Werk & Studie
alle pijlers
Terug gaan werken?
zaterdag 6 augustus 2011 om 17:04
Aan het begin van dit jaar ben ik met veel enthosiasme begonnen aan een nieuwe baan. De baan zelf is en was helemaal geweldig! De collegae zijn echter verre van geweldig... Na een maand zat ik al bij mijn bazin dat het tussen mij en mijn directe collega niet ging. Op dat moment door een gesprek tussen mij, haar en mijn bazin opgelost. 2 maanden verder weer hetzelfde probleem en dit bleef zich zo herhalen. In maart had ik een week vakantie en heb die laten vervallen omdat haar moeder overleed in die tijd en er anders niemand op de afdeling die ik samen met haar deed was. Later heb ik die alsnog genomen in Mei met als gevolg dat ik mij door de situatie zo naar voelde, had gewoon hartkloppingen bij het idee terug te moeten en weer een hele emmer met negativteit over mij heen te krijgen, dat ik echt niet meer terug wilde.Natuurlijk snap ik dat waar er 2 ruzie hebben er 2 schuld hebben maar zij deed altijd heel erg negatief elke dag weer, kleine foutjes heel groot uitvergroten etc. Voelde me zo onzeker op de werkvloer en klein. Na een telefonisch gesprek met mijn bain ben ik uiteindelijk toch terug gegaan. De situatie verbeterde echter geheel niet. Gesprekken met haar alleen met mijn bazin en gedrieën losten uiteindelijk niets op. Voor even maar na een paar dagen waren we weer net zo ver als ervoor. In het begin steunnde mijn bazin me echt maar ik had het gevoel dat dit na verloop van tijd minder werd en voelde me niet gesteund. Vorige maand heb ik ontslag genomen. Ja ik weet het niet zo slim als je eigenlijk nog geen ander werk hebt maar ik zag het echt niet meer zitten om nog langer te werken voor dit bedrijf. Nu moet ik eigenlijk nog 7 werkdagen maar ben nu 3 dagen ziek. En ik denk er dus over om niet meer terug te gaan, ik gebruik deze tijd liever om nog verder te zoeken naar een baan (gelukkig heb ik nog tot september om een nieuwe baan te vinden). En hoewel de situatie voor mij verbeterd is sinds bekend is dat ik opstap zie ik er flink tegenop om terug te gaan. Wie heeft er voor mij advies?
x
x
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:15
quote:Nelletje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:08:
Iris, ze is er begin dit jaar begonnen dus dit heeft zich afgespeeld in maximaal 7 maanden.
Wat dacht je van gewoon haar werk netjes afmaken en afronden?Los van het feit of het (gedeeltelijk) aan TO zelf ligt: wij kunnen niet bepalen hoe érg 7 maanden is. Waar ik toen werkte was het vijf en ik had echt geen greintje zelfvertrouwen meer over. Ik was geen "verandermanager" maar had wel een bedachte baan met doorgroeimogelijkheden als er meer ruimte kwam voor de functie waarvoor ik was opgeleid. Hierdoor was ik echt een manusje van alles (niet de leukste positie) maar had aan de andere kant meer vrijheden. Ook moest ik collega's inplannen. Nou, dat was echt een lastige positie en daar was ik gewoon niet klaar voor. ook ik ging naar mijn baas maar je blijft toch de nieuwe en hebt nog niet zoveel opgebouwd. Op een gegeven moment ging ik (geheel tegen mijn natuur in) gewoon net zo hard terugkaatsen en toen hadden ze helemaal natuurlijk het gelijk aan hun kant. Daar kom je gewoon niet meer uit. Je leert er alleen van je in het vervolg anders op te stellen/niet meer zo'n hatseflatsbaan te accepteren, beter naar je collega's te kijken etc. etc. Verder maakt de grootte van het team enorm uit. Even als voorbeeld, sorry voor de OT.
Iris, ze is er begin dit jaar begonnen dus dit heeft zich afgespeeld in maximaal 7 maanden.
Wat dacht je van gewoon haar werk netjes afmaken en afronden?Los van het feit of het (gedeeltelijk) aan TO zelf ligt: wij kunnen niet bepalen hoe érg 7 maanden is. Waar ik toen werkte was het vijf en ik had echt geen greintje zelfvertrouwen meer over. Ik was geen "verandermanager" maar had wel een bedachte baan met doorgroeimogelijkheden als er meer ruimte kwam voor de functie waarvoor ik was opgeleid. Hierdoor was ik echt een manusje van alles (niet de leukste positie) maar had aan de andere kant meer vrijheden. Ook moest ik collega's inplannen. Nou, dat was echt een lastige positie en daar was ik gewoon niet klaar voor. ook ik ging naar mijn baas maar je blijft toch de nieuwe en hebt nog niet zoveel opgebouwd. Op een gegeven moment ging ik (geheel tegen mijn natuur in) gewoon net zo hard terugkaatsen en toen hadden ze helemaal natuurlijk het gelijk aan hun kant. Daar kom je gewoon niet meer uit. Je leert er alleen van je in het vervolg anders op te stellen/niet meer zo'n hatseflatsbaan te accepteren, beter naar je collega's te kijken etc. etc. Verder maakt de grootte van het team enorm uit. Even als voorbeeld, sorry voor de OT.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:15
quote:Aubrey schreef op 06 augustus 2011 @ 18:13:
Aan het feit dat de leidinggevende haar nu niet meer steunt zou je kunnen afleiden dat ze TO een zeur vindt. Dat kan ook nog he.
Pcies! En maar weer zeuren over de andere collega, uitpraten, nog niet goed, weer naar leidinggevende, weer gesprek, opgelost, toch niet opgelost, weer boos, weer naar leidinggevende.
Dan zou ik er geloof ik ook wel klaar mee zijn
Aan het feit dat de leidinggevende haar nu niet meer steunt zou je kunnen afleiden dat ze TO een zeur vindt. Dat kan ook nog he.
Pcies! En maar weer zeuren over de andere collega, uitpraten, nog niet goed, weer naar leidinggevende, weer gesprek, opgelost, toch niet opgelost, weer boos, weer naar leidinggevende.
Dan zou ik er geloof ik ook wel klaar mee zijn
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:16
Ik heb over dit soort dingen altijd een beetje een dubbel gevoel, omdat ik zelf nooit echt super sterk in mijn schoenen sta.
Ik kan echt met knopen in mijn maag en lood in mijn schoenen naar het werk gaan als ik een onhandelbare cliënt heb en het echt niet meer gaat. Nu is het wel zo dat als het niet meer gaat, je hebt op een nette manier moet afronden en niet zomaar ziek moet gaan melden.
Ruzie met een collega lijkt me ook echt niet prettig, maar bekijk het zo: het zijn écht nog maar 7 dagen, dat moet te doen zijn. Als er nog maanden in het verschiet liggen dan is het al begrijpelijker (nog steeds niet goed te praten), maar een paar dagen?
Als het echt echt echt niet meer gaat zou ik nog eens een gesprek voeren dat je er echt niets meer voor voelt om nog te werken. Je moet ook aan je geestelijke gezondheid denken, maar doe dat dan wel op een verantwoordelijke manier.
Dus niet doorbetaald krijgen dan, maar hand in eigen boezem steken als je die beslissing maakt.
Vind de reacties hier wat hard, ook erg vingertje wijzend, maar ik snap het wel. Als iedereen dat zou doen zou er niet veel soeps meer overblijven op de arbeidsmarkt.
Ik begrijp het dus wel, maar vind wel dat je je verantwoordelijkheden moet nemen om tot een passende oplossing te komen.
Sterkte verder en succes met het zoeken van een baan.
Ik kan echt met knopen in mijn maag en lood in mijn schoenen naar het werk gaan als ik een onhandelbare cliënt heb en het echt niet meer gaat. Nu is het wel zo dat als het niet meer gaat, je hebt op een nette manier moet afronden en niet zomaar ziek moet gaan melden.
Ruzie met een collega lijkt me ook echt niet prettig, maar bekijk het zo: het zijn écht nog maar 7 dagen, dat moet te doen zijn. Als er nog maanden in het verschiet liggen dan is het al begrijpelijker (nog steeds niet goed te praten), maar een paar dagen?
Als het echt echt echt niet meer gaat zou ik nog eens een gesprek voeren dat je er echt niets meer voor voelt om nog te werken. Je moet ook aan je geestelijke gezondheid denken, maar doe dat dan wel op een verantwoordelijke manier.
Dus niet doorbetaald krijgen dan, maar hand in eigen boezem steken als je die beslissing maakt.
Vind de reacties hier wat hard, ook erg vingertje wijzend, maar ik snap het wel. Als iedereen dat zou doen zou er niet veel soeps meer overblijven op de arbeidsmarkt.
Ik begrijp het dus wel, maar vind wel dat je je verantwoordelijkheden moet nemen om tot een passende oplossing te komen.
Sterkte verder en succes met het zoeken van een baan.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:17
quote:Nelletje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:12:
Als ze een gebroken been had gehad dan was er ook van haar verwacht dat ze, binnen de mogelijkheden die je dan hebt, gewoon zou werken.
OK, dan noem ik een ander lichamelijk probleem, een blinde darmontsteking.
Het feit is dat de meeste mensen hier haar psychische problemen wegwuiven alsof ze lui is of een zeur.
Als ze een gebroken been had gehad dan was er ook van haar verwacht dat ze, binnen de mogelijkheden die je dan hebt, gewoon zou werken.
OK, dan noem ik een ander lichamelijk probleem, een blinde darmontsteking.
Het feit is dat de meeste mensen hier haar psychische problemen wegwuiven alsof ze lui is of een zeur.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:19
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:20
quote:friezinnetje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:15:
[...]
Pcies! En maar weer zeuren over de andere collega, uitpraten, nog niet goed, weer naar leidinggevende, weer gesprek, opgelost, toch niet opgelost, weer boos, weer naar leidinggevende.
Dan zou ik er geloof ik ook wel klaar mee zijnWat had ze dan moeten doen? Ze zocht immers naar een oplossing. Had ze dan een ijzervreter moeten zijn en alles moeten pikken, tot ze er letterlijk ziek van werd en dan nog verder doordouwen om die 7 dagen uit te zitten? Waarom moet TO dit allemaal doorstaan en niet morren?
[...]
Pcies! En maar weer zeuren over de andere collega, uitpraten, nog niet goed, weer naar leidinggevende, weer gesprek, opgelost, toch niet opgelost, weer boos, weer naar leidinggevende.
Dan zou ik er geloof ik ook wel klaar mee zijnWat had ze dan moeten doen? Ze zocht immers naar een oplossing. Had ze dan een ijzervreter moeten zijn en alles moeten pikken, tot ze er letterlijk ziek van werd en dan nog verder doordouwen om die 7 dagen uit te zitten? Waarom moet TO dit allemaal doorstaan en niet morren?
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:23
Wat een felle reacties zeg.. Echt weer Viva hoor, lekker met z'n allen meteen te beginnen met bashen. Even kijken hoe lomp we kunnen doen met z'n allen.. Knap hoor dames!
Ontopic: TO, ik zou even overleggen met je werkgever. Leg de situatie uit.
Als je je echt overspannen voelt door de werksituatie, zijn 7 dagen erg lang.
Ontopic: TO, ik zou even overleggen met je werkgever. Leg de situatie uit.
Als je je echt overspannen voelt door de werksituatie, zijn 7 dagen erg lang.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:23
Psychische problemen? Omdat ze niet door 1 deur kan met een collega? Zijn het pesterijtjes of professionele verschillen? En hoe zit het met incasseringsvermogen, relativering en niet alles op jezelf betrekken?
Jee, ik begrijp dat de situatie voor TO klote aanvoelt maar ze moet het ook los kunnen laten. Als ze er mentaal echt zwaar doorheen zit had ze ook bij de bedrijfsmaatschappelijk werker aan kunnen kloppen.
Jee, ik begrijp dat de situatie voor TO klote aanvoelt maar ze moet het ook los kunnen laten. Als ze er mentaal echt zwaar doorheen zit had ze ook bij de bedrijfsmaatschappelijk werker aan kunnen kloppen.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:23
quote:Nelletje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:20:
Het is niet mijn bedoeling om vingertje te wijzen Elastiekje. Ik vind alleen dat je een bepaalde verplichting bent aangegaan. Die dien je dan ook na te komen.
Dat is ook zo, maar als iets echt niet meer gaat (hoeft niet per se lichamelijk te zijn) moet je daar toch over kunnen communiceren? Desnoods neemt ze het werk mee naar huis om af te maken die laatste week. Het moet toch bespreekbaar zijn?
Het is heel makkelijk om te zeggen van: je hebt ervoor getekend, je hebt het maar te doen. Wie weet wat er op je pad terecht komt.
Daarbij wil ik wel nogmaals benadrukken dat ik ziekmelden wat ver vindt gaan, maar ermee stoppen (onbetaald) na een gesprek zou ik dan wel weer redelijk vinden als de situatie geestelijk niet echt meer gaat. Het in ieder geval eerlijk bespreken om te kijken naar een oplossing
Het is niet mijn bedoeling om vingertje te wijzen Elastiekje. Ik vind alleen dat je een bepaalde verplichting bent aangegaan. Die dien je dan ook na te komen.
Dat is ook zo, maar als iets echt niet meer gaat (hoeft niet per se lichamelijk te zijn) moet je daar toch over kunnen communiceren? Desnoods neemt ze het werk mee naar huis om af te maken die laatste week. Het moet toch bespreekbaar zijn?
Het is heel makkelijk om te zeggen van: je hebt ervoor getekend, je hebt het maar te doen. Wie weet wat er op je pad terecht komt.
Daarbij wil ik wel nogmaals benadrukken dat ik ziekmelden wat ver vindt gaan, maar ermee stoppen (onbetaald) na een gesprek zou ik dan wel weer redelijk vinden als de situatie geestelijk niet echt meer gaat. Het in ieder geval eerlijk bespreken om te kijken naar een oplossing
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:24
Het is trouwens een enorm doodgezwegen probleem in Nederland, dat pesten. Weet natuurlijk niet hoe het in de situatie van de TO is gegaan want het gaat meestal om meer mensen tegen één. Het zijn juist ook lang niet altijd heel timide mensen ik denk zelf dat eerder uitgesproken mensen er last van kunnen krijgen. Het blijft een wisselwerking. Maar ik vind wel dat werkgevers er beter op moeten letten. Dat bespaart hen en de medewerkers ook leed. Alhoewel er natuurlijk ook gerust werkgevers zijn die eraan meedoen of zich er zelf schuldig aan maken. Jammer dat pestbeleid stopt zodra de middelbare school is doorlopen.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:24
Iris, dat je een ''psychisch probleem'' met de situatie hebt houdt toch niet in dat je meteen alles uit je handen kunt laten vallen en thuis op de bank kunt gaan zitten wachten totdat het beter wordt. Je hebt zelf de keuze hoe je er mee om gaat. Laat je je klein krijgen door de situatie of neem je het heft in eigen handen en laat je de situatie niet je leven bepalen. In mijn oog wordt er iets te vaak ''gekozen'' voor optie één in plaats van inzet en doorzettingsvermogen te tonen en te kiezen voor optie twee.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:25
quote:Aubrey schreef op 06 augustus 2011 @ 18:23:
Psychische problemen? Omdat ze niet door 1 deur kan met een collega? Zijn het pesterijtjes of professionele verschillen? En hoe zit het met incasseringsvermogen, relativering en niet alles op jezelf betrekken?
Jee, ik begrijp dat de situatie voor TO klote aanvoelt maar ze moet het ook los kunnen laten. Als ze er mentaal echt zwaar doorheen zit had ze ook bij de bedrijfsmaatschappelijk werker aan kunnen kloppen.Nu bagatalliseer je de problemen van TO enorm, ze neemt niet voor niets ontslag.
Psychische problemen? Omdat ze niet door 1 deur kan met een collega? Zijn het pesterijtjes of professionele verschillen? En hoe zit het met incasseringsvermogen, relativering en niet alles op jezelf betrekken?
Jee, ik begrijp dat de situatie voor TO klote aanvoelt maar ze moet het ook los kunnen laten. Als ze er mentaal echt zwaar doorheen zit had ze ook bij de bedrijfsmaatschappelijk werker aan kunnen kloppen.Nu bagatalliseer je de problemen van TO enorm, ze neemt niet voor niets ontslag.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:26
quote:Nelletje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:24:
Iris, dat je een ''psychisch probleem'' met de situatie hebt houdt toch niet in dat je meteen alles uit je handen kunt laten vallen en thuis op de bank kunt gaan zitten wachten totdat het beter wordt. Je hebt zelf de keuze hoe je er mee om gaat. Laat je je klein krijgen door de situatie of neem je het heft in eigen handen en laat je de situatie niet je leven bepalen. In mijn oog wordt er iets te vaak ''gekozen'' voor optie één in plaats van inzet en doorzettingsvermogen te tonen en te kiezen voor optie twee.Ik vind het geen inzet en doorzettingsvermogen tonen maar ouderwets ijzervreten.
Iris, dat je een ''psychisch probleem'' met de situatie hebt houdt toch niet in dat je meteen alles uit je handen kunt laten vallen en thuis op de bank kunt gaan zitten wachten totdat het beter wordt. Je hebt zelf de keuze hoe je er mee om gaat. Laat je je klein krijgen door de situatie of neem je het heft in eigen handen en laat je de situatie niet je leven bepalen. In mijn oog wordt er iets te vaak ''gekozen'' voor optie één in plaats van inzet en doorzettingsvermogen te tonen en te kiezen voor optie twee.Ik vind het geen inzet en doorzettingsvermogen tonen maar ouderwets ijzervreten.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:28
quote:eefje1980 schreef op 06 augustus 2011 @ 18:24:
Het is trouwens een enorm doodgezwegen probleem in Nederland, dat pesten. Weet natuurlijk niet hoe het in de situatie van de TO is gegaan want het gaat meestal om meer mensen tegen één. Het zijn juist ook lang niet altijd heel timide mensen ik denk zelf dat eerder uitgesproken mensen er last van kunnen krijgen. Het blijft een wisselwerking. Maar ik vind wel dat werkgevers er beter op moeten letten. Dat bespaart hen en de medewerkers ook leed. Alhoewel er natuurlijk ook gerust werkgevers zijn die eraan meedoen of zich er zelf schuldig aan maken. Jammer dat pestbeleid stopt zodra de middelbare school is doorlopen.Eens, de pestkop blijft hier zitten en het slachtoffer verdwijnt. Zoals meestal het geval is.
Het is trouwens een enorm doodgezwegen probleem in Nederland, dat pesten. Weet natuurlijk niet hoe het in de situatie van de TO is gegaan want het gaat meestal om meer mensen tegen één. Het zijn juist ook lang niet altijd heel timide mensen ik denk zelf dat eerder uitgesproken mensen er last van kunnen krijgen. Het blijft een wisselwerking. Maar ik vind wel dat werkgevers er beter op moeten letten. Dat bespaart hen en de medewerkers ook leed. Alhoewel er natuurlijk ook gerust werkgevers zijn die eraan meedoen of zich er zelf schuldig aan maken. Jammer dat pestbeleid stopt zodra de middelbare school is doorlopen.Eens, de pestkop blijft hier zitten en het slachtoffer verdwijnt. Zoals meestal het geval is.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:28
Niet ieder bedrijf heeft een bedrijfsmaatschappelijk medewerker of een klimaat waarin het naar alle redelijkheid besproken kan worden.
Ik vind overigens de werkgever in deze het helemaal niet slecht doen. Ik lees eerder (natuurlijk maar één kant) dat die collega gewoon niet wilde stoppen tot TO het op zou geven.
Natuurlijk moet je incasseren kunnen maar hallo zeg, we zijn toch allemaal volwassenen? Als jij aangeeft dat je iets niet leuk vindt dan kan de ander daar toch rekening mee houden?
Ik vind overigens de werkgever in deze het helemaal niet slecht doen. Ik lees eerder (natuurlijk maar één kant) dat die collega gewoon niet wilde stoppen tot TO het op zou geven.
Natuurlijk moet je incasseren kunnen maar hallo zeg, we zijn toch allemaal volwassenen? Als jij aangeeft dat je iets niet leuk vindt dan kan de ander daar toch rekening mee houden?
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:30
Hoezo ijzervreten?
Ik vind iemand die het nodig vindt mij het leven op het werk zuur te maken alleen maar heel sneu en kinderachtig. Daar laat ik mijn gemoedstoestand echt niet door beinvloeden en al helemaal mijn psychische gezondheid niet.
Vaak is het een geval actie-reactie. Als je er niet op in gaat is de lol er voor de ander al snel vanaf.
Ik vind iemand die het nodig vindt mij het leven op het werk zuur te maken alleen maar heel sneu en kinderachtig. Daar laat ik mijn gemoedstoestand echt niet door beinvloeden en al helemaal mijn psychische gezondheid niet.
Vaak is het een geval actie-reactie. Als je er niet op in gaat is de lol er voor de ander al snel vanaf.
zaterdag 6 augustus 2011 om 18:31
quote:Nelletje schreef op 06 augustus 2011 @ 18:30:
Hoezo ijzervreten?
Ik vind iemand die het nodig vindt mij het leven op het werk zuur te maken alleen maar heel sneu en kinderachtig. Daar laat ik mijn gemoedstoestand echt niet door beinvloeden en al helemaal mijn psychische gezondheid niet.
Vaak is het een geval actie-reactie. Als je er niet op in gaat is de lol er voor de ander al snel vanaf.Dan heb jij duidelijk nog nooit pestgedrag meegemaakt. Dit vreet je van binnen helemaal op.
Hoezo ijzervreten?
Ik vind iemand die het nodig vindt mij het leven op het werk zuur te maken alleen maar heel sneu en kinderachtig. Daar laat ik mijn gemoedstoestand echt niet door beinvloeden en al helemaal mijn psychische gezondheid niet.
Vaak is het een geval actie-reactie. Als je er niet op in gaat is de lol er voor de ander al snel vanaf.Dan heb jij duidelijk nog nooit pestgedrag meegemaakt. Dit vreet je van binnen helemaal op.
