Zwanger
alle pijlers
Tips van ervaringsdeskundigen
dinsdag 11 oktober 2016 om 23:11
Van een samenwonend stel (allebei werkend) naar een gezinnetje; wat verandert er allemaal, waar moet ik me goed op voorbereiden? Wat moet ik niet vergeten en welke tips kan ik goed gebruiken? Ik lig nog wakker over hoe we het moeten gaan regelen met opvang, maar er zijn vast legio dingen waar ik ook aan moet denken!! Ik hoor het graag.
vrijdag 14 oktober 2016 om 08:58
quote:Hyperbole schreef op 14 oktober 2016 @ 07:13:
Dank je siska, doortje en anderen. Fijn dat er zo'n topic is. Op internet staan veel roze-wolk verhalen vind ik.
Hoe zit het met een kind troosten, Hoe voelt het om een ontroostbaar kind te hebben? En wat doe je dan?
nu vind je hier natuurlijk veel negatieve verhalen. Er zijn ook echt wel vrouwen die de baby-tijd gemakkelijk vinden.
Troosten. Als ouder vind je vaak wel manieren om je kind te troosten en als je dan nog een vriendinnengroepje hebt met babies dan kan je nog wat dingen uitwisselen. Draagdoek, borstvoeding, rondwandelen met baby liggend op z'n buik op je arm, white noise, heel luid zingen, buikmassage, paracetamol er in... dat waren onze dingetjes
Soms helpt niets en dat is frustrerend. Ik ging dan vaak meehuilen, want ik trek dat gewoon niet. Ik probeerde dan te bedenken dat een baby sowieso baat heeft van bij de ouders te zijn, dus ik stak 'em in de draagdoek en ging dan vaak gaan wandelen (ik vond gehuil beter te verdragen buiten dan binnen). Soms legde ik hem even langs de kant, zette een paar stappen achteruit, adem in, adem uit en dan weer verder troosten.
Dank je siska, doortje en anderen. Fijn dat er zo'n topic is. Op internet staan veel roze-wolk verhalen vind ik.
Hoe zit het met een kind troosten, Hoe voelt het om een ontroostbaar kind te hebben? En wat doe je dan?
nu vind je hier natuurlijk veel negatieve verhalen. Er zijn ook echt wel vrouwen die de baby-tijd gemakkelijk vinden.
Troosten. Als ouder vind je vaak wel manieren om je kind te troosten en als je dan nog een vriendinnengroepje hebt met babies dan kan je nog wat dingen uitwisselen. Draagdoek, borstvoeding, rondwandelen met baby liggend op z'n buik op je arm, white noise, heel luid zingen, buikmassage, paracetamol er in... dat waren onze dingetjes
Soms helpt niets en dat is frustrerend. Ik ging dan vaak meehuilen, want ik trek dat gewoon niet. Ik probeerde dan te bedenken dat een baby sowieso baat heeft van bij de ouders te zijn, dus ik stak 'em in de draagdoek en ging dan vaak gaan wandelen (ik vond gehuil beter te verdragen buiten dan binnen). Soms legde ik hem even langs de kant, zette een paar stappen achteruit, adem in, adem uit en dan weer verder troosten.
vrijdag 14 oktober 2016 om 09:11
quote:lux. schreef op 13 oktober 2016 @ 10:33:
[...]
Ik was een huilbaby maar ik was ook veel te vroeg geboren en mijn moeder had een PND, dus bij ons thuis liep het überhaupt niet zo lekker.
Dat heb ik nu al was laatst in tranen omdat een dreumes op Toddlers & Tiaras (ja al 6 weken kotsmisselijk, dus heb ff m'n trash tv ingehaald ) geen spray tan wilde en ik vond het kindermishandeling van die moeder voel me best wel zen maar er hoeft maar dit te gebeuren op tv of ik huil mee haha. Alsof ik meer empathie heb dan voorheen ofzo. Beetje teveel nu
En ben benieuwd of ik dat straks ook denk over dingen die minder belangrijk zijn. In het hele traject van niet-zwanger worden heb ik ontzettend lang allerlei dingen onder het 'niet belangrijk kleed' geschoven. Ik ben juist heel bewust e.e.a. weer gaan oppakken omdat ik een kind niet het enige kon laten zijn in mijn leven, zeker aangezien ik niet wist of dat kind ooit zou komen.
Dus ik hoop eigenlijk dat ik dat straks niet meteen weer allemaal onder dat kleed veeg als de baby er is. Dan heb ik het vooral over carrière-overwegingen trouwens. Ben er nu eindelijk uit wat ik wil en ben eigenlijk niet van plan om dat in de war te laten schoppen door hormonen en baby. Dat heb ik al te lang laten gebeuren en wil die fout niet nog eens maken. Uiteindelijk werd ik er niet blij van. Voel me nu voor het eerst sinds 2 jaar weer op m'n plek. En dat heeft veel meer te maken met de ruimte die ik in mijn hoofd heb gekregen om weer te kiezen zonder baby in mijn achterhoofd, dan met de zwangerschap zelf.
En dat ik weer gelukkig ben en elke dag met heel veel plezier doe wat ik nu doe, ik hoop echt dat ik dat niet vergeet als de baby straks geboren is. Want het is me juist zo ontzettend veel waard gebleken.
Maar sport en vrienden enzo zal er wel onder lijden. Dat lijdt al onder de zwangerschap in geen weken hardgelopen, moet er niet aan denken met die misselijkheid en paardrijden begin ik ook maar niet meer aan denk ik, dan heb ik de volgende dag last van mijn onderrug en steken in mijn onderbuik, terwijl ik toch had gedacht wel wat langer klachtenvrij te zijn. Mja, je hebt het niet voor het zeggen.
Tja, sport en vrienden dat moet je meer plannen met een kind. Maar in zweden heb je gratis baby-opvang in de sportschool en heb je sportklassen waar je je baby mag meenemen. En ik heb een kinderwagen waar je mee kan gaan joggen. Dus ik sport nog vrij veel. Wel pas 5 maanden na de bevalling begonnen, want voordien wandelde ik een halve marathon per dag en dat vond ik genoeg sport.
Vrienden, dat is veranderd van "kroegentochtje" naar "hebben jullie zin om zondag te brunchen?".
Wat voor mij veranderd is, is m'n werk. Ik zeg vaker nee. Ik had moest iets doen voor een paper in februari (omdat mijn baas te lui was om het eerder te lezen, het was al voor kerst naar hem doorgestuurd!) en toen heb ik nee gezegd. Ik kon gewoon niet, mijn 10-dagen oude baby had mij meer nodig dan. Ook als ik werk, vroeger zou ik wat later blijven omdat iets af moet zijn. Nu ga ik ten laatste om 17.30 naar huis en werk ik het thuis af of komt het op mijn to-do lijst voor later. Ik lig ook niet meer wakker van werkgerelateerde dingen, maar dat is mss door de vermoeidheid
[...]
Ik was een huilbaby maar ik was ook veel te vroeg geboren en mijn moeder had een PND, dus bij ons thuis liep het überhaupt niet zo lekker.
Dat heb ik nu al was laatst in tranen omdat een dreumes op Toddlers & Tiaras (ja al 6 weken kotsmisselijk, dus heb ff m'n trash tv ingehaald ) geen spray tan wilde en ik vond het kindermishandeling van die moeder voel me best wel zen maar er hoeft maar dit te gebeuren op tv of ik huil mee haha. Alsof ik meer empathie heb dan voorheen ofzo. Beetje teveel nu
En ben benieuwd of ik dat straks ook denk over dingen die minder belangrijk zijn. In het hele traject van niet-zwanger worden heb ik ontzettend lang allerlei dingen onder het 'niet belangrijk kleed' geschoven. Ik ben juist heel bewust e.e.a. weer gaan oppakken omdat ik een kind niet het enige kon laten zijn in mijn leven, zeker aangezien ik niet wist of dat kind ooit zou komen.
Dus ik hoop eigenlijk dat ik dat straks niet meteen weer allemaal onder dat kleed veeg als de baby er is. Dan heb ik het vooral over carrière-overwegingen trouwens. Ben er nu eindelijk uit wat ik wil en ben eigenlijk niet van plan om dat in de war te laten schoppen door hormonen en baby. Dat heb ik al te lang laten gebeuren en wil die fout niet nog eens maken. Uiteindelijk werd ik er niet blij van. Voel me nu voor het eerst sinds 2 jaar weer op m'n plek. En dat heeft veel meer te maken met de ruimte die ik in mijn hoofd heb gekregen om weer te kiezen zonder baby in mijn achterhoofd, dan met de zwangerschap zelf.
En dat ik weer gelukkig ben en elke dag met heel veel plezier doe wat ik nu doe, ik hoop echt dat ik dat niet vergeet als de baby straks geboren is. Want het is me juist zo ontzettend veel waard gebleken.
Maar sport en vrienden enzo zal er wel onder lijden. Dat lijdt al onder de zwangerschap in geen weken hardgelopen, moet er niet aan denken met die misselijkheid en paardrijden begin ik ook maar niet meer aan denk ik, dan heb ik de volgende dag last van mijn onderrug en steken in mijn onderbuik, terwijl ik toch had gedacht wel wat langer klachtenvrij te zijn. Mja, je hebt het niet voor het zeggen.
Tja, sport en vrienden dat moet je meer plannen met een kind. Maar in zweden heb je gratis baby-opvang in de sportschool en heb je sportklassen waar je je baby mag meenemen. En ik heb een kinderwagen waar je mee kan gaan joggen. Dus ik sport nog vrij veel. Wel pas 5 maanden na de bevalling begonnen, want voordien wandelde ik een halve marathon per dag en dat vond ik genoeg sport.
Vrienden, dat is veranderd van "kroegentochtje" naar "hebben jullie zin om zondag te brunchen?".
Wat voor mij veranderd is, is m'n werk. Ik zeg vaker nee. Ik had moest iets doen voor een paper in februari (omdat mijn baas te lui was om het eerder te lezen, het was al voor kerst naar hem doorgestuurd!) en toen heb ik nee gezegd. Ik kon gewoon niet, mijn 10-dagen oude baby had mij meer nodig dan. Ook als ik werk, vroeger zou ik wat later blijven omdat iets af moet zijn. Nu ga ik ten laatste om 17.30 naar huis en werk ik het thuis af of komt het op mijn to-do lijst voor later. Ik lig ook niet meer wakker van werkgerelateerde dingen, maar dat is mss door de vermoeidheid
vrijdag 14 oktober 2016 om 09:13
Echt ontroostbaar heb ik gelukkig zelden meegemaakt. Paar maanden geleden een keer. Hij bleef midden in de nacht maar huilen. Niks hielp. Ik raakte in paniek en wilde naar de huisartsenpost 
Gelukkig bleef vriend kalm en herinnerde me aan mogelijke nachtangst (dan krijg je ook geen contact met kind). En daarvoor was hij een keer zwaar oververmoeid na heel druk weekend. Zo moe dat slapen ook niet meer lukte. Maargoed. Dan weet je waar het aan ligt en dan is het minder eng.
Gelukkig bleef vriend kalm en herinnerde me aan mogelijke nachtangst (dan krijg je ook geen contact met kind). En daarvoor was hij een keer zwaar oververmoeid na heel druk weekend. Zo moe dat slapen ook niet meer lukte. Maargoed. Dan weet je waar het aan ligt en dan is het minder eng.
vrijdag 14 oktober 2016 om 12:17
Wat ik van tevoren niet had bedacht, is dat die eerste weken met je baby gewoon heel heftig zijn (vooral bij de eerste vond ik). Ik had me best goed voorbereid op de bevalling, maar die kraamweek met overdag een lieve baby die 's nachts opeens heel veel huilde vond ik echt heel heftig. En dan nog de hormonen erbij die flink met je op de loop gaan, ik voelde me echt pas na een paar maanden weer een beetje mezelf.
En ik ging na de bevalling over sommige dingen ook anders nadenken, werd assertiever en mij prioriteiten liggen nu anders. Maar dat vind ik niet echt iets om je op voor te bereiden, gaat vast vanzelf. Wat ik wel moeilijk vond was dat commentaar van iedereen! Mijn schoonfamilie had commentaar op borstvoeding, mijn familie zeurde constant dat ik mijn baby moest laten huilen, mijn opa en oma vinden dat ik teveel werk en mijn man teveel in het huishouden doet... vermoeiend hoor!
Maar... "je krijgt er zoveel voor terug!" Op een gegeven moment kon ik dat echt niet meer horen als mensen dat zeiden, net als: geniet er maar van, ze worden zo snel groot! En dan dacht ik was het maar vast zo ver, dan kan ik in ieder geval weer slapen 's nachts.
En ik ging na de bevalling over sommige dingen ook anders nadenken, werd assertiever en mij prioriteiten liggen nu anders. Maar dat vind ik niet echt iets om je op voor te bereiden, gaat vast vanzelf. Wat ik wel moeilijk vond was dat commentaar van iedereen! Mijn schoonfamilie had commentaar op borstvoeding, mijn familie zeurde constant dat ik mijn baby moest laten huilen, mijn opa en oma vinden dat ik teveel werk en mijn man teveel in het huishouden doet... vermoeiend hoor!
Maar... "je krijgt er zoveel voor terug!" Op een gegeven moment kon ik dat echt niet meer horen als mensen dat zeiden, net als: geniet er maar van, ze worden zo snel groot! En dan dacht ik was het maar vast zo ver, dan kan ik in ieder geval weer slapen 's nachts.
vrijdag 14 oktober 2016 om 13:33
quote:nelster schreef op 14 oktober 2016 @ 12:17:
Wat ik van tevoren niet had bedacht, is dat die eerste weken met je baby gewoon heel heftig zijn (vooral bij de eerste vond ik). Ik had me best goed voorbereid op de bevalling, maar die kraamweek met overdag een lieve baby die 's nachts opeens heel veel huilde vond ik echt heel heftig. En dan nog de hormonen erbij die flink met je op de loop gaan, ik voelde me echt pas na een paar maanden weer een beetje mezelf.
En ik ging na de bevalling over sommige dingen ook anders nadenken, werd assertiever en mij prioriteiten liggen nu anders. Maar dat vind ik niet echt iets om je op voor te bereiden, gaat vast vanzelf. Wat ik wel moeilijk vond was dat commentaar van iedereen! Mijn schoonfamilie had commentaar op borstvoeding, mijn familie zeurde constant dat ik mijn baby moest laten huilen, mijn opa en oma vinden dat ik teveel werk en mijn man teveel in het huishouden doet... vermoeiend hoor!
Maar... "je krijgt er zoveel voor terug!" Op een gegeven moment kon ik dat echt niet meer horen als mensen dat zeiden, net als: geniet er maar van, ze worden zo snel groot! En dan dacht ik was het maar vast zo ver, dan kan ik in ieder geval weer slapen 's nachts.Wauw! Feest van herkenning hier! Wanneer werd het voor jou 'leuker'? Het commentaar valt me ook tegen. Vooral van de 'oudere garde'..
Wat ik van tevoren niet had bedacht, is dat die eerste weken met je baby gewoon heel heftig zijn (vooral bij de eerste vond ik). Ik had me best goed voorbereid op de bevalling, maar die kraamweek met overdag een lieve baby die 's nachts opeens heel veel huilde vond ik echt heel heftig. En dan nog de hormonen erbij die flink met je op de loop gaan, ik voelde me echt pas na een paar maanden weer een beetje mezelf.
En ik ging na de bevalling over sommige dingen ook anders nadenken, werd assertiever en mij prioriteiten liggen nu anders. Maar dat vind ik niet echt iets om je op voor te bereiden, gaat vast vanzelf. Wat ik wel moeilijk vond was dat commentaar van iedereen! Mijn schoonfamilie had commentaar op borstvoeding, mijn familie zeurde constant dat ik mijn baby moest laten huilen, mijn opa en oma vinden dat ik teveel werk en mijn man teveel in het huishouden doet... vermoeiend hoor!
Maar... "je krijgt er zoveel voor terug!" Op een gegeven moment kon ik dat echt niet meer horen als mensen dat zeiden, net als: geniet er maar van, ze worden zo snel groot! En dan dacht ik was het maar vast zo ver, dan kan ik in ieder geval weer slapen 's nachts.Wauw! Feest van herkenning hier! Wanneer werd het voor jou 'leuker'? Het commentaar valt me ook tegen. Vooral van de 'oudere garde'..
vrijdag 14 oktober 2016 om 20:17
quote:Hyperbole schreef op 14 oktober 2016 @ 07:13:
Dank je siska, doortje en anderen. Fijn dat er zo'n topic is. Op internet staan veel roze-wolk verhalen vind ik.
Hoe zit het met een kind troosten, Hoe voelt het om een ontroostbaar kind te hebben? En wat doe je dan?
Hoe het voelt?; hartverscheurend het deed mij zo'n verdriet om m'n kind niet te kunnen troosten.... het deed zelfs lichamelijk pijn, op zo'n moment voelde ik me echt mislukt als moeder; "het lukt me niet eens om m'n eigen kind te troosten "
Maar hij huilde wel minder hard dan wanneer hij lag, dus blijkbaar was bij mij wel beter dan als hij alleen lag. Dus in die zin voegde ik toch iets positiefs toe.
Ik had hem veel over m'n schouder; z'n armpjes en hoofd lagen over m'n schouder, z'n buik tegen de voorkant van m'n schouder en z'n knietjes omhoog geduwd met m'n hand. Soms hielp het als ik dan in een draaistoel zat en van links naar rechts draaide. En verder hij in dezelfde houding en maar rondjes lopen door het huis, of buiten in de buikdrager.
Soms hielp het als ik rustig tegen hem praatte, een boek voorlas (mocht ook een detective zijn of chicklit, als hij m'n stem maar hoorde) en verder liedjes zingen of neuriën.
M'n zoontje huilde best veel, soms krijsen, soms een beetje snikken. Maar vaak hielp troosten wel, al duurde het soms wel even voordat het effect had (tot een half uur of uur aan toe) maar wegleggen was heel vaak geen optie.
Laten huilen kreeg ik vaak als advies, en ja dat heb ik ook een aantal keer geprobeerd. Bij ons zoontje was daadwerkelijk geen optie; hij raakte dan volledig overstuur, liep paars aan, stopte soms met ademhalen leek het, ging spugen en hield dat rustig uren achter elkaar vol.
Dank je siska, doortje en anderen. Fijn dat er zo'n topic is. Op internet staan veel roze-wolk verhalen vind ik.
Hoe zit het met een kind troosten, Hoe voelt het om een ontroostbaar kind te hebben? En wat doe je dan?
Hoe het voelt?; hartverscheurend het deed mij zo'n verdriet om m'n kind niet te kunnen troosten.... het deed zelfs lichamelijk pijn, op zo'n moment voelde ik me echt mislukt als moeder; "het lukt me niet eens om m'n eigen kind te troosten "
Maar hij huilde wel minder hard dan wanneer hij lag, dus blijkbaar was bij mij wel beter dan als hij alleen lag. Dus in die zin voegde ik toch iets positiefs toe.
Ik had hem veel over m'n schouder; z'n armpjes en hoofd lagen over m'n schouder, z'n buik tegen de voorkant van m'n schouder en z'n knietjes omhoog geduwd met m'n hand. Soms hielp het als ik dan in een draaistoel zat en van links naar rechts draaide. En verder hij in dezelfde houding en maar rondjes lopen door het huis, of buiten in de buikdrager.
Soms hielp het als ik rustig tegen hem praatte, een boek voorlas (mocht ook een detective zijn of chicklit, als hij m'n stem maar hoorde) en verder liedjes zingen of neuriën.
M'n zoontje huilde best veel, soms krijsen, soms een beetje snikken. Maar vaak hielp troosten wel, al duurde het soms wel even voordat het effect had (tot een half uur of uur aan toe) maar wegleggen was heel vaak geen optie.
Laten huilen kreeg ik vaak als advies, en ja dat heb ik ook een aantal keer geprobeerd. Bij ons zoontje was daadwerkelijk geen optie; hij raakte dan volledig overstuur, liep paars aan, stopte soms met ademhalen leek het, ging spugen en hield dat rustig uren achter elkaar vol.
vrijdag 14 oktober 2016 om 21:18
Heftig hoor siska, ik denk dat alle moeders er veel moeite mee zouden hebben
Wanneer is voor jullie een moment om naar de huisarts/ ziekenhuis te gaan met je baby? Zijn jullie soms bang om overdreven heftig te reageren op iets (achteraf) normaals?
En nog een andere vraag, doet borstvoeding pijn? Ik lees/hoor dat soms vrouwen ermee willen stoppen vanwege pijn/ moeite (?) dus niet vanwege productie problemen
Wanneer is voor jullie een moment om naar de huisarts/ ziekenhuis te gaan met je baby? Zijn jullie soms bang om overdreven heftig te reageren op iets (achteraf) normaals?
En nog een andere vraag, doet borstvoeding pijn? Ik lees/hoor dat soms vrouwen ermee willen stoppen vanwege pijn/ moeite (?) dus niet vanwege productie problemen
vrijdag 14 oktober 2016 om 21:24
quote:matroesjka_ schreef op 14 oktober 2016 @ 21:07:
[...]
Sorry niet lullig bedoeld, maar WHY ga je pas als je al zwanger bent uitzoeken wat te verwachten?
Het is natuurlijk niet dat ik totaal geen verwachtingen of voorstelling bij het hele gebeuren heb. Ben waarschijnlijk een van de weinigen die juist een vrij negatief / realistisch (?) beeld heeft over het moederschap. Ik weet namelijk heel goed dat het geen piece of cake wordt. Dat is precies de reden waarom ik zwanger worden steeds maar uitgesteld heb. Maar in wat voor opzicht het dan precies zwaar wordt, dat is voor mij nog een beetje abstract. En ik zie hier verschillende scenario`s voorbij komen waardoor ik me daar een beter beeld over kan vormen.
Natuurlijk hoor ik dingen van vriendinnen en lees ik artikelen op internet. Maar ik kan wel leuk verwachtingen hebben, maar snap ook nog wel dat het in geval van kinderen / baby`s de realiteit vaak anders is. Op welke manier dan ook (positief of negatief). En dat wordt door dit topic bevestigd.
[...]
Sorry niet lullig bedoeld, maar WHY ga je pas als je al zwanger bent uitzoeken wat te verwachten?
Het is natuurlijk niet dat ik totaal geen verwachtingen of voorstelling bij het hele gebeuren heb. Ben waarschijnlijk een van de weinigen die juist een vrij negatief / realistisch (?) beeld heeft over het moederschap. Ik weet namelijk heel goed dat het geen piece of cake wordt. Dat is precies de reden waarom ik zwanger worden steeds maar uitgesteld heb. Maar in wat voor opzicht het dan precies zwaar wordt, dat is voor mij nog een beetje abstract. En ik zie hier verschillende scenario`s voorbij komen waardoor ik me daar een beter beeld over kan vormen.
Natuurlijk hoor ik dingen van vriendinnen en lees ik artikelen op internet. Maar ik kan wel leuk verwachtingen hebben, maar snap ook nog wel dat het in geval van kinderen / baby`s de realiteit vaak anders is. Op welke manier dan ook (positief of negatief). En dat wordt door dit topic bevestigd.
zaterdag 15 oktober 2016 om 06:54
quote:Doortjee schreef op 14 oktober 2016 @ 13:33:
[...]
Wauw! Feest van herkenning hier! Wanneer werd het voor jou 'leuker'? Het commentaar valt me ook tegen. Vooral van de 'oudere garde'..Bij de eerste vond ik het na 3 maanden makkelijker worden, na 6 maanden nog makkelijker. De tweede baby is veel makkelijker, slaapt beter, minder kraampjes etc. Dat zorgt er ook voor dat je minder commentaar krijgt. Maar vooral van de oudere garde is het commentaar inderdaad lastig omdat die echt nog hele ouderwetse denkbeelden heeft en volgens mij grotendeels is vergeten hoe vermoeiend het kan zijn om een baby te hebben.
[...]
Wauw! Feest van herkenning hier! Wanneer werd het voor jou 'leuker'? Het commentaar valt me ook tegen. Vooral van de 'oudere garde'..Bij de eerste vond ik het na 3 maanden makkelijker worden, na 6 maanden nog makkelijker. De tweede baby is veel makkelijker, slaapt beter, minder kraampjes etc. Dat zorgt er ook voor dat je minder commentaar krijgt. Maar vooral van de oudere garde is het commentaar inderdaad lastig omdat die echt nog hele ouderwetse denkbeelden heeft en volgens mij grotendeels is vergeten hoe vermoeiend het kan zijn om een baby te hebben.
vrijdag 21 oktober 2016 om 15:17
Mooi om te lezen hoe dit topic is gaan leven. Ik lees het geïnteresseerd mee en lees soms dingen voor aan mijn vriend. Voelt als een soort voorspel en helpt om ons samen voor te bereiden. Ook mooi hoe zowel positieve als negatieve als realistische zaken belicht worden. Mij is inmiddels veel duidelijk geworden!
Onze voorkeur gaat ook uit naar cosleepen, zeker omdat we voorlopig nog klein wonen met 1 slaapkamer. We willen nog niet verhuizen, eens kijken hoelang we het zo volhouden. En nog geen idee hoe we het zouden doen met opvang maar wel allebei bereid minder te gaan werken. Communiceren is altijd belangrijk inderdaad, dat doen we dan ook veel. Ik krijg er steeds meer vertrouwen in, nu nog zwanger worden
Onze voorkeur gaat ook uit naar cosleepen, zeker omdat we voorlopig nog klein wonen met 1 slaapkamer. We willen nog niet verhuizen, eens kijken hoelang we het zo volhouden. En nog geen idee hoe we het zouden doen met opvang maar wel allebei bereid minder te gaan werken. Communiceren is altijd belangrijk inderdaad, dat doen we dan ook veel. Ik krijg er steeds meer vertrouwen in, nu nog zwanger worden
vrijdag 21 oktober 2016 om 15:52
quote:sombrerito schreef op 14 oktober 2016 @ 21:24:
[...]
Het is natuurlijk niet dat ik totaal geen verwachtingen of voorstelling bij het hele gebeuren heb. Ben waarschijnlijk een van de weinigen die juist een vrij negatief / realistisch (?) beeld heeft over het moederschap. Ik weet namelijk heel goed dat het geen piece of cake wordt. Dat is precies de reden waarom ik zwanger worden steeds maar uitgesteld heb. Maar in wat voor opzicht het dan precies zwaar wordt, dat is voor mij nog een beetje abstract. En ik zie hier verschillende scenario`s voorbij komen waardoor ik me daar een beter beeld over kan vormen.
Natuurlijk hoor ik dingen van vriendinnen en lees ik artikelen op internet. Maar ik kan wel leuk verwachtingen hebben, maar snap ook nog wel dat het in geval van kinderen / baby`s de realiteit vaak anders is. Op welke manier dan ook (positief of negatief). En dat wordt door dit topic bevestigd.
Dat lijkt me nou ook weer niet nodig...
Ik lees/hoor vrouwen die een kind krijgen het meest levensveranderende vonden dat ze ooit hebben meegemaakt, wiens hele wereld op de kop stond en gigantisch moesten wennen, en vrouwen die hun hand er niet voor omdraaiden en het helemaal niet zo allesveranderend vonden, maar voor wie het heel 'natuurlijk' voelde.
Ik ken vrouwen die een verschrikkelijke huilbaby kregen en vrouwen die een supermakkelijk kind hebben dat alles goed vindt.
Ik ken vrouwen die het loodzwaar vinden en vrouwen die het juist energie vinden geven.
Je weet gewoon niet hoe het gaat zijn voor jou. Dat hangt van zoveel factoren af.
Je hoeft er echt niet vanuit te gaan dat het niet leuk wordt. Je kunt ook gewoon optimistisch eraan beginnen en bedenken dat go with the flow uiteindelijk misschien de beste manier is om eraan te beginnen. Want in mijn ervaring: je hebt 1000 scenario's bedacht en dan wordt het scenario 1001
Enne, gefeliciteerd!
[...]
Het is natuurlijk niet dat ik totaal geen verwachtingen of voorstelling bij het hele gebeuren heb. Ben waarschijnlijk een van de weinigen die juist een vrij negatief / realistisch (?) beeld heeft over het moederschap. Ik weet namelijk heel goed dat het geen piece of cake wordt. Dat is precies de reden waarom ik zwanger worden steeds maar uitgesteld heb. Maar in wat voor opzicht het dan precies zwaar wordt, dat is voor mij nog een beetje abstract. En ik zie hier verschillende scenario`s voorbij komen waardoor ik me daar een beter beeld over kan vormen.
Natuurlijk hoor ik dingen van vriendinnen en lees ik artikelen op internet. Maar ik kan wel leuk verwachtingen hebben, maar snap ook nog wel dat het in geval van kinderen / baby`s de realiteit vaak anders is. Op welke manier dan ook (positief of negatief). En dat wordt door dit topic bevestigd.
Dat lijkt me nou ook weer niet nodig...
Ik lees/hoor vrouwen die een kind krijgen het meest levensveranderende vonden dat ze ooit hebben meegemaakt, wiens hele wereld op de kop stond en gigantisch moesten wennen, en vrouwen die hun hand er niet voor omdraaiden en het helemaal niet zo allesveranderend vonden, maar voor wie het heel 'natuurlijk' voelde.
Ik ken vrouwen die een verschrikkelijke huilbaby kregen en vrouwen die een supermakkelijk kind hebben dat alles goed vindt.
Ik ken vrouwen die het loodzwaar vinden en vrouwen die het juist energie vinden geven.
Je weet gewoon niet hoe het gaat zijn voor jou. Dat hangt van zoveel factoren af.
Je hoeft er echt niet vanuit te gaan dat het niet leuk wordt. Je kunt ook gewoon optimistisch eraan beginnen en bedenken dat go with the flow uiteindelijk misschien de beste manier is om eraan te beginnen. Want in mijn ervaring: je hebt 1000 scenario's bedacht en dan wordt het scenario 1001
Enne, gefeliciteerd!
vrijdag 21 oktober 2016 om 17:37
quote:lux. schreef op 21 oktober 2016 @ 15:52:
[...] Je kunt ook gewoon optimistisch eraan beginnen en bedenken dat go with the flow uiteindelijk misschien de beste manier is om eraan te beginnen. Want in mijn ervaring: je hebt 1000 scenario's bedacht en dan wordt het scenario 1001
Enne, gefeliciteerd!
Precies, je weet het toch niet hoe het gaat. Maar vind het wel fijn om in ieder geval een aantal gedetailleerde scenario`s voorbij te zien komen om enig beeld te hebben
En thanks
[...] Je kunt ook gewoon optimistisch eraan beginnen en bedenken dat go with the flow uiteindelijk misschien de beste manier is om eraan te beginnen. Want in mijn ervaring: je hebt 1000 scenario's bedacht en dan wordt het scenario 1001
Enne, gefeliciteerd!
Precies, je weet het toch niet hoe het gaat. Maar vind het wel fijn om in ieder geval een aantal gedetailleerde scenario`s voorbij te zien komen om enig beeld te hebben
En thanks
vrijdag 21 oktober 2016 om 18:37
quote:sombrerito schreef op 21 oktober 2016 @ 17:37:
[...]
Precies, je weet het toch niet hoe het gaat. Maar vind het wel fijn om in ieder geval een aantal gedetailleerde scenario`s voorbij te zien komen om enig beeld te hebben
En thanks
Ik ook hoor, maar als je hier op VF leest word je bijna bang om een kind te krijgen soms maar de mensen die een zware babytijd hebben, hebben vaak ook meer behoefte om daarover hun ei kwijt te kunnen. Dus je hoeft echt geen negatief beeld te hebben over je aanstaande moederschap volgens mij.
Wanhopen kan altijd nog, zeg ik maar
[...]
Precies, je weet het toch niet hoe het gaat. Maar vind het wel fijn om in ieder geval een aantal gedetailleerde scenario`s voorbij te zien komen om enig beeld te hebben
En thanks
Ik ook hoor, maar als je hier op VF leest word je bijna bang om een kind te krijgen soms maar de mensen die een zware babytijd hebben, hebben vaak ook meer behoefte om daarover hun ei kwijt te kunnen. Dus je hoeft echt geen negatief beeld te hebben over je aanstaande moederschap volgens mij.
Wanhopen kan altijd nog, zeg ik maar