Zwanger
alle pijlers
Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
donderdag 23 februari 2012 om 15:44
Geloof het of niet, maar dat berichtje van nien heeft m'n wereld op z'n kop gezet. Yek!
Ik ga proberen een 'op afstand begeleiding' te krijgen van een POP poli, er zit er geen in de buurt hier namelijk.
En mijn man, hij is zooooo'n lief en goed mens, ik mag hem geen pijn doen door lelijke dingen te zeggen. Maja, soms gebeurt het dan toch, en dan begin ik al te huilen voordat ik sorry kan zeggen
Gelukkig kent hij me langer dan vandaag en is het dan al goed. Maar je hebt wel een goede manier bedacht, @Kastanje!
Liefs kneippje
Ik ga proberen een 'op afstand begeleiding' te krijgen van een POP poli, er zit er geen in de buurt hier namelijk.
En mijn man, hij is zooooo'n lief en goed mens, ik mag hem geen pijn doen door lelijke dingen te zeggen. Maja, soms gebeurt het dan toch, en dan begin ik al te huilen voordat ik sorry kan zeggen
Gelukkig kent hij me langer dan vandaag en is het dan al goed. Maar je hebt wel een goede manier bedacht, @Kastanje!
Liefs kneippje
donderdag 23 februari 2012 om 16:50
quote:kneippje schreef op 23 februari 2012 @ 15:44:
Geloof het of niet, maar dat berichtje van nien heeft m'n wereld op z'n kop gezet. Yek!
Ik hoop dat je er een positieve draai aan kunt geven!
Wat iedereen hier al roept: de eerste weken zijn het zwaarst. Straks maken de vervelende hormonen plaats voor de wat fijnere en zul je je hopelijk een stuk beter voelen.
Goed dat je hulp zoekt overigens.
Geloof het of niet, maar dat berichtje van nien heeft m'n wereld op z'n kop gezet. Yek!
Ik hoop dat je er een positieve draai aan kunt geven!
Wat iedereen hier al roept: de eerste weken zijn het zwaarst. Straks maken de vervelende hormonen plaats voor de wat fijnere en zul je je hopelijk een stuk beter voelen.
Goed dat je hulp zoekt overigens.
donderdag 23 februari 2012 om 17:06
Wanneer krijg je je eerste echo? (Om het maar even over leuke dingen te hebben.)
Vast binnen nu en een paar weken. Dat is ook iets om je aan vast te houden. Een mooi moment, voor het eerst je kindje zien.
Nog misschien iets leuks:
http://www.babybytes.nl/zwangerschap/kalender/week/1
Hier kun je per week zien welke ontwikkelingen je kindje doormaakt en hoe het er ongeveer uitziet.
Vast binnen nu en een paar weken. Dat is ook iets om je aan vast te houden. Een mooi moment, voor het eerst je kindje zien.
Nog misschien iets leuks:
http://www.babybytes.nl/zwangerschap/kalender/week/1
Hier kun je per week zien welke ontwikkelingen je kindje doormaakt en hoe het er ongeveer uitziet.
donderdag 23 februari 2012 om 22:48
vrijdag 24 februari 2012 om 09:23
Hallo Kneippje,
Hier ook (deels) herkenning hoor. Ik wilde zo ontzettend graag zwanger worden maar toen ik het eenmaal was, viel de 'roze wolk' ook tegen. Ik ben -zoals meerdere vrouwen beschreven- labiel en een beetje down, en helaas ook humeurig. Ik had gedacht dat ik met een gelukzalige glimlach rond zou lopen en het valt me best een beetje tegen. Ik vind het zelf wel fijn dat ik weet dat het aan 'de hormonen' ligt, zo kan ik het zelf ook goed relativeren. Ik heb -zoals Kastanjez- ook afspraken met mijn vriend gemaakt, bijvoorbeeld dat ik af en toe even moet afkoelen. Mijn vriend maakt grappen over 'meeveren' (uit Kluuns boekje) en kan er wel mee over weg. En het wordt ook al een beetje minder (ben nu 10 weken zwanger).
Ik heb niet de 'lichamelijke' kant zoals jij beschrijft. Lijkt me extra vervelend voor je. De POP poli lijkt me een hele goede tip.
Ik ken ook een verloskundige (niet mijn eigen) die zich heeft 'gespecialiseerd' in pre- en postnatale depressies (en zij vertelde dat dat steeds meer aandacht voor komt in hun opleiding) maar ik vermoed uit jouw berichten dat je bij de gynaecoloog blijft en niet bij een verloskundige komt.
Over babybytes mijn tip: lees alleen het informatieve stukje (is inderdaad heel leuk), en niet het forumachtige deel eronder. Ik wil niemand beledigen, maar er is een hoog 'beeb', 'mannetje' en 'ongi' (enzovoorts) gehalte, of juist heel veel stress en verdriet bij dames bij wie -heel verdrietig- de echo niet goed was. Ik werd er zelf niet heel blij van dus ik scroll niet verder dan het eerste deel.
Sterkte en succes!
Hier ook (deels) herkenning hoor. Ik wilde zo ontzettend graag zwanger worden maar toen ik het eenmaal was, viel de 'roze wolk' ook tegen. Ik ben -zoals meerdere vrouwen beschreven- labiel en een beetje down, en helaas ook humeurig. Ik had gedacht dat ik met een gelukzalige glimlach rond zou lopen en het valt me best een beetje tegen. Ik vind het zelf wel fijn dat ik weet dat het aan 'de hormonen' ligt, zo kan ik het zelf ook goed relativeren. Ik heb -zoals Kastanjez- ook afspraken met mijn vriend gemaakt, bijvoorbeeld dat ik af en toe even moet afkoelen. Mijn vriend maakt grappen over 'meeveren' (uit Kluuns boekje) en kan er wel mee over weg. En het wordt ook al een beetje minder (ben nu 10 weken zwanger).
Ik heb niet de 'lichamelijke' kant zoals jij beschrijft. Lijkt me extra vervelend voor je. De POP poli lijkt me een hele goede tip.
Ik ken ook een verloskundige (niet mijn eigen) die zich heeft 'gespecialiseerd' in pre- en postnatale depressies (en zij vertelde dat dat steeds meer aandacht voor komt in hun opleiding) maar ik vermoed uit jouw berichten dat je bij de gynaecoloog blijft en niet bij een verloskundige komt.
Over babybytes mijn tip: lees alleen het informatieve stukje (is inderdaad heel leuk), en niet het forumachtige deel eronder. Ik wil niemand beledigen, maar er is een hoog 'beeb', 'mannetje' en 'ongi' (enzovoorts) gehalte, of juist heel veel stress en verdriet bij dames bij wie -heel verdrietig- de echo niet goed was. Ik werd er zelf niet heel blij van dus ik scroll niet verder dan het eerste deel.
Sterkte en succes!
vrijdag 24 februari 2012 om 09:27
@kneippje; de pop-poli zit in het ziekenhuis en wordt opgezet door een gy., medisch psyciater, maatschappelijk werkster en een klinisch psycholoog. De psychiater is degene die je bijv. slaaptabletten of medicijnen om rustig te blijven voorschrijft. In mijn geval slaaptabletten.
De maatschappelijk werkster schrijft volgende week een zeer uitgebreid geboorteplan omdat door mijn aandoening ik anders moet herstellen. Daarin wordt beschreven hoelang ik mag zitten/staan/lopen. Zodat de verpleegkundigen, artsen, therapeuten, kraamzorg en thuiszorg in het dossier kunnen lezen hoe het zit en niet bij iedereen die aan mijn bedje staat alles moet vertellen en uitleggen (en eventueel een strijd aan moet gaan/verdedigen)
Ook regelen hun de thuiszorg en een brief naar de kraamzorg zodat ik een kraamhulp krijg die ervaring heeft met moeders met beperkingen.
Zoals je ziet wordt ik overladen door hulp van alle kanten op alle fronten. Dat is een heel fijn gevoel. De gesprekken met de psycholoog zorgen ervoor dat ik een eventuele depressie voorblijf, en dit zal ook nog lang tot na de bevalling door blijven lopen. Het herstel en de verzorging van de baby zal ook zwaar worden en ook daar wordt op gelet en wordt ik in begeleid.
Over het algemeen ben ik er heel nuchter onder en neem ik het zoals het is. Ik heb al heel lang beperkingen in het dagelijkse leven. Maar nu ik zwanger ben, spelen de hormonen ook mee.
Ik heb er ook echt dagen bij dat ik alles wegwenste en dat er geen baby kwam.... Ik heb er dan ook weer dagen bij dat ik doodsbang ben dat er iets met de baby gebeurt. Dat er door de medicijnen iets fout gaat. Er is mij meerdere malen op het hart gedrukt door de gyn. en pop dat ik mijn pijnstilling moet innnemen (en een paar weken geleden een spuit in mijn schouder) omdat de lichamelijkte stress door pijn 24 uur per dag, veel schadelijker is voor de baby dan kleine hoeveelheden prednison of codeine.
Zij nemen die ongerustheid en schuldgevoelens steeds weg, dus dat is heel fijn.
Wanneer moet je naar de gyn.? Ik moest meteen komen zodra ik een positieve test had.
Dit allemaal heeft voornamelijk te maken met mijn aandoening en beperkingen en niet met depressiviteit. Ik heb daar geen ervaring in, heb het ook nog nooit eerder gehad. De reden van de psych. begeleiding is puur om mijn lichamelijke gesteldheid.
Jij hebt ook als voornaamste reden je lichaam, toch?
En daar komt bij dat ik bewust zwanger ben geworden, en vooraf al een plan had. Jij bent als groot wonder toch natuurlijk zwanger geworden en bent dus in het diepe gegooid. Dat is moeilijk te bevatten als je ziek bent. Dan komt er toch echt meer bij kijken dan als je heel bewust zwanger wordt. Dan heb je van alles al besproken met partner.
Ik zou dus als ik jou was bij de eerste afspraak bij je gyn. de pop poli aanvragen. (bij mij werd dit aangeboden, maar dat is niet in elk ziekenhuis zo) Ook zou ik met je medicijnen stoppen en het voor nu houden bij 8x paracetamol per dag.
Moet lukken, ik heb ook mijn hele rits laten vallen. Je krijgt vanzelf van je gyn. vervanging die veel minder of zelfs onschadelijk zijn voor je kindje.
Trek je eigen niks aan van reacties hier van mensen die totaal geen idee hebben. Probeer je voor te houden dat het echt wel zwaar gaat worden, maar het ook iets waanzinnig moois is!
De maatschappelijk werkster schrijft volgende week een zeer uitgebreid geboorteplan omdat door mijn aandoening ik anders moet herstellen. Daarin wordt beschreven hoelang ik mag zitten/staan/lopen. Zodat de verpleegkundigen, artsen, therapeuten, kraamzorg en thuiszorg in het dossier kunnen lezen hoe het zit en niet bij iedereen die aan mijn bedje staat alles moet vertellen en uitleggen (en eventueel een strijd aan moet gaan/verdedigen)
Ook regelen hun de thuiszorg en een brief naar de kraamzorg zodat ik een kraamhulp krijg die ervaring heeft met moeders met beperkingen.
Zoals je ziet wordt ik overladen door hulp van alle kanten op alle fronten. Dat is een heel fijn gevoel. De gesprekken met de psycholoog zorgen ervoor dat ik een eventuele depressie voorblijf, en dit zal ook nog lang tot na de bevalling door blijven lopen. Het herstel en de verzorging van de baby zal ook zwaar worden en ook daar wordt op gelet en wordt ik in begeleid.
Over het algemeen ben ik er heel nuchter onder en neem ik het zoals het is. Ik heb al heel lang beperkingen in het dagelijkse leven. Maar nu ik zwanger ben, spelen de hormonen ook mee.
Ik heb er ook echt dagen bij dat ik alles wegwenste en dat er geen baby kwam.... Ik heb er dan ook weer dagen bij dat ik doodsbang ben dat er iets met de baby gebeurt. Dat er door de medicijnen iets fout gaat. Er is mij meerdere malen op het hart gedrukt door de gyn. en pop dat ik mijn pijnstilling moet innnemen (en een paar weken geleden een spuit in mijn schouder) omdat de lichamelijkte stress door pijn 24 uur per dag, veel schadelijker is voor de baby dan kleine hoeveelheden prednison of codeine.
Zij nemen die ongerustheid en schuldgevoelens steeds weg, dus dat is heel fijn.
Wanneer moet je naar de gyn.? Ik moest meteen komen zodra ik een positieve test had.
Dit allemaal heeft voornamelijk te maken met mijn aandoening en beperkingen en niet met depressiviteit. Ik heb daar geen ervaring in, heb het ook nog nooit eerder gehad. De reden van de psych. begeleiding is puur om mijn lichamelijke gesteldheid.
Jij hebt ook als voornaamste reden je lichaam, toch?
En daar komt bij dat ik bewust zwanger ben geworden, en vooraf al een plan had. Jij bent als groot wonder toch natuurlijk zwanger geworden en bent dus in het diepe gegooid. Dat is moeilijk te bevatten als je ziek bent. Dan komt er toch echt meer bij kijken dan als je heel bewust zwanger wordt. Dan heb je van alles al besproken met partner.
Ik zou dus als ik jou was bij de eerste afspraak bij je gyn. de pop poli aanvragen. (bij mij werd dit aangeboden, maar dat is niet in elk ziekenhuis zo) Ook zou ik met je medicijnen stoppen en het voor nu houden bij 8x paracetamol per dag.
Moet lukken, ik heb ook mijn hele rits laten vallen. Je krijgt vanzelf van je gyn. vervanging die veel minder of zelfs onschadelijk zijn voor je kindje.
Trek je eigen niks aan van reacties hier van mensen die totaal geen idee hebben. Probeer je voor te houden dat het echt wel zwaar gaat worden, maar het ook iets waanzinnig moois is!
vrijdag 24 februari 2012 om 13:26
Bedankt voor de steun en (goede!) tips. Ik zal even heel eerlijk zijn en zeggen hoe de vlag op het schip staat;
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
vrijdag 24 februari 2012 om 13:35
Lieve Kneippje, ik ben soms ook niet in staat om mijn huishouden te doen. Zeker niet na mijn vorige zwangerschap, fysiek zijn sommige dingen te zwaar voor me.
Ik ben wél in staat om voor mijn kind te zorgen, met alle plezier en liefde die ik te bieden heb. En echt, het hoeft niet perfect. Vraag hulp aan je partner, kijk hoe je het (eventueel met een paar uurtjes betaalde hulp) kunt redden.
Bouw aan je netwerk, dat is zo fijn! Heb je (schoon)ouders of andere familie in de buurt wonen? Vriendinnen of fijne buren?
En het gevoel van twijfel is iets dat elke moeder in bepaalde mate herkent, dat weet ik zeker.
Waarom zou je geen goede moeder kunnen zijn volgens jezelf?
Ik ben wél in staat om voor mijn kind te zorgen, met alle plezier en liefde die ik te bieden heb. En echt, het hoeft niet perfect. Vraag hulp aan je partner, kijk hoe je het (eventueel met een paar uurtjes betaalde hulp) kunt redden.
Bouw aan je netwerk, dat is zo fijn! Heb je (schoon)ouders of andere familie in de buurt wonen? Vriendinnen of fijne buren?
En het gevoel van twijfel is iets dat elke moeder in bepaalde mate herkent, dat weet ik zeker.
Waarom zou je geen goede moeder kunnen zijn volgens jezelf?
vrijdag 24 februari 2012 om 14:34
@Helene, wat fijn dat je telkens en zo snel reageert. Echt lief van je!!
Ik denk (nu -voorheen speelde die vraag niet omdat we 'geen kinderen konden krijgen) dat ik erg tekort ga schieten als moeder omdat ik er fysiek dan wel altijd ben, maar er is een verschil tussen 'er zijn' en 'er zijn' (je snapt t wel). Het gekke is, dat ik een hele fijne jeugd heb gehad, ondanks dat mijn eigen moeder ook zo haar mankementen had (wij merkten daar echter nooit wat van, misschien ligt daar de grond van mijn angst.....?)
We hebben fijne buren, familie dichtbij etc maar zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Ik geloof dat ik dan eerder iemand zou willen betalen. Maar mijn ouders zie/spreek ik elke dag. Zij zouden zich enerzijds gepasseerd voelen en anderzijds worden ze hoe dan ook een dagje ouder. Ik gun hen erg een fijne oude dag om het maar zo te zeggen.
Hoe heb jij het thuis geregeld als ik vragen mag? En wat ging er mis waardoor je nu je beperkingen hebt?
Liefs van mij xxx
Ik denk (nu -voorheen speelde die vraag niet omdat we 'geen kinderen konden krijgen) dat ik erg tekort ga schieten als moeder omdat ik er fysiek dan wel altijd ben, maar er is een verschil tussen 'er zijn' en 'er zijn' (je snapt t wel). Het gekke is, dat ik een hele fijne jeugd heb gehad, ondanks dat mijn eigen moeder ook zo haar mankementen had (wij merkten daar echter nooit wat van, misschien ligt daar de grond van mijn angst.....?)
We hebben fijne buren, familie dichtbij etc maar zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Ik geloof dat ik dan eerder iemand zou willen betalen. Maar mijn ouders zie/spreek ik elke dag. Zij zouden zich enerzijds gepasseerd voelen en anderzijds worden ze hoe dan ook een dagje ouder. Ik gun hen erg een fijne oude dag om het maar zo te zeggen.
Hoe heb jij het thuis geregeld als ik vragen mag? En wat ging er mis waardoor je nu je beperkingen hebt?
Liefs van mij xxx
vrijdag 24 februari 2012 om 14:42
Kneippje, kun je geen thuiszorg krijgen? Ik weet niet of je buitenshuis werkt, maar zo niet - neem opvang ook voor sommige dagen/dagdelen dat je thuis bent, dat je tijd hebt om bij te komen.
Je zegt, wij zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Misschien moet je dat idee overboord zetten. Als het moet, dan moet het. Je zult versteld staan van hoeveel mensen je graag willen helpen.
Een kind krijgen is zwaar, ik geloof dat er kinderen zijn opgegroeid in omstandigheden die veel slechter zijn dan die bij jou/jullie. Met veel liefde en een beetje hulp kom je al een heel eind!
Je zegt, wij zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Misschien moet je dat idee overboord zetten. Als het moet, dan moet het. Je zult versteld staan van hoeveel mensen je graag willen helpen.
Een kind krijgen is zwaar, ik geloof dat er kinderen zijn opgegroeid in omstandigheden die veel slechter zijn dan die bij jou/jullie. Met veel liefde en een beetje hulp kom je al een heel eind!
vrijdag 24 februari 2012 om 15:22
Als je iemand (betaald) achter de hand hebt, geeft dat heel veel rust denk ik.
Verder lees ik eigenlijk niets vreemds hoor, gewoon de normale twijfels die iedereen heeft en wat praktische problemen. En die zijn er om opgelost te worden. Wat Aureel ook zegt: een kindje heeft liefde en aandacht nodig.
Ik heb bekkenklachten overgehouden aan mijn zwangerschap en de eerste maanden van mijn dochter veel op bed doorgebracht. Ze sliep naast mijn bed en man legde 's ochtends voor zijn werk een stapel hydrofielen, schone kleertjes, luiers en wat speeltjes klaar. Zo brachten we samen wat uurtjes in bed door. Baby's slapen ook veel, dus ik deed lekker met haar mee als ik moe was.
Nu ze ouder wordt, pak ik mijn rust door op de bank met een dekbedje te zitten of te slapen als zij dat doet. En ze kan zichzelf goed vermaken, is snel tevreden. Dat scheelt enorm, ik hoef niet constant achter haar aan te rennen.
Verder lees ik eigenlijk niets vreemds hoor, gewoon de normale twijfels die iedereen heeft en wat praktische problemen. En die zijn er om opgelost te worden. Wat Aureel ook zegt: een kindje heeft liefde en aandacht nodig.
Ik heb bekkenklachten overgehouden aan mijn zwangerschap en de eerste maanden van mijn dochter veel op bed doorgebracht. Ze sliep naast mijn bed en man legde 's ochtends voor zijn werk een stapel hydrofielen, schone kleertjes, luiers en wat speeltjes klaar. Zo brachten we samen wat uurtjes in bed door. Baby's slapen ook veel, dus ik deed lekker met haar mee als ik moe was.
Nu ze ouder wordt, pak ik mijn rust door op de bank met een dekbedje te zitten of te slapen als zij dat doet. En ze kan zichzelf goed vermaken, is snel tevreden. Dat scheelt enorm, ik hoef niet constant achter haar aan te rennen.
vrijdag 24 februari 2012 om 15:24
quote:Aureel schreef op 24 februari 2012 @ 14:42:
Je zegt, wij zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Misschien moet je dat idee overboord zetten. Als het moet, dan moet het. Je zult versteld staan van hoeveel mensen je graag willen helpen.
Juist! Ik vind het soms nog steeds lastig als mijn fulltime werkende schoonmoeder of zus hier de ramen staan lappen of stofzuigen.
Maar dan gebeurt het wél en drinken we daarna samen een kopje thee.
Mijn zus komt straks na de geboorte van zoon een paar dagen mantelzorgen als de kraam weg is. Vindt ze gezellig en ik ben er ook mee geholpen.
Het is best slikken soms, maar zet je trots opzij en kaart het aan. Je hoeft je nergens voor te schamen hoor.
Je zegt, wij zijn niet het soort mensen dat snel om hulp vraagt. Misschien moet je dat idee overboord zetten. Als het moet, dan moet het. Je zult versteld staan van hoeveel mensen je graag willen helpen.
Juist! Ik vind het soms nog steeds lastig als mijn fulltime werkende schoonmoeder of zus hier de ramen staan lappen of stofzuigen.
Maar dan gebeurt het wél en drinken we daarna samen een kopje thee.
Mijn zus komt straks na de geboorte van zoon een paar dagen mantelzorgen als de kraam weg is. Vindt ze gezellig en ik ben er ook mee geholpen.
Het is best slikken soms, maar zet je trots opzij en kaart het aan. Je hoeft je nergens voor te schamen hoor.
vrijdag 24 februari 2012 om 15:46
quote:elninjoo schreef op 23 februari 2012 @ 13:13:
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?
Normaal gesproken doe je wat mij betreft maar lekker waar je zin in hebt. Maar deze reactie is echt walgelijk. Wat laat jij een lelijke kant van jezelf zien zeg. Dit gaat verder dan het feit dat je een hekel hebt aan kinderen. Je geeft TO nu gewoon een trap na.
Lees de OP nog eens een keertje. Zie je niet het verdriet dat daaruit spreekt? Ik zeg niet dat je een slecht mens bent, maar wat is dít een slechte kant van je. Heeft niets te maken met het wel of niet leuk vinden van babys en kinderen.
Je hebt gelukkig nog 'n paar weken om je te kunnen bedenken. Je bent al 42 en hebt ook nog allerlei lichamelijke klachten en dan de risico's van je hoge leeftijd. Wat vindt je man er eigenlijk van dat je dit jezelf (en hem) aandoet?
Normaal gesproken doe je wat mij betreft maar lekker waar je zin in hebt. Maar deze reactie is echt walgelijk. Wat laat jij een lelijke kant van jezelf zien zeg. Dit gaat verder dan het feit dat je een hekel hebt aan kinderen. Je geeft TO nu gewoon een trap na.
Lees de OP nog eens een keertje. Zie je niet het verdriet dat daaruit spreekt? Ik zeg niet dat je een slecht mens bent, maar wat is dít een slechte kant van je. Heeft niets te maken met het wel of niet leuk vinden van babys en kinderen.
vrijdag 24 februari 2012 om 15:50
quote:Kolki schreef op 24 februari 2012 @ 09:27:
@kneippje; de pop-poli zit in het ziekenhuis en wordt opgezet door een gy., medisch psyciater, maatschappelijk werkster en een klinisch psycholoog.Normaal gesproken bestaat de pop-poli (iig de oorspronkelijke pop-poli) uit een psychiater, een gynaecoloog en een kinderarts.
@kneippje; de pop-poli zit in het ziekenhuis en wordt opgezet door een gy., medisch psyciater, maatschappelijk werkster en een klinisch psycholoog.Normaal gesproken bestaat de pop-poli (iig de oorspronkelijke pop-poli) uit een psychiater, een gynaecoloog en een kinderarts.
vrijdag 24 februari 2012 om 15:59
quote:kneippje schreef op 24 februari 2012 @ 13:26:
Bedankt voor de steun en (goede!) tips. Ik zal even heel eerlijk zijn en zeggen hoe de vlag op het schip staat;
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
Lieve schat, even héél grof gezegd.. Een supergezonde vrouw kan ook vandaag een kindje krijgen en over een paar weken onder een bus komen. Dan is er helemaal geen moeder meer in beeld.
Ben je dan egoïstisch omdat je ooit überhaupt een kind op de wereld hebt gezet terwijl je niet weet hoe lang je nog leeft?
Ja, je hebt je beperkingen, ja je kunt wellicht niet alles draaiende houden. Maar met wellicht wat hulp hier en daar zal het heus wel goed komen!
En iedereen heeft zijn eigen dingen. Wellicht zal jij bepaalde dingen missen omdat je met pijn op bed ligt. Een andere moeder zal dingen missen omdat ze heel veel werkt. Weer een andere moeder zal altijd en alleen maar bezig zijn met de kinderen waardoor ze de kids wellicht bijna verstikt als ze ouder worden. Ieder huis draagt zijn kruis.
Ik realiseer me dat ik eigenlijk vrij veel grove dingen zeg in deze post. Wat ik je probeer te vertellen is dat wat mij betreft elk kind op deze aarde zijn/haar eigen rugzakje draagt. Jouw kindje zal dealen met een mamma met migraine die soms het huishouden niet aan kan zoals andere kinderen zullen dealen met hun rugzakje. Daar hoef jij je écht niet schuldig om te voelen.
Bedankt voor de steun en (goede!) tips. Ik zal even heel eerlijk zijn en zeggen hoe de vlag op het schip staat;
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
Lieve schat, even héél grof gezegd.. Een supergezonde vrouw kan ook vandaag een kindje krijgen en over een paar weken onder een bus komen. Dan is er helemaal geen moeder meer in beeld.
Ben je dan egoïstisch omdat je ooit überhaupt een kind op de wereld hebt gezet terwijl je niet weet hoe lang je nog leeft?
Ja, je hebt je beperkingen, ja je kunt wellicht niet alles draaiende houden. Maar met wellicht wat hulp hier en daar zal het heus wel goed komen!
En iedereen heeft zijn eigen dingen. Wellicht zal jij bepaalde dingen missen omdat je met pijn op bed ligt. Een andere moeder zal dingen missen omdat ze heel veel werkt. Weer een andere moeder zal altijd en alleen maar bezig zijn met de kinderen waardoor ze de kids wellicht bijna verstikt als ze ouder worden. Ieder huis draagt zijn kruis.
Ik realiseer me dat ik eigenlijk vrij veel grove dingen zeg in deze post. Wat ik je probeer te vertellen is dat wat mij betreft elk kind op deze aarde zijn/haar eigen rugzakje draagt. Jouw kindje zal dealen met een mamma met migraine die soms het huishouden niet aan kan zoals andere kinderen zullen dealen met hun rugzakje. Daar hoef jij je écht niet schuldig om te voelen.
zaterdag 25 februari 2012 om 13:44
Dankjewel voor de hartverwarmende reacties. Ik was bang dat mijn angsten en onzekerheden misschien op onbegrip zouden stuiten, maar niets is minder waar.
Het rare is: mijn brein is in the lead, niet mijn hart. Terwijl ik de hele dag herinnerd word aan mijn zwangerschap lijkt het wel alsof mijn gevoel nagenoeg is uitgeschakeld (behalve waar het gebeurtenissen van buitenaf betreft, echt heel erg raar voor zo'n gevoelig vogeltje als ik!!). Ik ben constant allerlei theorieën aan het bedenken en naast elkaar aan het zetten.
Aaaaaaaaaaaaaaaggggghhhhhh!!!!!!!
'wat als.....,.dan dit, of nee, als het nou eens zo zou lopen, oh my
goodness, wat doe ik ons kindje toch AAN??'. (even een korte gedachtenkronkel ter illustratie).
Mijn man is heel erg zeker van zijn zaak: hij wil het zo ontzettend graag. Hij is ook zo lief, ik voel me zo schuldig dat ik mijn twijfels heb en deel.
(er is iets met m'n laptop, het bericht lijkt nu half geplaatst te Ijn....? Ik ga even kijken of ik de laatste woorden er nog aan kan toevoegen. Sorry voor het ongemak!'
En vooral: SORRY voor mijn langdradige verhaal. Jullie zijn zo lief en begripvol, ik wenste dat ik eens iets gezelligs kon schrijven (kan best maar dan is het een moetje -en dan te weten hoe vrolijk ik normaal ben, ik lijk wel een vreemde in mijn eigen lichaam)
Liefs voor iedereen, en duizendmaal DANK voor alles!!
Het rare is: mijn brein is in the lead, niet mijn hart. Terwijl ik de hele dag herinnerd word aan mijn zwangerschap lijkt het wel alsof mijn gevoel nagenoeg is uitgeschakeld (behalve waar het gebeurtenissen van buitenaf betreft, echt heel erg raar voor zo'n gevoelig vogeltje als ik!!). Ik ben constant allerlei theorieën aan het bedenken en naast elkaar aan het zetten.
Aaaaaaaaaaaaaaaggggghhhhhh!!!!!!!
'wat als.....,.dan dit, of nee, als het nou eens zo zou lopen, oh my
goodness, wat doe ik ons kindje toch AAN??'. (even een korte gedachtenkronkel ter illustratie).
Mijn man is heel erg zeker van zijn zaak: hij wil het zo ontzettend graag. Hij is ook zo lief, ik voel me zo schuldig dat ik mijn twijfels heb en deel.
(er is iets met m'n laptop, het bericht lijkt nu half geplaatst te Ijn....? Ik ga even kijken of ik de laatste woorden er nog aan kan toevoegen. Sorry voor het ongemak!'
En vooral: SORRY voor mijn langdradige verhaal. Jullie zijn zo lief en begripvol, ik wenste dat ik eens iets gezelligs kon schrijven (kan best maar dan is het een moetje -en dan te weten hoe vrolijk ik normaal ben, ik lijk wel een vreemde in mijn eigen lichaam)
Liefs voor iedereen, en duizendmaal DANK voor alles!!
woensdag 29 februari 2012 om 16:40
Hoi allemaal,
Even een update. We zijn nu een week verder na mijn eerste post in deze reeks.
Ik heb samen met echtgenoot een goed gesprek gehad met onze huisarts, in de zin dat zij zich (doordat ze alle ins and outs van mijn aandoeningen/medicijnengebruik etc kent) naar ons idee goed kon inleven in de situatie zoals die is. Ze heeft geen enkele poging gedaan ons een bepaalde richting in te manoeuvreren, juist doordat ik zo onzeker ben.
In de afgelopen week heb ik last gekregen van het complete arsenaal zwangerschapskwaaltjes, waarbij vooral kortademigheid/misselijkheid/constante hoofdpijn en krampen in mijn buik voorop staan. Dit naast mijn bestaande lichamelijke klachten en geestestoestans van een ontoerekeningsvatbaar persoon. YEK!!!
Ik lig hele dagen op bed, ben te zwak om wat dan ook te doen, en ik weet niet of mijn geest me zwakker maakt of mijn lichaam mijn geest, maar in elk geval heb ik grandioos grote twijfels over "hoe moet dat straks in hemelsnaam?"
We hadden al een oplossing in de flexibele opvang bedacht, een paar mensen zijn zo lief dat ze ons tat zullen helpen, maar toch........het is en blijft MIJN kindje. Mama's moeten sterk zijn en het ouderschap is topsport volgens mijn vriendin. Nou, uh...........ikke en topsport? Dat is zoiets als een slak aan de start van een marathon een nummertje geven !
Lieve meiden, ik weet het niet. Ik weet ECHT niet wat ik moet. Moet ik mijn kinderwens laten prevaleren boven mijn kunnen? Het KAN natuurlijk zijn dat alles zich nog ten goede keert. Het kan ook niet zo zijn. Of moet ik mijn verstand laten werken en leren leven met een groot trauma dat abortus heet? Wat is hier meer egoïstisch? Het belang van een hulpeloos kindje of mijn angst voor mijn geweten zwaarder laten wegen?
Pffft.....Zeg gerust wat je denkt, ik kan dat echt verdragen.
Veel liefs weer.......
Even een update. We zijn nu een week verder na mijn eerste post in deze reeks.
Ik heb samen met echtgenoot een goed gesprek gehad met onze huisarts, in de zin dat zij zich (doordat ze alle ins and outs van mijn aandoeningen/medicijnengebruik etc kent) naar ons idee goed kon inleven in de situatie zoals die is. Ze heeft geen enkele poging gedaan ons een bepaalde richting in te manoeuvreren, juist doordat ik zo onzeker ben.
In de afgelopen week heb ik last gekregen van het complete arsenaal zwangerschapskwaaltjes, waarbij vooral kortademigheid/misselijkheid/constante hoofdpijn en krampen in mijn buik voorop staan. Dit naast mijn bestaande lichamelijke klachten en geestestoestans van een ontoerekeningsvatbaar persoon. YEK!!!
Ik lig hele dagen op bed, ben te zwak om wat dan ook te doen, en ik weet niet of mijn geest me zwakker maakt of mijn lichaam mijn geest, maar in elk geval heb ik grandioos grote twijfels over "hoe moet dat straks in hemelsnaam?"
We hadden al een oplossing in de flexibele opvang bedacht, een paar mensen zijn zo lief dat ze ons tat zullen helpen, maar toch........het is en blijft MIJN kindje. Mama's moeten sterk zijn en het ouderschap is topsport volgens mijn vriendin. Nou, uh...........ikke en topsport? Dat is zoiets als een slak aan de start van een marathon een nummertje geven !
Lieve meiden, ik weet het niet. Ik weet ECHT niet wat ik moet. Moet ik mijn kinderwens laten prevaleren boven mijn kunnen? Het KAN natuurlijk zijn dat alles zich nog ten goede keert. Het kan ook niet zo zijn. Of moet ik mijn verstand laten werken en leren leven met een groot trauma dat abortus heet? Wat is hier meer egoïstisch? Het belang van een hulpeloos kindje of mijn angst voor mijn geweten zwaarder laten wegen?
Pffft.....Zeg gerust wat je denkt, ik kan dat echt verdragen.
Veel liefs weer.......
woensdag 29 februari 2012 om 17:05
woensdag 29 februari 2012 om 18:54
quote:kneippje schreef op 24 februari 2012 @ 13:26:
Bedankt voor de steun en (goede!) tips. Ik zal even heel eerlijk zijn en zeggen hoe de vlag op het schip staat;
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
Kneippie, ik lees net (pas) deze noodkreet. Heb nog geen reacties verder gelezen, maar wilde wel even reageren. Ik kan me je worsteling ontzettend goed voorstellen. Ook niet wetende wat de juiste beslissing is.
Ik heb vreselijk veel hulp moeten vragen nadat mijn dochter geboren werd. Niet per se om het lichamelijke vlak (want dat ging behalve nul energie wel goed). Maar psychisch was ik een wrak. Ik heb die hulp ook gekregen (godenzij dank). Mijn dochter mocht op sociaal medische indicatie naar opvang, omdat ik anders gewoon echt bang ben dat ik haar misschien iets aangedaan zou hebben. Een vreselijk gevoel!
Maar vergeet niet, er is hulp! Ik heb van veel kanten hulp gekregen en moeten aanvaarden, voor de gezondheid van mijn kind en mijzelf. Mijn gesteldheid heeft mij doen beslissen dat een 2e kind er niet inzit. Dat trek ik gewoon niet.
Maar mijn dochter is nu een ontzettend leuk, lief en blij meisje van 7 jaar en die stress om het moederschap is wel echt op z'n hoogtepunt in die eerste paar jaren. Je hebt daarna nog ontzettend veel kinderjaren met elkaar waarin je lief en leed kunt delen, je kind zoveel zelfstandiger is, naar school gaat en vriendjes heeft. Het moederschap beperkt zich niet tot die eerste twee jaren bijvoorbeeld.
Maar dat het ontiegelijk zwaar kan (hoeft dus niet he!) zijn, is een gegeven. Maar als je daarbij hulp kunt krijgen, ben je het ergste al voorbij en daarna zou het in principer stukken makkelijker moeten worden. Ik denk dat je wat dat betreft meer naar de lange termijn moet kijken met wat je wil.
Bedankt voor de steun en (goede!) tips. Ik zal even heel eerlijk zijn en zeggen hoe de vlag op het schip staat;
Normaalgesproken heb ik goede en minder goede dagen. Het komt voor dat ik wekenlang op bed lig, een combinatie van reuma/migraine en daardoor dan weer depressie.
Deze hele week heb ik afschuwelijke hoofdpijn en kan ik nauwelijks lopen.
Ik maak me grote, hele grote zorgen of ik een goede moeder zal kunnen zijn. Het is een verschrikkelijke gedachte die me achtervolgt als een vloek. Een huisarts of gynaecoloog zal nooit zeggen: mevrouw 'neemt u het kindje maar niet'. Dat heeft alles te maken met beroepsethiek.
MAAR: ik weet niet of ik ooit nog met mezelf in het reine zal kunnen komen als ik een abortus zou laten plegen. Dit kindje is zo'n Godsgeschenk!
Van de andere kant weet ik werkelijk niet wat nu egoïstischer is: het houden om mezelf te behoeden voor een allesoverheersend schuldgevoel OF het 'niet houden' om het te beschermen tegen een ongelukkig leven met een mama die altijd ziek is.
Lieve dames, alsjeblieft, ik heb raad nodig! Ik begrijp dat het moeilijk voor te stellen is hoe mijn leven eruit ziet, maar ik ben echt vaak niet in staat om ons huishoudentje zoals het nu is, draaiende te houden,
Ik zoek beslist geen medelijden, maar ervaringen, meningen, alles is welkom.
Alweer heel erg bedankt!! Xxx
Kneippie, ik lees net (pas) deze noodkreet. Heb nog geen reacties verder gelezen, maar wilde wel even reageren. Ik kan me je worsteling ontzettend goed voorstellen. Ook niet wetende wat de juiste beslissing is.
Ik heb vreselijk veel hulp moeten vragen nadat mijn dochter geboren werd. Niet per se om het lichamelijke vlak (want dat ging behalve nul energie wel goed). Maar psychisch was ik een wrak. Ik heb die hulp ook gekregen (godenzij dank). Mijn dochter mocht op sociaal medische indicatie naar opvang, omdat ik anders gewoon echt bang ben dat ik haar misschien iets aangedaan zou hebben. Een vreselijk gevoel!
Maar vergeet niet, er is hulp! Ik heb van veel kanten hulp gekregen en moeten aanvaarden, voor de gezondheid van mijn kind en mijzelf. Mijn gesteldheid heeft mij doen beslissen dat een 2e kind er niet inzit. Dat trek ik gewoon niet.
Maar mijn dochter is nu een ontzettend leuk, lief en blij meisje van 7 jaar en die stress om het moederschap is wel echt op z'n hoogtepunt in die eerste paar jaren. Je hebt daarna nog ontzettend veel kinderjaren met elkaar waarin je lief en leed kunt delen, je kind zoveel zelfstandiger is, naar school gaat en vriendjes heeft. Het moederschap beperkt zich niet tot die eerste twee jaren bijvoorbeeld.
Maar dat het ontiegelijk zwaar kan (hoeft dus niet he!) zijn, is een gegeven. Maar als je daarbij hulp kunt krijgen, ben je het ergste al voorbij en daarna zou het in principer stukken makkelijker moeten worden. Ik denk dat je wat dat betreft meer naar de lange termijn moet kijken met wat je wil.
