Kinderen
alle pijlers
De drukte van een derde kind
maandag 29 maart 2010 om 11:05
Hoe druk is het van 2 naar 3 kinderen?
Ik hoor zulke tegenstrijdige verhalen dat ik dacht, laat ik het hier eens polsen.
Ergens hebben wij de wens voor een derde (in de toekomst) maar ik zie ongelovelijk veel praktische beren op de weg.
Hoe doe je het met slaapjes en schoolgaande kinderen? Hoe doe je het met clubjes/sporten van de oudste(n) en een baby?
Hoe doe je het praktisch? (op de fiets, in de auto-past niet! bij ons, dus andere auto) huis(geen kamer voor derde, dus verhuizen?)
Financien, hoe duur is een derde?!?! Iemand zei laatst: een derde is het goedkoopst; want die zorgt dat de babyspullen ed nog een keer meegaan. Je hebt het allemaal al, en hoeft het niet aan te schaffen. Maar zo'n derde gaat natuurlijk op op de creche, clubjes, studeren....
Ik zou willen dat ik mijn gevoel kon stoppen, en vond dat het nu wel genoeg was met twee en we het geweldig hebben. Maar altijd maar dat gevoel, een derde.... Gelukkig komt het niet alleen van mijn kant, ook mijn man begint er regelmatig over. En we weten wél zeker dat het na 3 ook echt (meer dan ) genoeg is.
Waar ik wel eens bang voor ben', is dat we spijt krijgen. Maken we het onzelf met een derde niet te moeilijk? Te druk, nog meer tijd te verdelen onder de kinderen, nog een kind te 'betalen, kortom: gaan we niet over een grens.
Nu hebben we een jongen en een meisje. Hoe zit het met de 'verhoudingen' als er straks een derde bij zou komen. Is de balans dan zoek? (2 tegen 1?) Nu is het makkelijk op uitstapjes: papa 1 kind, ik 1 kind.
Wie overtuigt mij dat drie kids geweldig zijn? (haha, nee hoor, minder postieve geluiden mogen ook hoor)
Ik hoor zulke tegenstrijdige verhalen dat ik dacht, laat ik het hier eens polsen.
Ergens hebben wij de wens voor een derde (in de toekomst) maar ik zie ongelovelijk veel praktische beren op de weg.
Hoe doe je het met slaapjes en schoolgaande kinderen? Hoe doe je het met clubjes/sporten van de oudste(n) en een baby?
Hoe doe je het praktisch? (op de fiets, in de auto-past niet! bij ons, dus andere auto) huis(geen kamer voor derde, dus verhuizen?)
Financien, hoe duur is een derde?!?! Iemand zei laatst: een derde is het goedkoopst; want die zorgt dat de babyspullen ed nog een keer meegaan. Je hebt het allemaal al, en hoeft het niet aan te schaffen. Maar zo'n derde gaat natuurlijk op op de creche, clubjes, studeren....
Ik zou willen dat ik mijn gevoel kon stoppen, en vond dat het nu wel genoeg was met twee en we het geweldig hebben. Maar altijd maar dat gevoel, een derde.... Gelukkig komt het niet alleen van mijn kant, ook mijn man begint er regelmatig over. En we weten wél zeker dat het na 3 ook echt (meer dan ) genoeg is.
Waar ik wel eens bang voor ben', is dat we spijt krijgen. Maken we het onzelf met een derde niet te moeilijk? Te druk, nog meer tijd te verdelen onder de kinderen, nog een kind te 'betalen, kortom: gaan we niet over een grens.
Nu hebben we een jongen en een meisje. Hoe zit het met de 'verhoudingen' als er straks een derde bij zou komen. Is de balans dan zoek? (2 tegen 1?) Nu is het makkelijk op uitstapjes: papa 1 kind, ik 1 kind.
Wie overtuigt mij dat drie kids geweldig zijn? (haha, nee hoor, minder postieve geluiden mogen ook hoor)
dinsdag 30 maart 2010 om 13:54
dinsdag 30 maart 2010 om 15:21
Ik vond de overgang van 1 naar 2 groter geloof ik. Het wordt nu wel veel drukker nu oudste 2 naar school gaan en steeds meer activiteiten buiten de deur hebben. Ik heb ook geen tot weinig oppas in de buurt (alleen naschooolse oppas voor oudste 2), dus ik doe vrijwel alles met 3 kinderen. Vooral zwemles is niet altijd een genoegen met jongste van nu 2 jaar. Ze is zelfs al een keer in het water gesprongen toen ik haar 3 sec uit het oog verloor (ik schaamde me kapot ten overstaande van een zwembad vol met ouders). En ook met dingen van ouderraad op school moet ik jongste altijd meenemen (ik woon in buitenland en de meeste moeders werken hier niet, en dus is alles overdag).
Gelukkig gaat oudste van 5 jaar nu op voor zwemdiploma B, alleen jammer dat ze door wil voor C en middelste over een paar maanden aan de beurt is voor zwemles....
Gelukkig gaat oudste van 5 jaar nu op voor zwemdiploma B, alleen jammer dat ze door wil voor C en middelste over een paar maanden aan de beurt is voor zwemles....
dinsdag 30 maart 2010 om 16:10
Inderdaad Anky, daar noem je wel een belangrijk punt!
Hier loopt het ook soepel wat betreft de sportclubjes, scouting ent.
We hebben ondertussen een soort netwerk opgebouwd, met moeders en vaders van vriendjes.
Dus gaat het vaak: "Neem jij ze nu mee? Dan haal ik ze weer op" en dat is heel erg fijn.
Het lijkt me inderdaad erg druk als je dat stukje mist Anky.
Hier loopt het ook soepel wat betreft de sportclubjes, scouting ent.
We hebben ondertussen een soort netwerk opgebouwd, met moeders en vaders van vriendjes.
Dus gaat het vaak: "Neem jij ze nu mee? Dan haal ik ze weer op" en dat is heel erg fijn.
Het lijkt me inderdaad erg druk als je dat stukje mist Anky.
dinsdag 30 maart 2010 om 16:32
Ik denk inderdaad dat dat best belangrijk is, wat herfstrood en Anky zeggen. Toen mijn oudste op zwemles ging was hij bijna 6, de middelste was toen bijna drie en de jongste een bijna 6 maanden. Ook geen pretje dus. Gelukkig had hij het op vrijdagmiddag en zorgde mijn man dat hij dan wat eerder naar huis kon komen waardoor het niet nodig was om alle kinderen mee te nemen. Hetzelfde geldt voor de voetbalclub.
Als ik een man had die veel zou werken en meestal laat thuis kwam, dus na het eten en het naar bed brengen dan zou ik er denk ik niet aan zijn begonnen.
Als ik een man had die veel zou werken en meestal laat thuis kwam, dus na het eten en het naar bed brengen dan zou ik er denk ik niet aan zijn begonnen.
woensdag 31 maart 2010 om 00:07
Hier ook 3 kinderen. Ik hoorde laatst een volwassen persoon zeggen dat hij een zeer gewenst kind is. Hij is nl nummer 3 en er is heeeel lang nagedacht over zijn komst.
Kijk, dat is natuurlijk een hele positieve benadering van de keuze van je ouders! En zo is het bij ons ook. Lang nagedacht over wel of niet een derde kindje, en nu hij er is (hij is bijna 3) kunnen we niet voorstellen dat we ooit getwijfeld hebben.
Het is zoooo geweldig, je hebt zo veel ervaring in de tussentijd en je kent dus alle grillen en grollen van de kinderen (okay, okay, in theorie haha) . Dat alleen al, wat een verschil bij je eerse kind. De onzekerheden, over elk dingetje zo veel tijd nodig hebben. Nu doe ik alles, maar dan ook alles, supersnel. Je moet wel in goede conditie zijn, want je moet er altijd staan. Enige echte tijd voor jezelf is s avonds na 20.00 uur.
Op mijn vrije doordeweekse dag zit ik nauwelijks stil, het is continue doorgaan. Kinderen zijn 7 en 5 dus op school.
Het enige nadeel is wel dat je je kinderen minder aandacht in tijd kunt geven. Bijv oudste wil spelletje Memory doen, kan ze ook goed. Jongste wil ook meedoen op zijn manier, maar dat is irritant voor oudste. Ze zucht en zegt, mama laten we het straks maar spelen als jongste gaat slapen. Oudste wordt door dit soort dingen (er zijn tal van voorbeelden) wel heel zelfstandig.
Ook moet je oppassen dat middelste niet buiten de boot valt. Oudste doet alles als eerste voor de eerste keer, dus is bijzonder. Tegen de tijd dat middelste het kan, ben je er al zo aan gewend dat je onbewust minder enthousiast bent. Wanneer jongste zo ver is, realiseer je je dat het de laatste keer is, dus onbewust weer meer aandacht.
Dat zijn meer aandachtspuntjes voor jezelf. Af en toe even goed bij stilstaan.
Netwerken met andere ouders qua halen/brengen is een must! En een paar goede buren die bijv bereid zijn op te passen met de babyfoon, als je even een boodschapje moet doen en jongste slaapt 's middags. Je kunt dan een hoop doen. Denk niet dat je dan een uurtje kunt bijtanken, nee de was/stofzuiger/strijk wacht
)))
Nogmaals, het is zo geweldig om 3 kinderen te hebben! Het is ontzettend genieten van de interactie tussen de kinderen.
Je weet inmiddels van je zelf wel of je het aan zou kunnen of niet. In geval van wel, zou ik in dit geval zeggen: bij twijfel : DOEN!
Ik heb een aantal vriendinnen die 40 plus zijn en regelmatig zeggen dat ze ook wel een 3e hadden gewild, maar niet durfden te beslissen/man niet wou/opzag tegen drukte/het niet praktisch vond, maar deze redenen niet meer legitiem vinden.
Kijk, dat is natuurlijk een hele positieve benadering van de keuze van je ouders! En zo is het bij ons ook. Lang nagedacht over wel of niet een derde kindje, en nu hij er is (hij is bijna 3) kunnen we niet voorstellen dat we ooit getwijfeld hebben.
Het is zoooo geweldig, je hebt zo veel ervaring in de tussentijd en je kent dus alle grillen en grollen van de kinderen (okay, okay, in theorie haha) . Dat alleen al, wat een verschil bij je eerse kind. De onzekerheden, over elk dingetje zo veel tijd nodig hebben. Nu doe ik alles, maar dan ook alles, supersnel. Je moet wel in goede conditie zijn, want je moet er altijd staan. Enige echte tijd voor jezelf is s avonds na 20.00 uur.
Op mijn vrije doordeweekse dag zit ik nauwelijks stil, het is continue doorgaan. Kinderen zijn 7 en 5 dus op school.
Het enige nadeel is wel dat je je kinderen minder aandacht in tijd kunt geven. Bijv oudste wil spelletje Memory doen, kan ze ook goed. Jongste wil ook meedoen op zijn manier, maar dat is irritant voor oudste. Ze zucht en zegt, mama laten we het straks maar spelen als jongste gaat slapen. Oudste wordt door dit soort dingen (er zijn tal van voorbeelden) wel heel zelfstandig.
Ook moet je oppassen dat middelste niet buiten de boot valt. Oudste doet alles als eerste voor de eerste keer, dus is bijzonder. Tegen de tijd dat middelste het kan, ben je er al zo aan gewend dat je onbewust minder enthousiast bent. Wanneer jongste zo ver is, realiseer je je dat het de laatste keer is, dus onbewust weer meer aandacht.
Dat zijn meer aandachtspuntjes voor jezelf. Af en toe even goed bij stilstaan.
Netwerken met andere ouders qua halen/brengen is een must! En een paar goede buren die bijv bereid zijn op te passen met de babyfoon, als je even een boodschapje moet doen en jongste slaapt 's middags. Je kunt dan een hoop doen. Denk niet dat je dan een uurtje kunt bijtanken, nee de was/stofzuiger/strijk wacht
)))Nogmaals, het is zo geweldig om 3 kinderen te hebben! Het is ontzettend genieten van de interactie tussen de kinderen.
Je weet inmiddels van je zelf wel of je het aan zou kunnen of niet. In geval van wel, zou ik in dit geval zeggen: bij twijfel : DOEN!
Ik heb een aantal vriendinnen die 40 plus zijn en regelmatig zeggen dat ze ook wel een 3e hadden gewild, maar niet durfden te beslissen/man niet wou/opzag tegen drukte/het niet praktisch vond, maar deze redenen niet meer legitiem vinden.
woensdag 31 maart 2010 om 05:27
Achterliggend netwerk scheelt inderdaad heel erg. Buurvrouw hier heeft ouders in dorp wonen. Haar moeder werkt nog maar weinig en ze kan dus heel makkelijk even een kind naar haar moeder of vader brengen. Kinderen logeren daar ook regelmatig. En haar man is altijd om 16.30 uur thuis van werk.
Hier is dat niet zo. Familie woont allemaal veel te ver weg en/of zijn fysiek niet in staat op de kinderen te passen en mijn vriend is pas veel later thuis 's avonds en reist ook regelmatig voor zijn werk. Dat houdt dus in dat ik naar school, sport en zwemles halen/brengen altijd met 3 kinderen doe. Nou heb ik hele makkelijke kinderen, die gelukkig overdag weinig sliepen, dus met middagslaapjes nooit een probleem, maar vooral 's winters is het weleens een gesjouw om iedereen elke keer weer in de kleren, wanten en mutsen te krijgen.
De laatste tijd merk ik vooral dat ik de dagen waarop vriend en ik werken best wel pittig vind. Die dagen beginnen heel vroeg en eindigen door allerlei activiteiten in de avond pas laat. Vooral als ik dan nog moet overwerken en we weer allerlei zijsprongen moeten maken om alle kinderen weer op tijd opgehaald te krijgen van de verschillende lokaties ervaar ik vaak als vermoeiend.
Ik vind dus niet zozeer het hebben van 3 kinderen zwaar als wel het geregel rondom halen/brengen van school, Kindergarten, kdv, oppasmoeder op werkdagen en het opvangen van de 12 weken schoolvakantie. Mijn thuisdagen (met nog maar 1 kind thuis momenteel) zijn daarentegen heerlijk relaxed.
Hier is dat niet zo. Familie woont allemaal veel te ver weg en/of zijn fysiek niet in staat op de kinderen te passen en mijn vriend is pas veel later thuis 's avonds en reist ook regelmatig voor zijn werk. Dat houdt dus in dat ik naar school, sport en zwemles halen/brengen altijd met 3 kinderen doe. Nou heb ik hele makkelijke kinderen, die gelukkig overdag weinig sliepen, dus met middagslaapjes nooit een probleem, maar vooral 's winters is het weleens een gesjouw om iedereen elke keer weer in de kleren, wanten en mutsen te krijgen.
De laatste tijd merk ik vooral dat ik de dagen waarop vriend en ik werken best wel pittig vind. Die dagen beginnen heel vroeg en eindigen door allerlei activiteiten in de avond pas laat. Vooral als ik dan nog moet overwerken en we weer allerlei zijsprongen moeten maken om alle kinderen weer op tijd opgehaald te krijgen van de verschillende lokaties ervaar ik vaak als vermoeiend.
Ik vind dus niet zozeer het hebben van 3 kinderen zwaar als wel het geregel rondom halen/brengen van school, Kindergarten, kdv, oppasmoeder op werkdagen en het opvangen van de 12 weken schoolvakantie. Mijn thuisdagen (met nog maar 1 kind thuis momenteel) zijn daarentegen heerlijk relaxed.
woensdag 31 maart 2010 om 11:22
Hier ook 3 kinderen, oudste zoon 4 en half, dochter 3 en jongste dochter 1 en half.
Druk! Het leven veranderd niet echt meer met een 3e, want je bent al gewend aan ritme en structuur rondom je kinderen op te bouwen, maar het is nog wel veel drukker. Het gaat om 1 extra kind, die net zo veel tijd en aandacht verdiend als de andere twee. Dus ook aankleden, in bad, eten geven, boekje lezen, spelletje doen, naar bed brengen etc. En praktisch betekent het ook het een en ander; meer was, meer opruimen, meer eten maken etc.
Achteraf gezien vind ik het een luxe dat de oudste de eerste tijd nog niet naar school toe hoefde. Dat lijkt me zo'n gedoe met een babytje en nog een peuter. Zeker nu de clubjes komen ben ik blij dat ze qua leeftijd allemaal dicht bij elkaar zitten. We hebben er bewust voor gekozen om de 3e snel achter de andere 2 te laten komen. Zowel voor de kinderen, zodat nr 3 er niet achteraan bungelt en en ook voor ons, dat we niet eeuwig in de luiers, babyslaapjes etc zitten.
Ik vind het heerlijk; die familie-dynamica, zou stiekem nog wel een vierde willen, maar financieel en praktisch is dat niet erg wenselijk.
Oja, wij hebben ook hele goede back-up van opa en oma, anders had ik het allemaal ook een stuk zwaarder gevonden.
Druk! Het leven veranderd niet echt meer met een 3e, want je bent al gewend aan ritme en structuur rondom je kinderen op te bouwen, maar het is nog wel veel drukker. Het gaat om 1 extra kind, die net zo veel tijd en aandacht verdiend als de andere twee. Dus ook aankleden, in bad, eten geven, boekje lezen, spelletje doen, naar bed brengen etc. En praktisch betekent het ook het een en ander; meer was, meer opruimen, meer eten maken etc.
Achteraf gezien vind ik het een luxe dat de oudste de eerste tijd nog niet naar school toe hoefde. Dat lijkt me zo'n gedoe met een babytje en nog een peuter. Zeker nu de clubjes komen ben ik blij dat ze qua leeftijd allemaal dicht bij elkaar zitten. We hebben er bewust voor gekozen om de 3e snel achter de andere 2 te laten komen. Zowel voor de kinderen, zodat nr 3 er niet achteraan bungelt en en ook voor ons, dat we niet eeuwig in de luiers, babyslaapjes etc zitten.
Ik vind het heerlijk; die familie-dynamica, zou stiekem nog wel een vierde willen, maar financieel en praktisch is dat niet erg wenselijk.
Oja, wij hebben ook hele goede back-up van opa en oma, anders had ik het allemaal ook een stuk zwaarder gevonden.
woensdag 31 maart 2010 om 11:32
@Anky; dat verhaal van het zeembad! Ik kan me goed doorstellen dat je je kapot schaamde!
Toevallig ben ik gisteren (halsoverkop) geopereerd. Vlak voor de operatie lag ik laatst een mevrouw die wachtte op een keizersnede. Ineens schoot het door me heen; ik wil over een paar jaar nog een derde! Ondanks alles praktische bezwaren. Sterk kan die wens zijn he....
Toevallig ben ik gisteren (halsoverkop) geopereerd. Vlak voor de operatie lag ik laatst een mevrouw die wachtte op een keizersnede. Ineens schoot het door me heen; ik wil over een paar jaar nog een derde! Ondanks alles praktische bezwaren. Sterk kan die wens zijn he....
woensdag 31 maart 2010 om 12:05
Ja ik ben er ook mee eens over die "netwerk". Mijn ouders en ook mijn schoonouders wonen in het buitenland, de buren hebben geen kinderen en zijn niet de mensen die ik zou kunnen vragen om op te passen. Mijn beste vriendin woont een uur rijden van ons, heb nog een heel goede vrindin die in de zelfde stad woont, maar ze heeft zelf 3 kinderen en werkt ook, dus ja, geen netwerk..Halen-brengen doe ik zelf of mijn man doet het. Ik heb enkele keer die gedachte gehad, dat als mijn eigen ouders in de buurt waren,, dan was ik al lang geleden voor een derde gegaan. Mijn moeder vliegt regelmatig naar ons als de kinderen vakantie hebben etc. om op te passen, maar ja, dat is een keer in 3 maanden, ze kan niet bijspringen als het kindje ziek is etc..Ik denk dat als ik toch voor een derde ga, moet ik goed nadenken of ik een leuke oppas aan huis kan vinden, overdag voor de baby, of juist na schooltijd, b.v. dat ze paar uurtjes oppast terwijl ik met 2 andere kinderen naar de zwemles rijdt....
woensdag 31 maart 2010 om 14:49
woensdag 31 maart 2010 om 16:00
Hier ook 3 kinderen (zoon van 9, dochter bijna 8, zoon van net 4) en ik vind het niet drukker dan 2 kinderen. Of je nu 2 of 3 kinderen om je heen hebt, ze zijn altijd duidelijk aanwezig.
Kon wel eens lastig zijn om de oudsten naar school/zwemles/sport te brengen terwijl de jongste als baby nog lag te slapen maar daar word je vanzelf handig in. Middagslaapjes in de wandelwagen laten doen bijv. zodat baby door kon slapen bij het naar school brengen van de kinderen. (school is 10 minuutjes lopen en anders laat je baby in maxi-cosi slapen zodat het in auto verder slaapt. Of je stelt een slaapje uit, even uitkienen met voeden enzo.
Ik vind wel dat een derde kind alles duurder maakt. Ook al dacht ik zelf toen ik zwanger was van de derde dat waar er 2 kunnen eten er ook 3 kunnen eten. Creche-kosten, oppaskosten (op 3 kinderen oppassen vind ik toch net wat heftiger en drukker voor een oppas dan op 2 kinderen), peuterspeelzaal, tickets voor dierentuin, bios, museum, uit eten, sinterklaas (of kerst), verjaardagsfeestjes, etc. Dan nog de praktische dingen als nieuwe kamer en meubeltjes, wellicht nieuwe auto omdat het anders niet past met z'n 5-en, toch ook heus wel nieuwe kleding (je geeft echt niet alles aan die derde door hoor, is ook leuk als het ook nieuwe kleding en schoenen draagt!) Je moet het je financiëel dus wel kunnen veroorloven, vind ik. Tuurlijk kun je het zo duur maken als je zelf wilt/kunt maar het maakt het leven wel fijner als je na geboorte van nummer 3 nog steeds met je kinders naar de dierentuin kunt of andere leuke dingen doen.
Je vroeg of de verhoudingen niet spaak zouden lopen bij 3 kinderen omdat je nu een jongen en een meisje hebt maar de balans werd hier trouwens juist een stuk fijner en beter sinds Levi er is (de derde dus) Oudste zoon en dochter zijn echt tegenpolen qua karakter en Levi zit daar tussenin. We merken dat hij een soort 'lijm' is, voor hun drietjes bij elkaar omdat de oudsten allebei dol zijn op hem en daardoor heel lief met hem omgaan, daardoor kunnen ze erg beschermend zijn naar hun kleine broertje en erg leuk spelen met z'n 3-en. Ook met andere vriendjes of vriendinnetjes erbij betrekken ze hem bijna altijd wel bij hun spel. Ze zijn nu echt een drie-eenheid, erg leuk om te zien.
Moet wel zeggen dat ik het 's avonds bij het avondeten aan de keukentafel soms wel érg druk vind.. Dan willen ze allemaal hun verhaal kwijt en het liefst allemaal door elkaar heen. Jihaaaa, máák me gek! Zal ook wel minder worden zodra jongste iets ouder is. (hoop ik )
Kon wel eens lastig zijn om de oudsten naar school/zwemles/sport te brengen terwijl de jongste als baby nog lag te slapen maar daar word je vanzelf handig in. Middagslaapjes in de wandelwagen laten doen bijv. zodat baby door kon slapen bij het naar school brengen van de kinderen. (school is 10 minuutjes lopen en anders laat je baby in maxi-cosi slapen zodat het in auto verder slaapt. Of je stelt een slaapje uit, even uitkienen met voeden enzo.
Ik vind wel dat een derde kind alles duurder maakt. Ook al dacht ik zelf toen ik zwanger was van de derde dat waar er 2 kunnen eten er ook 3 kunnen eten. Creche-kosten, oppaskosten (op 3 kinderen oppassen vind ik toch net wat heftiger en drukker voor een oppas dan op 2 kinderen), peuterspeelzaal, tickets voor dierentuin, bios, museum, uit eten, sinterklaas (of kerst), verjaardagsfeestjes, etc. Dan nog de praktische dingen als nieuwe kamer en meubeltjes, wellicht nieuwe auto omdat het anders niet past met z'n 5-en, toch ook heus wel nieuwe kleding (je geeft echt niet alles aan die derde door hoor, is ook leuk als het ook nieuwe kleding en schoenen draagt!) Je moet het je financiëel dus wel kunnen veroorloven, vind ik. Tuurlijk kun je het zo duur maken als je zelf wilt/kunt maar het maakt het leven wel fijner als je na geboorte van nummer 3 nog steeds met je kinders naar de dierentuin kunt of andere leuke dingen doen.
Je vroeg of de verhoudingen niet spaak zouden lopen bij 3 kinderen omdat je nu een jongen en een meisje hebt maar de balans werd hier trouwens juist een stuk fijner en beter sinds Levi er is (de derde dus) Oudste zoon en dochter zijn echt tegenpolen qua karakter en Levi zit daar tussenin. We merken dat hij een soort 'lijm' is, voor hun drietjes bij elkaar omdat de oudsten allebei dol zijn op hem en daardoor heel lief met hem omgaan, daardoor kunnen ze erg beschermend zijn naar hun kleine broertje en erg leuk spelen met z'n 3-en. Ook met andere vriendjes of vriendinnetjes erbij betrekken ze hem bijna altijd wel bij hun spel. Ze zijn nu echt een drie-eenheid, erg leuk om te zien.
Moet wel zeggen dat ik het 's avonds bij het avondeten aan de keukentafel soms wel érg druk vind.. Dan willen ze allemaal hun verhaal kwijt en het liefst allemaal door elkaar heen. Jihaaaa, máák me gek! Zal ook wel minder worden zodra jongste iets ouder is. (hoop ik )
zondag 4 april 2010 om 12:31
[quote]herfstrood schreef op 30 maart 2010 @ 16:10:
We hebben ondertussen een soort netwerk opgebouwd, met moeders en vaders van vriendjes.
Dus gaat het vaak: "Neem jij ze nu mee? Dan haal ik ze weer op"
Hier ook, super is dat,afgelopen weken was ik ziek/geblesseerd, en hebben de ouders van vriendjes van mijn oudste heel veel opgevangen.
De ene nam 'm mee naar school, weer een ander bracht 'm terug etc.
Had niet geweten hoe ik dat zonder had moeten doen,want opa/oma's wonen niet om de hoek.
We hebben ondertussen een soort netwerk opgebouwd, met moeders en vaders van vriendjes.
Dus gaat het vaak: "Neem jij ze nu mee? Dan haal ik ze weer op"
Hier ook, super is dat,afgelopen weken was ik ziek/geblesseerd, en hebben de ouders van vriendjes van mijn oudste heel veel opgevangen.
De ene nam 'm mee naar school, weer een ander bracht 'm terug etc.
Had niet geweten hoe ik dat zonder had moeten doen,want opa/oma's wonen niet om de hoek.
zondag 4 april 2010 om 13:55
Wat een interessant topic om te lezen!
Gevoelsmatig zou ik graag een derde willen (oudste is nu 22 mnd, jongste bijna een half jaar) maar het gaat hier niet gebeuren. De overgang van 1 naar 2 kinderen vond ik al enorm groot. Wat me vooral moeilijk valt, is dat ik heel weinig tijd heb voor mezelf, terwijl ik iemand ben die dat eigenlijk wel nodig heeft. Met een derde zou er zeker de eerste jaren helemaal geen tijd meer overschieten, ook omdat wij nauwelijks een netwerk in de buurt hebben.
Verder ook het gevoel van "de goden verzoeken". We hebben nu twee lieve en ogenschijnlijk gezonde kinderen, wat al veel meer is dan we ooit hadden durven dromen (het heeft er lang naar uitgezien dat wij geen kinderen konden krijgen). Waarom dan nog het lot tarten, is een gedachte die soms in me opkomt. Ik ben de 35 al voorbij en dan gaan dit soort dingen een rol spelen, althans bij mij.
En dan de praktische zaken. Zo is ons huisje eigenlijk al ietsje te klein voor ons huidige gezin, met een derde zouden we uit onze voegen barsten... Ook willen mijn man en ik graag net zoveel (eigenlijk liefst meer) werken dan we nu doen, en dat lijkt me lastiger worden met drie kinderen. En uit logeren is al lastig met twee kleintjes, laat staan met drie.
Kortom, de beslissing is hier echt al wel gevallen maar af en toe blijft de wens voor een derde toch wel kriebelen....
Gevoelsmatig zou ik graag een derde willen (oudste is nu 22 mnd, jongste bijna een half jaar) maar het gaat hier niet gebeuren. De overgang van 1 naar 2 kinderen vond ik al enorm groot. Wat me vooral moeilijk valt, is dat ik heel weinig tijd heb voor mezelf, terwijl ik iemand ben die dat eigenlijk wel nodig heeft. Met een derde zou er zeker de eerste jaren helemaal geen tijd meer overschieten, ook omdat wij nauwelijks een netwerk in de buurt hebben.
Verder ook het gevoel van "de goden verzoeken". We hebben nu twee lieve en ogenschijnlijk gezonde kinderen, wat al veel meer is dan we ooit hadden durven dromen (het heeft er lang naar uitgezien dat wij geen kinderen konden krijgen). Waarom dan nog het lot tarten, is een gedachte die soms in me opkomt. Ik ben de 35 al voorbij en dan gaan dit soort dingen een rol spelen, althans bij mij.
En dan de praktische zaken. Zo is ons huisje eigenlijk al ietsje te klein voor ons huidige gezin, met een derde zouden we uit onze voegen barsten... Ook willen mijn man en ik graag net zoveel (eigenlijk liefst meer) werken dan we nu doen, en dat lijkt me lastiger worden met drie kinderen. En uit logeren is al lastig met twee kleintjes, laat staan met drie.
Kortom, de beslissing is hier echt al wel gevallen maar af en toe blijft de wens voor een derde toch wel kriebelen....
zondag 4 april 2010 om 16:27
Cicely ik herken het stuk de goden verzoeken wel. Toen ik (niet helemaal gepland) zwanger was van de derde was ik ook 10 keer zo bang dat er misschien wel iets mis zou gaan. Ook nu de 20 weken echo vond ik zoveel enger.
Ik wilde al heel lang een derde (eigenlijk het liefste 4), maar manlief twijfelde nog en gezien mijn BI bij ons tweede kindje zouden we de knoop pas deze zomer doorhakken. Ik had me dan ook helemaal ingesteld (om er niet voortdurend mee bezig te zijn) dat het bij twee zou blijven. Toen ik een maand later zwanger bleek (niet zo heel secuur met de ac) moest ik ook enorm omschakelen gek genoeg.
In augustus ben ik uitgerekend en mijn oudste wordt eind september 4, de tweede is dan 2 jaar en 4 maanden. Ik vind het nog wel spannend hoe druk het zal zijn straks. Ik vond de overgang van 0 naar 1 kindje niet enorm groot. De eerste was enorm makkelijk, maar natuurlijk moet je wennen aan het feit dat je voortdurend rekening moet houden met zo'n kleintje. Van 1 naar 2 was echt enorm. In tegenstelling tot de eerste (die doorsliep met 3 weken en nachten maakte van half 8 tot half 9/ 9 uur) sliep onze tweede nauwelijks (zowel overdag als 's nachts), had veel krampjes en huilde (daardoor) enorm veel. De eerste 1,5 jaar heeft hij geen nacht doorgeslapen.
Ik denk dan ook dat het heel erg afhankelijk is van de samenstelling van je gezin (wat voor een kinderen je hebt). Als we nog een kindje krijgen als de tweede dan wordt het een flinke martelgang de eerste tijd, als we een kindje krijgen als de eerste zal die makkelijk mee gaan in het ritme van de eerste twee.
Ben heel benieuwd dus... Kan me we voorstellen wat al die moeder van 3 hier zeggen met wegbrengen naar school, sport, enz. Daar zie ik ook echt wel een beetje tegen op. Maar gelukkig hier wel een redelijk goed netwerk. Helaas heb ik zelf snel het gevoel mensen tot last te zijn dus zou ik niet zo snel gebruik maken. Wellicht veranderd dat als je kunt uitwisselen met andere moeders.
Ik wilde al heel lang een derde (eigenlijk het liefste 4), maar manlief twijfelde nog en gezien mijn BI bij ons tweede kindje zouden we de knoop pas deze zomer doorhakken. Ik had me dan ook helemaal ingesteld (om er niet voortdurend mee bezig te zijn) dat het bij twee zou blijven. Toen ik een maand later zwanger bleek (niet zo heel secuur met de ac) moest ik ook enorm omschakelen gek genoeg.
In augustus ben ik uitgerekend en mijn oudste wordt eind september 4, de tweede is dan 2 jaar en 4 maanden. Ik vind het nog wel spannend hoe druk het zal zijn straks. Ik vond de overgang van 0 naar 1 kindje niet enorm groot. De eerste was enorm makkelijk, maar natuurlijk moet je wennen aan het feit dat je voortdurend rekening moet houden met zo'n kleintje. Van 1 naar 2 was echt enorm. In tegenstelling tot de eerste (die doorsliep met 3 weken en nachten maakte van half 8 tot half 9/ 9 uur) sliep onze tweede nauwelijks (zowel overdag als 's nachts), had veel krampjes en huilde (daardoor) enorm veel. De eerste 1,5 jaar heeft hij geen nacht doorgeslapen.
Ik denk dan ook dat het heel erg afhankelijk is van de samenstelling van je gezin (wat voor een kinderen je hebt). Als we nog een kindje krijgen als de tweede dan wordt het een flinke martelgang de eerste tijd, als we een kindje krijgen als de eerste zal die makkelijk mee gaan in het ritme van de eerste twee.
Ben heel benieuwd dus... Kan me we voorstellen wat al die moeder van 3 hier zeggen met wegbrengen naar school, sport, enz. Daar zie ik ook echt wel een beetje tegen op. Maar gelukkig hier wel een redelijk goed netwerk. Helaas heb ik zelf snel het gevoel mensen tot last te zijn dus zou ik niet zo snel gebruik maken. Wellicht veranderd dat als je kunt uitwisselen met andere moeders.
donderdag 8 april 2010 om 11:56
wat leuk om te lezen!
ben zwanger van de derde, hebben ook lang getwijfeld: wilden allebei heel graag maar is het niet te pittig drie kids? hebben beide drukke maar leuke baan (wel pt) en we hebben het toch heel erg goed zo? waarom alles weer overhoop halen.
Maar komen beide uit gezin van 3 en denk dat drie kleine kinderen inderdaad heel zwaar is, maar denk ook dat het vooral ook later heel erg fijn is, niet alleen voor de broertjes of zusjes zelf.
Door oa wat werk-perikelen, maar zeker ook doordat het even heel fijn was met z'n 4-en heeft het wel even geduurd voordat we def.de knoop door hakten. 2e gaat straks ook naar school, heb ( gelukkig) net niet kunnen proeven of (moeten, lijkt me nl ook heel saai) wennen aan de vrijheid van alle kids op school op mijn thuisdagen.
Maar goed: het lijkt mij echt super pittig maar we doen het met z'n tweeen, dan doen moet het te doen zijn. Nu even investeren? En inderdaad na de eerste periode van ongeveer 6-7 maanden krijg je weer een nieuw evenwicht in huis met alles.
En dat netwerk dat is inderdaad goud waard! Ik merk wel dat je vooral moet durven meedoen en voorstellen om halen/ brengen te delen en er gebruik van te maken. Ben iemand die ook niet te pas en onpas een beroep op opa en oma wil doen.
Is mijn keuze om alles te willen en dan moet je gewoon maar keuzes maken in wat wel en wat niet: je kan ten slotte niet alles!
ben zwanger van de derde, hebben ook lang getwijfeld: wilden allebei heel graag maar is het niet te pittig drie kids? hebben beide drukke maar leuke baan (wel pt) en we hebben het toch heel erg goed zo? waarom alles weer overhoop halen.
Maar komen beide uit gezin van 3 en denk dat drie kleine kinderen inderdaad heel zwaar is, maar denk ook dat het vooral ook later heel erg fijn is, niet alleen voor de broertjes of zusjes zelf.
Door oa wat werk-perikelen, maar zeker ook doordat het even heel fijn was met z'n 4-en heeft het wel even geduurd voordat we def.de knoop door hakten. 2e gaat straks ook naar school, heb ( gelukkig) net niet kunnen proeven of (moeten, lijkt me nl ook heel saai) wennen aan de vrijheid van alle kids op school op mijn thuisdagen.
Maar goed: het lijkt mij echt super pittig maar we doen het met z'n tweeen, dan doen moet het te doen zijn. Nu even investeren? En inderdaad na de eerste periode van ongeveer 6-7 maanden krijg je weer een nieuw evenwicht in huis met alles.
En dat netwerk dat is inderdaad goud waard! Ik merk wel dat je vooral moet durven meedoen en voorstellen om halen/ brengen te delen en er gebruik van te maken. Ben iemand die ook niet te pas en onpas een beroep op opa en oma wil doen.
Is mijn keuze om alles te willen en dan moet je gewoon maar keuzes maken in wat wel en wat niet: je kan ten slotte niet alles!
maandag 12 april 2010 om 15:03
njb: bedankt voor de link naar dit topic! Had het topic al wel eens doorgelezen, maar kon het zo snel niet meer terugvinden. Grappig, inderdaad, samen worstelend met dezelfde issues!
Goed, hier dus nog eens mijn vraagstelling:
Manlief en ik hebben altijd gezegd dat we graag 3 kinderen zouden willen. Dochterlief is nu bijna 4, zoonlief is anderhalf. En het gaat heerlijk zo. De twijfel slaat dus toe, of we wel voor een 3e kindje willen gaan.
Puur praktisch is het handiger om het bij 2 kinderen te laten. Financieel gezien is dat ook een stuk vriendelijker voor onze portemonnee. Het is nu al vaak krap aan. En we genieten ook wel weer van onze beperkte vrijheid. Maar...het kriebelt toch ook soms wel. Wat zouden jullie doen? Het gevoel het laten winnen van het verstand, of je zegeningen tellen en heel erg tevreden zijn met je kinderen?
Goed, hier dus nog eens mijn vraagstelling:
Manlief en ik hebben altijd gezegd dat we graag 3 kinderen zouden willen. Dochterlief is nu bijna 4, zoonlief is anderhalf. En het gaat heerlijk zo. De twijfel slaat dus toe, of we wel voor een 3e kindje willen gaan.
Puur praktisch is het handiger om het bij 2 kinderen te laten. Financieel gezien is dat ook een stuk vriendelijker voor onze portemonnee. Het is nu al vaak krap aan. En we genieten ook wel weer van onze beperkte vrijheid. Maar...het kriebelt toch ook soms wel. Wat zouden jullie doen? Het gevoel het laten winnen van het verstand, of je zegeningen tellen en heel erg tevreden zijn met je kinderen?
maandag 12 april 2010 om 15:17
Nescafe, ik zou zeggen, vooral beslissing nemen! Ik kan al een jaar niet beslissen, wel of geen derde, en ik ervaar het als echt negatief, die onduidelijkheid..ik hou me meer en meer bezig met "wel of niet nummer 3" in mijn hoofd, maar kan gewoon niet in de toekomst kijken, of het veel te druk wordt met 3, of toch leuk..We hebben 2 wat oudere kinderen en inderdaad net een stukje vrijheid terug...Ik denk dat ik wel voor een 3de ga, anders ga ik later spijt hebben dat ik het niet heb geprobeerd..
maandag 12 april 2010 om 15:31
Ik heb alleen ervaring als oudste van 3. Zusje en ik schelen 11 maanden, en dat is van 1 t/m 18 jaar een fightclub geweest. We zaten steeds in dezelfde fase, steeds dezelfde ruzies (wiens schoenen zijn dat, wie heeft die lipgloss betaald, etc etc). Broertje (scheelt 8,5 jaar) was een 'toegift', toen mijn moeder dacht al in de overgang te zijn. Qua drukte was het volgens moeder goed te doen, met 2 redelijk zelfstandige kinderen en een kleintje. Huis/auto/beurs was riant gevuld, dus daar hebben nooit bezwaren gelegen. Het enige probleem voor mijn ouders was dat zij het gevoel hadden niet zo'n goede ouders te zijn voor broertje, want al in de 40 en dan een peutertje. Dat zegt mijn moeder vaak: dat zij de drukte heel anders ervoer als dertiger. Broertje was wel een 'bindmiddel' zeg maar. Hij zit qua karakter en uiterlijk tussen mijn zus en mij in (de missing link). Ook nam de kleuterhumor de scherpe kantjes van de puberruzies er af. Mijn ouders zeggen vaak dat ze het niet hadden willen missen, nog 1 x bewust alle fases doorlopen.
Bij man zijn ze jaar op jaar, 2 jongens en dan een meisje. Mijn schoonmoeder kan het nu al niet aan als haar kinderen samen komen op bv. moederdag, laat staan als ze komen met aanhang en kinderen. Mijn man kan zich zijn moeder dan ook niet anders herinneren als liggend op de bank met migraine, en overal door het huis hopen wasgoed. Schoonvader wilde graag voor 4 kinderen gaan. Zelf zegt schoonmoeder dat als ze het nog allemaal eens over mocht doen, dat ze er dan ook 3 had gehad, maar met een langere tussenpoze tussen de kinderen.
Maar dat verschilt allemaal van persoon tot persoon, wat je aankunt. Moeilijke keuze.
Bij man zijn ze jaar op jaar, 2 jongens en dan een meisje. Mijn schoonmoeder kan het nu al niet aan als haar kinderen samen komen op bv. moederdag, laat staan als ze komen met aanhang en kinderen. Mijn man kan zich zijn moeder dan ook niet anders herinneren als liggend op de bank met migraine, en overal door het huis hopen wasgoed. Schoonvader wilde graag voor 4 kinderen gaan. Zelf zegt schoonmoeder dat als ze het nog allemaal eens over mocht doen, dat ze er dan ook 3 had gehad, maar met een langere tussenpoze tussen de kinderen.
Maar dat verschilt allemaal van persoon tot persoon, wat je aankunt. Moeilijke keuze.
maandag 12 april 2010 om 15:38
Ik vind het lastig om te achterhalen wat de werkelijke reden van mijn wens is.
Is het zelf nog een derde kind te willen? Alles nóg een keer te doorlopen? Wil ik heel graag een broertje of zusje voor mijn kinderen?
Gelukkig is die van mij nog 'klein' met 14 maanden en ben ik 31. Dus wij hoeven er ook nog even niet over te beslissen.
Soms denk ik, aahhhh, heb ik het net weer een beetje op de rit, wil IK wéér een kind,dat alles overhoopt haalt....Waarom, waarom? hhaha
Is het zelf nog een derde kind te willen? Alles nóg een keer te doorlopen? Wil ik heel graag een broertje of zusje voor mijn kinderen?
Gelukkig is die van mij nog 'klein' met 14 maanden en ben ik 31. Dus wij hoeven er ook nog even niet over te beslissen.
Soms denk ik, aahhhh, heb ik het net weer een beetje op de rit, wil IK wéér een kind,dat alles overhoopt haalt....Waarom, waarom? hhaha
maandag 12 april 2010 om 15:58
Hier ook 3 kids. 3 Hele knappe stoer jongens. Zelf vond ik de overgang van 1 naar 2 groter dan van 2 naar 3. Je hebt gewoon al een ritme in je leven gevonden en onze derde past daar helemaal in. Ik moet zeggen dat ik wel 3 makkelijke jongens heb. Het lijkt me bij een "moeilijk" of "ziek" kind vreselijk zwaar maar zoals het nu is vind ik het geweldig. Of er nog een 4e komt daar ben ik nog niet uit. Maar ik ben net 30 dus wie weet!
dinsdag 13 april 2010 om 21:35
Ook 3 kids; 8,6 en babytje. Voor mij wel extra drukker (ik begin weer opnieuw) aangezien de oudste 2 al op school zitten en zelf al een eigen leventje hebben. Maar het is erg leuk! Echt genieten en de band met de de broers is echt goed. De slaapjes is effe uitkienen,en anders effe slapen in de wandelwagen.
Het is het belangrijkste om het jezelf niet te moeilijk te maken.De was is inderdaad een stukje meer..ik draai elke dag een wasje, dan loopt het niet zo op. Het is ook echt gezellig met ons kleine ukje erbij.
Het is het belangrijkste om het jezelf niet te moeilijk te maken.De was is inderdaad een stukje meer..ik draai elke dag een wasje, dan loopt het niet zo op. Het is ook echt gezellig met ons kleine ukje erbij.
maandag 19 april 2010 om 11:41
Lief en ik hebben het gelukkig regelmatig over de afweging wel/niet een 3e kindje. Momenteel neigen we meer naar wel. Wat iemand hier al zei: ook bang om straks veel spijt te hebben omdat we het niet hebben gedaan. En de wens is er sowieso wel...
Hebben andere mensen ook zo enorm getwijfeld, voordat ze voor een 3e kindje gingen?
Hebben andere mensen ook zo enorm getwijfeld, voordat ze voor een 3e kindje gingen?
maandag 19 april 2010 om 12:10
Ja Nescafe.
Direct na de geboorte van nr 2 wilden we er eigenlijk nog wel eentje bij. De filosofie was: dan zijn we lekker snel uit de luiers, uit het kleine grut.
Toen werd ik ziek. Postnatale Depressie, gecombineerd met een burnout. Nooit meer, zeiden we tegen elkaar. Alle babyspullen hebben we weggedaan, het tijdperk afgesloten.
En toen, vorige zomer, zei mijn man opeens, out of the blue: ik wil een derde.
Slik.
Ik wilde helemaal niet meer, veel te bang om nog eens ziek te raken!
Ik raakte steeds meer aan het idee gewend en al snel kon ik bekennen dat mijn gezin nog niet compleet was.
Wij hebben er bewust voor gekozen om te wachten. Als onze zoons allebei op school zitten en 4 en 6,5 zijn gaan we er weer voor. Ik kijk ernaar uit om het nog 1 keer allemaal mee te maken en de zekerheid te hebben dat ik een deel van de dag alleen tijd en aandacht hoef te hebben voor de baby, omdat de jongens van half negen tot half drie op school zijn.
Ik moet zeggen dat we het op 1 punt wel makkelijk hebben: ik ben nu 27, man is 31. We hebben de tijd en kunnen het wachten ons permitteren.
Direct na de geboorte van nr 2 wilden we er eigenlijk nog wel eentje bij. De filosofie was: dan zijn we lekker snel uit de luiers, uit het kleine grut.
Toen werd ik ziek. Postnatale Depressie, gecombineerd met een burnout. Nooit meer, zeiden we tegen elkaar. Alle babyspullen hebben we weggedaan, het tijdperk afgesloten.
En toen, vorige zomer, zei mijn man opeens, out of the blue: ik wil een derde.
Slik.
Ik wilde helemaal niet meer, veel te bang om nog eens ziek te raken!
Ik raakte steeds meer aan het idee gewend en al snel kon ik bekennen dat mijn gezin nog niet compleet was.
Wij hebben er bewust voor gekozen om te wachten. Als onze zoons allebei op school zitten en 4 en 6,5 zijn gaan we er weer voor. Ik kijk ernaar uit om het nog 1 keer allemaal mee te maken en de zekerheid te hebben dat ik een deel van de dag alleen tijd en aandacht hoef te hebben voor de baby, omdat de jongens van half negen tot half drie op school zijn.
Ik moet zeggen dat we het op 1 punt wel makkelijk hebben: ik ben nu 27, man is 31. We hebben de tijd en kunnen het wachten ons permitteren.
maandag 19 april 2010 om 17:04
Hoi allemaal,
fijn hoor om mijn gevoel hier zo herkenbaar te zien..
Ik ben zelf 27, heb een dochter van 5 en een zoon van 3.5 en wil eigenlijk nog wel een derde, maar ja dan wil ik eigenlijk niet meer te lang wachten. Ivm leeftijdsverschil.
Het lijkt me wel erg fijn dat je dan weer echt van de zwangerschap en babytijd kan genieten als de andere 2 op school zitten... (mijn zoontje gaat in september naar school)
Maar goed aan de andere kant... we krijgen het nu net wat rustiger, weer wat meer tijd voor mezelf...
Ik zit nog zwaar in twijfel en wat niet echt helpt, mijn man ook!!!
In ieder geval iedereen bedankt voor alle verhalen, echt wel interessant voor mij (en anderen blijkt)
Grtjes
fijn hoor om mijn gevoel hier zo herkenbaar te zien..
Ik ben zelf 27, heb een dochter van 5 en een zoon van 3.5 en wil eigenlijk nog wel een derde, maar ja dan wil ik eigenlijk niet meer te lang wachten. Ivm leeftijdsverschil.
Het lijkt me wel erg fijn dat je dan weer echt van de zwangerschap en babytijd kan genieten als de andere 2 op school zitten... (mijn zoontje gaat in september naar school)
Maar goed aan de andere kant... we krijgen het nu net wat rustiger, weer wat meer tijd voor mezelf...
Ik zit nog zwaar in twijfel en wat niet echt helpt, mijn man ook!!!
In ieder geval iedereen bedankt voor alle verhalen, echt wel interessant voor mij (en anderen blijkt)
Grtjes
maandag 19 april 2010 om 17:31