Zwanger
alle pijlers
Wachten op miskraam
woensdag 8 augustus 2018 om 11:24
Na 6 mislukte iui's, werd ik bij de 2e icsi-poging zwanger bij de derde terugplaatsing. Voor het eerst in mijn leven na bijna vier jaar proberen had ik een positieve test in handen.
Bij 7 weken een echo op de fertiliteitspoli en zagen we een kloppend hartje. Afscheid van de fertiliteitspoli en naar de reguliere gyn. Helaas bleek afgelopen week bij de termijnecho dat het hartje bij 9 weken is gestopt.
Ondanks de terughoudendheid en onzekerheid die ik al had, is dit bericht heel hard binnengekomen bij mij en mijn man.
Ik heb cytotec meegekregen, maar ze adviseerden om eerst het natuurlijk verloop af te wachten.
En daar zit ik dan. Gisteren licht bloedverlies, dus ik hoopte dat het zou beginnen, maar het bloedverlies stopte vrij snel. Vanochtend hetzelfde.
Gisteren heb ik me ziek gemeld, nu zit ik op kantoor. Ik kan me niet concentreren. Heb hoofdpijn en voel me misselijk en niet lekker. En ik ben zoooo verdrietig. Nu moet ik weer opnieuw beginnen. Weer een punctie, weer die ellende.
En ja ik weet dat ik blij mag zijn dat ik nu weet dat ik wel zwanger kan worden. En ja ik mag nog 1 keer icsi doen, dus wat mopper ik. En ja het vruchtje was nog maar 9 weken, dat is heel anders dan als het veel ouder is. Maar toch voel ik me erg rot. En ook het niet weten wanneer ik het ga verliezen, vind ik erg moeilijk.
Wat ik wil met dit topic? Van me afschrijven. En misschien zijn er meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Of heeft iemand tips om de wachtperiode tot de miskraam door te komen.
Bij 7 weken een echo op de fertiliteitspoli en zagen we een kloppend hartje. Afscheid van de fertiliteitspoli en naar de reguliere gyn. Helaas bleek afgelopen week bij de termijnecho dat het hartje bij 9 weken is gestopt.
Ondanks de terughoudendheid en onzekerheid die ik al had, is dit bericht heel hard binnengekomen bij mij en mijn man.
Ik heb cytotec meegekregen, maar ze adviseerden om eerst het natuurlijk verloop af te wachten.
En daar zit ik dan. Gisteren licht bloedverlies, dus ik hoopte dat het zou beginnen, maar het bloedverlies stopte vrij snel. Vanochtend hetzelfde.
Gisteren heb ik me ziek gemeld, nu zit ik op kantoor. Ik kan me niet concentreren. Heb hoofdpijn en voel me misselijk en niet lekker. En ik ben zoooo verdrietig. Nu moet ik weer opnieuw beginnen. Weer een punctie, weer die ellende.
En ja ik weet dat ik blij mag zijn dat ik nu weet dat ik wel zwanger kan worden. En ja ik mag nog 1 keer icsi doen, dus wat mopper ik. En ja het vruchtje was nog maar 9 weken, dat is heel anders dan als het veel ouder is. Maar toch voel ik me erg rot. En ook het niet weten wanneer ik het ga verliezen, vind ik erg moeilijk.
Wat ik wil met dit topic? Van me afschrijven. En misschien zijn er meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Of heeft iemand tips om de wachtperiode tot de miskraam door te komen.
woensdag 8 augustus 2018 om 11:33
Hoi TS
Wat naar! Je mag je echt heel verdrietig voelen hoor. Het is mooi dat er positieve aspecten zijn zoals dat je dus blijkbaar zwanger kan raken en dat je nog een ICSI over hebt. Maar geef eerst ruimte aan je verdriet. Jullie hebben al een zwaar traject gehad met steeds hoop en teleurstelling die elkaar afwisselen kan ik me zo voorstellen... en dan ben je eindelijk zwanger en dan krijg je dit! Hoe gek het ook klinkt... "gun" het jezelf om verdrietig en boos te zijn.
Wat betreft het afwachten van de miskraam. Ik zou dat alleen doen als dat voor jou goed voelt en anders gewoon proberen op te wekken met die medicatie. Ik vond het persoonlijk heel moeilijk me zwanger te voelen (nog allerlei kwaaltjes) en het besef te hebben een niet levend vruchtje te dragen. Ik wou mezelf dat nare tegenstrijdige gevoel niet aan doen. Ik kon het ook pas echt verwerken en weer door nadat de miskraam een feit was...
Veel sterkte!!
Wat naar! Je mag je echt heel verdrietig voelen hoor. Het is mooi dat er positieve aspecten zijn zoals dat je dus blijkbaar zwanger kan raken en dat je nog een ICSI over hebt. Maar geef eerst ruimte aan je verdriet. Jullie hebben al een zwaar traject gehad met steeds hoop en teleurstelling die elkaar afwisselen kan ik me zo voorstellen... en dan ben je eindelijk zwanger en dan krijg je dit! Hoe gek het ook klinkt... "gun" het jezelf om verdrietig en boos te zijn.
Wat betreft het afwachten van de miskraam. Ik zou dat alleen doen als dat voor jou goed voelt en anders gewoon proberen op te wekken met die medicatie. Ik vond het persoonlijk heel moeilijk me zwanger te voelen (nog allerlei kwaaltjes) en het besef te hebben een niet levend vruchtje te dragen. Ik wou mezelf dat nare tegenstrijdige gevoel niet aan doen. Ik kon het ook pas echt verwerken en weer door nadat de miskraam een feit was...
Veel sterkte!!
woensdag 8 augustus 2018 om 11:39
Geen ervaring, maar wel een hele dikke 
om je sterkte te wensen!
Wil je alsjeblieft niet zo hard zijn voor jezelf. De alinea met 'ja ik weet dat ik zwanger kan worden etc' . Als je kinderwens zo groot is en je hebt al zoveel meegemaakt, dan mag je verdrietig, boos, teleurgesteld of wat dan ook zijn.
Zorg goed voor jezelf, neem je tijd voor alle emoties. Blijf praten met je partner. Als je het fijner vind om niet te werken, meld je ziek.
om je sterkte te wensen!Wil je alsjeblieft niet zo hard zijn voor jezelf. De alinea met 'ja ik weet dat ik zwanger kan worden etc' . Als je kinderwens zo groot is en je hebt al zoveel meegemaakt, dan mag je verdrietig, boos, teleurgesteld of wat dan ook zijn.
Zorg goed voor jezelf, neem je tijd voor alle emoties. Blijf praten met je partner. Als je het fijner vind om niet te werken, meld je ziek.
woensdag 8 augustus 2018 om 11:39
O, wat rot!
En dit is gewoon wel een ramp. Omdat je zwanger was en nu niet meer.
Ik weet dat er verschil is tussen nog maar zoveel weken en meer.
MAAR
Je was zwanger. Je had een baby in de maak, je leven zou je erop afstemmen en het kindje met wagenwijd geopende armen ontvangen. Jouw problemen zouden slapeloze nachten en luiers zijn.
Niet afwachten wanneer de miskraam op gang komt.
Dus het is echt heel verdrietig.
Doe wat je nodig hebt. Ga naar je werk of blijf thuis.
Bel wel of niet over nemen cytotec.
Kijk of je alleen wil zijn of met partner of vriendinnen. En regel dat.
Mensen wachten tot jij aangeeft wat jij wil. Lastig, als je daar zelf niet weet.
Veel sterkte! En een dikke knuffel.
En dit is gewoon wel een ramp. Omdat je zwanger was en nu niet meer.
Ik weet dat er verschil is tussen nog maar zoveel weken en meer.
MAAR
Je was zwanger. Je had een baby in de maak, je leven zou je erop afstemmen en het kindje met wagenwijd geopende armen ontvangen. Jouw problemen zouden slapeloze nachten en luiers zijn.
Niet afwachten wanneer de miskraam op gang komt.
Dus het is echt heel verdrietig.
Doe wat je nodig hebt. Ga naar je werk of blijf thuis.
Bel wel of niet over nemen cytotec.
Kijk of je alleen wil zijn of met partner of vriendinnen. En regel dat.
Mensen wachten tot jij aangeeft wat jij wil. Lastig, als je daar zelf niet weet.
Veel sterkte! En een dikke knuffel.
woensdag 8 augustus 2018 om 11:45
Lieve to het klinkt alsof je bang bent dat je niet verdrietig mag zijn. Dat mag je wel!!
Is hardstikke rot en verdrietig en nee ondanks dat er nog opties zijn hoef je er niet over heen te stappen.
Meld je ziek kruip weg onder een dekentje huil laat je troosten door geliefden en huil nog meer.
Sterkte!
Is hardstikke rot en verdrietig en nee ondanks dat er nog opties zijn hoef je er niet over heen te stappen.
Meld je ziek kruip weg onder een dekentje huil laat je troosten door geliefden en huil nog meer.
Sterkte!
where ever you go, go with your heart
woensdag 8 augustus 2018 om 11:52
Ach lieve Zizo. Ook al heb ik geen ervaring met een miskraam, wil ik je toch even een dikke knuffel komen brengen. Je verdriet en je wanhoop zijn zo voelbaar. Lieverd, neem je tijd om dit te verwerken. En als je je niet goed voelt op je werk, meldt je alsjeblieft weer ziek. Tenzij je je thuis alleen nog slechter voelt. Maar mss is het op dit moment beter voor je om lekker op de bank te liggen/zitten met een dekentje en netflix ter afleiding. En dat je dan gewoon kan huilen als je dat moet. Wat kan ik me goed voorstellen dat je geen zin hebt in weer een punctie en weer al dat gedoe. Met een goede echo achter de rug ga je er toch een beetje vanuit dat je het gehaald hebt. Vind daarom ook absoluut niet dat je moppert. Wat viva-life ook schrijft, wees niet te hard voor jezelf hoor. Dit is absoluut een enorme teleurstelling en een harde klap. Natuurlijk ben je keiverdrietig en voel je je rot. Veel sterkte, meid en probeer lief voor jezelf te zijn.
woensdag 8 augustus 2018 om 11:55
Ach nou toch, wat een teleurstelling en verdriet. Dat is toch ook heel normaal dat je na alle pogingen en blijdschap van eindelijk zwanger zijn, je je zo rot voelt als het toch weer niet doorgaat? Dan heb je alle reden om je zo rot te voelen hoor.
Ik heb geen ervaring met iui's, wel met eindelijk zwanger worden na erg lang te hebben gedacht dat dat er niet in zat voor mij. En die eerste zwangerschap toen eindigde ook in een miskraam die ik af moest wachten, het hartje stopte ook ong bij 8 weken met kloppen, de miskraam duurde daarna ook nog even.
Je moet doen wat voor jou het beste is. Als jij het natuurlijk wil afwachten moet je dat doen. Zo niet dan kun je de medicijnen nemen of wat er maar mogelijk is om het een handje te helpen.
Voor mij voelde het destijds het beste om de natuur haar gang te laten gaan. Toen de miskraam eenmaal begon kwam er een soort van oerdrift naar boven en deed ik precies wat ik moest doen, incl vruchtje in potje doen om te laten nakijken.
Maar ik weet van andere vrouwen die het liever met medicatie hebben laten gebeuren. iedereen is anders en dat is prima.
heel veel sterkte
Ik heb geen ervaring met iui's, wel met eindelijk zwanger worden na erg lang te hebben gedacht dat dat er niet in zat voor mij. En die eerste zwangerschap toen eindigde ook in een miskraam die ik af moest wachten, het hartje stopte ook ong bij 8 weken met kloppen, de miskraam duurde daarna ook nog even.
Je moet doen wat voor jou het beste is. Als jij het natuurlijk wil afwachten moet je dat doen. Zo niet dan kun je de medicijnen nemen of wat er maar mogelijk is om het een handje te helpen.
Voor mij voelde het destijds het beste om de natuur haar gang te laten gaan. Toen de miskraam eenmaal begon kwam er een soort van oerdrift naar boven en deed ik precies wat ik moest doen, incl vruchtje in potje doen om te laten nakijken.
Maar ik weet van andere vrouwen die het liever met medicatie hebben laten gebeuren. iedereen is anders en dat is prima.
heel veel sterkte
woensdag 8 augustus 2018 om 11:56
Wat een lieve reacties.
Ik merk dat ik me niet ziek durf te melden omdat ik bang ben dat het nog wel een aantal dagen kan duren voordat het los komt en ik dan misschien wel twee weken of zo ziek ben. Dan voelt enorm lullig.
Ook hoopte ik afleiding te vinden in het werk. En dat ging de afgelopen dagen ook wel zo, maar vanochtend lukt het niet. Vanmiddag moet ik nog een belangrijke presentatie geven. Ik zit gelukkig alleen in een kamer te werken. Kamergenoot is op vakantie. Maar ik overweeg wel om me per morgen ziek te melden.
Ik hoopte de cytotec niet nodig te hebben omdat ik al wat licht bloedverlies had, maar misschien moet ik toch kijken of ik dat voor het weekend kan doen. Dan is mijn man ook thuis van het werk.
Ik merk dat ik me niet ziek durf te melden omdat ik bang ben dat het nog wel een aantal dagen kan duren voordat het los komt en ik dan misschien wel twee weken of zo ziek ben. Dan voelt enorm lullig.
Ook hoopte ik afleiding te vinden in het werk. En dat ging de afgelopen dagen ook wel zo, maar vanochtend lukt het niet. Vanmiddag moet ik nog een belangrijke presentatie geven. Ik zit gelukkig alleen in een kamer te werken. Kamergenoot is op vakantie. Maar ik overweeg wel om me per morgen ziek te melden.
Ik hoopte de cytotec niet nodig te hebben omdat ik al wat licht bloedverlies had, maar misschien moet ik toch kijken of ik dat voor het weekend kan doen. Dan is mijn man ook thuis van het werk.
woensdag 8 augustus 2018 om 12:04
Nou zizo, je hoeft je verdriet echt niet te bagatelliseren hoor! Blij zijn dat je zwanger kunt worden daar heb je helemaal niets aan bij een miskraam. En je hebt er nota bene ook nog eens zoveel voor moeten doen! Wees maar gewoon lekker verdrietig, want dit is gewoon super klote.
Overweeg je niet om de cytotec te gebruiken? Dan ben je er met 48 uur vanaf...
Ik dacht dat het veel soepeler zou gaan wanneer ik zou afwachten, maar dat bleek helemaal niet zo. Achteraf gezien had ik toch veel liever de medicatie gebruikt, dan had ik niet zo lang in spanning en onzekerheid gezeten.
Om een richting te geven, bij mijn mk bij 9w werd het vastgesteld bij 9w3d, foetus was ongeveer 9w1d. Miskraam kwam bij 13w3d.
Overweeg je niet om de cytotec te gebruiken? Dan ben je er met 48 uur vanaf...
Ik dacht dat het veel soepeler zou gaan wanneer ik zou afwachten, maar dat bleek helemaal niet zo. Achteraf gezien had ik toch veel liever de medicatie gebruikt, dan had ik niet zo lang in spanning en onzekerheid gezeten.
Om een richting te geven, bij mijn mk bij 9w werd het vastgesteld bij 9w3d, foetus was ongeveer 9w1d. Miskraam kwam bij 13w3d.
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
woensdag 8 augustus 2018 om 12:10
Iedereen rouwt op zijn eigen manier, maar je bent wel erg streng voor jezelf. Dat rationele snap ik wel nu je het nieuws net hebt gekregen. Ik hoop dat je de tijd kunt nemen die je nodig hebt voor de verwerking in de weken en maanden die komen.
Bij mij duurde het verdriet lang, ook al komt het nog zo vaak voor en waren de zwangerschappen nog zo pril.
De eerste keer was ik stoer, wilde snel weer werken, niet zeuren en niet huilen. Maar ik heb gemerkt dat het me uiteindelijk goed deed om verdrietig te zijn.
Wat mij heeft geholpen: me ziek melden, dingen doen die ik fijn vond om te doen, heel veel huilen, heel veel praten, een pinterest-bord maken met mooie gedichten en plaatjes die mijn gevoelens weergaven, wandelen, en nog meer huilen.
Wat jou helpt, zul je zelf moeten uitvinden. Maar neem de tijd!
Bij mij duurde het verdriet lang, ook al komt het nog zo vaak voor en waren de zwangerschappen nog zo pril.
De eerste keer was ik stoer, wilde snel weer werken, niet zeuren en niet huilen. Maar ik heb gemerkt dat het me uiteindelijk goed deed om verdrietig te zijn.
Wat mij heeft geholpen: me ziek melden, dingen doen die ik fijn vond om te doen, heel veel huilen, heel veel praten, een pinterest-bord maken met mooie gedichten en plaatjes die mijn gevoelens weergaven, wandelen, en nog meer huilen.
Wat jou helpt, zul je zelf moeten uitvinden. Maar neem de tijd!
woensdag 8 augustus 2018 om 12:31
Lieve Zizo. doe wat goed voelt voor jou!
Voel je niet lullig of schuldig als je 2 weken thuis zou zitten. Je moet doen wat JIJ wilt. wat voor jou het beste lijkt.
Ik heb 5 miskramen meegemaakt en de laatste is nu 6 weken geleden ong. Ik heb 2 curretages gehad, 2 maal is het spontaan gekomen en de laatste keer heb ik het opgewekt. Ik weet zelf dat als ik het af zou wachten ik het niet kon verwerken. Dus bij de mogelijkheid in te grijpen heb ik dat dan ook gedaan. maar.... er zijn veel vrouwen die het afwachten doen om op hun manier afscheid te nemen. Voelt dat voor jou ook zo, dan zeg ik doen. Zo niet, dan een andere keuze maken. Het is jouw lijf, jouw gedachtes en jouw verdriet.
En wat betreft het ziek thuis zitten. Maak je daar alsjeblieft niet druk om. de laatste keer heb ik 4 weken thuis gezeten en de andere miskramen gemiddeld 2 weken. Ik werk nu zelfs maar 4 uur per dag en de arbo arts staat volledig achter mij (die heeft mij zelfs terug gezet naar 4 uur). Dus doe wat goed voelt voor jou!
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit verlies want het blijft in en in verdrietig. Dikke knuffel
Voel je niet lullig of schuldig als je 2 weken thuis zou zitten. Je moet doen wat JIJ wilt. wat voor jou het beste lijkt.
Ik heb 5 miskramen meegemaakt en de laatste is nu 6 weken geleden ong. Ik heb 2 curretages gehad, 2 maal is het spontaan gekomen en de laatste keer heb ik het opgewekt. Ik weet zelf dat als ik het af zou wachten ik het niet kon verwerken. Dus bij de mogelijkheid in te grijpen heb ik dat dan ook gedaan. maar.... er zijn veel vrouwen die het afwachten doen om op hun manier afscheid te nemen. Voelt dat voor jou ook zo, dan zeg ik doen. Zo niet, dan een andere keuze maken. Het is jouw lijf, jouw gedachtes en jouw verdriet.
En wat betreft het ziek thuis zitten. Maak je daar alsjeblieft niet druk om. de laatste keer heb ik 4 weken thuis gezeten en de andere miskramen gemiddeld 2 weken. Ik werk nu zelfs maar 4 uur per dag en de arbo arts staat volledig achter mij (die heeft mij zelfs terug gezet naar 4 uur). Dus doe wat goed voelt voor jou!
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit verlies want het blijft in en in verdrietig. Dikke knuffel
woensdag 8 augustus 2018 om 12:38
Ik wilde echt niet op kantoor zitten terwijl ik wachtte om mijn miskraam. Want vond ik het een vreselijk gevoel zeg. Ik voelde hoe de hormonen uit mijn lichaam gingen. Borsten minder gespannen en mijn buik werd weer plat ( had hele opgeblazen buik door de hormonen.)
Als het op gang komt wil je toch ook thuis zijn. Bovendien was ik echt veel te verdrietig om te werken.
Denk aan jezelf. Na 4 jaar is dit toch ook iets waar veel emotie bij zit. Weet je omgeving er van? Ik wilde het graag vertellen aan iedereen, anders voel je je zo eenzaam.
Als het op gang komt wil je toch ook thuis zijn. Bovendien was ik echt veel te verdrietig om te werken.
Denk aan jezelf. Na 4 jaar is dit toch ook iets waar veel emotie bij zit. Weet je omgeving er van? Ik wilde het graag vertellen aan iedereen, anders voel je je zo eenzaam.
woensdag 8 augustus 2018 om 12:52
Flipje ik twijfel inderdaad over de cytotec. Ik las dat de mk lichamelijk qua krampen en bloedverlies minder heftig is dan als je het opwekt. Maar ik zie dat het bij jou heel wat weken duurde. Dat is mij echt te lang. Ik denk nu dat ik uiterlijk vrijdag de pillen wil nemen.
In onze privé omgeving hebben we het verteld Stokske. Daar een aantal hele lieve reacties. In de familie heel wisselend. De een belt/appt elke dag om te vragen hoe het gaat. De ander heeft het van ons gehoord, maar zwijgt erover als we m weer spreken.
Op mijn werk weet niemand het.
Jullie reacties geven steun en zijn verhelderend. Ik ben nu weer wat rustiger. Ik ga zo buiten even een frisse neus halen en dan om twee uur de presentatie geven. Het is voor externen, dus ik moet eigenlijk wel even doorzetten. Maar dat gaat vast lukken. Daarna lekker naar huis en me ziek melden.
In onze privé omgeving hebben we het verteld Stokske. Daar een aantal hele lieve reacties. In de familie heel wisselend. De een belt/appt elke dag om te vragen hoe het gaat. De ander heeft het van ons gehoord, maar zwijgt erover als we m weer spreken.
Op mijn werk weet niemand het.
Jullie reacties geven steun en zijn verhelderend. Ik ben nu weer wat rustiger. Ik ga zo buiten even een frisse neus halen en dan om twee uur de presentatie geven. Het is voor externen, dus ik moet eigenlijk wel even doorzetten. Maar dat gaat vast lukken. Daarna lekker naar huis en me ziek melden.
woensdag 8 augustus 2018 om 13:07
Lieve Zizo, ik wil je heel veel succes wensen met je presentatie zometeen. Het lijkt me verstandig om je daarna ziek te melden en voorlopig even op jezelf te focussen. Na zo’n traject is het vreselijk als het misgaat. Wees lief voor jezelf en doe alleen de dingen waar jij zin in hebt en maak je echt niet druk om je ziekmelding!
Ik vond het destijds wel fijn dat mijn collega’s het wisten maar ze waren ook op de hoogte van ons traject, en inderdaad de een liet elke dag iets weten en de ander wist niet hoe ze ermee om moesten gaan en zei dus niks. Maak je in elk geval geen zorgen om wat een ander ervan denkt, jij bepaalt wat je wel en niet wil delen en je hoeft helemaal nergens aan te denken, behalve aan jezelf.
Ik heb geen ervaring met medicatie omdat de miskraam bij mij vanzelf op gang kwam. Het heeft wel een paar weken geduurd voordat het voorbij was.
Nogmaals, heel veel sterkte en een dikke knuffel.
Ik vond het destijds wel fijn dat mijn collega’s het wisten maar ze waren ook op de hoogte van ons traject, en inderdaad de een liet elke dag iets weten en de ander wist niet hoe ze ermee om moesten gaan en zei dus niks. Maak je in elk geval geen zorgen om wat een ander ervan denkt, jij bepaalt wat je wel en niet wil delen en je hoeft helemaal nergens aan te denken, behalve aan jezelf.
Ik heb geen ervaring met medicatie omdat de miskraam bij mij vanzelf op gang kwam. Het heeft wel een paar weken geduurd voordat het voorbij was.
Nogmaals, heel veel sterkte en een dikke knuffel.
woensdag 8 augustus 2018 om 13:22
Pfff wat ongelooflijk herkenbaar. Hier precies hetzelfde.. Na 3 mislukte iui voor het eerst in 4 jaar tijd een positieve test in handen dankzij 2e tp icsi.
Sinds afgelopen vrijdag wat bloedverlies gehad en eergister, (was toen 7 wk) dmv een echo te horen gekregen dat het niet goed zat en dat er een miskraam aan komt.
Ook ik ben gister ziek naar huis gegaan en zit sowieso vandaag en morgen nog thuis want de buikpijn en het bloedverlies wordt al iets heftiger. Hoop zo dat het doorzet en dat de ellende van een curretage bespaard blijft.
Je hoeft geen redenen te bedenken waarom je niet verdrietig mag zijn. Dat t vruchtje nog maar zo ‘jong’ was betekent niet dat de pijn er minder om is. Helemaal niet nadat het na zo’n rot traject eindelijk gelukt was. En dat mensen zeggen je weet nu iig dat je zwanger kan worden, JA, dat is zo, maar we wilden déze zwangerschap en dít kindje.
Echt, je verhaal is zo herkenbaar en ik snap zo goed wat je nu voelt.
Wat je schrijft over je niet ziek durven melden en bang zijn dat je te lang thuis zit.. dat heb ik ook. Ik heb het gister mijn leidinggevende verteld en die reageerde gelukkig heel goed en zei dat ik nu echt aan mezelf moet denken.
En dat advies heb ik ook voor jou.(en die moet ik zelf ook opvolgen) Denk nu aan jezelf, kruip lekker weg onder een dekentje en laat je verdriet eruit.
Sterkte en een dikke knuffel. Doe wat voor jou t beste voelt.
Sinds afgelopen vrijdag wat bloedverlies gehad en eergister, (was toen 7 wk) dmv een echo te horen gekregen dat het niet goed zat en dat er een miskraam aan komt.
Ook ik ben gister ziek naar huis gegaan en zit sowieso vandaag en morgen nog thuis want de buikpijn en het bloedverlies wordt al iets heftiger. Hoop zo dat het doorzet en dat de ellende van een curretage bespaard blijft.
Je hoeft geen redenen te bedenken waarom je niet verdrietig mag zijn. Dat t vruchtje nog maar zo ‘jong’ was betekent niet dat de pijn er minder om is. Helemaal niet nadat het na zo’n rot traject eindelijk gelukt was. En dat mensen zeggen je weet nu iig dat je zwanger kan worden, JA, dat is zo, maar we wilden déze zwangerschap en dít kindje.
Echt, je verhaal is zo herkenbaar en ik snap zo goed wat je nu voelt.
Wat je schrijft over je niet ziek durven melden en bang zijn dat je te lang thuis zit.. dat heb ik ook. Ik heb het gister mijn leidinggevende verteld en die reageerde gelukkig heel goed en zei dat ik nu echt aan mezelf moet denken.
En dat advies heb ik ook voor jou.(en die moet ik zelf ook opvolgen) Denk nu aan jezelf, kruip lekker weg onder een dekentje en laat je verdriet eruit.
Sterkte en een dikke knuffel. Doe wat voor jou t beste voelt.
