Jong en Burn-out deel 2

Hoi Vienna,
Gelukkig hoef je dan voorlopig nog niet te werken. Wel jammer dat je direct met 50 % moet beginnen. Je kan eerder beginnen als het met minder uren mag. 4 uur per week is heel weinig maar je went weer een beetje aan het werk. In het begin kan je in 1 uur nog niet zoveel doen als vroeger. Dat moest ik ook sommige collega's uitleggen. Dat verbetert daarna vanzelf.
Vandaag ook weer 6 uur gewerkt en het ging goed!

Hoe is het met de anderen?

Hi!

Ik ben weer terug van vakantie . er is hier veel geschreven zeg! Ik heb niet alles bijgelezen, daar heb ik even de concentratie niet voor, maar dat komt wellicht later wel weer.

De vakantie was echt heerlijk. Het was superlekker weer, met meestal 25 graden, geen wolken en een windje van zee om toch wat af te koelen. We hebben dan ook veel tijd op het strand doorgebracht (wat een ontzettend mooi helder blauw water!) en af en toe wat stadjes bezocht. Heel erg fijn.

Nu weer terug is dan ook wel weer even wennen! We zijn zondagavond teruggekomen, dinsdag moest ik weer beginnen op het werk. Gister had ik ook direct een afspraak bij de bedrijfsarts, dus ik was erna helemaal gesloopt. Vandaag ging dat gelukkig alweer wat beter.
Het gesprek met de bedrijfsarts was echt heel fijn. Hij vond dat ik goed aan het opbouwen was, dus daar moet ik vooral zo mee doorgaan. De laatste tijd heb ik echter het idee dat ik een beetje moet opschieten met reïntegreren. Vanuit mijzelf dan hea. Dan heb ik steeds de angst van, nu mag ik echt niet meer vertragen want anders ben ik straks langer als 2 jaar ziek en wat dan...? Nouja, zo verder tot ik mijzelf in paniek heb. Ik kon er met de bedrijfsarts echter erg goed over praten, en hij had ook goede tips. Ging er met een stuk beter gevoel weg dan hoe ik er kwam in ieder geval!

Op dit moment werk ik 4x5 uur (de helft van mijn contracturen, mijlpaal! ). Ik moet zeggen dat het nog best goed gaat! Ik merk wel dat ik 's middags echt mijn slaapje wel nodig heb, maar daarna gaat het ook weer redelijk. Het is echt fijn om weer met collega's te kunnen lachen, en steeds weer wat meer in de projecten betrokken te raken. Ik merk wel duidelijk dat het de ene dag beter gaat als de andere, gelukkig heb ik wel de vrijheid om op die mindere dagen dan ook iets minder lang te werken om meer uit te rusten.
Het maakt mij bijna bang hoe goed dit gaat. Steeds heb ik het idee van: wanneer komt nu die terugval omdat ik teveel gedaan heb?
Niet dat ik dat wil, maar je hoort daar zo vaak over. Afkloppen maar .

Vienna, wat stom van die arbeidsgeneesheer dat hij je met zo'n naar gevoel daar weg liet gaan. Ik kan me goed voorstellen dat je ervan schrok dat je dan ineens met halve dagen zou moeten gaan beginnen. Vorig jaar nadat ik 2 maanden ziek was zei mijn bedrijfsarts dat in eerste instantie ook, tot dat echt niet haalbaar bleek. Daar was hij wel reëel in.
Ik vind het een goed idee van je, om met wat minder uren te beginnen. Ik ben begonnen met alleen koffie drinken, of even lunchen met een collega. Op dat moment was dat al meer dan zat (zeker incl autorijden), maar wel fijn om alvast wat op kantoor te komen. Daarna op aanraden van de bedrijfsarts begonnen met 2x2, en vanuit daar verder opgebouwd.
Hopelijk gaat de arbeidsgeneesheer akkoord met je plan om 4 uur te doen! Hebben ze in belgie niet zoiets als 'werken op arbeidstherapeutisch niveau'?
Wanneer heb je eigenlijk weer een gesprek?
Wel erg fijn dat je voor nu in ieder geval 'rust' hebt tot het einde van het jaar! Lijkt me goed dat je dan goed met de opdrachten van die coach aan de slag kunt. Krijg je daar veel 'huiswerk' voor?
Bevalt het goed trouwens, dat je vriend nu vaker thuis is? En gaat het goed met het paardrijden?

Mariota, leuk dat je ook mee komt schrijven! Het klinkt alsof je ook al erg goed bezig bent met opbouwen. Fijn ook dat je zoveel support van je collega's krijgt. Voor mij is dat heel belangrijk, en heeft het ook echt goed geholpen bij mijn herstel tot nu toe!
Heb je verder ook nog begeleiding in de vorm van een psycholoog oid?

Breekt even in voor Rodelimo en Vienna.

Hallo dames,

Rodelimo wat fijn dat je zo'n goede en fijne vakantie hebt gehad en dat je zo'n begripvolle bedrijfsarts en werkgever/collega's hebt.
Ik wilde even inhaken op hetgeen je schrijft over dat het zo goed gaat maar je bang bent voor de terugval.

Ik was ook telkens bang voor een dikke terugval. Maar ik heb die sinds juli al niet meer gehad. En van september tot half oktober heb ik in een heel snel tempo en mijn uren en mijn taken weer opgebouwd. Ik zat de eerste maanden ook te hopen en te vrezen voor die terugval maar hij kwam niet. Omdat ik me echt weer stukken beter voelde dan voorheen. Ik kan me wel af en toe overprikkeld voelen en druk in mijn hoofd maar als ik dan een paar uur rust inbouw of een rustdag neem erna dan herstel ik daar ook weer gewoon van.

Vienna wat fijn om te lezen dat je je wat beter voelt en dat je ruimte hebt om goed met de opdrachten van je coach aan de slag te gaan. Fijn dat je wat extra tijd met je vriend hebt en dat jullie het huishouden meer samen doen.
Mijn man is tijdens mijn burn-out ook van baan veranderd. En hoewel hij nog steeds erg veel uren werkt per week ervaar ik meer rust en steun van hem. Zijn werkrooster en tijden zijn gunstiger en daardoor loopt het thuis veel beter.

Met mij gaat het meer dan prima. Ik word volgende week officieel beter gemeld en ga dan 6 contract uren minder werken dan voorheen. Ik ben dat nu al een aantal weken aan het doen. Ik werk 2,5 dag en ik ervaar het als zwaar relaxed. Ik werk nooit twee volle dagen na elkaar en ik heb tussendoor rustdagen. Qua werkinhoud en taken ben ik echt weer bezig met hetgeen mijn functie inhoudt. Alleen qua aantal casussen ben ik nog aan het opbouwen. Maar dat ligt niet aan mij maar aan het gegeven dat de nieuwe casussen druppelsgewijs binnen stromen. Ik schat dat ik einde van dit jaar wel op een passende caseload voor mijn werkuren zit. Niets dan positief nieuws hier. Daar had ik maanden geleden nog niet over kunnen dromen dat het weer zo goed zou gaan.

Houd vertrouwen meiden. Ook met jullie komt het goed. Daar heb ik alle vertrouwen in. Heel veel succes voor jullie!

Hi Dames,

Al een poosje lees ik jullie herkenbare verhalen mee. Nu toch maar besloten om ook een berichtje te plaatsen.

Ik ben een jonge ambitieuze vrouw van 27. Afgelopen 3 jaar heb ik een grote switch gemaakt door uit de zorg te stappen, opnieuw te gaan studeren (personeel & arbeid) op 24 jarige leeftijd. De beste keus ooit die ik gemaakt heb. Echter heeft dit veel gevraagd. Zeker het afgelopen jaar. Mijn stage bij een bekend uitzendbureau ging zo goed en mijn managers waren zo tevreden dat ik een contract aangeboden heb gekregen. In overleg met mijn school ging ik iets later afstuderen en kon ik al 24 uur gaan werken. Wat was ik trots en wat ik mijzelf graag nog meer bewijzen.

Omdat ik in mijn tienerjaren heel veel psychische problemen heb gehad en eigenlijk nooit een ''normaal'' leven heb gehad.. Was ik zo intens gelukkig het afgelopen jaar. Alles liep goed, werk-relatie-financieel enz.

Toen er een groot project kwam waar ik voor gevraagd werd kon mijn geluk niet op en ben ik er vol overgave ingestapt.
Na een aantal weken werd duidelijk dat dit project veelste groot werd voor mij alleen, ik kreeg er een stagiaire bij en dat was het. Elke keer als ik aangaf dat dit te veel werk was kreeg ik de opmerking: als je iets wilt dan lukt het je. Houd het voor ogen en dan lukt alles.
Weer aangegeven dat ik mij de benen onder mijn lijf vandaan werk en ik ook nog mijn studie moest onderhouden.
Toen mijn manager ook nog is 2 weken op vakantie ging sloeg de paniek al een beetje toe en daar kwamen ook de paniekaanvallen om de hoek zetten.
(in mijn verleden heb ik 6 jaar gestreden om mijn angststoornis te overwinnen en draagbaar te maken) In de auto, bij de kassa, in drukke winkels.

Weer aangegeven met tranen en tuiten dat het mij niet lukte voor dit project. Ik kon 2 dagen vrij krijgen maar de 2e dag werd ik al uit mijn bed gebeld dat ik per se moest komen werken. In deze tijd was ik al weer terug bij mijn therapeut die ik nog geregeld een aantal keer per jaar zag. Zij vertelde mij dat ik per direct moest stoppen met mijn werk. Maar eigenwijs als ik was...

Dat weekend daarna heb ik een hyperventilatie aanval gekregen, dit had ik al niet meer gehad sinds 8 jaar. Toen was de maat vol. Ik heb mij per direct ziek gemeld.
Na veel lelijke gesprekken daarna ook ienieminie beetje excuses gehad. Na een week heb ik besloten te stoppen met mijn werk bij het uitzendbureau en mij weer volledig op mijn studie te storten...

Boy was i wrong.. ik dacht paar weekjes rust en ik voel me weer beter. Na 3 maanden er tegen aangeschopt te hebben dat ik heus wel weer beter werd kwam er de acceptatie. Dit is een vette burn out lieve dame.. dat waren de woorden van mijn huisarts.

En hier zit ik dan 5 maanden later. De hele donkere wolken zijn een beetje opgetrokken en samen met andere durf ik mijn paniek aan te gaan. Maar alleen komen er veel paniekaanvallen om de hoek kijken. Ik durf nauwelijks auto te rijden, met het OV en alleen naar winkels. Ik blijf ermee oefenen maar man man wat een opgave.

Elke ochtend pijn aan mijn spieren, vermoeid en een zwaar hoofd. Nouja bijna elke ochtend. Er zitten thank god ook weer positieve dagen tussen..
Ja het gaat iets beter.. maar baby stapjes, baby stapjes...

Moeilijk als iemand die volledig midden in het leven stond, maar het is wat het is..

Zo dat was fijn om even van mij af te schrijven.

Ik wil iedereen veel liefde en knuffels sturen en vooral laten weten je bent niet alleen. Want veel van ons voelen zich alleen..

Hooi!

Mevrouwstippel, wat een heerlijk positief bericht! Echt zo goed om te horen dat het allemaal zo goed werkt voor je en je je draai aan het vinden bent. Echt fijn!

Ja, die terugval blijft toch een beetje een angst. Deze week heb ik niet zo'n goede week, en dan ben ik er toch direct bang voor. Maar fijn om te horen dat het bij jou uitgebleven is tot nu toe! Dat geeft wel hoop .

Hee Vienna! Het was inderdaad voornamelijk een relaxvakantie. We hebben wel wat stadjes (of eigenlijk dorpjes) bezocht, maar ook op een heel rustige manier en met veel tijd op een rustig terras. Ook wel een eyeopener voor ons dat het zo ook kan, want normaal doen we altijd behoorlijk veel en ook heel actieve dingen, dus dit was echt even wat anders. Maar het beviel goed!
Mijn man werd er wel wat wiebelig van naar het einde van de vakantie toe (die heeft wat meer moeite met stilzitten als ik), maar hij heeft het goed volgehouden!

Ik merk nu inderdaad wel dat doorgaan niet echt werkt (surprise ). Deze week gaat het allemaal wat minder soepel als ik had gehoopt, dus ik ben nu weer wat meer naar mijzelf gaan luisteren. Er heeft ook niemand wat aan als ik als zo'n zombie op het werk zit.

Het klinkt echt fijn, zoals je dat hebt afgesproken met de arbeidsgeneesheer en de psychiater. Super dat de psychiater zo goed met je meedenkt en zich zo voor je inzet! Lijkt me een erg prettig gevoel inderdaad dat je ook echt met een plan dat je met de psychiater gemaakt hebt naar de arbeidsgeneesheer kunt stappen, dan sta je toch wat sterker:)

Maar bij de psychiater, ben je dan ook aan de medicatie? (misschien heb je dat eerder geschreven, ik ben even niet zo helder vandaag)

Ohh, dat is moeilijk, dergelijke oefeningen! Wel heel goed, maar lastig lijkt me. Watvoor oefeningen krijg je bijvoorbeeld? (ik ben verder niet nieuwsgierig hoor
Gefeliciteerd met je overwinninkje . Een goed gevoel moet dat geven!

Fijn dat het paardrijden al goed gaat! Lijkt me een erg toffe hobby ook voor nu, lekker kletsen tegen de paarden, ze wat borstelen en dan langzaam in stap rijden... Klinkt goed! Dat je zo moe wordt bij draf en galop vind ik niet zo gek, volgens mij is dat behoorlijk inspannend! Gaat vanzelf beter denk ik . Fijn dat je ervan kunt genieten in ieder geval!

Lipstickjungle, dat klinkt allemaal heel bekend inderdaad... helaas! Heb je wel goede hulp om je te ondersteunen, van een psycholoog oid?

Ik begrijp je frustratie heel goed. Het is zo niet te bevatten en eng als je altijd heel actief geweest bent, en altijd voor jezelf kunt zorgen en dat dat dan opeens niet meer kan, en dat je ook niet weet wanneer je dat weer kunt. Dan voel je je zo machteloos!
Mij heeft het in die periode heel erg goed geholpen om de frustratie hier te kunnen delen met anderen in dezelfde situatie. Mijn omgeving is echt superbegripvol en doen alles om mij te helpen, maar als je het niet zelf gehad hebt is het gewoon bijna niet te begrijpen. Wat je schrijft, dan kan je je echt super alleen voelen, hoeveel mensen je ook om je heen hebt.
Ik zou zeggen, hou je hier vooral niet in en schrijf lekker mee!

Voor de pijnlijke spieren ga ik nog altijd naar een massagetherapeut. Dat helpt me echt heel erg goed, voel me zo'n stuk beter als ik er geweest ben! Wellicht kan dat jou ook helpen.

Wat je schrijft over de supermarkten en het ov is voor mij ook heel herkenbaar. In het begin was in de bus naar de stad en weer terug (enkele reis 15 min) echt een daguitstapje. Zoveel mensen trok ik echt niet! Zelfde in de supermarkt. Ik ben begonnen hier in het dorp naar de buurtsuper te gaan, en dan op steeds drukkere tijden. Maar dat heeft bij mij ook erg lang geduurd, voordat ik weer gewoon even de AH in kon lopen, ik denk wel een maand of 10. Niet om je te ontmoedigen hoor, maar het wordt echt weer beter, ookal lijkt het in het begin van niet!

Hier gaat het deze week niet erg goed. Het weekend was erg druk, met een pensioneringsfeest van mijn schoonpapa aan de andere kant van het land en verjaardag van mijn zusje. Erg gezellig allemaal, en ik heb alles zo gepland dat ik bij beide weg kon en tussendoor kon slapen, maar toch was het te druk blijkbaar. Op mijn zusjes verjaardag was mijn moeder ook aanwezig. Maar omdat het in therapie nu voornamelijk over haar gaat en watvoor effect ze op mij (gehad) heeft vond ik het echt heel moeilijk om haar nu weer te zien. De woorden van de psycholoog als traumatische ervaring, PTSS, psychische mishandeling komen dan hard terug. Dat blijft zo confronterend! Verstandelijk weet ik dat het zo is, maar gevoelsmatig blijft het toch je moeder en wil je die beschermen terwijl ik eigenlijk heel boos op haar ben. Zo bizar hoe dat werkt!

Gisteren heb ik na het werk ook echt even een stuk(je) moeten lopen om al mijn boosheid en frustratie tegen haar eruit te lopen. Ik voelde me echt koken van binnen!

Gelukkig heb ik vrijdag weer een afspraak met de psycholoog. We waren allebei op vakantie geweest, dus ik heb nu 3 weken geen afspraak gehad. Inmiddels wordt het echt wel weer tijd vind ik!

Maargoed, door het drukke weekend erg weinig energie voor werk nu. Gisteren heb ik 3,5 uur gewerkt ipv 5 en vandaag 4 ipv 5. Ben een beetje verkouden, maar net niet helemaal ziek, maar toch ook niet helemaal lekker. Brrrr. Kost me veel te veel energie die ik daar niet aan wil besteden.
Morgen ga ik het gewoon weer proberen, maar ik hoop wel dat het wat beter gaat dan! Gelukkig is het komende weekend heel rustig, dus anders ga ik gewoon heel het weekend bijslapen .

Hier ben ik dus ook even wat minder geweest, maar dat gaat straks wel weer beter denk ik, als ik mijn energie weer wat beter verdeeld heb.

Hebben jullie eigenlijk ook de griepprik gehad? Ik vraag me altijd af of het echt helpt, maar ik kreeg het aangeboden dus ik dacht baadt het niet dan schaad het niet.

Ik ga me eens met een goed boek en een kop thee in mijn zitzak storten. Dat is wel heerlijk, zo met die donkere dagen! Kaarsjes aan, in de zitzak, goed boek, thee, wat chocolade... prima!

Hallo dames. Ik ben momenteel een weekje in  Spanje, even lekker relaxen. Ik heb deze zomer niet op vakantie kunnen gaan, zag het reizen echt niet zitten. De reis is nu gelukkig goed verlopen, we moesten wel om 5 uur 's-morgens van huis maar dat heb ik goed kunnen volbrengen.

Rodelimo, je vroeg of ik naar een psycholoog ga. Ik ben een keer of 8 geweest en kon daarna stoppen en alleen verder. Ik ga nog wel naar de bedrijfsmaatschappelijk werker eens per maand. Een paar van mijn stres-oorzaken zijn gelukkig ook opgelost, iets met familie en iets met buren. Ik moet nog wel werken aan mijn pieker-probleem. Meditatie helpt me hierbij, ik doe dit met een app. Deze heet Headspace, is wel in het Engels.
Wat je schrijft over weer eens lachen met collega's herken ik. Ik was laatst mee met een kort uitje met het werk, heb toen ook zo gelachen voor het eerst in een half jaar. Daarna voelde ik wel opeens een flinke moeheid maar was toch fijn!
Jammer dat het nu wat minder met je gaat en dat je last hebt van problemen met je moeder uit het verleden.
Over de griepprik, die krijg ik altijd op het werk, behalve nu omdat ik nu op vakantie ben.

Vienna, goed dat je met assertiviteit oefent! En weer van het paardrijden kan genieten. Het kan mij soms ook verbazen hoe moe je van iets kan worden. Zoals je schrijft over rijden in draf.  Zo word ik heel moe van lang praten of iemand iets uitleggen. Nooit beseft dat dit meer energie kost.

Lipstickjungle, wat naar dat je nog vaak paniekaanvallen en hyperventilatie hebt. Mijn eigen ervaring is dat ademhalingsoefeningen helpen. Elke dag een paar keer doen. Dit helpt om het uiteindelijk onder controle te krijgen, ook tijdens een aanval. Maar ik denk wel dat je hier hulp bij kan gebruiken van een therapeut, krijg je die ook? Als je geen psycholoog hebt, is een psychosomatisch therapeut aan te raden.
Ook dat zware hoofd wordt uiteindelijk minder. Dat is volgens mij wel een symptoom dat iedereen herkent.

Sterkte iedereen weer!

Wat een lieve berichtjes op mijn post!
@rodelimo dankje voor jouw woorden. Wat fijn om te horen dat dit herkenbaar is met simpele dingen als naar de appie gaan. In het begin ( en nu nog wel) voelde ik me zo stom. Dat ik gewoon niet even een boodschapje kan doen. Zoveel prikkels, enorm gek. alsof mijn hersenen niet meer naar behoren werken.
Dankje voor de herkenning!

@mariota en rodelimo, ja ik heb zeker een therapeut die mij ondersteunt en helpt. Ik heb al veel psychologen in mijn leven gezien maar bij haar kwam ik de afgelopen jaren nog met enige regelmaat. Dus zodra mijn paniekaanvallen terug kwamen ben ik bij haar op wekelijkse basis terug gekomen.


Het grootste nadeel nu is dat zij met het OV of de auto zeker een halfuur van mij af woont. Mijn paniekaanvallen zijn begonnen op een brug in mijn woonplaats ( k moet helaas altijd over een brug als ik naar de andere kant van de stad wil) Laat ik nu net met heel veel moeite met het OV ga en met de auto zelfs helemaal niet durf.

Ik heb heel veel weken doorgezet maar het is zo'n grote opgave en k lag soms al een 4 dagen van te voren wakker als k wist dat ik weer moest gaan.. De laatste maand gaat het ietsje beter en de reden hier van is dat ik ben gaan luisteren naar mijn gevoel/intuïtie. Die is bij mij heel erg sterk aanwezig. Als ik zelf bewust kies voor een tripje naar bijvoorbeeld de kruidvat is mijn angst beduidend minder dan dat iemand bijvoorbeeld zegt je moet die dag naar de kruidvat. Dan heb ik al angst voordat ik überhaupt weg ben.
Ik kan niet omgaan met "moeten" op dit moment. Ik wil het op mijn tempo doen.. Voor iemand herkenbaar? Klinkt misschien mega eigenwijs maar het werkt..
Anyway, omdat k dus vertrouw op mijn intuïtie heb ik de knoop doorgehakt om tegen mijn therapeut te zeggen dat de bus mij nu te veel is. Ik slaap nachten ervoor slecht en nachten er na. Als ik elke week ga heb ik weinig goede nachten haha.
Met haar besproken en we hebben nu wekelijks telefonisch contact.

Er is zo'n last van mijn schouder afgevallen.. K heb nu al 6 nachten meer als 8 uur geslapen. Zo dat doet een mens goed zeg.

Dus k heb nu echt voor mij gekozen en luister even niet meer naar andere.
Dit voelt enorm goed dus we gaan met babystapjes vooruit!

@rodelimo wat heftig om te lezen over je moeder. Kan me voorstellen dat dit verwarrend is.
Maar wat goed dat je alweer een beetje aan het werk bent! Ik hoop dat dit voor mij ook snel gaat gebeuren.

@mariota, geniet van je vakantie!!

Mariota, een heel fijne vakantie gewenst! Ik hoop dat je heerlijk van hebt kunnen/ kan genieten!

Lipstickjungle, fijn dat je er wat aan hebt! Ik kan e nog wel herinneren dat ik in het begin ook zo aan mezelf aan het twijfelen was, en me zo schaamde voor wat ik allemaal niet meer kon. Het was toen ook heel erg fijn om hier te lezen dat het in deze situatie 'normaal' is. Een hele opluchting!

Haha ja die AH, zo herkenbaar. Eerst lukte het helemaal niet om er te zijn, zoveel prikkels en mensen! Na een half jaar ofzo ben ik steeds met mijn man meegeweest om boodschappen te doen, om zo wat te kunnen wennen. Maar ook toen ben ik een aantal keer ingestort omdat hij me vroeg te kiezen welke tros bananen ik wilde hebben.

Gelukkig gaat dat inmiddels goed, of lig beter, zolang ik maar een lijstje maak en alles van tevoren goed uitdenk.

Fijn dat je al een 'bekende' therapeut had! Lijkt me prettig dat ze jou al kent en je daarom misschien nog wat beter kan helpen! Knap van je dat je ook tegen haar gezegd hebt dat je nu even telefonische consulten wil. Als dat voor jou beter voelt zou ik daar zeker mee doorgaan, tot je weer genoeg vertrouwen hebt om er naar toe te gaan.

Dat je alleen ergens heen kunt gaan als je je daar zelf toe gezet hebt, of zelf hebt verzonnen dat je dat wil ken ik. Het klinkt inderdaad heel stom, maar het werkt wel!
Nog steeds heb ik daar wel last van, al kan ik nu wel een stuk meer als in het begin en valt het daardoor minder op.
Maar ik heb het nu bijvoorbeeld met dingen als naar het bos gaan ofzo. Als ik met mijn man afspreek om vanmiddag een stukje te gaan wandelen voelt het als moeten, terwijl als ik 's middags zeg: "zullen we een stukje gaan wandelen?" kost het me veel minder energie en krijg ik er ook meer energie van. Echt stom is dat, want praktisch gezien doe ik in beide gevallen precies hetzelfde.

In het begin had ik dit ook erg met werk. Toen werkte ik 2 dagen in de week op kantoor, en doordat ik de vrijheid had dit zelf in te delen en te beslissen op welke dagen dat ging ging dat goed. Vaste dagen en tijden was toen echt heel moeilijk.
Het blijft echt iets vaags wat dat betreft, burnout .

Bij mij heeft het erg geholpen om het aan te pakken op de manier die jij zegt. Jezelf niet teveel dwingen, maar doen als jij je goed voelt. Zo sprak ik met mezelf af om bijv. dinsdag naar de bibliotheek te gaan. De ene week lukte dit al om 10 uur 's ochtends, en de andere week pas om 5 uur 's middags. En soms helemaal niet, maar dat is dan ook okee. (binnen grenzen natuurlijk, buiten komen is wel erg belangrijk, al is het maar 20 meter van je deur)

Hoe gaat het nu? Ik kan me voorstellen dat het supergoed voelt om zoveel te kunnen slapen ineens! Heerlijk!

Hier gaat het redelijk. Ik heb het de laatste 2 weken sinds ik terug ben van vakantie echt te druk gehad, dus ik heb nu wel een beetje een dip. Op de een of andere manier vallen al mijn sociale afspraken en verjaardagen en familiedagen dit jaar allemaal in november. Ik begon toch wel erg terug te vallen in mijn oude patroon, zo dat als ik naar zoiets ga ik denk van: "okee, ik ben nu wel moe, maar over 3 weken heb ik weer een vrij weekend en kan ik weer slapen". Hmmmm .

Nouja, dat gaat nooit goed dus. Vorige week heb ik daardoor ook niet al mijn uren kunnen werken, en heb ik hele middagen in bed gelegen. Niet goed.
Ik heb nu dus met mijn man afgesproken dat ik de zondag voortaan standaard vrij hou, als uitrust dag. Niet dat ik dan per definitie niets doe, maar dat ik wel de keuze heb om dat te doen (beetje zoals hierboven beschreven ). Ook ga ik door de week weer een klein stukje proberen te lopen als het lukt, dat geeft me toch een hoop rust in mijn hoofd en dat is wel lekker.
Mijn uren heb ik nu niet verder opgebouwd dus, dus deze week doe ik gewoon nog een keer 5 uur. Hopen dat het nu wel gewoon goed gaat!

Het begon al goed vanmorgen toen bleek dat de auto olie lekte. Die staat nu dus bij de garage en ik heb een dag vrij . Wel heel erg fijn eigenlijk, want ik was ook behoorlijk moe. Al hoop ik natuurlijk wel dat de auto gewoon gefikst wordt, haha.

Bij de psycholoog wordt het wel steeds lastiger. Ik moet leren om mijn emoties te uitten, maar omdat ik eigenlijk mijn hele leven geleerd heb dat ik dat niet moet doen (masker op en doorgaan) is het tegenovergestelde nu erg lastig. Blijkbaar ben ik te rationeel. Nu moet ik mijn emotionele kant ontdekken zodat ik alle opgebouwde spanning door die ingehouden emoties eruit kan laten.
Ik krijg nu als het goed is een e-learning module voor thuis voor door de weeks, om me daarbij te helpen. Ben heel erg benieuwd of dat gaat helpen!
Op vrijdag heb ik dan wel steeds gewoon een afspraak staan met de psycholoog, zodat die daarbij kan ondersteunen.

Hoe gaat het bij jullie? Een leuk weekend gehad?

Hoi Dames,

Vraagje. Mijn man is erg druk op zijn werk, komt vaak thuis van pff, was super druk, loop achter de feiten aan etc. heeft op het moment niet heel veel plezier in zn werk vanwege de drukte en dingen die niet goed lopen. Opdrachtgevers die mopperen etc. Sinds paar dagen heeft ie last van een dizzy gevoel, licht in zn hoofd, soms wat vlekken. Zweethanden. En slaapt niet geweldig (ene nacht wel, volgende dag niet). Hij gaat binnenkort naar de dokter om dingen uit te sluiten als hoge bloeddruk etc. Herkennen jullie het als stress? Hij is vaak 's avonds ook nog best druk, thuis werken of andere klussen. Ik vind het lastig hoe nu. Verwacht niet dat ie bij de dokter direct hoort wat er aan de hand is. Stel dat zn bloeddruk prima is, (hij heeft overigens geen andere klachten als hoofdpijn of misselijkheid), en hij zegt dat het stress kan zijn, wat dan. Man weet nu ook niet waar het vandaan komt. Hij beaamt dat het van stress zou kunnen zijn, maar kan ook een virusje zijn zegt ie...

dubbel

Een huisarts geeft meestal wel direct zijn mening en advies.

De symptomen van stress zijn behoorlijk snel helder voor een huisarts.

Hij kan meteen doorverwijzen naar een hulpverlener. (Psycholoog of praktijkondersteuner oa)

Ook adviseert de huisarts meteen 1 of 2 weken rust, ziek melden op het werk, als hij stress signaleert.

Als er sprake is van overspannenheid hoor je dat meteen.

Verder moet je man zelf actie ondernemen. Niet meer 's avonds werken. Weekend vrij houden.

De klachten gaan niet vanzelf over.

Laat je man de volgende test doen:
https://www.mijnkwartier.nl/online-zelf ... e-burnout/

Je ziet meteen of je geen stress hebt, of je in het oranje zit of in het rood.

De uitslag meenemen naar de huisarts is handig.

Verder is deze site handig:
https://www.thuisarts.nl/overspannen

Geschreven door huisartsen.

Zelf al een tijd niet meer geschreven over mezelf. Merkte dat eerst hier lezen en schrijven me hielp. Nu maakt het lezen van verhalen van anderen me juist in de war. Want waarom werk ik nog niet en sowieso heeft iedereen het gewoon anders dus vergelijken doe je onbewust toch maar heeft totaal geen zin.

Eigenlijk gaat het naar omstandigheden goed. Als ik gewoon mijn hulptrajecten doe, af en toe wat leuks en mijn rust pak, blijf ik in balans. Zodra de druk te groot word of mensen eisen aan me gaan stellen en druk bij mij neerleggen gaat het slechter.

Helaas doet mijn werkgever dit af en toe. De werkgever snapt er nog steeds niks van en werkt in mijn ogen mijn herstel alleen maar tegen. Gelukkig denken alle andere partijen er het zelfde over als mij, ook de arbo en het uwv.

Als de band met mijn werk beter was, werkte ik misschien nu al wel een paar uur vanuit huis. Maar de band is slecht.

Wel praat in met een re-integratie coach en doe ik dagbesteding. Ik zit soms op 5 uur per week, soms maar 2,5 uur, dat zie ik ook als werk. Weer onder de mensen en activiteiten oppakken. Dit mag ik nu doen als re-integratieplek.

Want een werkgever vinden die voor zo weinig uur je aanneemt is vrij hopeloos.
Rustig hier de uren uitbreiden.

Daarnaast heb ik ook best veel hulpdingen, dus het moet allemaal ingeplant worden. Soms is dat passen en meten, qua tijden maar ook qua energieverdeling.

Wel is het zeker leuk om te merken dat sommige dingen weer lukken. Alleen wil ik altijd meer en beter en sneller.

Doei lieve mensen en sterkte met alles maar weer!

Hee Vienna, hoe is het met jou?

Hoi Gele Suikerspin,
Vervelend dat de verhalen op het forum je een beetje ontmoedigen. Misschien kun je proberen om er hoop uit te halen dat het met anderen beter gaat, en dat er dus grote kans is dat het bij jou ook ooit over zal gaan? Ik heb persoonlijk een wat lichtere burnout en daarnaast zijn mijn omstandigheden voor herstel wat gunstiger (steun van mijn man, sommige problemen/oorzaken al opgelost, en begrip op mijn werk). Daarom herstel ik sneller. Bij jou is het enorm vervelend dat je op je werk geen begrip krijgt, waardoor ik ook goed begrijp dat het herstel langer duurt. Heel frustrerend lijkt me dat. Toch moet je hoop blijven houden! Je bent goed bezig met al je hulp trajekten en dagbesteding. Rustig aan en sterkte!

Tulpje, als de klachten van je man langer dan een week of 2 duren is het geen virusje. Duizeligheid is wel een klacht die bij overspannenheid kan horen en slecht slapen ook. Is hij inmiddels al bij de huisarts geweest?  Sterkte.

Ik ben zelf terug van vakantie wat erg lekker was. Ik heb het rustig aan gedaan. Komende week weer wat meer uren werken, hopelijk gaat dit goed.

Hi Iedereen, is weer even geleden, heb wel bijgelezen, viel me meer mee dan verwacht. Vind het prettig om te lezen hoe iedereen er mee omgaat en de tips helpen me altijd. Heb zelf twee erg stressvolle maanden achter de rug, ben lang ziek geweest met griep, financieel was het echt heel krap aan en mijn hoofd draaide steeds op volle toeren leek het wel. Van de stress toch weer meer eten gekocht dan ik wou en ben alleen maar aangekomen, wat zowel voor mijn lichaam als financieel alleen maar heeft tegengewerkt. Wel heb ik ondanks dat met UWV gesproken, ben ik met twee re-integratie bureaus in gesprek gegaan en heb ik een knoop doorgehakt in met wie ik verder wil gaan. Het was echt eng wel, moest naar delen van Amsterdam waar ik me niet veilig voel en vroeg op ondanks mijn slaapproblemen. Maar ik heb het gered, 3 afspraken in een week. Was daarna kapot en nog wat in paniek of nu wel het goede heb gekozen of niet. Maar nu na een week bijkomen begint het eindelijk iets te zakken. Het boodschappen doen strest me gewoon erg veel, als ik geen lijstje meeneem, vergeet ik de helft van wat ik wou kopen en koop ik teveel dingen die niet echt bij elkaar passen en dan moet ik later weer en voelt het alsof ik alles fout doe en weer geld verspild heb Verlang weer toen ik de boodschappen online bestelde, maarja dit is ook wel een van de weinige activiteiten die ik doe, dus wil het wel blijven doen. Heb vanmorgen de bonus aanbiedingen gecheckt en op basis daarvan bedacht wat ik komende week ga eten en heb daarvan voor 3 dagen boodschappen gehaald. Ivm de versheid toch voor 3 dagen gehaald ipv hele week wat ik eigenlijk wel jammer vind.

@Gele Suikerspin, van de mensen hier op het forum herken ik me wel het meest denk ik jouw verhaal. Helemaal nu ik lees dat jij ook via een re-integratie bureau aan de slag bent gegaan. Maar ook wat je eerder eens schreef over de eenzaamheid als je burn-out heb en alleen woont en geen partner heb. Voor mij is de eenzaamheid wel een van mijn motivaties om me wel te pushen in een week als laatst met re-integratie bureaus en UWV. In mijn dorp heb ik nu meer 'vijanden' (familie en ex) dan vrienden, ook sommige van mijn directe buren vind ik eng, maar probeer nu ondanks dat wel te gaan, met wel wat pauze dagen ertussen soms. Misschien helpt het om wat meer te schrijven juist om je weer wat meer op je plek te voelen? Het gaat niet iedereen hetzelfde of op hetzelfde tempo, dus maak je daar geen zorgen over.

@ Rodelimo, wat top dat het zo goed gaat met je! Doe rustig aan zo na de vakantie, is altijd lastig weer opstarten.

@Mariota, leuk dat je ook meeschrijft nu, bedankt voor je tips en wat goed dat je werk nu al zo opgebouwd is!

@Lipstickjungle, heel vervelend dat je zo gepusht bent op werk dat al je vroegere klachten terugkwamen terwijl je het echt aangaf. Jammer altijd hoe werkgevers kunnen reageren. Ook met dat ieniemienie excuus wat je heb gehad.

@Viena, goed hoe je assertiever bent, wel jammer van die uitval van het familielid, dat kan je echt goed onzeker maken. Heb het zelf helaas ook al meerdere malen meegemaakt en het is echt niet prettig. Weetje die mensen zijn zelf emotioneel gezien wat dommig, die zien alleen wat ze zelf moeten en kunnen en hoeveel ze inleveren aan belasting ed wat hun niet gebruiken. (Ze werken immers ook hard en hebben ook zorgen vinden ze zelf vaak) Maar dit mensen missen de empathie om zich in een ander te verplaatsen. Het ligt dus zeker niet aan jou, maar aan hun. Hoop dat dat een beetje helpt.

Morgen naar de fysiotherapeut voor het eerst in tijden weer, mijn lichaam is best kreupel (naast dik) van het 2 jaar stilzitten, dus ga proberen er weer wat van te maken. Heb opzich vrede met wat extra kilo's en met dat het niet meer wordt als 3 jaar geleden, maar denk dat het goed is voor me om gezonder te eten en voor mijn knieën en voeten om toch weer een paar kilo af te vallen. Ook heb ik veel last van mijn stuitje en denk als mijn billen weer wat gespierder worden dit ook wat minder wordt weer Sorry voor het lange verhaal! Ow ben mevrouw Stippel vergeten, wel gelezen hoor, top dat het beter gaat ook

Hier stond een heel verhaal. Inmiddels gaat het gelukkig weer goed met me

Ahhh Possa, dat klinkt niet goed. Dat niemand tot last willen zijn klinkt erg bekend. En dan blijf je in eentje door lijden en dat voelt erg eenzaam. Bij sommige huisartsen moet je verder aandringen of tranen laten zien om te laten zien, dat het meeneens is dat je hulp wilt bij je situatie. Wel moet je bedenken welke hulp je wil, wil je iemand om mee te praten dan moet je daar wel letterlijk om vragen.

Hoe kan het dat je geen vaste verblijfplaats of inkomsten heb? Heb je ook geen familie meer? Als je geen vaste verblijfplaats heb waar lig je dan op je bed, zoals je schrijft. Mensen kunnen soms erg vervelende wezens zijn, maar er zitten ook vrij veel goede mensen tussen. Hulp vragen is moeilijk, maar helaas wel nodig, hoop dat je dit wel gaat doen.

Voor kerst en O&N en Sinterklaas heb ik niks, ook geen uitnodigingen gezien ik geen familie meer heb. Heb wat vrienden gevraagd, maar die moeten met kerst naar familie en met O&N werken. Dus ben nog bedenken wat ik dan ga doen, misschien ook gewoon niks.

En Vienna, wat jammer die stress vanuit de arts, maar blij dat iedereen meewerkt. Je kan het zien als een kleine uitdaging voor je toestand. Dat dichtklappen komt bekend voor, wel beter dat ze de ziekteperiode verlengd heeft. Dat boek zal ik zeker even opzoeken! Als het goed is gaat mijn re-integratiebegeleider ook gespecialiseerd zijn in mensen met HSP. Dus wie weet krijg ik dan ook nog tips, die zal ik dan hier neerzetten.

Vandaag op gesprek geweest voor de WIA. Wat ben ik blij dat UWV bestaat en dat tot nu toe de meeste mensen daar me voornamelijk helpen. Ze steunen me meer en helpen meer dan mijn eigen familie ooit heeft gedaan. Ga nu toch op advies van die arts om een andere psycholoog vragen, ga morgen meteen bellen. De fysio is morgen weer, we gaan vooral oefeningen doen en ze kan me laten zien wat ik zelf in de sportschool ook kan doen. Ben wel blij dat ik de enige vrouwelijke fysio heb van de praktijk Verder heb ik het laatste tijd vrij zwaar, ben ook erg moe sinds het zo donker is. Heb laten testen en de vitamine D is zo laag dat ik nu een extra sterke kuur heb gehad. Dat verklaard wel een boel klachten. Owja en ik ga bij Voorzet, heb je ervaring met re-integratie bureaus?