Jong en Burn-out deel 2

Hi allemaal,

Ik zou me ook graag aan willen sluiten bij jullie topic! De verhalen zijn zo herkenbaar en het lijkt me fijn om met andere te kletsen over burn-out. Ik bespreek het nu wel met mensen maar sommige snappen het niet en andere wil ik er niet telkens mee op zadelen (zoals mijn vriend).

Ik ben 24 en afgelopen zomer onder veel stress afgestudeerd. Dit duurde veel langer dan gepland en ik had het gevoel dat ik geen keuze had en maar door moest. Ik begon lichamelijke klachten te krijgen. Slecht slapen, niet kunnen ontspannen, zeer pijnlijke kaken door klemmen. Ik dacht het gaat over als ik klaar ben met studie en ik alle tijd heb om te kunnen ontspannen. Dat was half augustus. Helaas gebeurde dat niet, toen ben ik eerst aan de slag gegaan met lichamelijke klachten. Mijn kaak en gebitsklachten waren zo vervelend dat ik elke dag pijn had en veel pijnstillers gebruikte. Langs verschillende specialisten geweest maar het bleek ingewikkeld omdat het een combinatie is van lichamelijke klachten maar ook een grote psychische component. Stress verergert het klemmen en de klachten weer. In de hoop dat het na mijn vakantie in september over zou gaan bleek niet het geval. Inmiddels is het december en voel ik me nog steeds niet goed. Ik ben ontzettend moe, denk verschrikkelijk negatief over mezelf. Het voelt alsof ik stil sta. Mijn idee was een leuke baan te gaan zoeken na mijn werk, zoals al mijn vrienden. Ze hebben fulltime banen. Ik ben gebleven bij mijn bijbaan tijdens mijn studie (gehandicaptenzorg) en probeer hier elk week 3 dagen of minder te werken om toch nog mijn huur te kunnen betalen en een beetje structuur te hebben. Ik loop bij een haptonoom om te leren hoe ik mijn lichaam zelf kan ontspannen maar het schiet zo weinig op. Mijn lichamelijke klachten maken me zenuwachtig en ik voel me rusteloos. Volgende week ga ik weer naar de dokter om nog eens te vragen naar de mogelijkheden en misschien toch te kijken voor een psycholoog.

Het is al fijn om even van me af te schrijven en wie weet wat tips te krijgen en elkaar te kunnen steunen.

Mariota, jeej, nieuwe kleren kopen, wat fijn! En heerlijk dat je er daarna helemaal geen last van hebt gehad! Kan je er dubbel van genieten .

Vienna, dank voor de tip! Mijn dossier wordt wel overgedragen, dus hij heeft iig wel wat info, maar het zelf vertellen is dan alsnog altijd beter. Ik ben benieuwd wanneer ik uitgenodigd word!

Oh, PS I love you! Dat vond ik zo'n enorm mooie maar droevige film! Ik vond hem bijna aangrijpender als de Titanic. Goede tip!
Ik zal eens kijken naar die serie! Echt een fijn gevoel dat je zoiets gewoon weer kunt volgen hea . Zelf kijk ik nu het 2e seizoen van "the crown", die gaat ook niet zo snel, maar is zo goed!

Fijn hea, die kerstsfeer. Helemaal met de sneeuw erbij, dan voelt het toch echter ofzo. Geeft het nog meer sfeer . Ik heb ook wandelingen gemaakt door de sneeuw van de week, zo fijn om dat knisperende geluid te horen als je loopt.
Ik heb ook een hoop honden zien genieten van de sneeuw, zo leuk om te zien! Bij ons komt iedere dag zo'n ducktollingretriever puppy langs. Die wist echt niet wat hem overkwam volgens mij!
Ook het veulentje was erg verbaasd over de sneeuw. Dat hij nu steeds uitgleed in de bocht heeft een aantal bochten geduurd voordat hij begreep hoe het werkte .

Lipstickjungle, wat goed van je dat je ondanks dat gevoel toch blijft proberen! Het is ook gewoon ontzettend moeilijk om uit de burnout te komen. Ik vind dat het meer doorzettingsvermogen kost om eruit te komen dan erin eigenlijk.
Ik hoop dat je vandaag een positieve dag hebt. En als je dat niet hebt, probeer het jezelf niet kwalijk te nemen, of boos op jezelf te worden, maar ga gewoon lekker op de bank met een dekentje liggen netflixen ofzo, of gewoon lekker muziek luisteren, of juist naar de stilte. Dat kan af en toe ook heerlijk zijn vind ik.
In het begin kon ik er helemaal niet van genieten als ik mijzelf dan een beetje probeerde te verwennen op die manier, maar nu krijg ik er wel echt energie van als ik mezelf gewoon een moment voor mijzelf geef. Iets wat ik anderhalf jaar geleden echt nooooit gedacht zou hebben.

Noise cancelling headphones zijn een goed idee denk ik! Ook omdat die noisecancelling functie ook werkt als er geen muziek op staat, dus dan kan je gewoon in stilte genieten van de rust .

Ik hoop dat je je vandaag wat positiever kunt voelen!

Nikkram, welkom hier! Schrijf hier vooral van je af/ mee als je die behoefte voelt .
Dat stuk over die doemscenario’s dat had ik zelf kunnen schrijven zo’n beetje. Ik heb ook de neiging om van alles echt een enorm probleem te maken. Wat vooral te maken heeft bij mij met controle willen houden denk ik. Maar dan kon er ook een ding net niet gaan zoals ik gedacht had en had ik in gedachte al een ongeluk gehad op de snelweg ofzo, alleen omdat ik mijn elastiekje niet kon vinden ofzo. Hmmmm.

Ik moet zeggen dat ik er beter mee om kan gaan sinds het me meer lukt om met de dag te leven. Nu heb ik bij veel dingen zoiets van: “Is het dringend? Nee? Dan maak ik me daar wel zorgen over als het wel dringend wordt”. Dat scheelt me een hoop energie moet ik zeggen!

Ik heb in het begin mijn man ook een aantal keer meegenomen naar de bedrijfsarts, maar die vond dat helemaal niet raar. Volgens mij stelde hij het juist op prijs, om ook eens mijn mans visie van hoe het met mij was te horen. Vond ik ook fijn, omdat ik die keren weinig zinnigs uit kon brengen omdat ik al zo moe was van de rit erheen en zelf van het gesprek ook niets meer weet. Een geheugensteun is dan altijd fijn! Gewoon doen dus! En als je je echt zorgen maakt kan je het altijd even navragen bij zijn assistente als dat je geruststelt.
Mijn man vond het ook fijn om er op die manier bij betrokken te worden overigens, omdat hij dan ook wat inzicht kreeg in het proces. (ook omdat mijn verhalen toen niet altijd heel duidelijk waren:P)

Mrs. Williams, welkom! Hoe is het gegaan bij de huisarts/ op het werk? Mijn tip zou ook zijn om nog eens langs de huisarts te gaan. Hoe zie je zelf de werkdag voor je als douchen al bijna niet lukt? (serieuze vraag, geen verwijt). Buiten zijn kan je ook als je niet werkt, zodat je daarvan goed tot rust kunt komen.

Ik heb gister het gesprek gehad met de arbeidsdeskundige. De uitkomst van het gesprek was opzich positief, maar het was zo’n raar gesprek! Hij bleef alles maar vragen, tot 3 of 4 keer toe. Ik ging echt aan mijzelf twijfelen, of ik nu zo achterlijk was dat ik het toch niet begreep ofzo? Ik ging er dus best met een rotgevoel weg gister. Gelukkig kon ik er vandaag met mijn leidinggevende over praten, die uit zichzelf ook zei dat ze het een erg raar gesprek had gevonden, en dat het dus niet (alleen) aan mij lag. Was echt een geruststelling voor mij!

De uitkomst is dat hij het verstandig vond om 32 uur te gaan werken, om zo een betere balans te hebben tussen werk en privé. Nouja, dat was het plan, dus dat is mooi. Nu moet ik alleen nog bedenken hoe ik dat administratief gezien ga afhandelen. (gewoon een 32 uur contract, een dag ziekgemeld blijven, etc)
Wat ik wel erg goed vond van mijzelf is dat ik me gister niet enorm druk gemaakt heb hierover thuis! Wat jullie ook schrijven, dat piekeren, en eindeloze discussies met mijzelf voeren over wat ik anders had kunnen doen, wat evt de uitkomst van elke optie zou kunnen worden etc.

Ik voelde me wel erg in de war toen ik thuiskwam, maar ik heb al die eindeloze gedachtes kunnen onderdrukken gelukkig! Stiekem heb ik nu met mijzelf de afspraak dat ik nog over werk mag piekeren als ik in de auto van/naar huis zit, maar daarna niet meer. Tot nu toe werkt het redelijk moet ik zeggen!

Ook heb ik een activity tracker gekocht. Ik had er eerst mijn twijfels bij, maar het motiveert me echt goed om de deur uit te gaan! Ik heb nu een limiet voor mijzelf gezet voor 3000 stappen per dag. Als ik dat gehaald heb krijg ik een beker van het horloge, haha. Klinkt stom, maar het zorgt er wel voor dat ik iets meer beweeg.
hij zou ook je slaapkwaliteit moeten meten, maar daar ben ik nog niet echt overtuigd van. Wie weet komt dat nog .

vienna29 schreef: ↑

12-12-2017 09:50

Hey Lipstickjungle: je doet er heel goed aan om even voor jezelf te kiezen en een koptelefoon aan te schaffen. Ik kan mij de argumenten van je vriend voorstellen, maar de muziek/geluiden van andere mensen moeten horen is als je gezond bent niet leuk. Als je hierdoor energie bespaart, kan je die aan fijnere zaken besteden.

Hele goede keuze om bij discussies voor je eerste gedachte te gaan. Dan volg je meestal je gevoel en dat is de beste keuze. Als je vaak dezelfde innerlijke dialoog hebt, helpt het om deze een naam te geven. Bijvoorbeeld ik heb heel veel gepiekerd over hoe ik in mijn BO gevallen ben, in mijn hoofd ging dan heel telkens weer het het hele verhaal aflopen en dat kost veel energie en brengt negatieve emoties met zich mee. Als ik merk dat dit wil afratelen, zeg ik tegen mezelf:'dat is mijn BO-verhaal, die ken ik al.' en daarmee stopt de negatieve interne dialoog. Misschien heb je er iets aan. Als je negatieve gedachten hebt, helpt het ook om deze te zingen of ze in je hoofd te horen met het stemmetje van een cartoon, dan kun je deze gedachten gewoon niet serieus nemen. Misschien zijn het rare tips, maar ze hebben mij al heel veel geholpen.

Ja klopt helemaal, alle energie die ik heb wil ik idd graag sparen.

Thx voor je tips. Hier heb ik zeker wat aan! Zeker omdat ik nog wel kan blijven hangen in het negatief, soms zie ik het positieve gewoon niet meer en is er realistisch gezien ook weinig positief. Al moet ik het niet zo zien.
Ik heb een fijne relatie, een fijn huis, het financieel op de rit en geen gekke dingen. Ja alleen mijn burn-out wat een enorme rol speelt maar soms moet ik ook kijken naar de fijne dingen die ik wel heb natuurlijk!

Jeetje wat is er veel geschreven. Super vervelend voor iedereen maar ergens ook fijn dat je niet alleen bent!

@Nikkram welkom! ik ben het eens met de rest volgens mij is het juist heel waardevol om je man mee te nemen. Geeft jou een fijn gevoel, je hoeft niet alleen en na het gesprek kun je er samen over praten. Je hoeft dan niet alles alleen te onthouden.
Ook voor je man lijkt mij dit fijn zo word hij erin betrokken.

@mrs williams, jeetje meid als eerste een dikke knuffel!
Heel erg bekend jouw verhaal. Ik heb mijzelf ook elke dag weer letterlijk naar mijn werk gesleept. Alleen zag ik dat op dat moment niet zo maar als ik er nu op terug kijk wel.
Zoals de rest ook zegt, zeg ik ook genoeg is genoeg. Meld je ziek en ga aan jezelf werken
Ik weet hoe mega makkelijk dat gezegd is, ( ik moest ook echt volledig op mijn bek gaan voordat ik echt echt thuis bleef) maar ik zou het wel adviseren en ga het natuurlijk niet alleen doen maar samen met je huisarts en een goede therapeut.


@Rodelimo super lief bericht weer van je!
Vandaag is idd een betere dag. Goed geslapen en geen last van hele negatieve gedachten. Over dat doorzettingsvermogen ben ik het deels met je eens maar zegt mijn therapeut elke keer, niet op je tandvlees meid! Ik ben iemand die alles op doorzettingsvermogen doet, omdat ik vind dat ik alles aan moet kunnen. Dus ik moet dit een beetje afleren, zodat ik toe kan geven dat ik er nu niet de energie voor heb en dus ook niet energie ga maken op doorzettingsvermogen. Kies een keer de makkelijke weg die voor mij het moeilijkst is. Snap je het nog haha?

Vanaf vorige week doe ik weer alles op mijn eigen tempo. Dit betekent dat ik geen autorijd ( dit is 1 van de dingen die mij het meeste moeite kosten) dus ik laat mijzelf ophalen of door mijn vriend brengen en anders ga ik niet. Heel simpel.

Ik bekijk per dag wat ik ga doe maar heb wel afgesproken dat ik elke dag naar buiten ga al is het maar 10min blokje om. Ik heb de neiging om zo 5 dagen binnen te zitten achter elkaar. Dit wil ik niet dus dat heb ik afgesproken mits ik er niet te moe voor ben. Voorbeeld gister heb ik mijn huis gepoetst, kwamen de boodschappen en was de buurvrouw even op visite en ik kook elke avond natuurlijk ( zo natuurlijk is dit niet ben ik wel achter want ook dit vraagt energie)
Daarna was ik te moe dus heb ervoor gekozen om wel binnen te bljven.

Hier heb ik geen halfuur over nagedacht haha! Eerste gevoel was nee, dus het werd nee.
Zoals hierboven ook geschreven werd discussiëren kost enorm veel energie! Dus probeer dat zo min mogelijk te doen.

Waar ik het meeste energie aan kwijt ben is het denken aan hoe het toch allemaal goed moet komen in de toekomst. Kan ik mijn studie afmaken, vind ik wel een baan, heb ik niet een enorm gat in mijn CV. Dit houdt mij het meest bezig. Als ik mijzelf weer verlies in dit soort gedachten probeer ik bewust iets anders te gaan doen. Lezen helpt bij mij altijd super goed ( E-reader is echt 1 van de beste aankopen in mijn burnout) niet dat het altijd lukt maar goed voornemen dacht ik zo haha!

Verder heb ik een ''druk'' weekend voor de boeg, vrijdagavond hebben we etentje met de zaak van mijn vriend en zaterdagavond verjaardag van ons lievelingsneefje die word 13.
Ik heb er mega veel zin in en probeer het oh nee kan ik dit wel weg te drukken.
Als ik savonds besluit dat het niet lukt dan is dat zo maar probeer ik mij nu nog niet mee bezig te houden!

Nou zeg ik dat allemaal mega stoer maar het lukt heus niet geweldig haha! (komt de perfectionist weer) maar ik doe wel mijn best.

Iedereen doet het op de manier die voor hun werkt. Soms vind ik het moeilijk als ik verhalen lees dat mensen al binnen 5 maanden weer aan het werk zijn en ik al 6 maanden thuis zit en nog niet enorme stappen heb gemaakt. Maar iedereen op zijn eigen tempo, niemand is hetzelfde denk ik maar elke x

Liefs voor iedereen!

rodelimo schreef: ↑

13-12-2017 14:01

Mariota, jeej, nieuwe kleren kopen, wat fijn! En heerlijk dat je er daarna helemaal geen last van hebt gehad! Kan je er dubbel van genieten .

Vienna, dank voor de tip! Mijn dossier wordt wel overgedragen, dus hij heeft iig wel wat info, maar het zelf vertellen is dan alsnog altijd beter. Ik ben benieuwd wanneer ik uitgenodigd word!

Oh, PS I love you! Dat vond ik zo'n enorm mooie maar droevige film! Ik vond hem bijna aangrijpender als de Titanic. Goede tip!
Ik zal eens kijken naar die serie! Echt een fijn gevoel dat je zoiets gewoon weer kunt volgen hea . Zelf kijk ik nu het 2e seizoen van "the crown", die gaat ook niet zo snel, maar is zo goed!

Fijn hea, die kerstsfeer. Helemaal met de sneeuw erbij, dan voelt het toch echter ofzo. Geeft het nog meer sfeer . Ik heb ook wandelingen gemaakt door de sneeuw van de week, zo fijn om dat knisperende geluid te horen als je loopt.
Ik heb ook een hoop honden zien genieten van de sneeuw, zo leuk om te zien! Bij ons komt iedere dag zo'n ducktollingretriever puppy langs. Die wist echt niet wat hem overkwam volgens mij!
Ook het veulentje was erg verbaasd over de sneeuw. Dat hij nu steeds uitgleed in de bocht heeft een aantal bochten geduurd voordat hij begreep hoe het werkte .

Lipstickjungle, wat goed van je dat je ondanks dat gevoel toch blijft proberen! Het is ook gewoon ontzettend moeilijk om uit de burnout te komen. Ik vind dat het meer doorzettingsvermogen kost om eruit te komen dan erin eigenlijk.
Ik hoop dat je vandaag een positieve dag hebt. En als je dat niet hebt, probeer het jezelf niet kwalijk te nemen, of boos op jezelf te worden, maar ga gewoon lekker op de bank met een dekentje liggen netflixen ofzo, of gewoon lekker muziek luisteren, of juist naar de stilte. Dat kan af en toe ook heerlijk zijn vind ik.
In het begin kon ik er helemaal niet van genieten als ik mijzelf dan een beetje probeerde te verwennen op die manier, maar nu krijg ik er wel echt energie van als ik mezelf gewoon een moment voor mijzelf geef. Iets wat ik anderhalf jaar geleden echt nooooit gedacht zou hebben.

Noise cancelling headphones zijn een goed idee denk ik! Ook omdat die noisecancelling functie ook werkt als er geen muziek op staat, dus dan kan je gewoon in stilte genieten van de rust .

Ik hoop dat je je vandaag wat positiever kunt voelen!

Nikkram, welkom hier! Schrijf hier vooral van je af/ mee als je die behoefte voelt .
Dat stuk over die doemscenario’s dat had ik zelf kunnen schrijven zo’n beetje. Ik heb ook de neiging om van alles echt een enorm probleem te maken. Wat vooral te maken heeft bij mij met controle willen houden denk ik. Maar dan kon er ook een ding net niet gaan zoals ik gedacht had en had ik in gedachte al een ongeluk gehad op de snelweg ofzo, alleen omdat ik mijn elastiekje niet kon vinden ofzo. Hmmmm.

Ik moet zeggen dat ik er beter mee om kan gaan sinds het me meer lukt om met de dag te leven. Nu heb ik bij veel dingen zoiets van: “Is het dringend? Nee? Dan maak ik me daar wel zorgen over als het wel dringend wordt”. Dat scheelt me een hoop energie moet ik zeggen!

Ik heb in het begin mijn man ook een aantal keer meegenomen naar de bedrijfsarts, maar die vond dat helemaal niet raar. Volgens mij stelde hij het juist op prijs, om ook eens mijn mans visie van hoe het met mij was te horen. Vond ik ook fijn, omdat ik die keren weinig zinnigs uit kon brengen omdat ik al zo moe was van de rit erheen en zelf van het gesprek ook niets meer weet. Een geheugensteun is dan altijd fijn! Gewoon doen dus! En als je je echt zorgen maakt kan je het altijd even navragen bij zijn assistente als dat je geruststelt.
Mijn man vond het ook fijn om er op die manier bij betrokken te worden overigens, omdat hij dan ook wat inzicht kreeg in het proces. (ook omdat mijn verhalen toen niet altijd heel duidelijk waren:P)

Mrs. Williams, welkom! Hoe is het gegaan bij de huisarts/ op het werk? Mijn tip zou ook zijn om nog eens langs de huisarts te gaan. Hoe zie je zelf de werkdag voor je als douchen al bijna niet lukt? (serieuze vraag, geen verwijt). Buiten zijn kan je ook als je niet werkt, zodat je daarvan goed tot rust kunt komen.

Ik heb gister het gesprek gehad met de arbeidsdeskundige. De uitkomst van het gesprek was opzich positief, maar het was zo’n raar gesprek! Hij bleef alles maar vragen, tot 3 of 4 keer toe. Ik ging echt aan mijzelf twijfelen, of ik nu zo achterlijk was dat ik het toch niet begreep ofzo? Ik ging er dus best met een rotgevoel weg gister. Gelukkig kon ik er vandaag met mijn leidinggevende over praten, die uit zichzelf ook zei dat ze het een erg raar gesprek had gevonden, en dat het dus niet (alleen) aan mij lag. Was echt een geruststelling voor mij!

De uitkomst is dat hij het verstandig vond om 32 uur te gaan werken, om zo een betere balans te hebben tussen werk en privé. Nouja, dat was het plan, dus dat is mooi. Nu moet ik alleen nog bedenken hoe ik dat administratief gezien ga afhandelen. (gewoon een 32 uur contract, een dag ziekgemeld blijven, etc)
Wat ik wel erg goed vond van mijzelf is dat ik me gister niet enorm druk gemaakt heb hierover thuis! Wat jullie ook schrijven, dat piekeren, en eindeloze discussies met mijzelf voeren over wat ik anders had kunnen doen, wat evt de uitkomst van elke optie zou kunnen worden etc.

Ik voelde me wel erg in de war toen ik thuiskwam, maar ik heb al die eindeloze gedachtes kunnen onderdrukken gelukkig! Stiekem heb ik nu met mijzelf de afspraak dat ik nog over werk mag piekeren als ik in de auto van/naar huis zit, maar daarna niet meer. Tot nu toe werkt het redelijk moet ik zeggen!

Ook heb ik een activity tracker gekocht. Ik had er eerst mijn twijfels bij, maar het motiveert me echt goed om de deur uit te gaan! Ik heb nu een limiet voor mijzelf gezet voor 3000 stappen per dag. Als ik dat gehaald heb krijg ik een beker van het horloge, haha. Klinkt stom, maar het zorgt er wel voor dat ik iets meer beweeg.
hij zou ook je slaapkwaliteit moeten meten, maar daar ben ik nog niet echt overtuigd van. Wie weet komt dat nog .

Wou nog even reageren op jouw verhaal over de arbeiddeskundige. Hele dag taak al die berichtjes haha, maar niet erg hoor!
Knap dat je zon piekermomentje in last! Volgens mij is dit heel waardevol.

Ja zon activity tracker is ook nog een item op mijn wishlist! Volgens mij motiveert dit enorm. Geniet ervan!

Mag ik me ook melden hier?

Ik ben nu een aantal weken thuis. Ben veel te lang doorgegaan. Veel familiedingen. Zus dood, vader dood, moeder depressief en ik maar doorgaan. Mentaal een pittige baan. Daar had ik al jaren geleden mee moeten stoppen maar daar had ik zelfs geen puf voor. Gewoon tanden op elkaar en gaan. Moest op t laatst kalmerende middelen slikken voor ik kon gaan werken.

Ik kan niet meer. Ik onthou niks meer, ik slaap al maanden maar een paar uur per nacht, ik zweet veel, paniekaanvallen (die jaren weg zijn geweest). Ik heb last van mijn darmen. Vaak migraine, last van mijn nek en schouders enz
Ik huil om alles.

Ik heb me voorgenomen om niet meer terug naar t werk te gaan. Ik kan het niet meer.

Moet morgrn voor de tweede keer naar de bedrijfsarts. Heb gesprekken bij de psycholoog. Die denkt aan burn out met depressieve trekken. En hij had het over parentificatie?

Ik belde gisteren mijn man. Hij hoorde me rommelen en vroeg wat ik aan t doen was. Ik zei dat ik mijn telefoon kwijt was. Waar of ik dan mee aan t bellen was vroeg hij....
Zo ver weg ben ik dus.

Hoe zien jullie de toekomst? Blijven jullie op je werkplek?

Een van de dingen waar ik op vastloop is dat ik niet voor mezelf op kom. Ik geef geen grenzen aan en ben niet assertief. Niet alleen op t werk maar ook prive niet.

Sorry als het verhaal warrig is.

Warm welkom aan iedereen die nieuw is.

Neem de tijd voor jezelf. Uiteindelijk komt het allemaal goed. Het is pittig en klote en duurt lang, maar stapje bij stapje gaat alles echt beter worden.

Iemand meenemen naar de bedrijfsarts kan ik iedereen aanraden en is heel normaal.

voor iedereen die er 1 gebruiken kan.

..

Sinds mijn burn-out bestel ik veel online

Wat een tussen oplossing is, het wel online bestellen maar niet laten bezorgen. Dus af halen in een winkel.

Dit scheelt mij ook al veel energie, dan hoef je niet verplicht de hele chaotische winkel door en soms is het er dan ook nog niet.

Haal je het dan af en wil je toch in de winkel rondkijken voor de leuk, dan is het in ieder geval geen moetje

Ik ben van het weekend bij een hele gezellige kerstmarkt geweest. Het was gelukkig niet zo druk. Leuke spulletjes gescoord en was zo gezellig met allemaal lampjes.

Wat ik merk is dat parkeren mij zoveel energie kost. Zelfs als ik zelf niet rijdt.

Een onderdeel die ik vaak nog vergeet in te calculeren. Bijvoorbeeld als alle parkeerplaatsen vol zijn. Dan moet je gaan zoeken, en interactie met mensen hebben, de weg vragen en vaak ook verder lopen naar de locatie. Pffff, valt me echt op. Laats was ik gewoon doodmoe en toen had ik nog de afspraak.

Ik durf niet meer op de weegschaal gaan Sinds ik medicatie heb, al behoorlijk wat aangekomen. En nu natuurlijk de maand met pepernoten en kerstchocolaatjes.

Baal er aan de ene kant van, broeken zitten strak en truien staan minder mooi. Maar heb ook niet de puf nu streng voor mezelf te zijn en vind psychisch gezond toch belangrijker dan de kilo's.

Maar het maakt me wel wat onzekerder.

En geen energie om nieuwe kleren te kopen, wat een gedoe en geld! Terwijl ik nog mooie kleren heb. Nou jah, nieuwe kleding koop ik nu toch al gewoon de goede maat en binnenkort waarschijnlijk dan toch maar nieuwe broeken kopen, maat groter

Sorry dat ik niet eerder heb gereageerd, ik had geen puf. Vandaag weer even terug naar de huisarts geweest, en andere medicatie tegen de hyperventilatie gekregen, de medicatie die ik had werkte nauwelijks. Ook een verwijzing gekregen voor een hartfilmpje, om mij gerust te stellen. Als ik logisch nadenk weet ik dat die druk op mijn borst en de hartkloppingen van de hyperventilatie komt, maar het voelt zo eng. Het gaat ietsje beter dan vorige week, ik kan weer wat klusjes in huis doen, al moet ik daar de rest van de dag bijkomen, en de vermoeidheid is ook niet minder. Maar ik heb niet continue hartkloppingen meer, het wisselt een beetje. Morgen moet ik werken, en na 1,5 week ziek thuis te zijn geweest, voel ik toch druk om te gaan, daarom ook andere medicijnen gevraagd. De huisarts vind het niet verstandig om te gaan werken, en ik ben ook bang dat als ik eenmaal op mijn werk ben, ik binnen no time een paniekaanval heb, en blijf hyperventileren. Maar ik durf niet zo goed nee te zeggen, ik vind het erg moeilijk om werk los te laten. Ik probeer straks nog even terug te komen, en op iedereen te reageren.

Niet gaan werken!

Heel onverstandig om tegen doktersadvies in te gaan werken.

Je hebt medicatie nodig nota bene om enigszins te kunnen functioneren.

Echt niet doen!

Laat iemand anders af bellen of meld je per email afwezig.

Eerst naar de bedrijfsarts. Wanneer is dat gesprek?

Grenzen aangeven moet je echt gaan leren, nu is juist dé kans om lekker vaak NEE te gaan zeggen.

Niet gaan morgen. Wij hier van het jong burn-out topic verbieden het je!

En je huisarts ook!

Waarom kun je tegen je huisarts wel nee zeggen?

Zou je zeker ziek melden Mrs_Williams, is er misschien iemand op je werk van P&O waar je mee kunt praten over de situatie, wellicht voel je je dan minder bezwaard om je ziek te melden. Denk dat veel mensen met BO wel herkennen dat schuldgevoel om je ziek te melden. Het is immers niet de reguliere griep, maar het klinkt bij jou wel dermate erg dat je echt rust nodig heb.

Rodelimo, die activitytracker lijkt me ook handig. Ik doe nu via mijn telefoon proberen 3500 stappen te halen op een dag, die telt ook de stappen.

Zelf zie ik er momenteel heel erg tegenop om de psycholoog weer te bellen, 'te durven zeggen' dat er geen klik is en ik graag een ander wil pfff, ben hier echt slecht in, maar merk dat ik weer wat vast zit in mijn vooruitgang. Ben sowieso sinds ik ziek ben geweest half oktober niet meer als daarvoor. Het was echt hardnekkig en ben sindsdien non-stop misselijk, slap, dorstig. De Vitamine D hadden ook een apart effect op me, heel heftig zelfs, waar ik deze week nog eens met de dokter over moet gaan praten. Allemaal best assertieve dingen voor mij, om te gaan 'zeuren'. Voel me altijd bezwaard om weer met al mijn klachten aan te komen. Zie de man al kijken en denken, dit is toch allemaal psychisch. Wou dat hij me eens serieus nam.

Wauw, er is hier veel geschreven! Gezellig!

Lipstickjungle, ik begrijp je stukje over doorzettingsvermogen. Dat is voor mij ook een van de moeilijkste dingen nu. Ben ik mezelf weer aan het pushen om teveel door te gaan of moet ik mijzelf zoveel motiveren? Mij kostte het in het begin ontzettend veel doorzettingsvermogen om niet door te gaan, als je begrijpt wat ik bedoel, haha.

Fijn dat je voor jezelf nu een soort ritme gevonden hebt! En goed van je dat je jezelf motiveert om naar buiten te gaan, echt belangrijk! Hoe bevalt je nieuwe ritme? Voel je je er goed bij? En, heb je het weekend goed overleefd? Ik hoop voor je dat je genoeg energie had om alles te doen wat je wilde.

Benbits, welkom! Schrijf vooral mee, we zijn hier goed gewend aan warrige verhalen, maakt niets uit.

Hoe is het gegaan bij de bedrijfsarts? Heb je een goed gesprek kunnen hebben?
Mijn plan is wel om bij deze werkgever te blijven. Zij hebben mij echt supergoed geholpen gedurende mijn burnout (nu al 1,5 jaar), wat mijn gevoel sterkt dat ik hier wil blijven. Het werk bevalt mij opzich ook erg goed, enkel had ik voordat ik ziek werd gewoon veel teveel werkzaamheden. Nu is daar een aantal keer over gesproken, zijn er intern wijzigingen doorgevoerd, en heb ik er vertrouwen in dat het daardoor niet zo snel zichzelf zal herhalen. Plus dat ik zelf ook een enorme berg geleerd heb en nooit meer zover wil gaan. 9hoop dat dat ook lukt, om mijzelf in te houden)

Vienna, heerlijk, zo even spontaan uit eten! Fijn ook dat je zowel zelf als je man vooruitgang ziet. Ik vind het altijd zo motiverend als zoiets dan ineens weer eens lukt.

Is het inmiddels gelukt met de kerstcadeautjes? Dat online bestellen is echt ideaal idd. Bij ons wordt het pakketje altijd afgeleverd bij de slager in het dorp (is ook pakketpunt). Erg fijn, want lang niet zo druk als in de stad, maar wel even een loopje.
Het zoeken naar iets als een cadeau, waarvan ik nog niet precies weet wat, in een winkel is ook echt een drama. Ik moet echt van tevoren verzinnen wat ik wil hebben, winkel in, betalen, winkel weer uit. Als ik in de winkel moet kiezen is het vaak heel moeilijk. Dat online bestellen en ophalen is daarmee wel ideaal!

Wat ik wel jammer vind overigens, want ik kon altijd erg genieten van een beetje doelloos rondstruinen in een winkel en misschien wat kopen. Misschien wordt dat een volgende mijlpaal:p.

Ja, dat autorijden! Bij mij heeft het ook ruim een half jaar geduurd voor ik weer wat landweggetjes aandurfde. Maar met oefenen gaat het gelukkig steeds beter. Ik heb er nu wel nog steeds last van als ik bij mij man in de auto zit trouwens, best gek! Dan kan ik ook maar beperkt naar buiten kijken vanwege de hoeveelheid prikkels.
Parkeren gaat bij mij wel redelijk, maar op het moment dat het niet zo loopt zoals ik ingecalculeerd had (idd parkeerplaats vol ofzo) kan ik daar echt van in paniek schieten. Dat kost echt veel energie vind ik! Ik rij dus ook eigenlijk bijna alleen naar plekken die ik ken of waar ik een goede back up optie ken, nieuwe plekken zijn echt een uitdaging.

Haha dat filmpje. Superschattig!

Gele suikerspin/ Vienna Ja, dat wat jullie schrijven over eten omdat je zo moe en herken ik zo goed! Bij mij was/is dat aan de gang sinds ongeveer een jaar voor de burnout. Ik was zoooo moe, maar kon echt niet meer slapen. Als ik ging eten voelde ik me iets beter, maarja dat is niet zo goed voor de weegschaal helaas…. Resultaat bij mij (ook na de start van AD) is +20 kg, pfffff.
In het begin wilde ik niet aan een grotere maar kleding, maar ik ben blij dat ik het toen wel gedaan heb. Het deed toch veel voor mijn eigenwaarde dat ik weer kleding had waarin ik makkelijker kon bewegen en er beter uitzag. Ook kostte het me erg veel energie, die strakke kleding.

Op dit moment heb ik geleerd (van de psycholoog, zij helpt me hier ook mee als onderdeel van de behandeling), dat als ik dus trek heb in eten terwijl ik eigenlijk net gegeten heb, of het helemaal niet logisch is (weinig lichaamsbeweging oid) dat ik moet gaan slapen. Ik moet zeggen dat sinds ik dat doe ik iig niet verder gegroeid ben, en na mijn slaapje dan toch wel weer meer energie heb.

Diëten is bij mij ook nog niet echt mogelijk. Ik beweeg te weinig, maar heb geen energie voor meer. Ook kost het me teveel energie om daar ook nog eens over na te moeten denken. Voor mij geldt dus hetzelfde als bij Vienna, ik probeer gezond te eten en mijn chocoladeinname te beperken . Dat lukt wisselend, haha. Echt diëten komt wel weer als de rest van mijn leven weer wat op orde is.

Hahaha Vienna, zo herkenbaar, die doos chocolaatjes! Bij mij was het gister de kerstchocolade. Dat had ik ’s avonds gegeten, en vervolgens kon ik pas slapen om 12 uur. Echt bizar hoe snel dat werkt! Wel een goede motivatie voor mij om dat niet meer te doen (in die hoeveelheid).

Gele Suikerspin, leuk, zo’n kerstmarkt! Kan je nu heel je huis/ kerstboom versieren? Heb je allemaal leuke dingen gekocht?

MrsWilliams, Ik hoop dat je jezelf hebt kunnen overtuigen om vandaag thuis te blijven. Ik weet dat het erg makkelijk zeggen is van een afstandje, maar het is echt belangrijk om voor jezelf te kiezen! Als je je eigen stukjes nu terugleest en doet alsof iemand anders die geschreven zou hebben, wat zou je diegene aanraden?

Ikibun, ja echt handig he, zo met die stappen! Ik merk toch dat het mezelf motiveert om meer te lopen, hoe stom het ook eigenlijk is, omdat het alleen maar een cijfertje is. Toch heb ik nu eerder zoiets van, oh laat ik daarheen lopen, dat is goed voor de stappen!

Ja, ik kan me voorstellen dat het erg lastig is om je psycholoog te bellen en dat te zeggen. Zou je evt ook een mail kunnen sturen en daarin eerlijk uitleggen dat je dat moeilijk vind om te zeggen en het later wel wil toelichten in een gesprek?

Balen dat je je slecht voelt sinds je ziek geweest bent… Het klinkt ook nog niet echt alsof je beter bent. Misschien toch gewoon nog een week uitzieken 9en dan echt niets doen)?

Als je huisarts geen begrip heeft voor het feit dat je nog eens langskomt is het misschien tijd om een andere huisarts te zoeken? Waar het dan ook aan ligt, op het moment dat jullie geen klik hebben zal het met een behandeling ook altijd lastig zijn denk ik.

Hier gaat het redelijk. Ik ben nu bezig met de 2e week 4x 6 uur te werken, dat is nog wel pittig. Wel gaat het beter als vorige week, dus dat is wel erg fijn. Nog 2 dagen werken hierna en dan heb ik anderhalve week kerstvakantie! Daar heb ik echt wel ontzettend veel zin in. Even lekker niets, beetje bijkomen, veel slapen, doen waar ik zin in heb… Beetje nodig zal het ook wel zijn, zo na de kerstdagen.

Hoe gaan jullie dat doen met de feestdagen en het bijbehorende bezoek? Ik ben er nog niet helemaal over uit. Bij mij is het komend weekend 3 dagen achter elkaar bij verschillende families, wat dus eigenlijk gewoon teveel is. Maar, ik zou echt graag naar het kerstfeest op de 2e dag gaan, omdat dat het gezelligste is. (tegelijk ook het moeilijkst en zwaarste, omdat mijn moeder daar ook zal zijn en ik haar nu al een maand of 5 niet gesproken heb en ik haar eigenlijk niet wil zien ivm mijn therapie)
Maar hoe ik het allemaal ga combineren ben ik nog niet helemaal over uit. Ik laat het ook een beetje afhangen van hoe ik me op de betreffende dag voel.

Afgelopen zaterdag was de verjaardag van mijn opa. Hij had heel veel mensen uitgenodigd (veel meer als ik had verwacht), dus het was echt enorm druk. Ik had gedacht dat het rustiger zou zijn, dus was wel gegaan. Het was gezellig, maar uiteindelijk zijn we maar 1,5 uur gebleven. Ik was helemaal dood daarna. Wel goed dat ik op tijd weggegaan ben, maar ik vind het dan toch wel heel jammer en confronterend dat ik dat soort dingen dan toch gewoon nog niet kan.

Hoe is het bij jullie? Hebben jullie de kerstboom al versierd?

Hallo allemaal, hier nog eentje met een burn out. Zie mijn topic voor mijn verhaal.
Ben sinds afgelopen week thuis en beetje lost, mijn klachten verergeren alleen maar. Heb het constant benauwd, druk op de borst, hoofdpijn, rare spierpijn door mijn hele lichaam, exeem op mijn handen en kale plekjes in mijn haar (alopecia).
Helaas is mijn man sinds zaterdag ook ziek thuis dus moet alsnog de kar trekken.

Dank je wel Vienna, hij ligt plat met koorts en kan niks. Dus kinderen en huishouden komt op mijn schouders.
Heb zojuist een afspraak bij de huisarts voor hem gemaakt. 4 dagen hoge koorts en niet kunnen eten klinkt mij niet normaal.
Ik heb afspraken staan met bedrijfsarts, bedrijfspsycholoog en met de poh.
Huisarts heeft de burn out bevestigd

Ik heb ook een vitamine b12 tekort dus hier krijg ik spuiten voor.

Dit is mijn topic;

list_message/27912695

Zo weer heel veel geschreven.
Ik wil graag op iedereen reageren maar dat is wat lastig dus ga mijn best doen!

@vienna thx voor de tips! Inderdaad heb ik de dagen van te voren rust gehouden om het allemaal aan te kunnen. De verjaardag heb ik overgeslagen en de borrel/etentje van mijn vriend zijn werk ben ik wel geweest maar dit was achteraf een enorm slecht idee. Zal ik straks nog verder op terug komen. Goed om te lezen dat je een fijn weekend hebt gehad. Ik vind inderdaad ook altijd lastig, bestel ik online of ga ik toch naar de winkels. Ik probeer nu altijd naar de winkels te gaan met iemand erbij en anders bestel ik online.

@ gele suikerspin ik bestel sinds ik thuis ben ook veel online! Heerlijk, dat had ik voor mijn burnout echt ook meer moeten doen. Ook mijn boodschappen laat ik thuis komen, dit blijf ik doen voor altijd zeg ik altijd tegen mijn vriend haha! Dat scheelt een hoop zeg, poe heerlijk!
Maar zoals rode limo ook al zei, ik kon voor mijn burnout altijd enorm genieten van lekker slenteren in de winkels. Ik ben een enorme makeup en kleding liefhebber en heb dan ook altijd heel graag gewinkeld. Dit was voor mij altijd pure ontspanning. Op mijn vrije dag naar de stad en heerlijk een beetje kijken, passen, lekker in mijn eentje lunchen. Echt heerlijk! Ik hoop dat ik dit ooit weer kan gaan doen.
Maar niet meer als een kip zonder kop naar de action of andere winkels waar ik toen al door de bomen het bos niet meer zag en met prikkels tot de max. Ik hoop hierin een balans te gaan vinden.

Parkeren herken ik wel, maar vooral het autorijden op zich. Ik ben nu volledig gestopt met autorijden voorlopig. Ik heb nog regelmatig toch de auto gepakt waar ik het eingelijk niet moest doen. Het voelt enorm geisoleerd om niet met de auto te durven of met het ov. Maar dat komt wel weer, daar houd ik maar aan vast.

@ Mrs williams, ik hoop dat je vandaag thuis bent gebleven. Nog maar weer een dikke knuffel vanuit hier!

@ Rodelimo Haha ja jij beschrijft precies zoals ik het voel. Sowieso merk ik dat wat jij schrijft mij elke keer herkenbaar voor komt. Stukje zelfde karakter gok ik haha!
Het kost mij inderdaad nu meer energie om dingen te laten zijn zoals ze zijn dan er wat aan doen. Ik ben iemand die altijd alles aanpakt, een echte doorzetter, ik laat nooit dingen op zijn beloop en ben een enorme georganiseerde troela haha!
Om nu dit alles los te laten is mega moeilijk!
Ik merk zichtbaar dat het ritme dat ik nu heb, door echt alleen te doen wat ik denk dat goed is. Stoppen met de angst aangaan en stoppen met bijvoorbeeld autorijden zoals ik hierboven al beschreef zijn vruchten afwerpt.

Echter was afgelopen weekend weer een enorme eyeopener. Vrijdagavond heb ik de borrel gehad vand de zaak van mijn vriend. Hoewel het enorm gezellig was en super fijn om mijzelf weer is op te doffen was ik de gehele dag er al zenuwachtig voor en schreeuwde de hele dag mijn lijf eigenlijk al nee nee! Maar omdat ik wist hoe belangrijk het voor mijn vriend was ( net een nieuwe job) en ik er ergens zelf ook zin in had, heb ik dit natuurlijk weer genegeerd.
Ik ben gegaan en het was gezellig. Maar de rest van het weekend heb ik moeten boeten. Zaterdag was ik zo enorm gespannen dat ik een oxazepam heb moeten nemen om dit weg te krijgen ( vrijdag ook al) ik was gewoon ziek van alle spanning.
Ik wist niet waar ik het moest zoeken, op de bank, in bed, naar buiten. Vreselijk!
We hadden savonds een verjaardag en hier heb ik de hele dag over lopen piekeren. ( uh had ik gezegd dat ik dit niet meer ging doen pff ) en uiteindelijk besloten om thuis te blijven. Ik kon gewoon niet meer.

Nee dit was veelste veel, 4 uur lang kletsen, eten, gezellig doen, vooral mijn burnout niet benoemen in gezelschap van andere ( ik heb een enorm schaamtegevoel) en doen alsof alles maar goed is.
Ik heb bijna moeten overgeven van de hoofdpijn door de spanning in mijn nek die avond.

Weer een hele grote spiegel die mij werd voorgehouden!! Dit gaan we nooit meer zo doen. Hardleers ja haha..
Nu vandaag voel ik mij weer iets rustiger.

Dan nog een vraag, slikken jullie allemaal AD? Ik heb een doosje oxazepam in huis waar ik in noodgevallen een halve van neem. ( heel weinig 5 gram is dat volgens mij). Helpt het jullie zichtbaar?

De kilo's herken ik wel! Ik ben afgelopen jaar 12 kilo afgevallen met weightwatchers. Deze zijn er nog steeds af maar ik heb het wel een stuk losgelaten omdat ik geen puf had om mij hiermee bezig te houden! Ik ben altijd een stevige maar trotse dame geweest. Draag mijn maat 46 met veel trots maar vind gezond eten wel belangrijk ofcourse. Dit vind ik nu nog steeds maar als ik mij een keer laat gaan dan is het even zo!

Vanaf vrijdag heeft mijn lieve vriend 2 weken vakantie dus daar heb ik enorm zin in en met kerst ga ik ook echt niet knagen op bleekselderij haha. Lekker eten.
Wij zijn deze kerst met zijn 2en zonder familie! Wat een heerlijkheid, dit hebben wij altijd al gewild maar nooit gedaan. Nu wel! We hebben beide lastige families met veel problemen onderling, altijd gezeur dus met kerst.
Nu zijn we lekker met zijn 2en en met oud en nieuw gaan we met mijn ouders naar een hotel dicht bij scheveningen. Snachts vuurwerk kijken en de volgende dag heerlijk brunchen in het hotel. Veel zin in.
Verder heb ik niks met kerst, wij hebben ook geen kerstboom haha!

Nou enooorm verhaal. Voor iedereen die nieuw is. Hallo allemaal een dikke virtuele knuffel en doe lekker je verhaal. Het helpt mij in ieder geval enorm.

Liefs xx

..

Ik slik AD, maar niet tegen burn-out. Ik kreeg suïcidale dwang gedachten/dwangstoornis dus. Volgens mij schrijven ze bij alleen burn-out geen AD voor, mijn huisarts tenminste niet.

Ik heb mijn kerstboom gezellig staan. Heb ook zin in kerst. Ik heb alleen leuke dingen, eten met mijn eigen familie. Dit is vaak max. 3 uurtjes en ik kan me ook wel terug trekken. Iedereen is daar snel overprikkeld, dus er is begrip en niemand kan echt drukte aan.

Voor energie ben ik echt verslaafd aan banaan. Ik heb er als ik naar afspreken moet altijd 1 in mijn tas. En als ik al heb gegeten maar me wat kaggel voel, eet ik ook vaak banaan.

Daarnaast neem ik bog steeds floradix tegen vermoeidheid (drankje). En vitamines. In de winter ook vitamine d, smelt tabletje.

Als ik te veel vitamine d in neem, bv 2 pilletjes ipv 1, wordt ik binnen een kwartier misselijk en hoofdpijn. Daaraan weet je of je te veel vitamine d in neemt. 1 pilletje, 10mg, is de gebruikelijke dossering.

Verder zit ik nu het s ochtends zo lang donker/bewolkt blijft achter een lichtlamp.

Ik ga mezelf in het nieuwe jaar een nieuwe broek gunnen. Het kost inderdaad energie, zo'n knellende net niet goed passende spijkerbroek. Ik doe dan ook al vaak mijn enige echt goed zittende aan. Goede tip.

Fijne dag en tot schrijfs.

Ik slik amytriptiline voor de hormoonregeling (is een bijwerking) zonder dit was ik waarschijijk eerder uitgevallen. En ik krijg wekelijks een spuit b12 want die is veel te laag. Verder slik ik ijzertabletten en vitamine b.
Het gaat hier nu helemaal loos. Heb er ook nog keelontsteking bij
Morgen een gesprek met de psycholoog van het werk. Het is wel op het werk en daar zie ik een beetje tegen op.