kan ik 7 dagen per week werken, want serieus alle dagen staan we met tekorten.
Afgelopen koningsdag zochten ze nog 2 verpleegkundigen om te komen werken, sorry ik kan dan niet.
Laten ze maar de afdeling voor de helft sluiten, maar nee die moet openblijven omdat ze anders de stroom patiënten die op de SEH komen niet kwijt kunnen.
Het draait om geld, zolang ze de patiënten maar kwijt kunnen, een bed is een bed word er gezegd en of er personeel is dat maakt niet uit.
Ik werk nu gewoon mijn rooster en daar houd het bij op.
De diensten die je extra werkt krijg je zo slecht uitbetaald, daar zie je aan het einde vd maand bijna niets van terug.
Geef vaste personeel een bonus bij extra werken, dat scheelt ook die dure uitzendkrachten inhuren.
Als ik zou willen kan ik 7 dagen per week werken, want serieus alle dagen staan we met tekorten.
Afgelopen koningsdag zochten ze nog 2 verpleegkundigen om te komen werken, sorry ik kan dan niet.
Laten ze maar de afdeling voor de helft sluiten, maar nee die moet openblijven omdat ze anders de stroom patiënten die op de SEH komen niet kwijt kunnen.
Het draait om geld, zolang ze de patiënten maar kwijt kunnen, een bed is een bed word er gezegd en of er personeel is dat maakt niet uit.
Ik werk nu gewoon mijn rooster en daar houd het bij op.
De diensten die je extra werkt krijg je zo slecht uitbetaald, daar zie je aan het einde vd maand bijna niets van terug.
Geef vaste personeel een bonus bij extra werken, dat scheelt ook die dure uitzendkrachten inhuren.
zondag 6 mei 2018 om 19:22
Zo herkenbaar!
Ik werk ook in de zorg. Heb jaren in de psychiatrie gezeten en nu aan het omscholen. Het is huilen met de pet op.
Ik wil idd ook zelfstandig mettertijd want ik vind het echt drama hoe slecht het betaald wordt en hoe vreselijk hard je werkt en wat een enorme verantwoordelijkheid en flexibiliteit je moet hebben.
Ik werk soms dag en nacht en je moet dit echt wel vanuit je hart doen want echt financieel wijzer word je er niet van.
En je laat je collega's ook gewoon niet zitten. Iedereen loopt op zijn tandvlees.
De zorg is echt een ondergewaardeerd vak. Ik vind het niet gek dat het beroep steeds onaantrekkelijker wordt. En daarmee de zorggerelateerde problemen steeds groter. En iedereen weet het en toch veranderd er niks.
Ik vind dat echt afschuwelijk!
De flexwerkers/invalpool daar word je ook niet blijer van. Je weet nooit wat je daaraan hebt. Kunnen zij niks aan doen, maar het komt de kwaliteit niet ten goede zeg maar. Ik heb ook echt geen tijd om elke keer een nieuweling op sleeptouw te nemen.
Ik werk ook in de zorg. Heb jaren in de psychiatrie gezeten en nu aan het omscholen. Het is huilen met de pet op.
Ik wil idd ook zelfstandig mettertijd want ik vind het echt drama hoe slecht het betaald wordt en hoe vreselijk hard je werkt en wat een enorme verantwoordelijkheid en flexibiliteit je moet hebben.
Ik werk soms dag en nacht en je moet dit echt wel vanuit je hart doen want echt financieel wijzer word je er niet van.
En je laat je collega's ook gewoon niet zitten. Iedereen loopt op zijn tandvlees.
De zorg is echt een ondergewaardeerd vak. Ik vind het niet gek dat het beroep steeds onaantrekkelijker wordt. En daarmee de zorggerelateerde problemen steeds groter. En iedereen weet het en toch veranderd er niks.
Ik vind dat echt afschuwelijk!
De flexwerkers/invalpool daar word je ook niet blijer van. Je weet nooit wat je daaraan hebt. Kunnen zij niks aan doen, maar het komt de kwaliteit niet ten goede zeg maar. Ik heb ook echt geen tijd om elke keer een nieuweling op sleeptouw te nemen.
zondag 6 mei 2018 om 19:29
Het probleem sijpelt wel door naar jullie op de vloer. En daar moet je, al is het alleen voor je eigen gezondheid zodat je op de langere termijn door kan blijven werken, je grenzen aangeven. Vaak is dat lastig als je met cliënten werkt, als het nodig is loop je toch een tandje harder, maar je kan ook scherp je grenzen bewaken waar het kan en het probleem zoveel mogelijk hogerop laten. Het is dan weer aan hen om een betere oplossing te vinden, wat ook kan zijn dat ze het weer doorgeven aan mensen met meer invloed.mick87 schreef: ↑06-05-2018 17:29Daar heb je een punt. Maar het punt is ook dat we met patienten/clienten werken die recht hebnen op goede zorg. Daar ga je dan toch harder voor lopen. Het probleem is ook niet echt de schuld van de organisatie. Ze willen wel meer mensen aannemen. Maar er zijn simpelweg niet genoeg mensen. Waar moet je ze dan vandaan halen?
Ik denk dat er vanuit de landelijke politiek iets gedaan moet worden. Want dit wordt een steeds groter probleem, zeker gezien de vergrijzing de komende jaren.
Ik weet echt dat het moeilijk is, maar jullie kunnen het probleem ook niet oplossen. Als je niet kan/wil terugkomen op je vrije dag doe het niet. Als je niet nog een neventaak op je wil nemen doe het niet. Dan zeg je dat je het er niet bij kan doen en hou je daaraan. Hieruit komen soms weer nieuwe oplossingen uit nieuwe hoeken, omdat mensen het gedwongen toch eindelijk anders moeten gaan doen. Je snapt heus wel dat het een probleem is, maar jullie kunnen niet structurele problemen blijven oplossen door meer te doen. Werken met invallers/uitzendkrachten kost al meer energie.
Het probleem moet voelbaar worden voor anderen als je wil dat je serieus wordt genomen. Je kan niet alles doen, maar kijk waar je duidelijker je grenzen kan stellen.
zondag 6 mei 2018 om 20:14
Ik merk het ook. Werk op een IC in een ziekenhuis.
We hebben grote tekorten. Te veel administratie. Op zich vind ik mijn werk leuk, maar toch neemt het werkplezier af.
Ook willen de werkgevers de CAO steeds slechter maken.
Ik zou nooit meer de zorg in gaan als ik weer jong zou zijn en het niemand aanraden.
We hebben grote tekorten. Te veel administratie. Op zich vind ik mijn werk leuk, maar toch neemt het werkplezier af.
Ook willen de werkgevers de CAO steeds slechter maken.
Ik zou nooit meer de zorg in gaan als ik weer jong zou zijn en het niemand aanraden.
Niet mijn demissionaire demissionaire regering en ik hoor niet meer bij het zogenaamde volk.
zondag 6 mei 2018 om 20:19
Ik ben benieuwd of je deze mening ook nog hebt als jij zelf of een dierbare dringend zorg nodig heeft en een zorgverlener besluit om maar even niet de tekorten op te vangen?redbulletje schreef: ↑06-05-2018 17:41Maar juist door al die tekorten op te blijven vangen als onderbetaald personeel wordt er niets opgelost. Er wordt pas iets opgelost als patienten massaal ziekenhuizen gaan aanklagen omdat ze verwaarloosd worden. Je kunt voor 'n functie waar 8 personen op lopen beter 10 personen op de loonlijst hebben staan zodat er ook idd altijd 8 aanwezig zijn.
Ik heb het antwoord helaas ook niet, behalve dat de politiek eens wakker moet worden. Verder kan ik alleen maar zeggen: Chapeau en een hele diepe buiging voor een ieder die in de zorg werkt!
anoniem_367599 wijzigde dit bericht op 06-05-2018 20:32
1.14% gewijzigd
zondag 6 mei 2018 om 20:20
Ik ben zo'n uitzendkracht en ik merk het ook. Ooit gekozen omdat ik dan wat makkelijker de deur achter me dicht kon doen. Maar nu is het zo van "wéér een andere uitzendkracht." Waar ik eerst nog met open armen ontvangen werd, is het nu jezelf echt bewijzen en van die negatieve gedachte die ze al over je hebben bij binnenkomst, proberen om om te buigen naar een positieve ervaring voor hun. Maar het wordt steeds moeilijker.
Chocolate is the answer, who cares what the question is..
zondag 6 mei 2018 om 20:53
Ik ben bewust zzp geworden.
Scheelt een hoop rompslomp waar je buiten valt (vergaderingen etc)
Ik werk waar en wanneer ik wil en vraag een goed uurloon.
Heb me jaren over de kop gewerkt en heb daar geen trek meer in.
Als ik het over moest doen nooit meer de zorg in.
Ben nu te oud om weer te gaan omscholen heb ik al eens gedaan naar maatschappelijk werk.
Nu terug aan het bed sinds 2 Jr.
Scheelt een hoop rompslomp waar je buiten valt (vergaderingen etc)
Ik werk waar en wanneer ik wil en vraag een goed uurloon.
Heb me jaren over de kop gewerkt en heb daar geen trek meer in.
Als ik het over moest doen nooit meer de zorg in.
Ben nu te oud om weer te gaan omscholen heb ik al eens gedaan naar maatschappelijk werk.
Nu terug aan het bed sinds 2 Jr.
zondag 6 mei 2018 om 20:57
Ik ben een tijd flexxer geweest en had op een gegeven moment wel vaste huizen waar ik kwam. Eenmaal bekend hoorde ik juist vaak 'oh gelukkig jij bent het.' Dan stond er alleen op de planning dat er een uitzendkracht zou komen en dan wisten ze niet wie.Reep-Chocolade schreef: ↑06-05-2018 20:20Ik ben zo'n uitzendkracht en ik merk het ook. Ooit gekozen omdat ik dan wat makkelijker de deur achter me dicht kon doen. Maar nu is het zo van "wéér een andere uitzendkracht." Waar ik eerst nog met open armen ontvangen werd, is het nu jezelf echt bewijzen en van die negatieve gedachte die ze al over je hebben bij binnenkomst, proberen om om te buigen naar een positieve ervaring voor hun. Maar het wordt steeds moeilijker.
Maarja, ik ben ermee gestopt omdat ik vast werk kon krijgen. Wel alsnog in de zorg.
zondag 6 mei 2018 om 21:37
Nee, de verzekeraar vergoed dat op zn best voor een gedeelte, en Wajong is nou ook weer niet zo'n vetpot.strikjemetstippels schreef: ↑06-05-2018 18:18Serieus? Kun je dan niet een vrij gevestigde therapeut zoeken of krijg je dan geen vergoeding?
wauw ik zou meteen cursus anger management er achter aan moeten, vind dat zo onbeschoft om midden in een gesprek dat waarschijnlijk toch al niet leuk is te worden onderbroken.
Ik vond het ook onbeschoft, maar de begeleidster in kwestie vond het nog normaal ook... Gek genoeg is dat niet meer goedgekomen tussen ons
Over het algemeen groot respect hoor, want ik ben echt niet altijd de makkelijkste.
zondag 6 mei 2018 om 21:40
Daar heb je gelijk in, ze hebben recht op goede zorg. Het harder lopen ligt echt aan jezelf. Want uiteindelijk ben jij niet verantwoordelijk voor de bezetting op een afdeling of team.mick87 schreef: ↑06-05-2018 17:29Daar heb je een punt. Maar het punt is ook dat we met patienten/clienten werken die recht hebben op goede zorg. Daar ga je dan toch harder voor lopen. Het probleem is ook niet echt de schuld van de organisatie. Ze willen wel meer mensen aannemen. Maar er zijn simpelweg niet genoeg mensen. Waar moet je ze dan vandaan halen?
Ik denk dat er vanuit de landelijke politiek iets gedaan moet worden. Want dit wordt een steeds groter probleem, zeker gezien de vergrijzing de komende jaren.
Als iedereen harder blijft lopen en meer werkt dan contract, dan geef je geen boodschap af aan de werkgevers. Nou ja toch wel, namelijk dat je toch wel werkt omdat je hart hebt voor de patiënten/cliënten, maar verder levert het alleen maar frustratie op die ik in heel veel berichten hier zie, en de werkgever lacht de ballen uit de broek omdat het zijn probleem niet meer is.
Je moet eigenlijk het probleem daar laten waar het hoort, bij de werkgever.
Is moeilijk, ik weet het, maar alleen dan geef je een signaal af.
tickel wijzigde dit bericht op 06-05-2018 21:42
0.12% gewijzigd
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 6 mei 2018 om 21:41
En toch kreeg ik een veel hoger salaris tijdens de opleiding. Ik kwam van een hoog salaris en de organisatie vond het verschil ook te groot.Ertha schreef: ↑06-05-2018 17:47Bij mij op het werk worden ook veel mensen gevraagd. Specifiek zijinstromers die dan de opleiding kunnen doen. Nou ken ik een man die daar best oren naar had, maar hij heeft het niet gedaan. De reden: hij kon maar maximaal 24 uur werken daar en gedurende de opleiding (3 jaar) tegen een leerlingensalaris dat nauwelijks hoger is dan het minimumloon. Dat is misschien acceptabel voor een jongere die nog thuis woont, maar niet voor een volwassene die een gezin en hypotheek heeft.
Ik heb overigens wel laten blijken dat ik het salaris niet goed vond toen de voorwaarden werden besproken.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zondag 6 mei 2018 om 21:45
Eenzelfde soort reactie heb ik al eerder gegeven:
En als jij nou doodziek in het ziekenhuis ligt, of een van je ouders of kinderen, in eigen ontlasting en braaksel, vind je dan ook nog dat er zo'n signaal afgegeven moet worden?
Ik begrijp dat dit roepen vanaf de zijlijn heel makkelijk is, maar ook dit is geen oplossing en kan onnodige slachtoffers eisen. En nogmaals, ook ik heb het antwoord niet, maar zieke mensen maar lekker laten liggen is ook geen optie. Dus nog eenmaal dan: Hele diepe, diepe buiging voor al die mensen in de zorg!
zondag 6 mei 2018 om 22:22
Maar ook al kreeg hij hetzelfde uursalaris, dan heb je nog het enorme verschil tussen 40 uur tegenover 24 uur.
En ook na de opleiding kun nauwelijks meer dan 24-28 uur werken. Tenzij je gebroken diensten wil doen.
zondag 6 mei 2018 om 23:01
Nou ja. Het OV bijvoorbeeld kan gewoon een paar dagen niet rijden, maar in de zorg kan dat dus echt niet. Je kan niet ziekenhuizen of verpleeghuizen sluiten. De patiënten komen dan ernstig in gevaar.
Dus als na bij wijze van spreken allw vrachtwagenchauffeurs gaan staken voor de zorg? Of de vuilophaaldienst. Dat wordt wel gevoeld in het land.
zondag 6 mei 2018 om 23:04
Ja, helaas kan zorgpersoneel niet staken. En er is zo'n enorm tekort, dat het zelfs onmogelijk is om bijvoorbeeld stiptheidsacties te doen. Maar wat je zegt is best een optie, maar ook gewoon mensen. We kunnen immers allemaal met zorg te maken krijgen. Maar dan nog he? Zou het helpen? In het onderwijs schieten ze ook nog steeds niets op met staken geloof ik...Ertha schreef: ↑06-05-2018 23:01Nou ja. Het OV bijvoorbeeld kan gewoon een paar dagen niet rijden, maar in de zorg kan dat dus echt niet. Je kan niet ziekenhuizen of verpleeghuizen sluiten. De patiënten komen dan ernstig in gevaar.
Dus als na bij wijze van spreken allw vrachtwagenchauffeurs gaan staken voor de zorg? Of de vuilophaaldienst. Dat wordt wel gevoeld in het land.
maandag 7 mei 2018 om 00:19
Herkenbaar. Momenteel hebben wij 10 langdurig zieken. We draaien onderbezet of alles gedicht met werknemers uit een flexpool. Een poppetje extra is op zich fijn, maar in onze instelling moet je wel aardig wat ervaring hebben. Soms ben je drukker bezig met het begeleiden van de flexer dan wanneer je 1 man minder zou hebben. We lossen inmiddels problemen (roostergaten) met nieuwe problemen (collega's die extra diensten gaan draaien waardoor ze 10 dagen achter elkaar werken en dus ook bijna omvallen) op. Ik ben inmiddels wat harder geworden in grenzen aangeven. Ik ga niet meer op vrije dagen terugkomen voor cursussen (dat wordt ook ontzettend onlogisch ingepland, waarmee totaal geen rekening wordt gehouden met de onregelmatige werkers). Gelukkig is het salaris in onze tak niet slecht en dat is momenteel wel één van de dingen die me er van weerhoudt om ergens anders te gaan werken in de zorg. Bovendien is dit inhoudelijk ook wel het leukste. Ik draai mijn diensten en laat alles los zodra ik naar huis ga. Ik vind het leuk, maar mijn vrije tijd is goud waard.
maandag 7 mei 2018 om 06:58
Herkenbaar. Ik werk al jaren in de zorg, zie de kwaliteit ook achteruit gaan. Tekorten kunnen niet opgevuld worden, als het aan mijn werkgever ligt kan ik 7 dgn per week werken. In het begin deed ik dat ook, maar je houd er niks van over en de extra vrije dag kan je bijna nooit opnemen.
Bij mijn vorige werkgever werd ik soms 5 dgn per week ingeroosterd, terwijl ik een contract van 24 had. Zat bijna wekelijks in de nachtdienst en werkte soms 3 weekenden per maand.
Dan ook al die papieren rompslomp. Je bent meer met de administratie bezig dan met de zorg aan de patiënt.
Door de werkdruk kan je de patiënten niet de aandacht geven die ze nodig hebben.
Tijdens de griepepidemie was het soms onverantwoordelijk hoe er gewerkt werd!
Toen wilde de werkgever diensten gaan opleggen, die niet op vrijwillige basis waren! Dit was juridisch niet haalbaar, maar hierdoor zijn er nog meer collega’s die wat anders zijn gaan zoeken, dus nog meer tekorten....
Het is voor mij de liefde voor het vak wat me op de been houd, anders had ik al lang wat anders gezocht.
Bij mijn vorige werkgever werd ik soms 5 dgn per week ingeroosterd, terwijl ik een contract van 24 had. Zat bijna wekelijks in de nachtdienst en werkte soms 3 weekenden per maand.
Dan ook al die papieren rompslomp. Je bent meer met de administratie bezig dan met de zorg aan de patiënt.
Door de werkdruk kan je de patiënten niet de aandacht geven die ze nodig hebben.
Tijdens de griepepidemie was het soms onverantwoordelijk hoe er gewerkt werd!
Toen wilde de werkgever diensten gaan opleggen, die niet op vrijwillige basis waren! Dit was juridisch niet haalbaar, maar hierdoor zijn er nog meer collega’s die wat anders zijn gaan zoeken, dus nog meer tekorten....
Het is voor mij de liefde voor het vak wat me op de been houd, anders had ik al lang wat anders gezocht.
maandag 7 mei 2018 om 08:30
Hier juist iemand die heel graag de zorg in wil en een opleidingsplek zoekt, maar deze niet kan vinden. Heb al tig sollicitaties verstuurd maar krijg steeds te horen dat er geen plek is omdat ze geen geld hebben om iemand op te leiden en geen personeel hebben die iemand kan begeleiden. Maar goed we geven niet op. Ben strijdlustig dus die plek gaat er is het niet rechtsom dan wel links om komen
maandag 7 mei 2018 om 08:43
Ja dat kan ook nog. Dat er personeelstekort is maar ook geen geld.Cinderella76 schreef: ↑07-05-2018 08:30Hier juist iemand die heel graag de zorg in wil en een opleidingsplek zoekt, maar deze niet kan vinden. Heb al tig sollicitaties verstuurd maar krijg steeds te horen dat er geen plek is omdat ze geen geld hebben om iemand op te leiden en geen personeel hebben die iemand kan begeleiden. Maar goed we geven niet op. Ben strijdlustig dus die plek gaat er is het niet rechtsom dan wel links om komen
Misschien kun je in andere sectoren zoeken? In de ouderen- en gehandicaptenzorg zitten ze ook te springen om mensen.
maandag 7 mei 2018 om 08:49
Toen ik laatst 2 dagen/nachten in het ziekenhuis lag, kwamen ze constant met 2 tegelijk aan m'n bed. Dat was nu ook wel weer 'n beetje overdreven. Dat ging gewoon om standaard controles als bloeddruk, temperatuur, pilletje, urinezak legen, flesje water vullen etc. En dan had ik zelf nog 'n waterflesje meegenomen. Die glazen die ze je in het ziekenhuis aanbieden zijn in 2 slokken leeg. Dan kunnen ze wel blijven lopen. Bovendien drinkt een fles veel handiger als je plat ligt. Dus praktisch ingesteld zijn ze niet. Gelukkig was ik dat wel.