Zwanger
alle pijlers
Angst voor bevalling
zondag 19 augustus 2018 om 13:58
Hallo allemaal,
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
DISCLAIMER: ik hoop niet dat ik dames afschrik die nog moeten bevallen. Sorry daarvoor. Als je al ansgtig bent hoef je het niet te lezen.
Mijn eerste bevalling ging snel. Vanaf de eerste wee tot de laatste pers zat er 3,5 uur tussen. Toen mijn vruchtwater brak dacht vk dat het nog zeker 10 uur zou duren omdat het de eerste was, gaf me het advies lekker te douchen en bij te slapen, maar een kleine paar uur later was ons kindje er al.
Ik ben blij dat ik een natuurlijke bevalling heb gehad die vlot is verlopen, maar het heeft ook zeker wel voor een bepaald trauma gezorgd als ik het zo mag noemen. Tijdens de bevalling ging het zo snel, ik kon de weeën nauwelijks opvangen, zo begreep ik ook niets van de vrouwen die zeiden dat ze tussen twee weeën even op adem kwamen o.i.d.. Ik heb de hele bevalling het gevoel gehad dat ik alleen maar pijn had en dat ik volledige ontsluiting had. (Dat gevoel van “ik kan niet meer, ik kan niet meer”)
Nog maar niet te spreken over de ruptuur, het constant overgeven tijdens de bevalling, de brandende pijn, echt, ik heb het geen plek kunnen geven.
Nu zullen sommigen van jullie wel denken: wat zeur je nou, een bevalling doet altijd pijn en je hebt het prima gehad. Dat kan, maar ik kijk er niet prettig op terug en nu ik weer zwanger ben nog steeds niet. Deze gevoelens zijn weggezakt toen mijn kindje werd geboren en ik durfde dit ook niet te bespreken met anderen omdat ik steeds te horen kreeg: je hebt vrouwen die twee dagen weeën hebben, je hebt vrouwen die keizersneden hebben etc. Het wordt doodgerelativeerd waardoor ik het maar zo heb gelaten. Maar nu ik in het laatste trimester zit ben ik zo ontzettend bang voor de bevalling. Ik krijg de kriebels als ik eraan denk. Ik ben ontzettend bang voor de pijn, die brandende pijn met het persen (ik had ook hele zwakke persweeën en moest zo ontzettend veel kracht zetten iedere keer, terwijl persen volgens sommige vrouwen fijn voelt, waar ik dan weer niets van begreep).
Ik weet gewoon niet hoe ik nog een ontspannen gevoel kan krijgen deze laatste maanden. Ik wil niet met stress en angst de bevalling ingaan. Ik heb zulke negatieve associaties met de bevalling en zwangerschap. Ik weet dat het je lichaam kan tegenwerken, die negatieve gevoelens van stress. En de angst voor pijn maakt het alleen erger. Zijn er misschien dames met tips of die hetzelfde meegemaakt hebben? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen!
Groetjes
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
DISCLAIMER: ik hoop niet dat ik dames afschrik die nog moeten bevallen. Sorry daarvoor. Als je al ansgtig bent hoef je het niet te lezen.
Mijn eerste bevalling ging snel. Vanaf de eerste wee tot de laatste pers zat er 3,5 uur tussen. Toen mijn vruchtwater brak dacht vk dat het nog zeker 10 uur zou duren omdat het de eerste was, gaf me het advies lekker te douchen en bij te slapen, maar een kleine paar uur later was ons kindje er al.
Ik ben blij dat ik een natuurlijke bevalling heb gehad die vlot is verlopen, maar het heeft ook zeker wel voor een bepaald trauma gezorgd als ik het zo mag noemen. Tijdens de bevalling ging het zo snel, ik kon de weeën nauwelijks opvangen, zo begreep ik ook niets van de vrouwen die zeiden dat ze tussen twee weeën even op adem kwamen o.i.d.. Ik heb de hele bevalling het gevoel gehad dat ik alleen maar pijn had en dat ik volledige ontsluiting had. (Dat gevoel van “ik kan niet meer, ik kan niet meer”)
Nog maar niet te spreken over de ruptuur, het constant overgeven tijdens de bevalling, de brandende pijn, echt, ik heb het geen plek kunnen geven.
Nu zullen sommigen van jullie wel denken: wat zeur je nou, een bevalling doet altijd pijn en je hebt het prima gehad. Dat kan, maar ik kijk er niet prettig op terug en nu ik weer zwanger ben nog steeds niet. Deze gevoelens zijn weggezakt toen mijn kindje werd geboren en ik durfde dit ook niet te bespreken met anderen omdat ik steeds te horen kreeg: je hebt vrouwen die twee dagen weeën hebben, je hebt vrouwen die keizersneden hebben etc. Het wordt doodgerelativeerd waardoor ik het maar zo heb gelaten. Maar nu ik in het laatste trimester zit ben ik zo ontzettend bang voor de bevalling. Ik krijg de kriebels als ik eraan denk. Ik ben ontzettend bang voor de pijn, die brandende pijn met het persen (ik had ook hele zwakke persweeën en moest zo ontzettend veel kracht zetten iedere keer, terwijl persen volgens sommige vrouwen fijn voelt, waar ik dan weer niets van begreep).
Ik weet gewoon niet hoe ik nog een ontspannen gevoel kan krijgen deze laatste maanden. Ik wil niet met stress en angst de bevalling ingaan. Ik heb zulke negatieve associaties met de bevalling en zwangerschap. Ik weet dat het je lichaam kan tegenwerken, die negatieve gevoelens van stress. En de angst voor pijn maakt het alleen erger. Zijn er misschien dames met tips of die hetzelfde meegemaakt hebben? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen!
Groetjes
zondag 19 augustus 2018 om 16:19
Ja, ik dacht ook al wel dat dat de tweede uitleg kon zijn, daarom schreef ik dat het actief geadviseerd wordt. Het is veel efficiënter dan praten met een psycholoog, ik vind het een hele fijne methode voor die hele nare angst..
Je leest altijd veel over ‘de dokter vindt stress veel slechter voor de zwangerschap’ maar ik ben zo’n dokter en dat vind ik helemaal niet
zondag 19 augustus 2018 om 16:19
Ik had een vergelijkbare bevalling. Het ging razendsnel waardoor ik amper kon bijkomen tussen de weeën door. Pijnbestrijding was geen optie, daarvoor was het te laat eens ik in het ziekenhuis arriveerde.
Ik ben niet zwanger en een tweede bevalling is dus niet voor de nabije toekomst, maar ik begrijp je bezorgdheid. Ik denk ook vaak dat mijn tweede bevalling nog sneller zal gaan en dat ik de weeënstorm niet zal aankunnen. (Maar je moet er nu eenmaal door...)
Maar, ik ken tal van vrouwen waarbij de eerste en de tweede bevalling heel erg van elkaar verschillen. Mijn zus bijvoorbeeld, ze had dezelfde eerste bevalling als ik, maar haar tweede zoontje kwam in alle rust ter wereld.
Je kan niet voorspellen hoe het zal gaan. Je kan je alleen voorhouden dat het heel anders zal zijn, sowieso, omdat het een andere bevalling is, en dat het je deze keer ook zal lukken.
Met de verloskundige praten is een goed idee. Heb je bij de ene niet het gevoel dat je je ei kwijt kon, ga dan gewoon ten rade bij een andere. Het is belangrijk dat je dit met iemand kan bespreken.
Ik ben niet zwanger en een tweede bevalling is dus niet voor de nabije toekomst, maar ik begrijp je bezorgdheid. Ik denk ook vaak dat mijn tweede bevalling nog sneller zal gaan en dat ik de weeënstorm niet zal aankunnen. (Maar je moet er nu eenmaal door...)
Maar, ik ken tal van vrouwen waarbij de eerste en de tweede bevalling heel erg van elkaar verschillen. Mijn zus bijvoorbeeld, ze had dezelfde eerste bevalling als ik, maar haar tweede zoontje kwam in alle rust ter wereld.
Je kan niet voorspellen hoe het zal gaan. Je kan je alleen voorhouden dat het heel anders zal zijn, sowieso, omdat het een andere bevalling is, en dat het je deze keer ook zal lukken.
Met de verloskundige praten is een goed idee. Heb je bij de ene niet het gevoel dat je je ei kwijt kon, ga dan gewoon ten rade bij een andere. Het is belangrijk dat je dit met iemand kan bespreken.
zondag 19 augustus 2018 om 18:22
