Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
woensdag 30 januari 2008 om 13:59
Helaas hebben we slecht nieuws gehad afgelopen maandag.
De snijvlakken zijn niet schoon er zijn dus kwaadaardige cellen achtergebleven in het lichaam. Bekeken wordt of er toch nog mogelijkheden zijn om met bestraling iets te bereiken. Maar het gaat heel erg moeilijk worden. Over 2 weken hebben we een afspraak met de oncoloog om het verder te bespreken en om te zien of de tumormarkers inmiddels al weer gestegen zijn. Manlief is nog steeds aan het herstellen van zijn operatie. Hij is erg vermoeid momenteel.
De snijvlakken zijn niet schoon er zijn dus kwaadaardige cellen achtergebleven in het lichaam. Bekeken wordt of er toch nog mogelijkheden zijn om met bestraling iets te bereiken. Maar het gaat heel erg moeilijk worden. Over 2 weken hebben we een afspraak met de oncoloog om het verder te bespreken en om te zien of de tumormarkers inmiddels al weer gestegen zijn. Manlief is nog steeds aan het herstellen van zijn operatie. Hij is erg vermoeid momenteel.
donderdag 31 januari 2008 om 12:42
zaterdag 2 februari 2008 om 15:59
Bedankt Summer en Madootje!
We weten eigenlijk niet zo goed hoe met het nieuws om te gaan. Te veel hoop houden op de bestralingsmogelijkheden (er is ons eerder al verteld dat deze tumor daar niet gevoelig voor is) betekent de zoveelste klap voor je bek krijgen....Er rekening meehouden dat alles voorbij is lukt ook niet....erg moeilijk allemaal.....
We weten eigenlijk niet zo goed hoe met het nieuws om te gaan. Te veel hoop houden op de bestralingsmogelijkheden (er is ons eerder al verteld dat deze tumor daar niet gevoelig voor is) betekent de zoveelste klap voor je bek krijgen....Er rekening meehouden dat alles voorbij is lukt ook niet....erg moeilijk allemaal.....
maandag 4 februari 2008 om 10:33
Wat zullen jullie heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees zeg. Heel begrijpelijk dat je je er niet bij neer wilt leggen dat alles voorbij is. Dat zou ook helemaal niet moeten mogen. Ik blijf hard voor jullie duimen al snap ik dat de vooruitzichten niet goed zijn.
Nogmaals heel veel sterkte
Nogmaals heel veel sterkte
zaterdag 16 februari 2008 om 10:47
Gisteren een slechtnieuws gesprek gehad met de oncoloog.
Bestraling is niet mogelijk, chemo niet en nog een operatie al helemaal niet.
Ze kunnen mijn man niet meer genezen van deze ziekte.
Ondanks dat al gezegd was dat we van een eventuele bestralingspoging niet te veel mochten verwachten vestig je daar toch weer een beetje je hoop op.
Nu niets meer mogelijk blijkt voelt het wel heel erg dramatisch, hopeloos.
Weet even niet hoe nu verder.
Liefs,
Danique.
Fiemail, Summer, Madootje
Bestraling is niet mogelijk, chemo niet en nog een operatie al helemaal niet.
Ze kunnen mijn man niet meer genezen van deze ziekte.
Ondanks dat al gezegd was dat we van een eventuele bestralingspoging niet te veel mochten verwachten vestig je daar toch weer een beetje je hoop op.
Nu niets meer mogelijk blijkt voelt het wel heel erg dramatisch, hopeloos.
Weet even niet hoe nu verder.
Liefs,
Danique.
Fiemail, Summer, Madootje
zaterdag 16 februari 2008 om 15:55
Hallo Danique,
Hoe vaak kan je wereld instorten. Dat is iets wat wij sinds Oktober 2005 ons afvragen. De eerste keer waren er geen uitzaaingen en kreeg ik chemo ter preventie. Na 8 voor mij zware chemo's kon ik het niet meer aan en ben gestopt. En iedereen incl. de verpleegsters hadden zoiets na 8 van deze chemo's moet (als er iets zit) het toch wel om het zo even te zeggen kapot gemaakt zijn. Vanaf dat moment konden we weer een beetje gaan genieten van alles en de ziekte achter ons laten. Helaas ons geluk duurde niet lang. Mei 2007 storte de wereld weer in er was iets gezien op de scan ze durfden niet te zeggen wat het was. Een dag later hadden ze overlegd en er zat een uitzaaing van 6 cm aan het dunne darm vlies. We waren met stomheid geslagen de bloedwaardes waren de gehele tijd goed en op de vorige scan daar was niks op te zien. Achter blijkt dat men er de eerste keer over heen hadden gekeken en de bloed waarde werd gezegd konden er ook naast zitten. Hoop hadden we nog steeds, een operatie en weer chemo's en dan komen we er wel dachten we. De volgende klap kwam de uitzaaing zat op een dus danige plaats dat de chirurgen in het ziekenhuis mij niet opereerden. Het was te gevaarlijk. Onze laatste hoop werd toen het AVL in Amsterdam. Daar komen zoveel mensen met deze ziekte dus meer operatie ervaring, maar nee dit werd de volgende klap en deze kwam zeer hard aan. De uitzaaing lag te dicht bij de grote buikader en zij raden daarom de operatie af. Op dat moment stond voor ons de wereld echt stil. Hoe nu verder te gaan. Mijn man was helemaal van slag en die kon niet ens mer helder denken en mijn gedachten waren dat ik het einde van 2007 niet zou halen. Het enigste wat nog wel kon waren chemo's. Na 4 x 3 weken chemo was het resultaat niet naar wens de tumor was een klein beetje geslonken. Samen hebben we toen besloten om de behandeling stop te zetten. De oncolog kon deze beslissing begrijpen. Op dit moment voel ik mezelf zoals ik me mijn hele leven al voel goed in mijn vel. Kan nog steeds niet begrijpen dat ik ongeneeslijk ziek ben, ik ben gewoon hollands welvaren. Ook al hebben wij het er samen niet elke dag over het is altijd aanwezig. Gelukkig kunnen we er goed over praten maar toch is het niet altijd makkelijk vooral als je mensen om kleine stomme dingen hoort zeuren dan heb ik de neiging om te zeggen wees dankbaar dat je gezond bent en maak je druk om dingen die er toe doen of houd anders je mond. Genieten en genieten is nu ons moto geworden want we weten niet hoelang is nog goed ben. En we hebben het idee dat als het verkeerd gaat dat het dan wel eens snel kan gaan.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe en hopelijk is je man al wat opgeknapt van de operatie zodat jullie nog een beetje van de dingen die je samen kunt en wilt doen genieten.
Hoe vaak kan je wereld instorten. Dat is iets wat wij sinds Oktober 2005 ons afvragen. De eerste keer waren er geen uitzaaingen en kreeg ik chemo ter preventie. Na 8 voor mij zware chemo's kon ik het niet meer aan en ben gestopt. En iedereen incl. de verpleegsters hadden zoiets na 8 van deze chemo's moet (als er iets zit) het toch wel om het zo even te zeggen kapot gemaakt zijn. Vanaf dat moment konden we weer een beetje gaan genieten van alles en de ziekte achter ons laten. Helaas ons geluk duurde niet lang. Mei 2007 storte de wereld weer in er was iets gezien op de scan ze durfden niet te zeggen wat het was. Een dag later hadden ze overlegd en er zat een uitzaaing van 6 cm aan het dunne darm vlies. We waren met stomheid geslagen de bloedwaardes waren de gehele tijd goed en op de vorige scan daar was niks op te zien. Achter blijkt dat men er de eerste keer over heen hadden gekeken en de bloed waarde werd gezegd konden er ook naast zitten. Hoop hadden we nog steeds, een operatie en weer chemo's en dan komen we er wel dachten we. De volgende klap kwam de uitzaaing zat op een dus danige plaats dat de chirurgen in het ziekenhuis mij niet opereerden. Het was te gevaarlijk. Onze laatste hoop werd toen het AVL in Amsterdam. Daar komen zoveel mensen met deze ziekte dus meer operatie ervaring, maar nee dit werd de volgende klap en deze kwam zeer hard aan. De uitzaaing lag te dicht bij de grote buikader en zij raden daarom de operatie af. Op dat moment stond voor ons de wereld echt stil. Hoe nu verder te gaan. Mijn man was helemaal van slag en die kon niet ens mer helder denken en mijn gedachten waren dat ik het einde van 2007 niet zou halen. Het enigste wat nog wel kon waren chemo's. Na 4 x 3 weken chemo was het resultaat niet naar wens de tumor was een klein beetje geslonken. Samen hebben we toen besloten om de behandeling stop te zetten. De oncolog kon deze beslissing begrijpen. Op dit moment voel ik mezelf zoals ik me mijn hele leven al voel goed in mijn vel. Kan nog steeds niet begrijpen dat ik ongeneeslijk ziek ben, ik ben gewoon hollands welvaren. Ook al hebben wij het er samen niet elke dag over het is altijd aanwezig. Gelukkig kunnen we er goed over praten maar toch is het niet altijd makkelijk vooral als je mensen om kleine stomme dingen hoort zeuren dan heb ik de neiging om te zeggen wees dankbaar dat je gezond bent en maak je druk om dingen die er toe doen of houd anders je mond. Genieten en genieten is nu ons moto geworden want we weten niet hoelang is nog goed ben. En we hebben het idee dat als het verkeerd gaat dat het dan wel eens snel kan gaan.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe en hopelijk is je man al wat opgeknapt van de operatie zodat jullie nog een beetje van de dingen die je samen kunt en wilt doen genieten.
dinsdag 19 februari 2008 om 16:21
dinsdag 19 februari 2008 om 16:49
Opnieuw een dreun gehad.
Hadden we het weekend de tijd om aan het idee "te wennen" dat we toch maar iets moesten maken van de weken/maanden dat de ziekte weg zou blijven belde gisterochtend de oncoloog.
De tumormarkers zijn nu al weer aan het stijgen en zitten rond de 377, de artsen begrijpen er niets van. Zo snel alweer..
Gisteren liep ik jankend in de albert heijn gebakjes te halen voor m'n man zijn verjaardag vandaag. Weet niet hoe je hiermee verder moet. De eerste afspraken in het ziekenhuis staan alweer gepland, en waar doen we het nog voor?
Lieve Dien; ik reageer later op jouw aangrijpende verhaal. Bedankt voor je reactie in elk geval.
Summer, Redlock
Hadden we het weekend de tijd om aan het idee "te wennen" dat we toch maar iets moesten maken van de weken/maanden dat de ziekte weg zou blijven belde gisterochtend de oncoloog.
De tumormarkers zijn nu al weer aan het stijgen en zitten rond de 377, de artsen begrijpen er niets van. Zo snel alweer..
Gisteren liep ik jankend in de albert heijn gebakjes te halen voor m'n man zijn verjaardag vandaag. Weet niet hoe je hiermee verder moet. De eerste afspraken in het ziekenhuis staan alweer gepland, en waar doen we het nog voor?
Lieve Dien; ik reageer later op jouw aangrijpende verhaal. Bedankt voor je reactie in elk geval.
Summer, Redlock
dinsdag 19 februari 2008 om 20:14
Lieve Danique, wat een vreselijk bericht om te krijgen zeg. Ook al ken ik je niet persoonlijk, het huilen staat me nader dan het lachen. En dan ook nog de tumormarker die alweer de verkeerde kant op gaat.
Hopelijk blijft je man zich voorlopig nog goed voelen zodat jullie de tijd die jullie nog hebben samen kunnen besteden aan het maken van zoveel mogelijk mooie herinneren. Maar meid, wat had ik toch op ander nieuws voor jullie gehoopt.
Heel veel sterkte met het laten bezinken van deze enorme klap.
Dien, ook jij heel veel sterkte. Onvoorstelbaar om op deze leeftijd voor zulke keuzes te komen staan. Het zou niet moeten mogen
Hopelijk blijft je man zich voorlopig nog goed voelen zodat jullie de tijd die jullie nog hebben samen kunnen besteden aan het maken van zoveel mogelijk mooie herinneren. Maar meid, wat had ik toch op ander nieuws voor jullie gehoopt.
Heel veel sterkte met het laten bezinken van deze enorme klap.
Dien, ook jij heel veel sterkte. Onvoorstelbaar om op deze leeftijd voor zulke keuzes te komen staan. Het zou niet moeten mogen
dinsdag 19 februari 2008 om 21:16
Lieve, lieve Danique...
Wat een schok, wat een schrik. Arme jullie.
Wat voel je je dan hopeloos afhankelijk van een paar stomme cijfertjes, hè. Het is slechts een getal, maar zo bepalend voor je geluk. Een getal dat staat voor hoop en vrees. Het is om wanhopig van te worden!
En dat het zo snel na de operatie zo vlug is gestegen, is natuurlijk een driedubbele domper. Je hoopt er toch op zijn minst tijd mee "gekocht" te hebben. Ik kan me zo voorstellen dat je na een dergelijk telefoontje even niet weet waar je het zoeken moet.
Maar ondanks alles toch gefeliciteerd met jouw man. Hoe dubbel wil je het hebben!
Maar als ik toch nog even mag zeuren (puur en alleen omdat ik zo met jullie meeleef..); waarom kan bestralen niet? Vanwege de locatie?
Bij Hero hebben ze dat ook heel lang gezegd, maar uiteindelijk bleek het wel te kunnen. Sterker nog, de bestraling is aangeslagen, dat konden ze de dag voor zijn overlijden al zien op de scans, terwijl dat eigenlijk pas weken later resultaat zou geven. Helaas had hij een rete-agressieve uitzaaiïng op een niet bestraalde plek (lever).
Nogmaals, bij het "andere ziekenhuis" kun je op de site 1 oncoloog vinden met een "K" als beginletter van zijn achternaam. Dat is Hero's oude arts, en die kan jullie misschien verder helpen.
Als je die achternaam googelt samen met het woord "patientveiligheid" vind je de radiotherapeut van het VUmc die Hero behandeld heeft. Misschien is dat ook een optie voor een second opinion? Kun je misschien voorleggen aan jullie oncoloog. Beide artsen zijn naar mijn bescheiden mening zeer kundig en hebben ons altijd heel goed geholpen en geïnformeerd over alle (on-)mogelijkheden.
Het is een beetje een puzzel geworden zo, maar ik mag geen namen noemen op de site (logisch, en als dit ook niet mag haal ik het natuurlijk weg) maar ik hoop zo dat er misschien nog een kans is voor jouw man. Al was het maar om meer tijd te hebben samen. Het is jullie gegund!
Meid, al reageer ik niet altijd, ik leef intens met jullie mee.
Nogmaals
Wat een schok, wat een schrik. Arme jullie.
Wat voel je je dan hopeloos afhankelijk van een paar stomme cijfertjes, hè. Het is slechts een getal, maar zo bepalend voor je geluk. Een getal dat staat voor hoop en vrees. Het is om wanhopig van te worden!
En dat het zo snel na de operatie zo vlug is gestegen, is natuurlijk een driedubbele domper. Je hoopt er toch op zijn minst tijd mee "gekocht" te hebben. Ik kan me zo voorstellen dat je na een dergelijk telefoontje even niet weet waar je het zoeken moet.
Maar ondanks alles toch gefeliciteerd met jouw man. Hoe dubbel wil je het hebben!
Maar als ik toch nog even mag zeuren (puur en alleen omdat ik zo met jullie meeleef..); waarom kan bestralen niet? Vanwege de locatie?
Bij Hero hebben ze dat ook heel lang gezegd, maar uiteindelijk bleek het wel te kunnen. Sterker nog, de bestraling is aangeslagen, dat konden ze de dag voor zijn overlijden al zien op de scans, terwijl dat eigenlijk pas weken later resultaat zou geven. Helaas had hij een rete-agressieve uitzaaiïng op een niet bestraalde plek (lever).
Nogmaals, bij het "andere ziekenhuis" kun je op de site 1 oncoloog vinden met een "K" als beginletter van zijn achternaam. Dat is Hero's oude arts, en die kan jullie misschien verder helpen.
Als je die achternaam googelt samen met het woord "patientveiligheid" vind je de radiotherapeut van het VUmc die Hero behandeld heeft. Misschien is dat ook een optie voor een second opinion? Kun je misschien voorleggen aan jullie oncoloog. Beide artsen zijn naar mijn bescheiden mening zeer kundig en hebben ons altijd heel goed geholpen en geïnformeerd over alle (on-)mogelijkheden.
Het is een beetje een puzzel geworden zo, maar ik mag geen namen noemen op de site (logisch, en als dit ook niet mag haal ik het natuurlijk weg) maar ik hoop zo dat er misschien nog een kans is voor jouw man. Al was het maar om meer tijd te hebben samen. Het is jullie gegund!
Meid, al reageer ik niet altijd, ik leef intens met jullie mee.
Nogmaals
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 19 februari 2008 om 22:48
Kijk, daar zegt Kris10a even iets. Mailen kan natuurlijk ook.
Danique, mocht je meer informatie willen, mag je me mailen. Ik zal aan het engeltje doorgeven dat jij mijn mailadres, als je dat wilt, mag krijgen.
Kris10a, jij ook heel veel sterkte in deze moielijke, verwarrende tijd. Hopelijk zijn de infecties snel achter de rug en kan er toch met een behandeling gestart worden!
Danique, mocht je meer informatie willen, mag je me mailen. Ik zal aan het engeltje doorgeven dat jij mijn mailadres, als je dat wilt, mag krijgen.
Kris10a, jij ook heel veel sterkte in deze moielijke, verwarrende tijd. Hopelijk zijn de infecties snel achter de rug en kan er toch met een behandeling gestart worden!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 20 februari 2008 om 12:26
Dank redlock, mims, kris, summer en madootje,
Ik had kris al eerder en mims gisteren geschreven dat op het moment dat kris reageerde op mijn topic ik sterk het gevoel had dat wij de "nieuwe" Mims en Rommel waren.....ergens hoop je natuurlijk dat je gevoel helemaal fout zit op dat punt....eerst patrick met slechte vooruitzichten...daarna "schaamde" ik me af en toe gewoon om te zeiken over mijn man terwijl het in vergelijking met Mims, Kris en Rommel beter ging....maar niet dus...het gaat allemaal de richting op die ik al vreesde...heel eng...
Jullie reacties, ook al moet je een kwartier naar je beeldscherm kijken en komt er alleen een knuffel uit zijn ontzettend waardevol voor mij. Dank jullie wel daarvoor. Het maakt echt niet uit wat er gestuurd wordt in zo'n situatie. Alleen al het feit dat mensen meelezen/leven is al genoeg.
xxxx
Danique.
Ik had kris al eerder en mims gisteren geschreven dat op het moment dat kris reageerde op mijn topic ik sterk het gevoel had dat wij de "nieuwe" Mims en Rommel waren.....ergens hoop je natuurlijk dat je gevoel helemaal fout zit op dat punt....eerst patrick met slechte vooruitzichten...daarna "schaamde" ik me af en toe gewoon om te zeiken over mijn man terwijl het in vergelijking met Mims, Kris en Rommel beter ging....maar niet dus...het gaat allemaal de richting op die ik al vreesde...heel eng...
Jullie reacties, ook al moet je een kwartier naar je beeldscherm kijken en komt er alleen een knuffel uit zijn ontzettend waardevol voor mij. Dank jullie wel daarvoor. Het maakt echt niet uit wat er gestuurd wordt in zo'n situatie. Alleen al het feit dat mensen meelezen/leven is al genoeg.
xxxx
Danique.
woensdag 20 februari 2008 om 16:56
Lieve, lieve Danique,
Ik heb tot nu toe alleen maar meegelezen, omdat het een vrij pijnlijk onderwerp is voor mij...
Maar nu wil ik je toch even laten weten dat ik aan je denk. Ik steek vanavond speciaal voor jou en je man een kaarsje op.
En natuurlijk ook voor alle anderen die in zo'n zelfde, vreselijke, situatie zitten. Ik hoop dat het enige houvast is voor jullie allemaal dat er zoveel mensen met jullie meeleven.
Ik heb tot nu toe alleen maar meegelezen, omdat het een vrij pijnlijk onderwerp is voor mij...
Maar nu wil ik je toch even laten weten dat ik aan je denk. Ik steek vanavond speciaal voor jou en je man een kaarsje op.
En natuurlijk ook voor alle anderen die in zo'n zelfde, vreselijke, situatie zitten. Ik hoop dat het enige houvast is voor jullie allemaal dat er zoveel mensen met jullie meeleven.