Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
dinsdag 25 maart 2008 om 11:22
Hi lieve Rommel,
Wat fijn dat je het toch op kunt brengen om nog steeds mee te lezen. Ik kan me goed voorstellen dat er bij jou veel herinneringen boven komen. Pijnlijke...
Ik haal veel steun uit de tips/reacties van mensen die hetzelfde meegemaakt hebben of in dezelfde situatie zitten momenteel (en dat zijn er nogal wat helaas).
De toastjes hou ik in gedachten voor het komende weekend
Dank voor je reactie en medeleven. Ik ga vanavond even uitzoeken waar jij schrijft momenteel. Ben benieuwd hoe het met je gaat, ik hoop naar omstandigheden redelijk...
Liefs,
Danique.
Wat fijn dat je het toch op kunt brengen om nog steeds mee te lezen. Ik kan me goed voorstellen dat er bij jou veel herinneringen boven komen. Pijnlijke...
Ik haal veel steun uit de tips/reacties van mensen die hetzelfde meegemaakt hebben of in dezelfde situatie zitten momenteel (en dat zijn er nogal wat helaas).
De toastjes hou ik in gedachten voor het komende weekend
Dank voor je reactie en medeleven. Ik ga vanavond even uitzoeken waar jij schrijft momenteel. Ben benieuwd hoe het met je gaat, ik hoop naar omstandigheden redelijk...
Liefs,
Danique.
vrijdag 28 maart 2008 om 16:50
Bedankt dames voor de reacties.
Vanochtend hebben wij de uitslag van de scan gehad. Er bevindt zich (redelijk veel) kwaadaardig weefsel in het operatiegebied én het is uitgezaaid naar de longen.
De chemo die ze nog achter de hand hebben kan alleen ingezet worden voor pijnbestrijding.
Er wordt dus niets meer ondernomen tot het moment dat mijn man lichamelijke klachten krijgt.
Nu de chemo toedienen noemt men kruit verschieten, bovendien kan deze chemo alle foute cellen niet opruimen, daar zijn ze zeker van.....
Vanochtend hebben wij de uitslag van de scan gehad. Er bevindt zich (redelijk veel) kwaadaardig weefsel in het operatiegebied én het is uitgezaaid naar de longen.
De chemo die ze nog achter de hand hebben kan alleen ingezet worden voor pijnbestrijding.
Er wordt dus niets meer ondernomen tot het moment dat mijn man lichamelijke klachten krijgt.
Nu de chemo toedienen noemt men kruit verschieten, bovendien kan deze chemo alle foute cellen niet opruimen, daar zijn ze zeker van.....
vrijdag 28 maart 2008 om 17:24
wat vreselijk om dat te horen! ik hoop niet dat je man veel pijn krijgt. en veel sterkte met alles. groetjes djinniequote:danique1 schreef op 28 maart 2008 @ 16:50:
Bedankt dames voor de reacties.
Vanochtend hebben wij de uitslag van de scan gehad. Er bevindt zich (redelijk veel) kwaadaardig weefsel in het operatiegebied én het is uitgezaaid naar de longen.
De chemo die ze nog achter de hand hebben kan alleen ingezet worden voor pijnbestrijding.
Er wordt dus niets meer ondernomen tot het moment dat mijn man lichamelijke klachten krijgt.
Nu de chemo toedienen noemt men kruit verschieten, bovendien kan deze chemo alle foute cellen niet opruimen, daar zijn ze zeker van.....
Bedankt dames voor de reacties.
Vanochtend hebben wij de uitslag van de scan gehad. Er bevindt zich (redelijk veel) kwaadaardig weefsel in het operatiegebied én het is uitgezaaid naar de longen.
De chemo die ze nog achter de hand hebben kan alleen ingezet worden voor pijnbestrijding.
Er wordt dus niets meer ondernomen tot het moment dat mijn man lichamelijke klachten krijgt.
Nu de chemo toedienen noemt men kruit verschieten, bovendien kan deze chemo alle foute cellen niet opruimen, daar zijn ze zeker van.....
vrijdag 28 maart 2008 om 20:34
Oh lieve schat, wat vreselijk naar....Wat vreselijk, verschrikkelijk, afschuwelijk naar. Het bericht waar je zo bang voor was, maar waar wij met zijn allen zo op hoopte dat niet zou komen... Wat zul je je lamgeslagen voelen. Machteloos.
Lieverd, ik wens jou en je Lief nog een heel goede tijd toe, zo lang en zo goed als maar mogelijk is. Konden we vandaag maar in een doosje doen voor je, zodat het nooit morgen zou worden. Dat gaat helaas niet, en wat de toekomst brnegt is onzeker. Maar samen, samen staan jullie sterk. Hou elkaar vast, deel deze dagen, maak contact waar mogelijk met elkaar, en weet dat je van elkaar houdt. Jullie staan niet alleen, al voelt dat nu mogelijkerwijs wel zo...
Mocht je willen praten, spuien, gillen, vloeken of wat dan ook....je weet me te vinden!
Lieverd, ik wens jou en je Lief nog een heel goede tijd toe, zo lang en zo goed als maar mogelijk is. Konden we vandaag maar in een doosje doen voor je, zodat het nooit morgen zou worden. Dat gaat helaas niet, en wat de toekomst brnegt is onzeker. Maar samen, samen staan jullie sterk. Hou elkaar vast, deel deze dagen, maak contact waar mogelijk met elkaar, en weet dat je van elkaar houdt. Jullie staan niet alleen, al voelt dat nu mogelijkerwijs wel zo...
Mocht je willen praten, spuien, gillen, vloeken of wat dan ook....je weet me te vinden!
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 28 maart 2008 om 23:21
Lieve Danique,
wat een afschuwelijk bericht. De rillingen gaan door mijn hele lichaam, wetende wat dit soort nieuws met je doet.
Probeer zoveel mogelijk te genieten van jullie tijd samen, hoe moeilijk dat misschien ook lijkt. De tijd die jullie nog gegund is is zo waardevol. Maak er goed gebruik van en maak nieuwe mooie herinneringen en haal oude goede herinneringen samen op.....
Je weet me te vinden als ik je kan helpen, waar dan ook mee!!
wat een afschuwelijk bericht. De rillingen gaan door mijn hele lichaam, wetende wat dit soort nieuws met je doet.
Probeer zoveel mogelijk te genieten van jullie tijd samen, hoe moeilijk dat misschien ook lijkt. De tijd die jullie nog gegund is is zo waardevol. Maak er goed gebruik van en maak nieuwe mooie herinneringen en haal oude goede herinneringen samen op.....
Je weet me te vinden als ik je kan helpen, waar dan ook mee!!
zaterdag 29 maart 2008 om 08:57
woensdag 2 april 2008 om 21:23
Hoi lieve meiden, bedankt voor jullie reacties, doet me goed.
Heb vandaag een rotdag. Manlief heeft een erg slechte conditie, ruzie met m'n ouders (uiteraard om niets).
Problemen thuis, in de familie en op het werk. Het groeit me een beetje boven het hoofd...Ik probeer er maar boven te staan. Het enige dat echt belangrijk is is de gezondheid van mijn man...
Liefs,
Danique.
Heb vandaag een rotdag. Manlief heeft een erg slechte conditie, ruzie met m'n ouders (uiteraard om niets).
Problemen thuis, in de familie en op het werk. Het groeit me een beetje boven het hoofd...Ik probeer er maar boven te staan. Het enige dat echt belangrijk is is de gezondheid van mijn man...
Liefs,
Danique.
woensdag 2 april 2008 om 22:14
Lieve Danique,
het zit jullie ook niet mee hè. Houd moed, je slaat je er wel doorheen. Vaak valt het de volgende dag allemaal weer een beetje mee (tenminste dat hoop ik). En wat je zegt is waar, het enige wat nu telt is de gezondheid van jouw Lief (en daarnaast jouw gezondheid!!).
Daarom nog even voor het einde van deze dag een hele dikke knuffel om je een beetje op te peppen!!
Liefs, Kris
het zit jullie ook niet mee hè. Houd moed, je slaat je er wel doorheen. Vaak valt het de volgende dag allemaal weer een beetje mee (tenminste dat hoop ik). En wat je zegt is waar, het enige wat nu telt is de gezondheid van jouw Lief (en daarnaast jouw gezondheid!!).
Daarom nog even voor het einde van deze dag een hele dikke knuffel om je een beetje op te peppen!!
Liefs, Kris
woensdag 2 april 2008 om 22:59
donderdag 3 april 2008 om 22:37
Jullie zijn echt lief !!!
Dank voor alle reacties, kon wel even wat steun gebruiken.
Vandaag zijn we (voor het eerst) bij de bedrijfsarts van mijn man geweest. 3 jaar geleden hadden we erg slechte ervaringen met hem, deze keer gelukkig niet. Hij was één en al begrip. Als je goed nadenkt niet meer dan logisch maar ik kijk zo langzamerhand nergens raar meer van op..
Daarna even met de auto aan de rit geweest en lekker gegeten onderweg. We proberen echt positief te blijven en optimaal te genieten van alles. Maar tegelijkertijd voelt het wel erg pijnlijk. Heb bij alles wat we doen en op elke plek waar we komen het gevoel dat we er voor de laatste keer zijn, of dat ik het gewoon nog 30 lentes mee wil maken.... En dat doet erg veel pijn.
Dank voor alle reacties, kon wel even wat steun gebruiken.
Vandaag zijn we (voor het eerst) bij de bedrijfsarts van mijn man geweest. 3 jaar geleden hadden we erg slechte ervaringen met hem, deze keer gelukkig niet. Hij was één en al begrip. Als je goed nadenkt niet meer dan logisch maar ik kijk zo langzamerhand nergens raar meer van op..
Daarna even met de auto aan de rit geweest en lekker gegeten onderweg. We proberen echt positief te blijven en optimaal te genieten van alles. Maar tegelijkertijd voelt het wel erg pijnlijk. Heb bij alles wat we doen en op elke plek waar we komen het gevoel dat we er voor de laatste keer zijn, of dat ik het gewoon nog 30 lentes mee wil maken.... En dat doet erg veel pijn.
zaterdag 5 april 2008 om 16:28
Lieve Danique,
Wat zou ik graag de pijn even van je over nemen meisje, zodat je weer eens alleen maar zou geniéten van alles, zonder er verder bij na te moeten denken.
Ik zou je alle kracht die ik bezit willen geven zodat alles wat nu op je pad komt draaglijker zou zijn voor je.
Helaas, alles wat ik je kan geven is een virtuele knuffel en de wens dat jullie nog vele mooie momenten samen mogen hebben.
van Red.
Wat zou ik graag de pijn even van je over nemen meisje, zodat je weer eens alleen maar zou geniéten van alles, zonder er verder bij na te moeten denken.
Ik zou je alle kracht die ik bezit willen geven zodat alles wat nu op je pad komt draaglijker zou zijn voor je.
Helaas, alles wat ik je kan geven is een virtuele knuffel en de wens dat jullie nog vele mooie momenten samen mogen hebben.
van Red.
dinsdag 8 april 2008 om 20:07
woensdag 9 april 2008 om 09:56
gelukkig dat jullie nou geen rare ervaring hebben met de bedrijfsarts. ik heb het zelfde als jouw van dit is misschien de laatste keer dat hij dit ziet. zelfs als ik naar de vogels kijk denk ik dit hoord hij straks niet meer. ik wil jullie vandaag heel veel sterkte wensen en hopelijk hebben jullie een goeie dag vandaag. groetjes djinniequote:danique1 schreef op 03 april 2008 @ 22:37:
Jullie zijn echt lief !!!
Dank voor alle reacties, kon wel even wat steun gebruiken.
Vandaag zijn we (voor het eerst) bij de bedrijfsarts van mijn man geweest. 3 jaar geleden hadden we erg slechte ervaringen met hem, deze keer gelukkig niet. Hij was één en al begrip. Als je goed nadenkt niet meer dan logisch maar ik kijk zo langzamerhand nergens raar meer van op..
Daarna even met de auto aan de rit geweest en lekker gegeten onderweg. We proberen echt positief te blijven en optimaal te genieten van alles. Maar tegelijkertijd voelt het wel erg pijnlijk. Heb bij alles wat we doen en op elke plek waar we komen het gevoel dat we er voor de laatste keer zijn, of dat ik het gewoon nog 30 lentes mee wil maken.... En dat doet erg veel pijn.
Jullie zijn echt lief !!!
Dank voor alle reacties, kon wel even wat steun gebruiken.
Vandaag zijn we (voor het eerst) bij de bedrijfsarts van mijn man geweest. 3 jaar geleden hadden we erg slechte ervaringen met hem, deze keer gelukkig niet. Hij was één en al begrip. Als je goed nadenkt niet meer dan logisch maar ik kijk zo langzamerhand nergens raar meer van op..
Daarna even met de auto aan de rit geweest en lekker gegeten onderweg. We proberen echt positief te blijven en optimaal te genieten van alles. Maar tegelijkertijd voelt het wel erg pijnlijk. Heb bij alles wat we doen en op elke plek waar we komen het gevoel dat we er voor de laatste keer zijn, of dat ik het gewoon nog 30 lentes mee wil maken.... En dat doet erg veel pijn.
zaterdag 12 april 2008 om 18:30
Dank Red, Madootje en Djinnie voor jullie lieve reacties. Dat kan me soms echt ontroeren..
Vandaag hebben we een gesprek gehad over de uitvaart...de ideeën van m'n man besproken en hoe ik daar tegenaan kijk. Vond het heel erg pijnlijk. Ik heb het constant naar voren geschoven maar m'n man zei dat het misschien juist voor rust zorgt als alles duidelijk en geregeld is. Hoeven we ons daar geen zorgen over te maken. Ik weet dat hij gelijk heeft maar wie wil daar nou tot in detail over nadenken?
Ook begint mijn man pijntjes hier en daar te voelen en hij herkent dit van 10 jaar geleden. Toen hij voor de eerste keer kanker kreeg had hij al steken in het lichaam (buik vnl.) en is daarmee naar de huisarts gegaan. Na veel onderzoeken etc. bleek dat de pijn veroorzaakt werd door de vele uitzaaiingen die hij toen had. Ook nu voelt hij dat in zijn buik (ik zou in zijn situatie nogal gefixeerd zijn op alles wat ik voel, maar hij zit absoluut niet zo inelkaar) en hij herkent het van jaren geleden.
Soms zie ik het allemaal echt niet meer zitten en zie ik geen toekomst. Een enorm zwart gat zie ik voor me, verder niets....
Ongelooflijk dat zo'n lieve man dit 3x moet meemaken...
Vandaag hebben we een gesprek gehad over de uitvaart...de ideeën van m'n man besproken en hoe ik daar tegenaan kijk. Vond het heel erg pijnlijk. Ik heb het constant naar voren geschoven maar m'n man zei dat het misschien juist voor rust zorgt als alles duidelijk en geregeld is. Hoeven we ons daar geen zorgen over te maken. Ik weet dat hij gelijk heeft maar wie wil daar nou tot in detail over nadenken?
Ook begint mijn man pijntjes hier en daar te voelen en hij herkent dit van 10 jaar geleden. Toen hij voor de eerste keer kanker kreeg had hij al steken in het lichaam (buik vnl.) en is daarmee naar de huisarts gegaan. Na veel onderzoeken etc. bleek dat de pijn veroorzaakt werd door de vele uitzaaiingen die hij toen had. Ook nu voelt hij dat in zijn buik (ik zou in zijn situatie nogal gefixeerd zijn op alles wat ik voel, maar hij zit absoluut niet zo inelkaar) en hij herkent het van jaren geleden.
Soms zie ik het allemaal echt niet meer zitten en zie ik geen toekomst. Een enorm zwart gat zie ik voor me, verder niets....
Ongelooflijk dat zo'n lieve man dit 3x moet meemaken...
zaterdag 12 april 2008 om 19:59
Lieve Danique,
Ik lees wel met je mee, maar reageer niet zo vaak. Voornamelijk omdat ik niet goed weet wat ik moet zeggen. Steeds als ik je topic bovenaan de pagina zie staan, hoop ik dat je goed nieuws te vertellen hebt. Ik vind het zo ontzettend rot voor jullie allebei! Ik hoop dat het jullie, ondanks alle narigheid, lukt om elkaar te steunen en van elkaars aanwezigheid te genieten.
Sterkte
Ik lees wel met je mee, maar reageer niet zo vaak. Voornamelijk omdat ik niet goed weet wat ik moet zeggen. Steeds als ik je topic bovenaan de pagina zie staan, hoop ik dat je goed nieuws te vertellen hebt. Ik vind het zo ontzettend rot voor jullie allebei! Ik hoop dat het jullie, ondanks alle narigheid, lukt om elkaar te steunen en van elkaars aanwezigheid te genieten.
Sterkte