Gezondheid alle pijlers

Hoe combineer ik chronisch ziek zijn met een relatie?

10-06-2010 15:39 126 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hoi allemaal,



Ik zit er even behoorlijk doorheen. Zo erg zelfs dat ik dan maar het risico loop dat mijn vriend dit topic ook leest (hij leest namelijk ook op viva). Maar alleen kom ik er nu niet uit. Samen met hem blijkbaar ook (nog) niet.



Ik heb het chronisch vermoeidheidssyndroom met immuundeficiënty en adhd (dat laatste is begin dit jaar gediagnosteerd). Ik heb jarenlang alleen gewoond, dat was mijn keuze. Het chronisch vermoeidheidsyndroom stelt je voor onmogelijke keuzes, mijn keuze was destijds om voor mijn gezondheid te gaan (dus: wanneer noodzakelijk rust te kunnen nemen), en voor mijn (parttime) carrière. Een relatie was out of the question, dat zou later wel weer komen, wanneer ik weer gezond zou zijn (ik ben een rasoptimist en ga ervan uit dat ik ooit mijn gezondheid weer terugwin).



Maar... halverwege vorig jaar kwam ik A. tegen, en ongeveer vanaf hetzelfde moment hadden we een relatie. Het gebeurde gewoon. Hartstikke mooi zoals dat ging.

De eerste maanden maakte ik me nergens druk om, ik ging er vanuit dat ik na de eerste periode mijn bezigheden weer op zou kunnen pakken. We deden veel leuke dingen, zoals dagjes uit. Daarbij ging ik steeds iets over mijn vermoeidheidsgrenzen heen. Ik merkte dat daardoor mijn gezondheid langzaam maar zeker terugliep. Ik probeerde dat aan te geven, maar had het idee dat dat op de een of andere manier niet overkwam. Het zou kunnen dat ik het niet duidelijk genoeg aangaf, hoewel ik zelf het idee had dat ik het wél duidelijk aangaf. Op momenten dat ik crash, verwacht hij niets van me, neemt bloemen voor me mee, etc. Maar pas als het écht duidelijk is, blijkbaar.

Een ander punt is, dat ik doordat ik zo moeilijk nee kan zeggen als hij samen dingen wil ondernemen, geen energie meer over hou om mijn werk te doen. Nu is dat 'goed' geregeld. Ik ben volledig afgekeurd, en als ik winst maak uit onderneming, verreken ik dat met het uwv. Het was mijn bedoeling op die manier langzaam maar zeker van het uwv af te komen. Maar het uwv verwacht het niet van me. Als ik zou willen, mag ik de rest van mijn leven volledig afgekeurd blijven, alleen: ik wil het niet. Werken geeft me veel voldoening.



Maar hoe dan ook, we zijn nu ongeveer een jaar verder en wonen inmiddels samen. Ik vind hem hartstikke lief en mooi (van binnen en van buiten) en ik wil met hem verder. Maar de problemen waar ik in het begin van onze relatie tegenaan liep, zijn nóg niet opgelost. Ik heb nog steeds het idee dat hij van mij verwacht dat ik meer kan dan ik eigenlijk kan. Ik heb nog steeds, doordat ik bijna alle energie die ik heb in 'ons' steek, mijn werk nog niet kunnen oppakken (dat vind ik echt heel erg), en ik ga nog steeds vaak nét over mijn vermoeidheidsgrens zodat ik te vaak uitgeput rondloop, wat funest is voor mijn gezondheid.



Ik weet eigenlijk niet precies wat nu mijn vraag aan jullie is.

Misschien: hoe geef ik nu écht duidelijk aan wat mijn (vermoeidheids)grens is?

Of: hoe leer ik voelen dat ik beter voor mezelf mag zorgen, dat ik nee mag zeggen voordat ik gecrasht ben?
anoniem_12481 wijzigde dit bericht op 10-06-2010 15:44
Reden: spelfoutje
% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren
quote:pink11 schreef op 12 juni 2010 @ 19:42:

[...]



Dit klopt ook wel, ook al was ik toen ik nog alleen woonde, veel beter in me aan bepaalde structuur houden, omdat ik wist dat ik anders zieker werd. Nu lijkt het alsof ik twee personen ermee heb als ik niet alles gezellig mee kan doen.

Ik heb ook het idee dat mijn vriend nog steeds denkt: als we maar genoeg leuke dingen doen, wordt ze vanzelf weer helemaal gezond.



Ik heb vaak uitgelegd dat het niet zo werkt, maar volgens mij denkt hij het nog steeds (een paar dagen geleden in ieder geval wel ). De enige, misschien wat kromme vergelijking die ik hem kon geven was: als iemand in een rolstoel zit omdat hij niet kan lopen, kan hij ook niet ineens lopen als hij graag naar het strand gaat en het strand op loopafstand is. Ik weet niet hoe ik het anders zou moeten uitleggen. Als iemand tips heeft... graag!



Dus plant hij allerlei leuke dingen, en raak ik daarvan in paniek, want: o, dan kom ik wéér niet aan mijn werk toe, en moet ik wéér over mijn vermoeidheidsgrens heen. Terwijl het in zijn ogen peanuts is wat ik aan energie moet 'uitgeven' om deze dingen te doen.

En nu ik dit overlees weet ik dat ik weer in mijn oude valkuil terecht ben gekomen: meer rekening met de ander houden dan met mezelf. Vroeger - toen ik nog niet ziek was - deed ik dat op andere manieren, maar ging ik ook over de grenzen van mijn kunnen, omdat een ander meer van me verwachtte dan ik gezondheidswise kon (en als ik iemand tegenover me had die dat niet verwachtte, vulde ik zelf in dat die persoon het wél verwachtte).

Eigenlijk is er maar weinig veranderd in dat opzicht. Alleen dat het nu voelt alsof het logisch is om over mijn grenzen te gaan, omdat mijn grenzen nauwer zijn dan bij een gezond iemand en ik het idee heb dat ik de ander net zoveel zou moeten kunnen bieden als iemand die gezond is.

O, ik word best moe van mezelf ook



Herkennen jullie dit? Niet het moe van jezelf worden, maar het over je grenzen gaan omdat je het jezelf eigenlijk niet gunt dat je rekening houdt met je ziekte (alsof je daarvoor toestemming zou moeten krijgen of zo... o, wat zit dat gevoel soms toch krom in elkaar).
Alle reacties Link kopieren
Dat laatste stukje herken ik een beetje. Het voelt dan of je een blok aan andermans been bent, omdat je niet mee kan in het tempo van de ander. Soms is dat best frustrerend ja.



Setter
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
Alle reacties Link kopieren
Hee Setter



Heb je een manier gevonden om er (een beetje) mee om te gaan?

Ik merk dat dit soort gevoelens mijn probleem* veroorzaken. Misschien dat daarom lijstjes en dergelijke niet helpen, de oorzaak van het 'geen grenzen kunnen trekken' ligt wat dieper.



*misschien zijn issue of groeimogelijkheid betere woorden hiervoor.
Alle reacties Link kopieren
Ja, met mijn man heb ik een manier gevonden om ermee om te gaan, door er regelmatig met hem over te praten. Nou heb ik (zoals je weet omdat je hem kent ), een man die heel meegaand is als het om mij gaat. Hij heeft engelengeduld met mij. Hij begrijpt mij ook heel goed.



Nou heeft hij het voordeel dat hij een meervoudig gehandicapte zus heeft die volslagen afhankelijk is van anderen, dus hij is gewend aan het feit dat niet iedereen zoveel energie heeft, en zo snel is, als hij.



Juist door er veel met hem over te praten begreep hij mij beter en kon hij mij geruststellen dat hij mij niet beschouwde als een blok aan zijn been. Want dat was zoals ik het voelde. Het enige wat ik hoefde te doen was hem geloven.....



Dat heeft echt wel even geduurd hoor, want ik had -net als jij- moeite met het feit dat er van mij gehouden werd. Ik had ook best veel bevestiging van hem nodig dat hij dat echt meende. Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik hem ging geloven en sindsdien voel ik me niet meer schuldig, oftewel: ik voel me geen blok meer aan zijn been.



Nou ligt het voor jou iets anders, omdat je vriend het een zegt maar het ander doet. Hij zegt dat hij je begrijpt en dat hij het niet erg vindt als je een keer nee zegt (en ongetwijfeld meent hij dat ook, ik bedoel het niet lelijk), maar ondertussen maakt hij het je wel een beetje moeilijk om 'nee' te zeggen omdat hij allerlei leuke dingen met je wil doen. Niet goed beseffende dat jij het moeilijk vindt om 'nee' te zeggen.



Zou het zo kunnen zijn dat hij dènkt dat hij je begrijpt, maar dat het een vorm van een communicatiestoornis kan zijn? Jij niet duidelijk genoeg, hij niet oplettend genoeg misschien? Dat hij verschrikkelijk zijn best doet om het te begrijpen maar er de ernst niet goed genoeg van inziet, omdat jij misschien wel te veel je best doet om maar niks te laten blijken?



Geen aanval hoor, ik probeer alleen maar mee te denken.



Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
Alle reacties Link kopieren
quote:setter schreef op 13 juni 2010 @ 13:57:



Nou ligt het voor jou iets anders, omdat je vriend het een zegt maar het ander doet. Hij zegt dat hij je begrijpt en dat hij het niet erg vindt als je een keer nee zegt (en ongetwijfeld meent hij dat ook, ik bedoel het niet lelijk), maar ondertussen maakt hij het je wel een beetje moeilijk om 'nee' te zeggen omdat hij allerlei leuke dingen met je wil doen. Niet goed beseffende dat jij het moeilijk vindt om 'nee' te zeggen.



Zou het zo kunnen zijn dat hij dènkt dat hij je begrijpt, maar dat het een vorm van een communicatiestoornis kan zijn? Jij niet duidelijk genoeg, hij niet oplettend genoeg misschien? Dat hij verschrikkelijk zijn best doet om het te begrijpen maar er de ernst niet goed genoeg van inziet, omdat jij misschien wel te veel je best doet om maar niks te laten blijken?



Geen aanval hoor, ik probeer alleen maar mee te denken.





Ja, ik ken jouw man, een heel lieve geduldige man. Die eigenschappen heeft mijn vriend ook, maar...

volgens mij speelt dit (quote) ook mee. Ik denk dat hij heel erg zijn best doet het ook leuk voor mij te maken, maar daarmee bereikt* dat ik steeds over mijn grenzen ga - omwille van hem - en daarmee mijn gezondheid steeds weer ondermijn. En aan een heleboel dingen die voor mij belangrijk zijn niet toekom, doordat alle energie opgaat aan de leuke dingen die hij plant. Leuke dingen die ik vaak dan helemaal niet zo leuk meer vind, omdat ik veel liever eens aan het werk zou gaan, en/of aan mijn rust toekomen (uitzieken is in mijn geval misschien een beter woord).



Alleen maar leuke dingen doen en tussendoor uitrusten geeft mij absoluut geen voldoening. Daarbij ook nog eens mijn gezondheid zien teruglopen omdat ik teveel dingen doe die ik eigenlijk niet eens zo belangrijk vind, is ook niet hoe ik het voor ogen had (= understatement).



Door wat hij zegt pik ik op dat hij het nog steeds niet helemaal begrijpt. Een paar weken geleden, toen ik paniekerig vertelde dat ik op het punt stond te crashen maar het moeilijk vond afspraken af te zeggen, zei hij: jammer dat je dat ook hebt als het om leuke dingen gaat. Het leek alsof het hem (weer) verbaasde. Ik zei: wat had je dan gedacht? dat ik alleen beperkt ben als het om dingen gaat die ik niet leuk vind? Ik heb hem nog eens - volgens mij voor de 20e keer - uitgelegd dat je - als je beperkte energie hebt - de energie die je hebt maar één keer kunt verbruiken. Het maakt niet zo heel veel uit of ik het verbruik door te zwemmen, een goed gesprek te voeren, de kamer op te ruimen, naar het café te gaan of een goed boek te lezen.



Ik heb steeds verwacht dat als ik het maar goed kon uitleggen en hij het begreep, het probleem opgelost kon worden. Maar het komt niet binnen bij hem. En waarschijnlijk gaat het inderdaad om een communicatiestoornis, maar ik weet niet hoe ik die moet oplossen. Ik heb er al verschillende voorbeelden, en documentatie bijgehaald. Steeds dacht ik dat hij het begreep, om er na een paar weken weer achter te komen dat het niet zo was.



*natuurlijk werk ik hier ook aan mee doordat ik die grenzen niet genoeg kan aangeven, maar dat had ik al genoemd.
Alle reacties Link kopieren
Wat vervelend voor jullie dat het zo moeizaam gaat. Maar het is natuurlijk ook heel moeilijk te begrijpen als je niets aan iemand kan zien. Misschien helpt het om eens heel duidelijk uit te leggen hoe jij je voelt als je over je grens heen bent gegaan, hoe vermoeid je dan bent, hoeveel pijn je hebt. Ik denk dat maar weinig mensen dit kunnen inschatten en het daarom moeite kost om er werkelijk rekening mee te houden.

In het begin dat ik ziek was (tevens begin van de relatie) probeerde ik ook nog zoveel mogelijk te doen. Er werd mij ook verteld dat het het beste was om te proberen om je grenzen te verleggen, dus dat werkte ook niet goed mee. Ruim een jaar geleden las ik over het VermoeidheidCentrum. Hier heb ik over nagedacht en overlegd met mijn vriend. We hadden hier allebei veel vertrouwen in. Hij heeft zelfs gezegd dat als ik hier niet voor zou gaan (want het zou voor mij waarschijnlijk inhouden dat een jaar lang de leuke dingen volledig moesten worden geschrapt), hij niet wist of hij dan lang met mij in een relatie kon blijven. Hij moest er namelijk ook dingen voor opgeven, rekening met mij houden. En dan moet ik er ook wat voor doen om beter te worden.

Misschien dat jij het ook op die manier kan bekijken. Ik weet niet wat jij allemaal kan. Maar jouw vriend heeft denk ik meer aan jou, zeker als jullie nog lang bij elkaar blijven, als jij je goed voelt. Dat betekent dus wel je eigen grenzen bewaken, dingen doen die jou voldoening geven, en maar af en toe 'grotere' activiteiten ondernemen met je vriend, maar dat je wanneer je dat doet er ook volop van kan genieten.



Wat misschien ook helpt, de ME/CVS stichting heeft een informatieblad voor mensen die het dus niet hebben. Dit kun je ook bestellen zonder er lid van te worden en bied misschien wat meer duidelijkheid aan je vriend. Er wordt redelijk goed in verwoord wat het inhoudt en er staan duidelijke tips in voor het rekening houden met je vriend/vriendin/familielid met ME/CVS.



Of misschien kun je hem dit topic eens laten lezen.
Alle reacties Link kopieren
Oja, en als je het er met hem over hebt, kun je eens vragen wat hij precies denkt. Zo weet jij direct wat hij er wel van begrijpt en wat niet.
Alle reacties Link kopieren
Wat ik niet helemaal kan bevatten Pink, is dat jouw vriend met zijn achtergrond (zijn beroep) ogenschijnlijk maar weinig begrip heeft voor jouw situatie.

Ik vind het geen leuke opmerking die hij maakte: "jammer dat je dat ook hebt als het om leuke dingen gaat."



Begrijp hij dan niet dat het niet uitmaakt om wat voor soort activiteit het gaat, dat je wisselend moe of doodmoe/ziekmoe kan zijn? Dat je altijd en overal beperkt zult zijn?

Dat het jou energie kost om elke keer opnieuw uit te moeten leggen wat CVS inhoudt? Heeft hij zich überhaupt wel verdiept in jouw ziekte, of gaat hij alleen maar af op wat jij hem vertelt?



Setter
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
Alle reacties Link kopieren
quote:bluesgirl schreef op 14 juni 2010 @ 19:21:



Wat misschien ook helpt, de ME/CVS stichting heeft een informatieblad voor mensen die het dus niet hebben. Dit kun je ook bestellen zonder er lid van te worden en bied misschien wat meer duidelijkheid aan je vriend. Er wordt redelijk goed in verwoord wat het inhoudt en er staan duidelijke tips in voor het rekening houden met je vriend/vriendin/familielid met ME/CVS.



Of misschien kun je hem dit topic eens laten lezen.

Thx, voor de tip! Ik ga kijken waar ik dit blad kan bestellen. Misschien staat het er duidelijker in dan dat ik het kan uitleggen.



Er is binnenkort ook een adhdinformatie-avond, en die is juist ook voor partners en familieleden van adhders zodat ze er meer van kunnen begrijpen. Toen ik mijn vriend gisteren hierover vertelde, was hij erg geïnteresseerd. Daar gaan we ook samen heen.
Alle reacties Link kopieren
quote:setter schreef op 16 juni 2010 @ 12:08:

Wat ik niet helemaal kan bevatten Pink, is dat jouw vriend met zijn achtergrond (zijn beroep) ogenschijnlijk maar weinig begrip heeft voor jouw situatie.

Ik vind het geen leuke opmerking die hij maakte: "jammer dat je dat ook hebt als het om leuke dingen gaat."



Begrijp hij dan niet dat het niet uitmaakt om wat voor soort activiteit het gaat, dat je wisselend moe of doodmoe/ziekmoe kan zijn? Dat je altijd en overal beperkt zult zijn?

Dat het jou energie kost om elke keer opnieuw uit te moeten leggen wat CVS inhoudt? Heeft hij zich überhaupt wel verdiept in jouw ziekte, of gaat hij alleen maar af op wat jij hem vertelt?



Setter

Dat soort opmerkingen begrijp ik dus ook niet van hem, en door dat soort opmerkingen krijg ik het idee dat hoe hij ook zijn best doet, het toch (nog) niet helemaal begrijpt.

Het interesseert hem wel, en hij heeft ook wel een en ander gegoogled over adhd en ME. Hij wist me ook af en toe dingen te vertellen over adhd die ik nog niet wist, over adhd en allergieën bijvoorbeeld. Hij houdt in veel opzichten wél rekening met me.



Ik denk dat het vooral moeilijk is dat het niet meer aan me te zien is als ik er doorheen zit. Zo gauw het duidelijk is houd hij er mee rekening mee, maar het is bij mij pas duidelijk zichtbaar als het al te laat is.
Alle reacties Link kopieren
Dat laatste is wel waar ja, je kunt aan jou niet zien dat je doodmoe bent. Dat heb ik zelf ook ervaren met jou, dat maakt het voor hem ook lastig natuurlijk.



Wel lief dat hij toch zijn best doet om rekening met je te houden, en dat hij zich toch verdiept in je ziekte. Ik hoop dat hij gauw gaat begrijpen hoe het voor jou moet zijn, en dat hij nog beter rekening met je gaat houden. Ik hoop ook, voor jullie beiden, dat die folder van de ME/CVS-stichting meer gaat verduidelijken.



Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
Alle reacties Link kopieren
quote:setter schreef op 18 juni 2010 @ 19:15:

Wel lief dat hij toch zijn best doet om rekening met je te houden, en dat hij zich toch verdiept in je ziekte. Ik hoop dat hij gauw gaat begrijpen hoe het voor jou moet zijn, en dat hij nog beter rekening met je gaat houden. Ik hoop ook, voor jullie beiden, dat die folder van de ME/CVS-stichting meer gaat verduidelijken.







Hee Setter

Dat vind ik ook. Hij laat regelmatig duidelijk merken dat hij blij met me is - ook op momenten dat hij weinig aan me heeft (zo formuleer ik het dan, he. Hij ziet dat heel anders).

Hij had laatst een berichtje voor me geplaatst in een krantje, ter ere van ons 'jubileum', met oa de zin: ik hou van al je kleuren.

En ondanks dat blijf ik me bezwaard voelen als ik iets niet kan, en probeer ik het te compenseren door op andere momenten over mijn grenzen te gaan. En dat deel ligt bij mij, niet bij hem. Het zou alleen makkelijker voor mij zijn als ik voel dat hij het echt begrijpt. Dan zou ik beter mijn grenzen in acht kunnen nemen.



Ik zit ook niet zo eenvoudig in elkaar...
Alle reacties Link kopieren
Ook ik ben chronisch vermoeid, heb geen relatie, maar vind het moeilijk om erover uit te wijden in het begin als ik een man nog maar net ken.

In dit geval vermoed ik dat je vriend het niet begrijpt omdat hij het diep in zijn hart niet wil begrijpen. Het is voor een gezond persoon makkelijker om mee te gaan in het idee dat je bepaalde dingen niet kunt die je niet leuk vindt. Maar als het ook de leuke dingen gaat betreffen, leuke dingen die je met hem kan doen, dan heeft het voor hem echt consequenties. Dan betekent het dat hij moet inleveren op een stukje geluk. Geluk wil je nu eenmaal altijd vasthouden.

Ik merk zelf ook dat mannen aan mij vragen hoe zeer CVS mijn doen en laten in de weg zit. Wat ze eigenlijk vragen is hoezeer het hun doen en laten in de weg zal staan.



Ik denk dan ook dat je je vriend duidelijk moet maken, dat het consequenties heeft, met een zieke vrouw omgaan. Dat hij zal moeten accepteren dat behalve al die plussen die je in zijn leven aanbrengt, er ook minnen zijn en gaan komen. En dat die minnen niet weg zullen gaan, alleen omdat hij ze liever niet heeft. Jij had ze liever ook niet gehad.

Misschien moet je hem vertellen dat het jou ook verdriet doet dat je niet helemaal aan zijn verwachtingen en hoop kan voldoen. Aan de andere kant dat jij ook wel eens dingen minder aan hem vindt en dat je die dan ook met frisse tegenzin aanvaardt.



Het is toch een beetje geven en nemen.

Je vriend zal dat wel in moeten zien, want op een gegeven moment zul je je blijvend gaan irriteren aan zijn 'weigering' om jou te begrijipen en dan kan er een hoop zuur in je relatie ontstaan en daar is niemand bij gebaat.
Alle reacties Link kopieren
Ach, ik herken het.

daarom begin ik denk ik ook niet meer aan een relatie

de laatste was erg verontwaardigd als ik om 8 uur s avonds dood ben

en nu ,nu het uit is krijg ik me toch een zooi stront over me heen

ik heb dus Me en fybromyalgie

hij heeft nu een ander, en nu durft hij

maar ik ben nu te moe voor en relatie

herkent iemand dit ook?
Alle reacties Link kopieren
Snoepje, ja ik herken het. Ik heb een vriend gehad die vol verwachtingen zat die ik niet waar kon maken. En dan iedere dag maar weer die rotopmerkingen etc. Ik ben bij hem weggegaan, kon er niet meer tegen.



Ik ging ervan uit nooit meer een relatie te beginnen omdat ik mezelf een last voelde, en een relatie versterkt dat.

Toch heb ik een nieuwe vriend. 1 zonder verwachtingen, die zelf kerngezond is. Soms kan ik het niet geloven en val ik weer terug in mijn oude patroon. Maar als ik ervan uitga dat hij inderdaad geen verwachtingen heeft dan ben ik vrolijker, en fleurt onze hele relatie op. Daarvoor hoef ik niet eens de deur uit.



Pink, er is niks mis mee met goed voor de dag willen komen. Dat is voor je eigen gevoel toch ook belangrijk? Zolang jij jezelf als last blijft zien zal je er niet komen samen. Ik geloof trouwens nooit dat iemand bij jou wil zijn omdat hij je niet de moeite waard vind. Hij ziet in jou iets, wat hij bij een ander niet ziet. Anders hadden jullie geen relatie. Praten, praten, praten en net zolang totdat jij het gelooft. En dan valt letterlijk de last van je schouders.

Heel veel sterkte en succes met alles! Ik heb niet hetzelfde als jij, maar ziek zijn op welke manier dan ook is waardeloos.

Alle reacties Link kopieren
Ik heb een collega die een partner heeft met een chronische ziekte,



Wat deze partner kan en niet kan wisselt nogal. Ik heb heb haar frustraties vaak aangehoord naast haar empathie



Ze heeft uiteindelijk gesprekken bijgewoond van ' ouders en partners van ', van de aandoening dus die haar partner heeft. Het heeft haar veel geholpen, haar partner kon haar dat stukje toch niet uitleggen



Misschien is dat ook een idee?
Je bent zelf een theepot
Alle reacties Link kopieren
To je zult zelf moeten vertellen hoe je je voelt. Hij kan het niet raden. Geef hem kaders waarin je over het algemeen redelijk kunt functioneren. Een sociale activiteit in het weekend bijvoorbeeld zoals op visite gaan dan weet hij waar hij aan toe is.
Alle reacties Link kopieren
Het is gewoon een klassiek geval van je grenzen bewaken. Of dit nou voor je gezondheid is of voor iets anders.

Het beste is om duidelijk aan te geven wat je wel en wat je niet kan. Of te wel wat haalbaar voor je is. Indien je activiteiten plant met je partner, plan dan meteen ook de rustmomenten in.

Doe niets wat niet goed voelt en spreek dit ook meteen uit. Wees niet bang voor eventuele gevolgen. Als hij hier geen begrip voor heeft dan is hij niet de ware. Maar als ik zo je verhaal lees, denk ik dat je vriend best voor rede vatbaar is.

Maar de bal ligt bij jou, jij bent de enige die kan inschatten wat haalbaar is en wat niet. Je vriend is gewoon gezond en dat is zijn referentiekader. Jij moet daarin duidelijker worden en niet zwijgen en over je grenzen gaan. Daar hebben jullie beide op langer termijn niets aan.
pink, ik zou je graag een pb sturen. denk dat je dit topic wel leest, zou je je pb functie willen aanzetten?
Alle reacties Link kopieren
Heb je wel eens van de salamiworst methode gehoord? Als je nieuwsgierig bent kun je dat eens opzoeken. Ik denk dat het belangrijk is dat je een ritme voor jezelf ontdekt/creeert waarbij jij geen roofbouw pleegt op je lichaam. Je hebt dan een basis en je kunt daar af en toe van afwijken als je dat wilt, maar dan weet je dat je iets anders moet schrappen om je rust later terug te pakken.
Pink, om het je partner uit te leggen kun je gebruik maken van de 'Lepeltheorie'.

Een vriendin heeft het ook op die manier uit kunnen leggen aan haar partner. Het was voor hem echt een eye-opener. Hij vraagt nu niet meer hoe ze zich voelt, maar hoeveel lepels ze nog heeft.
Alle reacties Link kopieren
Mensen, dit topic is ruim 5 jaar oud.
Alle reacties Link kopieren
*Bloem, als jij me kan vertellen hoe ik de pb functie aanzet, dan zet ik hem aan.

Volgens de FAQ kan dat via "Mijn Viva" maar die link is spoorloos bij mij.
rechtsboven in je scherm zie je een wit poppetje, als je daarop klikt kan je naar ´mijn instellingen´. Daar kan je aanvinken ´anderen kunnen mij berichten sturen´. hoop dat t lukt zo!
Alle reacties Link kopieren
Het is gelukt.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven