Jong en Burn-out deel 2

Hoi allemaal,
Met mij gaat het wel aardig. De week na mijn vakantie voelde ik me helemaal prima, maar daarna kwam de moeheid terug en een paar dagen hoofdpijn. Als je denkt dat je bijna beter bent.... is dat toch nog niet zo. Ik werk nu 4 dagen van ongeveer 6 uur. Daar kan ik niet veel naast doen. De opbouw van de laatste uren mag ik wat langamer gaan doen.
Sinterklaas heb ik dit jaar afgezegd, behalve een etentje, en ik ben erg blij dat ik geen surprises en gedichten hoef te maken! Kerst vier ik bij mijn ouders, en met oudjaar gaan mijn man en ik naar een hotel in NL.
Het gaat dus best Ok, zolang ik goed besef dat ik nog niet beter ben, wat ik wel even dacht of hoopte.

Vienna, leuk van je dagen in Limburg. Ik was een paar maanden terug ook heel dapper naar Ikea gegaan om iets te halen. Dat is wel even een uitdaging hè, haha.

Ikibun, jij bent ook goed bezig zo te lezen. Vitamine D is heel goed om te nemen. Doe ik ook, en mijn waarde is erdoor verdubbeld.

Possa, wat een vreselijke situatie. Ik kan geen tips geven, maar heel veel sterkte.

Hi!

Lang geleden dat ik hier geschreven heb.... Ik moet zeggen dat ik de laatste paar weken echt een beetje aan het vechten ben met mezelf, werk en de hoeveelheid tijd/ energie die ik heb. Dit was er even bij ingeschoten
Ik heb dan ook alleen vluchtig bijgelezen, dus excuus als ik wat mis!

Wat fijn van je dagen weg Vienna! Het klinkt alsof het jullie echt heel veel goed gedaan heft en jullie ervan genoten hebben!
Grappig ook dat iedereen hier hetzelfde heeft met de Ikea . Voor mij is het ook iets waar ik normaal gesproken heel graag heen ga, maar sinds ik thuis ben komen te zitten niet meer echt aangedurfd heb. (ook omdat mijn eerste breakdown-moment in de Ikea was toen ik moest kiezen tussen lampen ).
We hebben het pas weer eens geprobeerd, dat was me toch een overwinning voor mezelf! En we hebben er een leuke boekenkast aan overgehouden.
De family card met gratis koffie en thee is in dit geval echt een uitkomst .

Ohhhh en de kerstmarkt, wat cool! Dat is wel een echte overwinning, dat je dat overleefd hebt . Hoe was de markt is Aken trouwens? Veel leuke kerstspullen, of voornamelijk eten en drinken? (kleine voorbereiding voor mijn jaarlijkse kerstmarkt-bezoek met een vriendin )
Maar wat fijn dat je dergelijke dingen weer kunt ondernemen samen. Dat is echt een mooie stap vooruit!

Mariota, wat je schrijft klinkt heel bekend voor mij. Ik zit nu ook ongeveer in die fase (werk nu 5,5 uur, 4 dagen in de week). Het is dan zo verleidelijk om te denken dat je beter bent, omdat veel dingen alweer zo 'als vanouds' voelen! Althans, voor mij. Ik moet ook regelmatig nog even tegen mezelf zeggen dat ik nog niet beter ben. Afgelopen dagen dacht ik ook van: Ohh, het gaat supergoed, ik kan wel zonder mijn middagdutje. Met als gevolg dat het vandaag dan helemaal niet zo goed gaat en ik eigenlijk gewoon supermoe ben en me echt niet kan concentreren. Vanmiddag dan dus toch weer even slapen!

Wel supergoed dat je de feestdagen goed geregeld hebt voor jezelf en je grenzen goed hebt aangegeven. Geeft voor jezelf wel veel rust lijkt me, dat het zo geregeld is?

Maak jij eigenlijk ook nog alle afspraken 'onder voorbehoud van'? Ik merk dat ik nog best zenuwachtig word van echte afspraken zeg maar, omdat ik dan toch nog een sort druk voel dat ik me dan per se goed moet voelen die dag. Waardoor ik mijn eigen gevoel weer ga misleiden.
Hier gaat het redelijk. Zoals ik schreef heb ik wel veel moeite met het vinden van een goed ritme, ook omdat dit elke keer weer iets veranderd door het opbouwen van de werkuren.

Ik werk op dit moment van 07.30 tot 13.30, inclusief een half uur lunchpauze. Iedere 2 weken komt er een half uur bij. In principe tenminste, als ik dat niet zie zitten dan kan ik dat ook een week uitstellen tot het wel goed gaat.
Eigenlijk zou het half uur lunchpauze niet tellen als 2 weken opbouw, maar ik heb dat uiteindelijk wel gedaan. Een uur in een keer erbij (en dan vooral die lunch!) was echt teveel.

Voor de lunch was ik al tijden superzenuwachtig. Op de een of andere manier was dat toch wel een heel grote stap in mijn hoofd. Dus, van tevoren weer een tijd last van paniekaanvallen, misselijk, duizelig etc. Nu ben ik wel trots op mijzelf dat ik het toch geprobeerd heb om te gaan doen, ondanks dat, want nu is het eigenlijk het meest gezellige half uurtje van de werkdag en krijg ik er keiveel energie van . Kan gek lopen!

Bij de psycholoog gaat het nu voornamelijk over emoties, en hoe ik die kan leren uitten en ook herkennen bij mijzelf. Ik vind het nog behoorlijk lasting om al die signalen die ik jarenlang onderdrukt heb nu te moeten kunnen lezen en daar actie op te ondernemen.
Ook gaat het nog veel over de dingen uit het verleden, hoe ik die kan verwerken en er nu mee om zal moeten gaan.

2 weken terug hadden we het over energie, en dan voornamelijk over dat ik me maar zo moe blijf voelen. Ze heeft me nu aangeraden om 'alles te doen wat ik wil', zonder eerst na te denken ovof het dan heel veel energie gaat kosten of niet. Binnen grenzen natuurlijk.
Eerst dacht ik, "maar dat is zo anders als eerst, en moet ik dan nu niet meer naar mijn gevoel luisteren?"

Maar, ik moet zeggen dat het me wel een beetje helpt. Ik ga wat vakaer de mist in, of over mijn grenzen heen, maar zo gauw al s ik het merk kan ik het wel compenseren. Bijvoorbeeld door wat korter te werken, of door toch niet naar die visite te gaan oid. Ik leer zo wel steeds beter het gevoel kennen tussen 'burn-out-moe' en 'gewoon-moe' en dat helpt me best wel eigenlijk.
Ze dacht dat ik misschien 'bang' geworden was voor het gevoel 'moe zijn'. Omdat het natuurlijk best een heftige ervaring is als je ineens instort , en ik dat iig nooit meer wil, dat ik daarom mijzelf misschien niet meer genoeg durfde te pushen, of eigenlijk daarmee fouten te maken ik bang was dan weer in te storten.
Nouja, beetje vaag verhaal, maar het helpt wel tot nu toe. Al houd het wel in dat ik dan soms niet aan die 5,5 uur werk per dag kom, of dan ’s avonds een aantal keer toch om 8 uur naar bed moet als ik het eens verkeerd inschat. Maar, dan heb ik wel gedaan wat ik wil doen en daar positieve energie uitgehaald 
Bij ons is het met de feestdagen allemaal mooi gespreid. Mijn opa is de week voor kerst jarig, dus dan komen we allemaal bij elkaar. De week erna op eerste kerstdag met mijn mans familie, en met oud en nieuw gaan wij ook samen een weekendje weg ergens in Nederland. We moeten nog wel verzinnen waarheen en boeken, maar we gaan wel 
In de familie’s zijn nog geen kleine kinderen, dus Sinterklaas wordt nooit zo heel uitgebreid gevierd. Ben wel heel blij dat ik ook geen surprise, en voornamelijk gedicht hoef te maken!
Dit weekend hebben we wel een familieweekend bij mijn man’s ouders. Ik zie er stiekem best wel een beetje tegenop, omdat het dagprogramma al behoorlijk vol is.. Ik denk dat ik me in de middag maar probeer te excuseren, om even te kunnen slapen.
Wat wel weer wat lullig voelt, omdat het weekend vanwege mij ook maar tot zaterdagavond duurt.
Dat gevoel altijd hea!

Hebben jullie nog weekendplannen?

Hoi Rodelimo,

Zo te horen zitten we inderdaad ongeveer in dezelfde fase. De overgang van 3 naar 4 dagen werken is best wel pittig voor mij! Mijn opbouw ging met elke 2 weken een uur per dag erbij. En toen vrij snel van 3x6 naar 4x6, dat viel tegen. Deze week 4x5 gedaan. En mijn vrije vrijdag naar de woensdag verplaatst. Ik werk van half 10 tot 3 incl lunchpauze. In het begin verdroeg ik de lawaaiige kantine helemaal niet en ging ik alleen naar buiten. Nu kan ik de kantine gelukkig weer aan. Inderdaad is dat een stuk gezelliger!

Ik maak inderdaad wel afspraken onder voorbehoud, maar eigenlijk maak ik maar weinig afspraken. Al klinkt dat een beetje sneu haha. Ik kan ook vooraf bang zijn voor een grote activiteit. De laatste keer was toen we op vakantie gingen, we vertrokken namelijk om 5 uur in de ochtend. Ik was daarom lange tijd heel bezorgd over het slaaptekort. Maar die reisdag viel heel erg mee!
Wat houdt dat instorten bij jou in? Bij mij was de 1e instorting een grote huilbui op het werk (toen wist ik dat er wat mis was, ik had toen ook al een tijdje hyperventilatie 's-nachts). Was het bij jou ook zo in de Ikea of gebeurt er dan nog meer, bv niet meer kunnen opstaan ofzo? Ben even nieuwsgierig.

Vanavond vieren we Sinterklaas bij mijn ouders. Dwz wij komen alleen eten en ik heb geen cadeautjes gekocht, maar ik dacht gisteravond zal ik zaterdag toch nog even snel wat halen?? Toch maar niet gedaan. Blijft wel balen van die lage energie.
En nu vraagt mijn schoonzus of we met kerst naar haar komen in Duitsland. Het kan niet omdat we al een hotel in NL hebben geboekt, maar anders zou ik het ook niet echt hebben zien zitten. En dan denk ik, zouden ze het raar vinden dat ik wel met mijn man op vakantie ga maar dan niet naar familie in het buitenland wil? Eigenlijk moet ik daar niet eens over nadenken, dat is mijn oude piekergedrag.

Hoe is het familieweekend geweest?
En hoe is het met de anderen?

Hi Allemaal,

alweer een poosje geleden dat ik hier geschreven hebt. Deels omdat het goed ging.. met de nadruk op ging helaas!

Ik heb de keus gemaakt samen met mijn therapeut om mij alleen in het comfortabele te bewegen. Geen dingen doen waar mijn lichaam op protesteerde en vooral doen wat ik zelf wou, of dit nu 6 dagen op de bank liggen is of buiten de deur lunchen. Vooral dat waar ik mij goed bij voel.
Dit worp zichtbaar zijn vruchten af, ik voelde mij echt beetje bij beetje beter wat ik hierboven ook schreef. Ik ben gestopt met het OV naar mijn therapeut te gaan omdat dit te hoge drempel was enz.

Na een aantal weken vertelde mijn therapeut dat ik af en toe ook wat moeilijkere dingen op moest gaan zoeken. Ik als rasechte perfectionist begon hier enthousiast mee. Iets te enthousiast? Ik vorige week dinsdag in de auto gestapt en naar 1 van de moeilijke punten gereden ( een brug vind ik enorm eng op dit moment!) ik moest en zou daarover heen gaan want het ging toch goed met mij? eenmaal aangekomen raakte ik zo in paniek dat ik wou afslaan, dit ging niet dus ik moest doorrijden. Met als gevolg helemaal moeten omrijden om weer thuis te komen. Wel een paar gestopt om te huilen, omdat ik zo erg trilde en niet meer wist hoe ik thuis moest komen. ( mijn paniek is begonnen in de auto van werk naar huis elke keer).

Ik was/ben totaal van mijn padje geraakt. Enorm veel huilbuien, slecht slapen, hyperventilatie. Heb zelfs weer een oxazepam gepakt omdat ik mijn gedachten niet meer stil kreeg. Precies zoals in het begin.
Een dikke terugval dus.. Oh wat is dit moeilijk en wat is het moeilijk om te denken nu weet ik waar mijn grens ligt en voortaan echt alleen doen wat ik zelf wil en aankan. Nooit extra , nu nog niet.

Ik weet niet hoe herkenbaar dit voor jullie is maar ik wil zo graag weer, zo graag weer werken enz. Heel erg moeilijk, ik ben vast ook enorm eigenwijs maar het is zon gevecht. Ik was 1 december precies 6 maanden thuis en ben nog maar aan het begin. Zo voelt het althans.

Dan nog even een praktische vraag misschien weten jullie dit?
Aankomende juli ben ik klaar met mijn studie ( als alles goed loopt maar zoals het er nu naar uitziet wel) en ontvang ik dus ook geen studiefinanciering meer.
De kans dat ik in juli nog niet kan werken is vrij groot aanwezig en mijn vriend wilt ook dat ik mij hier niet op focus. Beter worden is het belangrijkst, niet werken.

Nu kunnen wij het financieel best redden maar het is krap. Nu vroeg ik me af of ik mij ziek kan melden bij het UWV? Ik heb namelijk geen inkomen of werk of niks.

Hoor het graag.

Voor iedereen weer liefs en knuffels vanuit mij!

lipstickjungle, heel herkenbaar. Mij heeft het stoplicht heel erg geholpen. Rood de dingen met paniek niet doen. Groen wel doen. En af en toe oranje doen. Iets wat wel spannend is, maar te handelen.

Iets wat rood is kun je ook oranje maken door het kleiner te maken. Bijvoorbeeld lunchen in de stad met een vriendin, rood. Maar nodig je haar bij jou uit, oranje.

Misschien heb je er wat aan. Mij heeft het erg geholpen. En elk stapje is er 1. Het hoeft niet met sprongen.

Eigenlijk heel mooi dat je lichaam jou beschermt. En je signalen geeft.

Hier hoef ik geen afspraken meer onder voorbehoud te maken. Soms schat ik het nog wel verkeerd in en dan neem ik meer rust of maak ik het kleiner. Door bijvoorbeeld bezoek binnen te laten terwijl ik nog moet tandenpoetsen en haren föhnen, ze wachten maar even . Of als mijn plan eerst is naar de stad, dan kleiner maken door een wandelingetje in mijn wijk.

Verder kan ik nog vrij weinig druk aan. Het is nog erg belangrijk dat ik mijn agenda zelf in kan delen en uwv stress handel ik erg slecht.

Op zich gaat het naar omstandigheden goed. Alleen solliciteren is nog geen optie. Ik bouw mijn uren op bij een organisatie waar je dagbesteding kunt doen. Weer onder de mensen komen, samen koffie drinken, en creatief bezig zijn.

Bedrijfsarts en reïntegratie coach vinden zo doorgaan. Mijn werk. Euhum. Vind natuurlijk dat ik alweer 100% kan werken. Luister ik gewoon niet meer naar. Fijne sint

Mariota, ik kan me voorstellen dat van 3 naar 4 dagen ineens heel pittig was! Bij mij is het eigenlijk andersom gegaan, eerst dagen opbouwen (eerst 2 dagen in de week 2 uur, toen 3 dagen, toen 4 en toen uren opbouwen.). Dit staat er heel kort, maar heft wel ruim een half jaar geduurt tot waar ik nu ben.
Ik moet zeggen dat het me wel aardig bevallen is, eerst de dagen, toen de uren.

Ik kan me voorstellen dat de kantine nog wel een extra uitdaging was! Ik heb dat nog niet aangedurfd meot ik zeggen. Al die mensen, en het buffet met alle keuze's schrikt me af. Meestal raak ik helemaal in paniek als ik niet kan kiezen, dus dat komt later wel weer.
Nu lunch ik altijd met 2 andere collega's bij een zitje in de gang. Daar zijn ook lunchplekken gemaakt, en is veel rustiger als de kantine. Bevalt me tot nu toe goed!
Tot hoeveel uur wil jij uiteindelijk gaan opbouwen? Ik zit toch wel te overwegen om ipv de 40 uur die ik voorheen altijd werkte nu 32 uur te gaan werken. Dat geeft me dan toch wat meer ruimte om ook prive wat meer op te bouwen aan sport en sociale contacten. Mocht ik op een gegeven moment mezelf wel weer klaar voelen om fulltime te gaan werken kan dat altijd weer.

Ja, die bezorgdheid om afspraken herken ik. Ik heb daar ook erg last van, waardoor ik eigenlijk meestal van de stress al zo moe ben dat de activiteit dan of heel erg meevalt, of ik juist al helemaal op ben van tevoren.
Nu probeer ik met behulp van de psycholoog die stress weg te krijgen. Deels door het te rationaliseren, maar ik heb gemerkt dat het toch ook een heel stuk onderbewust is. Dan kan ik rationaliseren wat ik wil, maar de stress blijft en snap ik dat zelf ook eigenlijk niet.
Ik merk wel dat naarmate het beter gaat ik steeds minder stress krijg voor "niet reeele"dingen. En dat ik op het moment dat ik er nu wel last van heb ik over het algemeen gewoon naar bed moet.

Bij mij was het eerste instorten eigenlijk in fases. Het eerste waar ik het aan merkte was dat ik een boodschappenlijst zat te maken voor de week, en dat ik het gewoon niet meer wist. Ik had echt geen flauw idee meer wat je in een supermarkt kon kopen.
Toen heb ik wat meer rust genomen (was toen nog vol bezig met verbouwen, drukke functie, studie, huishouden etc), waardoor het een paar weken iets beter ging.
Tot ik op mijn werk bij telefoontjes steeds meer de neiging had om mezelf letterlijk onder het bureau te verstoppen, en als ik thuis iets niet meer wist (wil ik pindakaas of pasta op brood) ik mezelf in een hoekje verstopte. Letterlijk.
Toen ik daarna samen met mijn man naar de Ikea gegaan was (op de fiets, waar mijn eten gewoon niet bleef zitten, wat terugkijkend al een paar maanden zo was, maargoed ) om lampen uit te zoeken wist ik het echt niet, en kon ik echt niet verzinnen welke lamp we moesten hebben en had ik ook geen hoekje om me te verstoppen voor man. Gevolg: huilbui.
Ook merkte ik dat ik steeds vaker de vrijdagmiddag vrij nam, omdat ik het gewoon niet volhield.
Toen kwam een weekend dat mijn man een weekend weg ging met vrienden, en wist ik echt niets meer. Toevallig zat ik toen de serie Homeland te kijken, en ik vond dat er nu wel erg veel overeenkomsten waren tussen mij en Carrie in gedrag . Toen vond ik het wel tijd om naar de huisarts te gaan.
Achteraf waren er superveel symptomen, maar ik heb het helemaal niet doorgehad. Dus toen de huisarts en bedrijfsarts zeiden van: “Ga jij eerst maar een maand naar huis, dan zien we wel verder” Schrok ik behoorlijk en vond het ook enorme onzin . Na 3 maanden thuis en de start van antidepressiva ben ik pas echt ingestort, tot het punt dat ik tegen de muur van de douche moest leunen bij het douchen omdat ik anders omviel, en ik te duizelig was om naar de keuken te lopen.

Als ik dat nu zo opschrijf ben ik eigenlijk best trots op mezelf wat ik inmiddels weer kan . Goed om me te realiseren!

Hoe is het Sinterklaas weekend geweest?

Vienna, wat leuk zo’n uitje met je man! Heerlijk dat dat weer kan! Wat je schrijft over die emoties zegt mijn psycholoog vrijwel hetzelfde . Maar het blijft heel moeilijk vind ik, ook omdat er nog veel emotie uit het verleden uit moet, en het nu niet echt uitnodigt om dat toe te laten. Maar ik merk wel dat als ik het nu wel doe het me echt superveel energie scheelt!

Nee, ik ben nog nooit in Bremen geweest eigenlijk, die houd ik in mijn achterhoofd voor volgend jaar dan! Ik vind het altijd zo sfeervol, zo’n kerstmarkt. Dit jaar ga ik proberen naar degene in de stad hier dichtbij te gaan, dat duurt 10 dagen, dus dat moet dan lukken om een keertje te gaan hoop ik .
Vorig jaar was ik op de markt van Gent, maar daar vond ik toch dat ze wel heeeeel erg veel eten hadden, maar niet zoveel spullen. Was wel jammer vond ik.
Ik heb geen ervaring met een dergelijke arts. Het zou echter kunnen dat het wel een goede invloed zou kunnen hebben. Het is het proberen waard denk ik!

Lipstickjungle, wat goed dat je zo aan de slag gegaan bent met de tips van de psycholoog! Jammer dat het iets teveel was voor nu, maar het was in iedergeval een goede les dat je daar dus nog niet aan toe bent. Hoe je schrijft herken ik zo mezelf terug van driekwart jaar geleden! (inclusief supereigenwijs ) Alles zo snel mogelijk, jezelf schuldig voelen omdat het niet lukt, of omdat je niet kunt werken op het moment.

Ik weet dat je me het liefst zou slaan voor dit, maar wat mij echt heeft geholpen is: de situatie accepteren, aan jezelf toegeven dat je het nu gewoon even niet kan en dat dat echt niet erg is en loslaten wat andere mensen denken. Ohja, en wellicht het belangrijkste: stoppen om voor andere mensen te denken, bedenken dat perfect niet altijd noodzakelijk is en GRENZEN AANGEVEN.
Alles wat supermoeilijk is voor perfectionistische, (onzekere), mensen die alles goed willen doen voor anderen e.d.

Ik ben met al het bovenstaande ook zo enorm vaak onderuit gegaan, waardoor het me weer een week, of 2 kostte om weer op hetzelfde punt te komen als daarvoor. Het enige wat me geholpen heeft om het weer beter te krijgen is, accepteren dat je te ver gegaan bent, jezelf daar niet voor straffen of verantwoordelijk voor houden, het opnemen als een les en jezelf belonen omdat je het geprobeerd hebt. Volgende keer in kleinere stappen weer proberen, een beetje zoals Gele Suikerspin zegt met het “stoplicht”.

Wat mij hiermee echt super heeft geholpen (met accepteren van de situatie) is een mindfullness cursus. 8 x 2,5 uur geloof ik, maar voor mij echt zo belangrijk geweest!

Maar voor nu even een knuffel, want het is gewoon ontzettend moeilijk om jezelf iedere keer weer op te rapen en te motiveren . Heb je hier evt ook hulp bij van familie/ vrienden?

Uitkeringen heb ik geen ervaring mee.

Gele Suikerspin, fijn om te horen dat het langzaam wat beter gaat en dat het beter gaat qua mindset/ perfectionisme! Heerlijk. Ook goed om te horen dat je het naar je zin hebt op de dagbesteding. Klinkt goed allemaal!

Hier gaat het redelijk. Afgelopen weekend was uiteindelijk toch weer veel teveel, ondanks dat ik voor mezelf al alles kleiner gemaakt had. Ik had aangegeven dat ik zaterdagavond weg wilde, omdat ik de zondag nodig heb om uit te rusten. Ook heb ik daar een middagslaapje gedaan. Helaas was de dag toch nog te lang.
Ik baal er wel van dat het ondanks mijn voorzorgsmaatregelen toch nog teveel was, en dat ik hier nu weer heel de week mijzelf mee heb. Pfff.

Nu ben ik dus al een aantal dagen behoorlijk moe. Ik ben wel naar mijn werk geweest, maar kan me echt voor geen meter concentreren dus het schiet niet echt op. Vandaag dus maar iets eerder naar huis, en even bijslapen vanmiddag. Vanavond is mijn man een avondje weg, dus dan kan ik een slechte vrouwenfilm kijken en vroeg naar bed . Iemand tips?

Gisteren ben ik weer bij de bedrijfsarts geweest. Hij gaat weg! Echt heel erg jammer, want ik heb superveel aan zijn adviezen gehad en hij heeft mij echt goed geholpen. Helaas heeft het bedrijf een nieuw arbokantoor ingehuurd en worden alle bedrijfsartsen dus vervangen. Echt balen.

Gister had ik dus een afspraak en was het meteen van: “Ja, dit is de laatste keer direct, in januari heb je een andere arts”. Nouja, ik hoop er maar het beste van.
Deze bedrijfsarts vond dat ik goed bezig ben gelukkig. Ik heb de afgelopen weken minder hard opgebouwd dan eigenlijk had gemoeten volgens het plan (en ik voel me niet schuldig, wat een mijlpaal! ), maar hij was toch nog wel tevreden geloof ik. Nu werk ik deze week 5,5 uur + ½ uur lunchpauze, 4 dagen. Volgende week gaat dat dan naar 6 uur en dan iedere 2 weken weer een half uur erbij.

Dit weekend heb ik gelukkig een rustig weekend. Wel ga ik even met man naar de stad, even bij de hudsons bay kijken. Ben erg benieuwd of het zo’n fijne winkel is als gezegd wordt!
Verder wordt het heerlijk uitrusten en verder werken aan mijn fotoboek. (nadat ik zaterdag lijm gekocht heb, anders kan ik niet verder, haha)

Als je nog moet bijkomen van het weekend zou ik geen hudson bay in het weekend doen. Behoorlijk wat prikkels daar. Al gun ik je het uitje natuurlijk erg!

Wil ik je ook een beetje beschermen.
Kun je niet eens door de weeks gaan?

Het is een mooie winkel vind ik, maar erug duur. In ieder geval boven mijn budget.

Netflix heeft een nieuwe film, christmas prince. Fout en voorspelbaar, maar kijkt heerlijk makkelijk weg. Het is een romantische film.

Dapper dat je zo aan het opbouwen bent. Rustig aan blijven doen en lekker bijkomen van het weekend.

Wat ontzettende fijne tips gele suikerspin en rode limo!
Dat stoplicht is inderdaad een goed idee, wat ik hier alleen lastig aan vind is dat ik het zo moeilijk vind om te voelen wat nu wel en niet goed is.
Ik had altijd een hele goede innerlijke kompas in samenwerking met mijn lichaam waarna ik goed kan luisteren. Ik ben al met wat tussenpozen zon 10 jaar in therapie door de moeilijke jeugd en andere dingen die ik helaas heb meegemaakt.

Door deze therapieen heb ik dit kompas goed ontwikkeld, alleen sinds ik een burn out heb lijk ik hem wel een beetje ´´kwijt´´ te zijn.

Ik probeer nu maar elke keer weer aan te voelen en dan of het wel of het niet doen en kijken hoe ik daar op reageer. Ik moet mijzelf denk ik testen om te kijken wat ik wel of niet kan hebben. Dat van vorige week was inderdaad duidelijk teveel haha!
Merk dat ik nu ook weer extreem vermoeid ben en dat ik misschien toch weer te veel heb aangepakt in de weken hiervoor. Ik wil alleen maar sneller, sneller en beter.. Poe toch gek dat ik die burn out heb gekregen haha!?

Inderdaad rodelimo dat is het hele verhaal, ik moet gaan accepteren dat de situatie is zoals die nu is. Ik heb dit een aantal maanden geleden gedaan, ik heb geaccepteerd dat het echt niet goed met mij ging. Nu moet ik gaan accepteren dat ik niet in een sneltrein vaart weer beter kan worden. Het is een dingetje waarin mijn karakter mij nu tegenwerkt maar waaraan ik zeker aan het werk ben en probeer echt te onthouden!

Ik denk dat het extra moeilijk is omdat ik al heel veel last heb gehad van psychische klachten , ik heb de diagnose angststoornis en depressie gehad in mijn tienerjaren en heb heel hard gewerkt om weer gelukkig te worden. Mijn leven is erg donker geweest van mijn 15e tot mijn 21e ongeveer. Heb altijd gevochten om weer gelukkig te zijn en leg de lat van geluk dan ook erg hoog. De afgelopen tijd steeds hoger denk ik omdat ik mij eindelijk is voelde zoals de rest van de wereld.. Normaal.. al weet ik dat dit een desillusie is omdat iedereen wel zijn demonen heeft. Maar als je je altijd anders voelt is dit gevoel nou eenmaal heel sterk.

Ik ben/was dan ook heel boos dat dit gebeurde, weer thuis zitten, weer therapie, weer je zo ellendig voelen. ( burnout is echt een apart iets en ontzettend zwaar ook al heb ik veel voor mijn kiezen gehad) dus ik moet gaan accepteren terwijl ik eigenlijk ook heel boos ben. Dit zijn moeilijke dingen maar nogmaals ik ben vast niet de enige maar ik kan nu alleen voor mijzelf praten.

@rodelimo ik heb een therapeut die ik elke week spreek en een hele fijne vriend en moeder die mij met alles helpen. Verder ben ik enorm sociaal maar ben ik altijd graag op mijzelf geweest. Heb 2 vriendinnen die ervan weten waarvan 1 zelf heel 2016 thuis is geweest met dezelfde klachten maar hun hebben allebei een enorm druk leven. Dus ja ik ben veel alleen.
Ik heb wel echt de liefste vriend van de wereld want hij vind alles goed, gaan we niet weg ook goed, gaan we wel weg ook goed. Wil je niet koken of wassen of wat dan ook, allemaal goed.
Ook vind hij werk niet belangrijk, we redden het van zijn loon en daar verzinnen we dan wel weer iets op. Hij is super makkelijk en wilt vooral zijn vriendinnetje weer gelukkig zien.

Want van vrolijk spring in het veld meisje ( nouja vrouw haha ) naar dit is natuurlijk voor hem heel moeilijk en ook verdrietig.

Ik ga wat doen met jullie adviezen en het is erg fijn om je verhaal zo even uit te kunnen typen.

Liefs

Hi Vienna,
Bedankt voor je complimenten! Deze week gaat gelukkig weer vrij goed, de woensdag vrij helpt goed om de werkweek door te komen.
Je vroeg naar een ortomoleculair arts. Nu heb ik daar geen ervaring mee, maar ben wel bezig (geweest) met voeding en de invloed op BO. Ik heb veel gelezen over wat er in je hersens gebeurt bij BO, op chemisch niveau (dat heeft ook mijn interesse). Bij BO zijn de cellen in je hippocampus afgebroken onder invloed van stres, en dat herstelt zich daarna langzaam, dat proces heet neurogenese. Ik heb hier een boek over (niet specifiek over BO, maar over neurogenese in het algemeen, wat dus ook belangrijk is bij herstel van BO). Er gaat ook een hoofdstuk over voedingsmiddelen die hierbij helpen. Zoals kurkuma en blauwe bessen, die ik nu elke dag neem. Blauwe bessen zijn wel wat prijzig overigens maar goed Je kunt eens googlen naar hippocampus en voeding. Ook zijn er veel andere dingen die invloed hebben op neurogenese, veel dingen die goed voelen zijn hier eigenlijk goed voor, best logisch allemaal, bv liefde, knuffelen met je kat, luisteren naar mooie muziek, wandelen in de natuur, mediteren.... allemaal goed voor herstel van de BO Ook je brein een beetje blijven uitdagen, bv door puzzelen.
Oh ja en ik ben sinds een week met een nieuw supplement begonnen, het heet astaxanthine, en is een energie gever (en verder ook weer goed voor de hippocampus). En ik voel me ook best wel goed sinds ik het neem, maar kan ook toeval zijn natuurlijk! Reviews van anderen over dit middel zijn ook positief. Ik doe een theelepel door de (blauwe bessen) smoothie bij het ontbijt.
Ik ben benieuwd of je nog wat gaat doen op dit gebied. Je bloed laten testen door de huisarts kan ook geen kwaad, om te kijken naar tekorten van de bekende vitamines en ijzer enzo.

Op de anderen reageer ik later, er is weer lekker veel gepost.

Hi rodelimo,
Dank voor je uitgebreide reactie! Wat een toestand met het instorten en geen keuzes kunnen maken. Bij mij was het eerst een periode van 's-nachts benauwd zijn en daardoor weer heel erg bezorgd. Het was uiteindelijk dus hyperventilatie en niet iets anders engs zoals ik dacht. Daarna een grote huilbui gehad op het werk. Toen nog wat doorgemodderd en steeds een uurtje of halve dag vrij nemen. En na het ziek melden en thuis zitten kwamen pas andere klachten, zoals ook bij jou.
Ik werk normaal 32 uur maar zou nu ook wel wat minder willen, misschien 28, maar dat weet ik nog niet.
Minfullness helpt mij ook heel erg! Ik heb geen  cursus gedaan maar wat oefeningen van een therapeut gekregen en gebruik een meditatie app.
Balen dat je zo moe bent van je weekend! Hopelijk krabbel je eind deze week weer op en heb je een rustig weekend.
Jammer dat je bedrijfsarts weg gaat. Ik heb eigenlijk niets aan de mijne gehad, hij lijkt BO niet zo te begrijpen.

Lipstickjungle, wat een narigheid met je vreselijke paniekaanvallen! Moeite met accepteren dat je nog niet beter bent en dat het zo lang duurt hebben we denk ik allemaal... Fijn dat je veel steun krijgt van je vriend. Sterkte verder!

Hi Gele Suikerspin, wat een lief bericht, dankjewel . Je hebt ook wel een beetje gelijk. Vandaag heb ik vrij (op de afspraak met de psycholoog na), en ben ik eigenlijk nog behoorlijk moe. Straks nog even slapen en dan zie ik morgen wel wat het word!

Ja, die film heb ik gezien inderdaad! Echt een hele foute, maar relaxte kerstfilm . Ik ben uiteindelijk gezwicht voor Love Actually, dat vind ik echt de beste kerstfilm ooit! Echt een aanrader voor iedereen die opgevrolijkt moet worden.

Lipstickjungle, goed dat je er actief mee bezig bent! Ja echt lastig is dat, bepalen wat nu wel of niet goed is om te doen. Zelf heb ik er ook nog steeds best moeite mee, al merk ik nu wel steeds vaker dat achteraf blijkt dat hetgeen het eerst in mij opkwam om te doen vaak het beste blijkt.
Zo van: "Ga ik nog slapen vanmiddag?" Dan krijg ik een eindeloze interne discussie met mezelf, maar vaak blijkt dat dan hetgeen het eerst boven komt drijven uiteindelijk het beste was. Bij mij lig

Maar ik ben dat gevoel ook een tijd echt kwijt geweest, dat er gewoon niets boven kwam drijven. Toen was het gewoon echt een kwestie van trial and error en anticiperen op het resultaat. Maar ik hoop dat dat je misschien wat hoop geeft .

Fijn dat je een goede therapeut hebt, maar nog fijner dat je vriend je zo goed helpt! Zo heerlijk ook dat er vanuit hem ook echt geen druk is om snel beter te worden. Dat is zo enorm waardevol!

Haha ja typ vooral door. Toen ik nog volledig thuis zat heb ik er ook superveel aan gehad om hier te typen. Omdat iedereen gewoon aan het werk is en ik ook niet iedere keer hetzelfde wilde vertellen aan mijn man was dit een heerlijke uitlaatklep. En dat is nog steeds wel eigenlijk

Mariota, Bizar is dat hea, die periode vooraf! Als ik er nu aan terugdenk ook.... Maarja, dan heb ik er lig iets van geleerd, dat is positief.
Ja, even minder werken om zo thuis ook weer wat meer te kunnen en sociaal wat meer te kunnen lijkt me wel heel erg fijn. Gelukkig waren ze op mijn werk ook positief daarover, dat scheelt. Ga jij ook gewoon door met opbouwen tot het moment dat je denkt: "Dit gaat zo niet verder, dit is het gewoon?"

Mindfullness heeft mij echt super geholpen. Ik vond voornamelijk de training erg nuttig, omdat ik daar gedwongen werd om naar mijn eigen gedrag te kijken. Van: is het erg als ik eens niet de sterkste ben. Of, wat zijn de fijne/verdrietige/moeilijke momenten geweest deze week per dag, en hoe ging ik daarmee om/ voelde ik mijzelf daarbij? Ik had hier allemaal echt geen idee van, dus dat kon geen kwaad .

Ik heb gister een gesprek gehad met mijn leidinggevende en HR. Dat hebben we elke 6 weken, om even te evalueren hoe het gaat. Deze keer hebben we ook de mogelijkheid om 4 dagen te gaan werken besproken. Gelukkig stonden ze hier erg voor open, en waren ze ook bereid om evt als ik me daartoe in staat voel na een aantal maanden de uren op de vrijdag weer langzaam thuis te gaan opbouwen naar 5 dagen. Erg fijn dat ze zo meedenken!
Alleen moeten we nu, omdat ik in januari nog niet fulltime kan werken, weer een gesprek met de arbeidsdeskundige voeren. Dat kon alleen nog aanstaande dinsdag, dus al vrij snel. Ik hoop echt dat hij okee is met de 4 dagen, en dat ik toch niet alsnog het 2e spoor in hoef... (wat eigenlijk zijn optie zou zijn als ik in januari nog niet fulltime zou werken.

Ik merk alleen wel dat ik nu ik weer redelijk wat uren werk ik op mijn werk weer de neiging krijg om de schijn op te houden zeg maar. Dat het allemaal wel prima gaat en dat er niets aan de hand is, terwijl ik deze week eigenlijk gewoon enorm moe ben. Echt, dat hoofd van mij!
Nouja, voor nu is het lig weekend, maar ik ga maandag echt weer even wat beter opletten. En goed uitrusten van het weekend.

Ligt er bij jullie inmiddels al veel sneeuw? Hier was het vanmorgen een heel klein laagje (al was het meer hagel ), maar ik hoop van het weekend toch op veel sneeuw!

Hoi rodelimo,
Over het opbouwen, ik ga wel door tot 32 uur, ik denk dat het met de woensdag vrij ook wel lukt. En dan koop ik nog extra vrije dagen voor af en toe een extra dag vrij. Ik beslis later of ik naar 28 uur wil.
Succes bij de arbeidsdeskundige!
En gewoon aangeven als je moe bent hoor! Doe ik ook. Als ik lange tijd heb moeten praten  voel ik opeens die zware moeheid en zeg dat ook. Maar bij ons is het makkelijk en meer geaccepteerd, door meerdere collega's die een BO hebben gehad.

Mindfullness gebruik ik vooral om me te focussen op waar ik mee bezig ben zonder allerlei gedachten erdoorheen. Bv wandelen in het bos en alleen maar rondkijken e.d. zonder weg te dromen of zorgen om morgen. Dat is heerlijk.

Gister eindelijk weer eens gewinkeld en kleding gekocht. Ging goed! Ik ben alleen naar mijn favoriete winkel geweest en dat was de enige grote activiteit van de dag. Nergens last van gehad en blij met nieuwe kleren.

Nu ligt hier al aardig wat sneeuw! Vanmorgen met de hond gewandeld maar nu ga ik er niet meer uit naar de supermarkt, wat wel het plan was. Dan maar wat macaroni maken van restjes vanavond

Hoi iedereen!

Wat jij beschrijft rode limo over continue een interne discussie is echt mega herkenbaar. Ik kan zeker anderhalfuur een interne discussie met mijzelf voeren en het dan nog niet weten.
Soms komt er helemaal niks in mij op en soms al heel snel iets.
Ik vind het een enorm goed plan om dat gene te doen wat als eerste in mij opkomt. Meestal als ik dat andere doe pakt het inderdaad niet zo best uit.
Thx!

Gister/vandaag weer half ingestort. Ik ben echt een beetje depri te laatste tijd.
Iedereen om mij heen bedoeld het goed maar ik hoor te vaak ja je moet het gewoon loslaten, je moet je er niet te veel mee bezig houden. je moet dit , je moet dat.
Super lief natuurlijk maar soms denk ik acht aaaaah ja ik weet het! Ik zou het ook allemaal zo suuper graag willen maar ik weet niet hoe. Trust me ik had alles al gedaan als het zou lukken. Wel 1000x. Maar het lukt niet, of nog niet.

Mega frustrerend allemaal.
Dan ben ik helaas ook nog gezegend met een flat van ongeveer kartonnen muren. Dus de hele middag in de muziek van de buurman gezeten. Uiteindelijk wel wat van gezegd maar ik ben dan zo enorm prikkelbaar dat ik het liefst iedereen wat aan wil doen haha! Niet echt natuurlijk maar poe man..
Volledig overprikkeld ben ik nu.

Heb nu dan ook via bol een noise canceling koptelefoon aangeschaft. Vriend vind het niet helemaal oke maar ik kies heel even voor mijzelf. Als het dan weer gebeurd kan ik mijzelf even afsluiten met dat ding. Als het goed is kan die op onze smart tv, mijn laptop en telefoon.

Jeetje wat een klaagzang maar het gaat op dit moment gewoon even helemaal k.t..

Heb al jullie lieve adviezen gelezen en heb er enorm aan, op alles reageren kost teveel energie dus ik doe het even zo. Thx!

Liefs

..

Hallo allemaal, ik denk niet dat ik een burn out heb, maar wel hard die kant op ga, misschien hebben jullie advies voor mij? Ik heb privé 3 jaar lang onder flinke stress gestaan, het was een kwestie van doorgaan, en vechten dat alles goed kwam. (Scheiding, 2,5 jaar nog het huis gedeeld met ex, huis wat niet verkocht werd, dubbele lasten, op zoek naar een nieuwe woning) alles is nu helemaal goed. En eigenlijk zou ik heel blij moeten zijn, maar ik voel me afgevlakt. Nu privé alles rustig is, is het sinds een maand of 4/5 onrustig op het werk, wat ook weer voor stress zorgt. Ik voel al wkn dat het eigenlijk niet meer gaat. Ik ben al maanden, zoniet nog langer uitgeput. En heb al een tijdje last van hyperventilatie , als ik een dag heb gewerkt, moet ik daar dgn van bijkomen. Afspreken met vrienden stel ik uit, omdat het teveel energie kost. En keuzes maken lukt me niet. Afgelopen donderdag ben ik op mijn werk ingestort. Ik had het zo benauwd en pijn op mijn borst, icm met vermoeidheid, dat niets meer lukte. Toen heb ik me ziekgemeld, en nu heb ik vrij, donderdag moet ik weer aan de slag. Vandaag is de eerste dag dat het weer een beetje gaat. De afgelopen dagen lukte douchen amper, en had ik het gevoel in te storten onder de douche, en moest ik daar de rest van de middag van bij komen. Inmiddels ben ik wel klaar met het thuis zitten. Vanmorgen heb ik even boodschappen gedaan, en hoewel ik het nog steeds benauwd heb daarvan, voelde het wel fijn om buiten te zijn. Daarom wil ik donderdag ook weer gaan werken, al ben ik wel bang om weer in te storten. Ik heb van de huisarts medicijnen gekregen om wat rustiger te worden, en die helpen wel een klein beetje. Hebben jullie nog tips voor mij?

Nirakkam, welkom!

Mrs_williams, niet gaan werken. Wat heeft je huisarts nog meer geadviseerd?

Kan mij niet voorstellen dat er alleen maar medicijnen zijn voor geschreven.

Blijf thuis. En vraag om een gesprek met de bedrijfsarts. En ga nogmaals naar je huisarts. Wees eerlijk over al je klachten en vraag of hij/zij denkt aan overspannenheid/burn-out.

Soms ziet iedereen, ook de huisarts het al lang. Maar wachten ze, ook de huisarts, tot dat jij het zelf kunt accepteren.

Dat je op bent, het niet meer gaat. Jij geeft de grens aan. Kan dit nog langer zo door gaan?

Het is aan jou.

Voor jezelf kiezen is een kracht. Sterkte.

Mijn regel is, als werken zonder pijnstillers of rustgevende talbletjes niet lukt, dan ben je ziek.

Heb ik namelijk tijden gedaan.

Werken is dan alleen maar uitstel gedrag en niet willen toegeven dat het niet gaat, en verder over je grenzen heen gaan.

vienna29, erg vrolijk nummer. De danseressen zijn erugh enthousiast, geweldig. Moest vooral lachen toen het koor van poppetjes in beeld kwam, waarom weet ik niet precies. Maar vond het er hilarisch uit zien.

Thanks voor het delen!

Hoi mrs Williams,
Met wat je hebt mee gemaakt is het echt niet gek dat je deze verschijnselen hebt. Wat je beschrijft klinkt als het begin van een burnout. Ik wilde me in dat stadium ook niet ziek melden.
Douchen en dan de hele middag bijkomen? Dat is niet normaal hè, dan is het echt mis...

De huisarts stuurde mij door naar een therapeut voor de hyperventilatie, met oefeningen krijg je dat weg. Ik geef je even een oefening die mij geholpen heeft. Als je benauwd bent, adem in door je neus en adem uit door (langzaam) te blazen door je mond. Je uitademing duurt dan langer dan je inademing. Probeer het ademen zo langzaam te doen als lukt (is lastig omdat je waarschijnlijk snel ademhaalt). Het benauwde gevoel vermindert of verdwijnt dan na 1 of 2 minuten. Je kan ook even in een zakje ademen. Daarmee is je (mogelijke) burnout niet opgelost maar vermindert wel het benauwde gevoel.

Ik ben het eens met gele suikerspin! Hoe dan ook: morgen niet werken maar terug naar de huisarts!!

Hoi Nirakkam,
Hopelijk krijg je een goede therapeut waar je wat aan hebt. Wie weet valt het mee bij de bedrijfsarts, probeer er niet teveel tegenop te zien. Neem vooral je rust, zeg alles af, en elke middag even slapen (gewoon in bed, gordijnen dicht).
Over die discussies in je hoofd: vraag je af of al die gedachtes nut hebben op dat moment, zo nee, probeer ze te stoppen door je op wat anders te richten. Het put je anders alleen maar uit. Ik kon bv eindeloos piekeren over wat er allemaal mis zou kunnen gaan in de toekomst, hele rampscenario's speelde ik af. Als ik me er nu op betrap stop ik er ook meteen mee.
Veel sterkte!

..