Actueel
alle pijlers
Filmpje uithuisplaatsing deel 4
dinsdag 24 juni 2014 om 11:46
quote:budista schreef op 24 juni 2014 @ 11:36:
Wat is er dan precies mis gegaan bij de uhp?
We hebben de helft niet gezien, het filmpje is dus onvolledig en suggestief.
Bjz gaat m.i. heel zorgvuldig om met uhp.
De politie gaat niet zomaar mee.....je hoort i zelfs weigeren h aan te kleden en roept iets in de trant van: dan neem je hem maar zo mee.
Wat ze op dat moment als verantwoordelijke en liefdevolle moeder had moeten doen heeft ze niet gedaan.
Dat neemt niet weg dat het in en in triest is ook ik zie en voel dat.
Maar ik zie ook dat het de i show lijkt te worden en er wel heel veel toevalligheden zijn.
Mij lijkt het een bijna geregiseerd drama.Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
Wat is er dan precies mis gegaan bij de uhp?
We hebben de helft niet gezien, het filmpje is dus onvolledig en suggestief.
Bjz gaat m.i. heel zorgvuldig om met uhp.
De politie gaat niet zomaar mee.....je hoort i zelfs weigeren h aan te kleden en roept iets in de trant van: dan neem je hem maar zo mee.
Wat ze op dat moment als verantwoordelijke en liefdevolle moeder had moeten doen heeft ze niet gedaan.
Dat neemt niet weg dat het in en in triest is ook ik zie en voel dat.
Maar ik zie ook dat het de i show lijkt te worden en er wel heel veel toevalligheden zijn.
Mij lijkt het een bijna geregiseerd drama.Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
dinsdag 24 juni 2014 om 11:47
Zo verwoest je een kind bij een vechtscheiding: alles filmen
dinsdag 17 juni 2014
Vernieuwd recept voor het verwoesten van een kind bij vechtscheiding: een moeder die dit sinds vorige week praktisch live deelt via Facebook. Haar versie: een kind van een bedreigende narcist, pathologische leugenaar, oplichter en niet te vergeten alimentatieweigeraar moet van de rechter zijn vader, voor wie hij „doodsbang” is, toch zien. Uiteindelijk wordt het kind bij haar weggehaald door de politie en Jeugdzorg.
De moeder filmt alles. Tienduizenden steunbetuigingen stromen binnen via sociale media. De kinderombudsman begint een onderzoek. Een enkeling zoekt dreigend naar naam en adres van een Jeugdzorgmedewerker. De vader ontkent de beschuldigingen via een blogger.
Wat is waar? Je moet het doen met wat ze je laten zien. Toch zag ik in de eerste plaats een kind dat volkomen overstuur wordt gemaakt door vooral zijn eigen moeder. Zij wil gelijk krijgen, haar punt maken en zet haar kind snoeihard in als bewijsmiddel. Ze zégt dat zelfs.
Dus wie maakt het kind nu bang?
De moeder filmde een bezoek aan het gedwongen omgangshuis van Jeugdzorg en later het weghalen van haar kind thuis. In het omgangshuis weigerde de moeder haar kind zoals afgesproken over te dragen voor een uurtje met de vader onder toezicht. Het schreeuwt, huilt, rolt over de grond, hikt, kokhalst. De moeder doet niets wezenlijks om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc. Een vriend filmt alles, vijftien minuten lang.
„Mama gaat niet weg, mama gaat daar zitten”, zegt een bijna apathische medewerkster – ook erg. „Ik ga helemaal niet daar zitten want ik hoef die man niet te zien”, zegt de moeder kil. Punt gemaakt. Kind opnieuw doodsbang alleen gelaten te worden: krijsen.
Later, thuis. Twee agenten en Jeugdzorg komen het jongetje op bevel van de rechter halen. Het moet voor minimaal vier weken naar een zorginstelling. Dat gebeurt vaker als kinderen klem raken in een vechtscheiding.
Na het zien van het filmpje uit het omgangshuis lijkt het niet per se een verkeerde beslissing. De meeste tijd geeft het filmpje alleen geluid. Je hoort twee adequate agenten en een nieuwe mevrouw van Jeugdzorg kalm hun best doen om een moeder ervan te doordringen dat haar aanpak het kind doodsbang maakt. Maar de moeder wil filmen, dóórpakken:
„Jullie maken mijn kind kapot!.”
„Dit is vreselijk wat jullie doen!”
Als een moeder dat maar vaak genoeg schreeuwend herhaalt, dan zal ieder kind meehuilen. Een verantwoordelijke bij Bureau Jeugdzorg in Oss, Ellen Roskes, vertelde later voor de camera van Omroep Brabant dat het kind eenmaal buiten meteen rustig was. Ik ben inmiddels geneigd haar te geloven.
Alleen onthoudt Google elk jeugdtrauma, bedacht of niet. Wat voor volwassenen gaat dat opleveren? Daarom noem ik de naam van dit kind niet. Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.
Maar wie kan het echt wat schelen? Folkert Jensma meldde zaterdag in zijn column dat een rechter tien minuten zittingstijd krijgt voor een uithuisplaatsing van een kind: de helft van de tijd voor een geschil over een parkeerheffing.
Magriet Oostveen - NRC
dinsdag 17 juni 2014
Vernieuwd recept voor het verwoesten van een kind bij vechtscheiding: een moeder die dit sinds vorige week praktisch live deelt via Facebook. Haar versie: een kind van een bedreigende narcist, pathologische leugenaar, oplichter en niet te vergeten alimentatieweigeraar moet van de rechter zijn vader, voor wie hij „doodsbang” is, toch zien. Uiteindelijk wordt het kind bij haar weggehaald door de politie en Jeugdzorg.
De moeder filmt alles. Tienduizenden steunbetuigingen stromen binnen via sociale media. De kinderombudsman begint een onderzoek. Een enkeling zoekt dreigend naar naam en adres van een Jeugdzorgmedewerker. De vader ontkent de beschuldigingen via een blogger.
Wat is waar? Je moet het doen met wat ze je laten zien. Toch zag ik in de eerste plaats een kind dat volkomen overstuur wordt gemaakt door vooral zijn eigen moeder. Zij wil gelijk krijgen, haar punt maken en zet haar kind snoeihard in als bewijsmiddel. Ze zégt dat zelfs.
Dus wie maakt het kind nu bang?
De moeder filmde een bezoek aan het gedwongen omgangshuis van Jeugdzorg en later het weghalen van haar kind thuis. In het omgangshuis weigerde de moeder haar kind zoals afgesproken over te dragen voor een uurtje met de vader onder toezicht. Het schreeuwt, huilt, rolt over de grond, hikt, kokhalst. De moeder doet niets wezenlijks om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc. Een vriend filmt alles, vijftien minuten lang.
„Mama gaat niet weg, mama gaat daar zitten”, zegt een bijna apathische medewerkster – ook erg. „Ik ga helemaal niet daar zitten want ik hoef die man niet te zien”, zegt de moeder kil. Punt gemaakt. Kind opnieuw doodsbang alleen gelaten te worden: krijsen.
Later, thuis. Twee agenten en Jeugdzorg komen het jongetje op bevel van de rechter halen. Het moet voor minimaal vier weken naar een zorginstelling. Dat gebeurt vaker als kinderen klem raken in een vechtscheiding.
Na het zien van het filmpje uit het omgangshuis lijkt het niet per se een verkeerde beslissing. De meeste tijd geeft het filmpje alleen geluid. Je hoort twee adequate agenten en een nieuwe mevrouw van Jeugdzorg kalm hun best doen om een moeder ervan te doordringen dat haar aanpak het kind doodsbang maakt. Maar de moeder wil filmen, dóórpakken:
„Jullie maken mijn kind kapot!.”
„Dit is vreselijk wat jullie doen!”
Als een moeder dat maar vaak genoeg schreeuwend herhaalt, dan zal ieder kind meehuilen. Een verantwoordelijke bij Bureau Jeugdzorg in Oss, Ellen Roskes, vertelde later voor de camera van Omroep Brabant dat het kind eenmaal buiten meteen rustig was. Ik ben inmiddels geneigd haar te geloven.
Alleen onthoudt Google elk jeugdtrauma, bedacht of niet. Wat voor volwassenen gaat dat opleveren? Daarom noem ik de naam van dit kind niet. Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.
Maar wie kan het echt wat schelen? Folkert Jensma meldde zaterdag in zijn column dat een rechter tien minuten zittingstijd krijgt voor een uithuisplaatsing van een kind: de helft van de tijd voor een geschil over een parkeerheffing.
Magriet Oostveen - NRC
dinsdag 24 juni 2014 om 11:48
quote:ikbenmedereentje schreef op 24 juni 2014 @ 11:40:
En daarom is pleegouder ook een roeping!
Ik zou het niet kunnen.
diep respect voor mensen die dat wel kunnen.
Ik ben wel benieuwd hoe deze mensen gescreend worden en hoe deze mensen in de gaten gehouden worden (blijvend)in de praktijk.
ik ken meerdere pleeggezinnen. Waarvan 1 naar mijn idee echt prachtig werk verzetten.
1 waarbij ik wel wat twijfels heb(bedoelen het vast goed maar in praktijk zie ik toch dingen gebeuren waar ik mijn wenkbrauwen bij optrek.) En 1 gezin die hun eigen kinderen niet kunnen handhaven en dan zulke kinderen denken te moeten opvangen. Dan raak je van de regen in de drup als kind ;(Ze worden gescreend en blijvend in de gaten gehouden door pleegzorgwerker, en die werken weer voor verschillende jeugdzorgorganisaties.
En daarom is pleegouder ook een roeping!
Ik zou het niet kunnen.
diep respect voor mensen die dat wel kunnen.
Ik ben wel benieuwd hoe deze mensen gescreend worden en hoe deze mensen in de gaten gehouden worden (blijvend)in de praktijk.
ik ken meerdere pleeggezinnen. Waarvan 1 naar mijn idee echt prachtig werk verzetten.
1 waarbij ik wel wat twijfels heb(bedoelen het vast goed maar in praktijk zie ik toch dingen gebeuren waar ik mijn wenkbrauwen bij optrek.) En 1 gezin die hun eigen kinderen niet kunnen handhaven en dan zulke kinderen denken te moeten opvangen. Dan raak je van de regen in de drup als kind ;(Ze worden gescreend en blijvend in de gaten gehouden door pleegzorgwerker, en die werken weer voor verschillende jeugdzorgorganisaties.
dinsdag 24 juni 2014 om 11:48
quote:netniet schreef op 24 juni 2014 @ 11:46:
[...]
Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
Was het niet zo dat moeder H thuis hield van school?
Dan had bjz weinig keus, lijkt me?
[...]
Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
Was het niet zo dat moeder H thuis hield van school?
Dan had bjz weinig keus, lijkt me?
dinsdag 24 juni 2014 om 11:51
Ik had persoonlijk een heel verkeerd beeld van de ouders waarvan de kinderen uit huis geplaatst worden. Als ik de linken bekijk die hier worden geplaatst en zie bijv de profielfotos dan zien ze er als normale moeders uit.
Ik had echt het beeld van sjofele, magere aan de drugs zijnde ouders. Als ik I zo zie, denk ik ook een liefhebbende moeder.
Mijn zoon had een vriendje die later ook uit huis was geplaatst, die moeder zag er ook heel verwaarloost uit, dus bevestigd het beeld wat ik van die ouders had.
Ik begrijp nu dat je echt niet op het uiterlijk kan afgaan.
De mensen die met zulke gevallen werken zullen weten dat uiterlijk niets zegt.
Ik had echt het beeld van sjofele, magere aan de drugs zijnde ouders. Als ik I zo zie, denk ik ook een liefhebbende moeder.
Mijn zoon had een vriendje die later ook uit huis was geplaatst, die moeder zag er ook heel verwaarloost uit, dus bevestigd het beeld wat ik van die ouders had.
Ik begrijp nu dat je echt niet op het uiterlijk kan afgaan.
De mensen die met zulke gevallen werken zullen weten dat uiterlijk niets zegt.
dinsdag 24 juni 2014 om 11:55
quote:budista schreef op 24 juni 2014 @ 11:45:
[...]
Vergis je niet in wat deze kinderen nodig zijn en dat is vaak een andere aanpak.Dit komt soms niet goed over bij de omgeving, die gewoon onvoldoende kennis hebben over de problematiek van deze kinderen.
Pleegouders zijn daar heel kwetsbaar in.
Mensen oordelen soms heel snel!
Feit is dat deze kinderen vaak een stevige duidelijke opvoeding nodig zijn.
Deze kinderen zoeken veelal veel meer grenzen op, zijn schreeuwerig of erg gesloten etc.
Nou ja je kunt er een boek van schrijven maar er komt meer bij kijken dan je zo op het 1e oog zou zien.
En natuurlijk onder ieder kaf zit koren...
Ik begrijp dat er binnen een gezin dan bijvoorbeeld andere regels kunnen gelden voor eigen kids en pleegkids enz.
maar daar doelde ik ook niet zo zeer op.
maar bij dat laatste gezin wel situaties gezien dat ik denk:
Knap dat je je wil inzetten voor deze kids maar misschien nu even niet de juiste tijd. Eerst je eigen gezin weer goed op de rit krijgen voordat je anderen kunt helpen.
het is één dat je als ouders dit werk wilt doen maar het hele gezin moet dit aankunnen. Van jong tot oud.
[...]
Vergis je niet in wat deze kinderen nodig zijn en dat is vaak een andere aanpak.Dit komt soms niet goed over bij de omgeving, die gewoon onvoldoende kennis hebben over de problematiek van deze kinderen.
Pleegouders zijn daar heel kwetsbaar in.
Mensen oordelen soms heel snel!
Feit is dat deze kinderen vaak een stevige duidelijke opvoeding nodig zijn.
Deze kinderen zoeken veelal veel meer grenzen op, zijn schreeuwerig of erg gesloten etc.
Nou ja je kunt er een boek van schrijven maar er komt meer bij kijken dan je zo op het 1e oog zou zien.
En natuurlijk onder ieder kaf zit koren...
Ik begrijp dat er binnen een gezin dan bijvoorbeeld andere regels kunnen gelden voor eigen kids en pleegkids enz.
maar daar doelde ik ook niet zo zeer op.
maar bij dat laatste gezin wel situaties gezien dat ik denk:
Knap dat je je wil inzetten voor deze kids maar misschien nu even niet de juiste tijd. Eerst je eigen gezin weer goed op de rit krijgen voordat je anderen kunt helpen.
het is één dat je als ouders dit werk wilt doen maar het hele gezin moet dit aankunnen. Van jong tot oud.
ik neem het leven met een korreltje zout... schijfje citroen en een glaasje tequila
dinsdag 24 juni 2014 om 12:00
quote:netniet schreef op 24 juni 2014 @ 11:46:
[...]
Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.
[...]
Als we de helft al niet hebben gezien dan was het dus nog langer dan het al duurde. JZ kende moeder al langer en kon op voorhand weten hoe het zich zou ontwikkelen. De UHP had veel beter vanuit school plaats kunnen vinden. Het jongetje gewoon meenemen op een rustige en vriendelijke manier. Hem op school in een kamertje apart nemen en hem vertellen dat hij een poosje ergens anders naartoe gaat. Rustig uitleggen en vertellen dat mama even niet voor hem kan zorgen maar dat hij haar gauw weer gaat zien. Dan met het slechte nieuws naar moeder toe. Dan kan ze tieren, huilen, schelden en van alles. Maar niet voor de ogen van haar kind.
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:01
quote:momodoe schreef op 24 juni 2014 @ 11:51:
Ik begrijp nu dat je echt niet op het uiterlijk kan afgaan.
De mensen die met zulke gevallen werken zullen weten dat uiterlijk niets zegt.
Goed dat je daar achter bent gekomen. En dan nog iets, je hoeft niet uit een achterstandsgezin te komen om heel onveilig op te groeien.
Ik kan er niet te veel over zeggen vanwege herkenning maar in mijn directe kring zijn er twee kinderen uit een gezin ernstig geestelijk beschadigd. Vanaf de buitenkant zie je het niet, prachtige villa, heel het gezin tiptop persoonlijk verzorgd. Materieel ontbrak er niks inclusief verre reizen.
Ik begrijp nu dat je echt niet op het uiterlijk kan afgaan.
De mensen die met zulke gevallen werken zullen weten dat uiterlijk niets zegt.
Goed dat je daar achter bent gekomen. En dan nog iets, je hoeft niet uit een achterstandsgezin te komen om heel onveilig op te groeien.
Ik kan er niet te veel over zeggen vanwege herkenning maar in mijn directe kring zijn er twee kinderen uit een gezin ernstig geestelijk beschadigd. Vanaf de buitenkant zie je het niet, prachtige villa, heel het gezin tiptop persoonlijk verzorgd. Materieel ontbrak er niks inclusief verre reizen.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:03
quote:*nightsky* schreef op 24 juni 2014 @ 12:00:
[...]
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.Ik had ook ergens gelezen dat ze van plan was om weg te gaan met H? Dat dat ook de reden is geweest dat H snel uit huis is gehaald?
[...]
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.Ik had ook ergens gelezen dat ze van plan was om weg te gaan met H? Dat dat ook de reden is geweest dat H snel uit huis is gehaald?
dinsdag 24 juni 2014 om 12:03
quote:ikbenmedereentje schreef op 24 juni 2014 @ 11:55:
[...]
Ik begrijp dat er binnen een gezin dan bijvoorbeeld andere regels kunnen gelden voor eigen kids en pleegkids enz.
maar daar doelde ik ook niet zo zeer op.
maar bij dat laatste gezin wel situaties gezien dat ik denk:
Knap dat je je wil inzetten voor deze kids maar misschien nu even niet de juiste tijd. Eerst je eigen gezin weer goed op de rit krijgen voordat je anderen kunt helpen.
het is één dat je als ouders dit werk wilt doen maar het hele gezin moet dit aankunnen. Van jong tot oud.
Ooh nee ik had het ook niet over verschillende regels voor eigen kinderen en pleegkinderen.
Begrijp nu beter wat je zegt en ook belangrijk.
Het gaat dan over de draaglast van het hele gezin, daar moet goed naar worden gekeken!
Gebeurt ook al wel veel, zo worden eigen kinderen van het gezin ook regelmatig gevraagd naar wat zij nu vinden.
Maar dit blijft altijd een issue, gelukkig wel veel ontwikkeling binnen de pleegzorg op dit vlak!
[...]
Ik begrijp dat er binnen een gezin dan bijvoorbeeld andere regels kunnen gelden voor eigen kids en pleegkids enz.
maar daar doelde ik ook niet zo zeer op.
maar bij dat laatste gezin wel situaties gezien dat ik denk:
Knap dat je je wil inzetten voor deze kids maar misschien nu even niet de juiste tijd. Eerst je eigen gezin weer goed op de rit krijgen voordat je anderen kunt helpen.
het is één dat je als ouders dit werk wilt doen maar het hele gezin moet dit aankunnen. Van jong tot oud.
Ooh nee ik had het ook niet over verschillende regels voor eigen kinderen en pleegkinderen.
Begrijp nu beter wat je zegt en ook belangrijk.
Het gaat dan over de draaglast van het hele gezin, daar moet goed naar worden gekeken!
Gebeurt ook al wel veel, zo worden eigen kinderen van het gezin ook regelmatig gevraagd naar wat zij nu vinden.
Maar dit blijft altijd een issue, gelukkig wel veel ontwikkeling binnen de pleegzorg op dit vlak!
dinsdag 24 juni 2014 om 12:04
Ze gaat de studio in om een lied in te zingen voor haar kind, zodat hij altijd haar stem bij zich heeft.
Ik geloof nog maar weinig van haar motieven om dit allemaal te doen.
Ze zal dit dan wederom op haar Facebook plaatsen en iedereen moet dan weer zeggen hoe geweldig ze is, komen er weer 100 hartjes van moeder en likes overheen.
Dit gaat totaal niet meer om haar kind in mijn ogen.
Ik geloof nog maar weinig van haar motieven om dit allemaal te doen.
Ze zal dit dan wederom op haar Facebook plaatsen en iedereen moet dan weer zeggen hoe geweldig ze is, komen er weer 100 hartjes van moeder en likes overheen.
Dit gaat totaal niet meer om haar kind in mijn ogen.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:06
quote:netniet schreef op 24 juni 2014 @ 12:01:
[...]
Goed dat je daar achter bent gekomen. En dan nog iets, je hoeft niet uit een achterstandsgezin te komen om heel onveilig op te groeien.
Ik kan er niet te veel over zeggen vanwege herkenning maar in mijn directe kring zijn er twee kinderen uit een gezin ernstig geestelijk beschadigd. Vanaf de buitenkant zie je het niet, prachtige villa, heel het gezin tiptop persoonlijk verzorgd. Materieel ontbrak er niks inclusief verre reizen.
en zulke gezinnen uit andere klasses zullen langer de schone schijn op kunnen houden voor de buitenwereld denk ik.
het stereotype Tokkie al misschien daar niet eens overna (kunnen)denken en zal dus zichtbaarder zijn ?
[...]
Goed dat je daar achter bent gekomen. En dan nog iets, je hoeft niet uit een achterstandsgezin te komen om heel onveilig op te groeien.
Ik kan er niet te veel over zeggen vanwege herkenning maar in mijn directe kring zijn er twee kinderen uit een gezin ernstig geestelijk beschadigd. Vanaf de buitenkant zie je het niet, prachtige villa, heel het gezin tiptop persoonlijk verzorgd. Materieel ontbrak er niks inclusief verre reizen.
en zulke gezinnen uit andere klasses zullen langer de schone schijn op kunnen houden voor de buitenwereld denk ik.
het stereotype Tokkie al misschien daar niet eens overna (kunnen)denken en zal dus zichtbaarder zijn ?
ik neem het leven met een korreltje zout... schijfje citroen en een glaasje tequila
dinsdag 24 juni 2014 om 12:06
quote:mika65 schreef op 24 juni 2014 @ 11:47:
Zo verwoest je een kind bij een vechtscheiding: alles filmen
dinsdag 17 juni 2014
Vernieuwd recept voor het verwoesten van een kind bij vechtscheiding: een moeder die dit sinds vorige week praktisch live deelt via Facebook. Haar versie: een kind van een bedreigende narcist, pathologische leugenaar, oplichter en niet te vergeten alimentatieweigeraar moet van de rechter zijn vader, voor wie hij „doodsbang” is, toch zien. Uiteindelijk wordt het kind bij haar weggehaald door de politie en Jeugdzorg.
De moeder filmt alles. Tienduizenden steunbetuigingen stromen binnen via sociale media. De kinderombudsman begint een onderzoek. Een enkeling zoekt dreigend naar naam en adres van een Jeugdzorgmedewerker. De vader ontkent de beschuldigingen via een blogger.
Wat is waar? Je moet het doen met wat ze je laten zien. Toch zag ik in de eerste plaats een kind dat volkomen overstuur wordt gemaakt door vooral zijn eigen moeder. Zij wil gelijk krijgen, haar punt maken en zet haar kind snoeihard in als bewijsmiddel. Ze zégt dat zelfs.
Dus wie maakt het kind nu bang?
De moeder filmde een bezoek aan het gedwongen omgangshuis van Jeugdzorg en later het weghalen van haar kind thuis. In het omgangshuis weigerde de moeder haar kind zoals afgesproken over te dragen voor een uurtje met de vader onder toezicht. Het schreeuwt, huilt, rolt over de grond, hikt, kokhalst. De moeder doet niets wezenlijks om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc. Een vriend filmt alles, vijftien minuten lang.
„Mama gaat niet weg, mama gaat daar zitten”, zegt een bijna apathische medewerkster – ook erg. „Ik ga helemaal niet daar zitten want ik hoef die man niet te zien”, zegt de moeder kil. Punt gemaakt. Kind opnieuw doodsbang alleen gelaten te worden: krijsen.
Later, thuis. Twee agenten en Jeugdzorg komen het jongetje op bevel van de rechter halen. Het moet voor minimaal vier weken naar een zorginstelling. Dat gebeurt vaker als kinderen klem raken in een vechtscheiding.
Na het zien van het filmpje uit het omgangshuis lijkt het niet per se een verkeerde beslissing. De meeste tijd geeft het filmpje alleen geluid. Je hoort twee adequate agenten en een nieuwe mevrouw van Jeugdzorg kalm hun best doen om een moeder ervan te doordringen dat haar aanpak het kind doodsbang maakt. Maar de moeder wil filmen, dóórpakken:
„Jullie maken mijn kind kapot!.”
„Dit is vreselijk wat jullie doen!”
Als een moeder dat maar vaak genoeg schreeuwend herhaalt, dan zal ieder kind meehuilen. Een verantwoordelijke bij Bureau Jeugdzorg in Oss, Ellen Roskes, vertelde later voor de camera van Omroep Brabant dat het kind eenmaal buiten meteen rustig was. Ik ben inmiddels geneigd haar te geloven.
Alleen onthoudt Google elk jeugdtrauma, bedacht of niet. Wat voor volwassenen gaat dat opleveren? Daarom noem ik de naam van dit kind niet. Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.
Maar wie kan het echt wat schelen? Folkert Jensma meldde zaterdag in zijn column dat een rechter tien minuten zittingstijd krijgt voor een uithuisplaatsing van een kind: de helft van de tijd voor een geschil over een parkeerheffing.
Magriet Oostveen - NRCZó helder gezien en geschreven. Helaas zijn I. en haar followers het er vanzelfsprekend geheel niet mee eens, getuige de scheldkannonades.
Zo verwoest je een kind bij een vechtscheiding: alles filmen
dinsdag 17 juni 2014
Vernieuwd recept voor het verwoesten van een kind bij vechtscheiding: een moeder die dit sinds vorige week praktisch live deelt via Facebook. Haar versie: een kind van een bedreigende narcist, pathologische leugenaar, oplichter en niet te vergeten alimentatieweigeraar moet van de rechter zijn vader, voor wie hij „doodsbang” is, toch zien. Uiteindelijk wordt het kind bij haar weggehaald door de politie en Jeugdzorg.
De moeder filmt alles. Tienduizenden steunbetuigingen stromen binnen via sociale media. De kinderombudsman begint een onderzoek. Een enkeling zoekt dreigend naar naam en adres van een Jeugdzorgmedewerker. De vader ontkent de beschuldigingen via een blogger.
Wat is waar? Je moet het doen met wat ze je laten zien. Toch zag ik in de eerste plaats een kind dat volkomen overstuur wordt gemaakt door vooral zijn eigen moeder. Zij wil gelijk krijgen, haar punt maken en zet haar kind snoeihard in als bewijsmiddel. Ze zégt dat zelfs.
Dus wie maakt het kind nu bang?
De moeder filmde een bezoek aan het gedwongen omgangshuis van Jeugdzorg en later het weghalen van haar kind thuis. In het omgangshuis weigerde de moeder haar kind zoals afgesproken over te dragen voor een uurtje met de vader onder toezicht. Het schreeuwt, huilt, rolt over de grond, hikt, kokhalst. De moeder doet niets wezenlijks om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc. Een vriend filmt alles, vijftien minuten lang.
„Mama gaat niet weg, mama gaat daar zitten”, zegt een bijna apathische medewerkster – ook erg. „Ik ga helemaal niet daar zitten want ik hoef die man niet te zien”, zegt de moeder kil. Punt gemaakt. Kind opnieuw doodsbang alleen gelaten te worden: krijsen.
Later, thuis. Twee agenten en Jeugdzorg komen het jongetje op bevel van de rechter halen. Het moet voor minimaal vier weken naar een zorginstelling. Dat gebeurt vaker als kinderen klem raken in een vechtscheiding.
Na het zien van het filmpje uit het omgangshuis lijkt het niet per se een verkeerde beslissing. De meeste tijd geeft het filmpje alleen geluid. Je hoort twee adequate agenten en een nieuwe mevrouw van Jeugdzorg kalm hun best doen om een moeder ervan te doordringen dat haar aanpak het kind doodsbang maakt. Maar de moeder wil filmen, dóórpakken:
„Jullie maken mijn kind kapot!.”
„Dit is vreselijk wat jullie doen!”
Als een moeder dat maar vaak genoeg schreeuwend herhaalt, dan zal ieder kind meehuilen. Een verantwoordelijke bij Bureau Jeugdzorg in Oss, Ellen Roskes, vertelde later voor de camera van Omroep Brabant dat het kind eenmaal buiten meteen rustig was. Ik ben inmiddels geneigd haar te geloven.
Alleen onthoudt Google elk jeugdtrauma, bedacht of niet. Wat voor volwassenen gaat dat opleveren? Daarom noem ik de naam van dit kind niet. Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.
Maar wie kan het echt wat schelen? Folkert Jensma meldde zaterdag in zijn column dat een rechter tien minuten zittingstijd krijgt voor een uithuisplaatsing van een kind: de helft van de tijd voor een geschil over een parkeerheffing.
Magriet Oostveen - NRCZó helder gezien en geschreven. Helaas zijn I. en haar followers het er vanzelfsprekend geheel niet mee eens, getuige de scheldkannonades.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:06
quote:*nightsky* schreef op 24 juni 2014 @ 12:00:
[...]
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.
Gebeurd wel hoor op school.
Denk maar eens bijv. Gezin met 4 kinderen, nou dat moet allemaal tegelijk!
[...]
Misschien was dat ook wel het plan geweest eerst? Geen idee hoor, ik weet niet of dit wel eens op scholen gebeurt.
Maar in dit geval kon dat dus niet, Hansje werd al 2 (?) weken thuis gehouden van school.
Verder denk ik dat hij op school, al dan niet in een apart kamertje ook was gaan schreeuwen, huilen en gillen.
Dat zou dan weer te traumatisch zijn geworden voor de andere leerlingen lijkt me, dus nee, mij lijkt op school ophalen me niet een beter manier eigenlijk.
Gebeurd wel hoor op school.
Denk maar eens bijv. Gezin met 4 kinderen, nou dat moet allemaal tegelijk!
dinsdag 24 juni 2014 om 12:10
Een nummer van marco borsato volgens mij. Dacht dat ze gisteren zoiets al liet doorschemeren op haar fb.
ik hoop niet dat marco en friends hier vrijwillig aan meewerken. (Als in kosteloos)
Want dan is hij echt hier van een voetstuk gedonderd.
ik hoop niet dat marco en friends hier vrijwillig aan meewerken. (Als in kosteloos)
Want dan is hij echt hier van een voetstuk gedonderd.
ik neem het leven met een korreltje zout... schijfje citroen en een glaasje tequila
dinsdag 24 juni 2014 om 12:10
quote:ikbenmedereentje schreef op 24 juni 2014 @ 12:06:
[...]
en zulke gezinnen uit andere klasses zullen langer de schone schijn op kunnen houden voor de buitenwereld denk ik.
het stereotype Tokkie al misschien daar niet eens overna (kunnen)denken en zal dus zichtbaarder zijn ?Precies, keeping up the appearance. Waarbij er niet geschreeuwd wordt naar een kind maar op gedempte toon wordt neergehaald. Dat kan je in stilte doen, een kind beschadigen, monddood maken, het mooi aankleden de duurste gadgets geven in een prachtig huis, emotioneel verwaarlozen etcetera.
[...]
en zulke gezinnen uit andere klasses zullen langer de schone schijn op kunnen houden voor de buitenwereld denk ik.
het stereotype Tokkie al misschien daar niet eens overna (kunnen)denken en zal dus zichtbaarder zijn ?Precies, keeping up the appearance. Waarbij er niet geschreeuwd wordt naar een kind maar op gedempte toon wordt neergehaald. Dat kan je in stilte doen, een kind beschadigen, monddood maken, het mooi aankleden de duurste gadgets geven in een prachtig huis, emotioneel verwaarlozen etcetera.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:12
dinsdag 24 juni 2014 om 12:13
quote:lila01 schreef op 24 juni 2014 @ 12:08:
Over haar hondjes:
1 van mijn kindjes....ondergebracht bij kanjer Monique....eeuwig dankbaar.....
Ik vraag me wel af waarom die hondjes ergens anders ondergebracht moeten worden, is ze wel ondergedoken dan?Als je de gordijnen dichtdoet en niet op de deurbel reageert.....
Over haar hondjes:
1 van mijn kindjes....ondergebracht bij kanjer Monique....eeuwig dankbaar.....
Ik vraag me wel af waarom die hondjes ergens anders ondergebracht moeten worden, is ze wel ondergedoken dan?Als je de gordijnen dichtdoet en niet op de deurbel reageert.....
dinsdag 24 juni 2014 om 12:18
Ze beschuldigt haar ex van narcisme, maar is totaal blind voor haar eigen issue's en blind voor het feit dat ze zelf de voedingsbodem voor narcisme bij haar zoon creeeert.
Haar zoon zo verafgoden, zo in het middelpunt van de belangstelling zetten met al die prof. foto's . En blijven roepen hoe prachtig hij is, en dat hij helemaal van haar is. Claimt al zijn liefde ,projecteert op hem wat zij graag zou willen zijn. Geen vader figuur in zijn leven, ze weert iedere betrokkenheid van familie uit zijn leven.
De liefde voor haar zoon heeft een dunne lijn tussen moederliefde en ongezonde liefde waar haar zoon haar leegtes op moet vullen.
Ik vermoed dat ze het type moeder is die ook geen afwijzing van haar zoon duld en hem later wellicht net zo hard kan laten vallen als hij zijn eigen pad kiest of zich afzet tegen zijn moeder.
Of wanneer hij later liefde gaat voelen voor een andere vrouw en dit voor haar bedriegend gaat voelen als ze niet meer de nummer 1 is in zijn leven .
Onder deze omstandigheden opgroeien is vragen om persoonlijkheidsptoblematiek.
Haar zoon zo verafgoden, zo in het middelpunt van de belangstelling zetten met al die prof. foto's . En blijven roepen hoe prachtig hij is, en dat hij helemaal van haar is. Claimt al zijn liefde ,projecteert op hem wat zij graag zou willen zijn. Geen vader figuur in zijn leven, ze weert iedere betrokkenheid van familie uit zijn leven.
De liefde voor haar zoon heeft een dunne lijn tussen moederliefde en ongezonde liefde waar haar zoon haar leegtes op moet vullen.
Ik vermoed dat ze het type moeder is die ook geen afwijzing van haar zoon duld en hem later wellicht net zo hard kan laten vallen als hij zijn eigen pad kiest of zich afzet tegen zijn moeder.
Of wanneer hij later liefde gaat voelen voor een andere vrouw en dit voor haar bedriegend gaat voelen als ze niet meer de nummer 1 is in zijn leven .
Onder deze omstandigheden opgroeien is vragen om persoonlijkheidsptoblematiek.
dinsdag 24 juni 2014 om 12:28
quote:consuelabananahammok schreef op 24 juni 2014 @ 12:04:
Dit gaat totaal niet meer om haar kind in mijn ogen.Nee dat is het ergste, het gaat hier om volwassen ego's, dat jongetje is allang bijzaak geworden in moeders strijd tegen de hele wereld of/enzo. Al die likers en en andere weirdo's daar hebben ook een klap van de windmolen. Hoe kun je nu op basis van dit gekleurde verhaal van moeder een objectief oordeel vellen als je realistisch, gezond en analytisch na kunt denken?
Dit gaat totaal niet meer om haar kind in mijn ogen.Nee dat is het ergste, het gaat hier om volwassen ego's, dat jongetje is allang bijzaak geworden in moeders strijd tegen de hele wereld of/enzo. Al die likers en en andere weirdo's daar hebben ook een klap van de windmolen. Hoe kun je nu op basis van dit gekleurde verhaal van moeder een objectief oordeel vellen als je realistisch, gezond en analytisch na kunt denken?