Kinderen
alle pijlers
De drukte van een derde kind
maandag 29 maart 2010 om 11:05
Hoe druk is het van 2 naar 3 kinderen?
Ik hoor zulke tegenstrijdige verhalen dat ik dacht, laat ik het hier eens polsen.
Ergens hebben wij de wens voor een derde (in de toekomst) maar ik zie ongelovelijk veel praktische beren op de weg.
Hoe doe je het met slaapjes en schoolgaande kinderen? Hoe doe je het met clubjes/sporten van de oudste(n) en een baby?
Hoe doe je het praktisch? (op de fiets, in de auto-past niet! bij ons, dus andere auto) huis(geen kamer voor derde, dus verhuizen?)
Financien, hoe duur is een derde?!?! Iemand zei laatst: een derde is het goedkoopst; want die zorgt dat de babyspullen ed nog een keer meegaan. Je hebt het allemaal al, en hoeft het niet aan te schaffen. Maar zo'n derde gaat natuurlijk op op de creche, clubjes, studeren....
Ik zou willen dat ik mijn gevoel kon stoppen, en vond dat het nu wel genoeg was met twee en we het geweldig hebben. Maar altijd maar dat gevoel, een derde.... Gelukkig komt het niet alleen van mijn kant, ook mijn man begint er regelmatig over. En we weten wél zeker dat het na 3 ook echt (meer dan ) genoeg is.
Waar ik wel eens bang voor ben', is dat we spijt krijgen. Maken we het onzelf met een derde niet te moeilijk? Te druk, nog meer tijd te verdelen onder de kinderen, nog een kind te 'betalen, kortom: gaan we niet over een grens.
Nu hebben we een jongen en een meisje. Hoe zit het met de 'verhoudingen' als er straks een derde bij zou komen. Is de balans dan zoek? (2 tegen 1?) Nu is het makkelijk op uitstapjes: papa 1 kind, ik 1 kind.
Wie overtuigt mij dat drie kids geweldig zijn? (haha, nee hoor, minder postieve geluiden mogen ook hoor)
Ik hoor zulke tegenstrijdige verhalen dat ik dacht, laat ik het hier eens polsen.
Ergens hebben wij de wens voor een derde (in de toekomst) maar ik zie ongelovelijk veel praktische beren op de weg.
Hoe doe je het met slaapjes en schoolgaande kinderen? Hoe doe je het met clubjes/sporten van de oudste(n) en een baby?
Hoe doe je het praktisch? (op de fiets, in de auto-past niet! bij ons, dus andere auto) huis(geen kamer voor derde, dus verhuizen?)
Financien, hoe duur is een derde?!?! Iemand zei laatst: een derde is het goedkoopst; want die zorgt dat de babyspullen ed nog een keer meegaan. Je hebt het allemaal al, en hoeft het niet aan te schaffen. Maar zo'n derde gaat natuurlijk op op de creche, clubjes, studeren....
Ik zou willen dat ik mijn gevoel kon stoppen, en vond dat het nu wel genoeg was met twee en we het geweldig hebben. Maar altijd maar dat gevoel, een derde.... Gelukkig komt het niet alleen van mijn kant, ook mijn man begint er regelmatig over. En we weten wél zeker dat het na 3 ook echt (meer dan ) genoeg is.
Waar ik wel eens bang voor ben', is dat we spijt krijgen. Maken we het onzelf met een derde niet te moeilijk? Te druk, nog meer tijd te verdelen onder de kinderen, nog een kind te 'betalen, kortom: gaan we niet over een grens.
Nu hebben we een jongen en een meisje. Hoe zit het met de 'verhoudingen' als er straks een derde bij zou komen. Is de balans dan zoek? (2 tegen 1?) Nu is het makkelijk op uitstapjes: papa 1 kind, ik 1 kind.
Wie overtuigt mij dat drie kids geweldig zijn? (haha, nee hoor, minder postieve geluiden mogen ook hoor)
maandag 29 maart 2010 om 11:08
Ik denk dat je er niet teveel leeftijdsverschil tussen moet hebben. Ik ben zelf kind 3, en mijn 2 zussen scheelden nog geen 2 jaar en ik scheel weer 5 jaar met de middelste.
Mijn hele jeugd heb ik het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde, bij mijn zussen, die deden alles samen en ze vonden mij te jong.
nu we ouder zijn niet meer hoor, maar toen ik klein was wel.
Mijn hele jeugd heb ik het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde, bij mijn zussen, die deden alles samen en ze vonden mij te jong.
nu we ouder zijn niet meer hoor, maar toen ik klein was wel.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 29 maart 2010 om 11:13
Aan de ene kant deel ik die opvatting wel met je, aan de andere kant: dat kunnen we nu gewoon niet aan 
Zo eerlijk ben ik dan ook weer wel.
Ze zijn nu 2.5 en 14 maanden. Nu weer zwanger raken...gaat me echt te ver. Dus we zitten er aan te denken als in ieder geval de oudste naar school gaat.
Had het bij jou misschien ook te maken dat je 2 zussen hebt?
HIer natuurlijk een jongen en een meisje. Een derde zal ongetwijfeld ook bij tijd en wijlen trekken naar broer of zus met zelfde geslacht.
Zo eerlijk ben ik dan ook weer wel. Ze zijn nu 2.5 en 14 maanden. Nu weer zwanger raken...gaat me echt te ver. Dus we zitten er aan te denken als in ieder geval de oudste naar school gaat.
Had het bij jou misschien ook te maken dat je 2 zussen hebt?
HIer natuurlijk een jongen en een meisje. Een derde zal ongetwijfeld ook bij tijd en wijlen trekken naar broer of zus met zelfde geslacht.
maandag 29 maart 2010 om 11:19
Ik denk dat de extra drukte met name in de gezinsprocessen zit. En moet eerlijk zeggen dat ik wat dat betreft wel eens verlangend terugdenk aan de tijd dat ik alleen twee (toen kleuters) had. *beetje raar klinkt dit, maar ik heb dus twee oudere kinderen elders rondlopen en kan 'twee kort op elkaar' vergelijken met 'drie kort op elkaar' *
Met twee is het heel simpel: de kinderen spelen met elkaar, of ze hebben (even) mot met elkaar. Met drie krijg je daarbovenop allianties, scheve gezichten, veel meer mot.
Hoewel de kinderen kort op elkaar geboren zijn zit er toch een enorm gat tussen de oudste en de jongste. Wat betekent dat de middelste altijd iemand heeft om te spelen, en de oudste en de jongste nogal eens bijhangen. In mijn geval vaker de oudste.
Ik zou ze niet willen missen of terugstoppen (hoewel, soms) maar het is echt wel een heftige overgang van twee naar drie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over al die praktische dingen die je in de openingspost al noemt.
Met twee is het heel simpel: de kinderen spelen met elkaar, of ze hebben (even) mot met elkaar. Met drie krijg je daarbovenop allianties, scheve gezichten, veel meer mot.
Hoewel de kinderen kort op elkaar geboren zijn zit er toch een enorm gat tussen de oudste en de jongste. Wat betekent dat de middelste altijd iemand heeft om te spelen, en de oudste en de jongste nogal eens bijhangen. In mijn geval vaker de oudste.
Ik zou ze niet willen missen of terugstoppen (hoewel, soms) maar het is echt wel een heftige overgang van twee naar drie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over al die praktische dingen die je in de openingspost al noemt.
maandag 29 maart 2010 om 11:27
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 11:19:
Ik denk dat de extra drukte met name in de gezinsprocessen zit. En moet eerlijk zeggen dat ik wat dat betreft wel eens verlangend terugdenk aan de tijd dat ik alleen twee (toen kleuters) had. *beetje raar klinkt dit, maar ik heb dus twee oudere kinderen elders rondlopen en kan 'twee kort op elkaar' vergelijken met 'drie kort op elkaar' *
Met twee is het heel simpel: de kinderen spelen met elkaar, of ze hebben (even) mot met elkaar. Met drie krijg je daarbovenop allianties, scheve gezichten, veel meer mot.
Hoewel de kinderen kort op elkaar geboren zijn zit er toch een enorm gat tussen de oudste en de jongste. Wat betekent dat de middelste altijd iemand heeft om te spelen, en de oudste en de jongste nogal eens bijhangen. In mijn geval vaker de oudste.
Ik zou ze niet willen missen of terugstoppen (hoewel, soms) maar het is echt wel een heftige overgang van twee naar drie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over al die praktische dingen die je in de openingspost al noemt.
Ik kom zelf uit een gezin van 4 kinderen, dus ik ken de allianties, mot, en plain old ruzie maar al te goed. Bij ons 3 dicht op elkaar(opeenvolgend-jongen-jongen-meisje) En 6 jaar later kwam ik. En ik heb me nooit buitengesloten gevoeld. En vind het een voorrecht om zoveel broers en zus te hebben om mee te praten, te lachten, en je, ook om mee te ruzien. Ik denk dat ik er veel van heb geleerd, het heeft me absoluut gevormd tot wie ik ben. En ik zou dat graag ook voor mijn kinderen willen. Ik denk dat daar vooral de wens voor een derde vandaan komt. 2 is maar zo weinig, te weinig interactie, te weinig levendigheid, te weinig commotie.
Als kind vond ik het geweldig zo'n druk gezin, maar ben er nog niet nuit of ik het als moeder ook vind. Daar ligt vooral de twijfel.
Ik denk dat de extra drukte met name in de gezinsprocessen zit. En moet eerlijk zeggen dat ik wat dat betreft wel eens verlangend terugdenk aan de tijd dat ik alleen twee (toen kleuters) had. *beetje raar klinkt dit, maar ik heb dus twee oudere kinderen elders rondlopen en kan 'twee kort op elkaar' vergelijken met 'drie kort op elkaar' *
Met twee is het heel simpel: de kinderen spelen met elkaar, of ze hebben (even) mot met elkaar. Met drie krijg je daarbovenop allianties, scheve gezichten, veel meer mot.
Hoewel de kinderen kort op elkaar geboren zijn zit er toch een enorm gat tussen de oudste en de jongste. Wat betekent dat de middelste altijd iemand heeft om te spelen, en de oudste en de jongste nogal eens bijhangen. In mijn geval vaker de oudste.
Ik zou ze niet willen missen of terugstoppen (hoewel, soms) maar het is echt wel een heftige overgang van twee naar drie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over al die praktische dingen die je in de openingspost al noemt.
Ik kom zelf uit een gezin van 4 kinderen, dus ik ken de allianties, mot, en plain old ruzie maar al te goed. Bij ons 3 dicht op elkaar(opeenvolgend-jongen-jongen-meisje) En 6 jaar later kwam ik. En ik heb me nooit buitengesloten gevoeld. En vind het een voorrecht om zoveel broers en zus te hebben om mee te praten, te lachten, en je, ook om mee te ruzien. Ik denk dat ik er veel van heb geleerd, het heeft me absoluut gevormd tot wie ik ben. En ik zou dat graag ook voor mijn kinderen willen. Ik denk dat daar vooral de wens voor een derde vandaan komt. 2 is maar zo weinig, te weinig interactie, te weinig levendigheid, te weinig commotie.
Als kind vond ik het geweldig zo'n druk gezin, maar ben er nog niet nuit of ik het als moeder ook vind. Daar ligt vooral de twijfel.
maandag 29 maart 2010 om 11:30
Ik ben zelf het derde kind en heb me net als Maleficent altijd een buitenstaander gevoeld - leeftijdsverschil was ook nog groter (zes en negen jaar met broers), en het maakt misschien uit dat de twee oudsten jongens zijn.
De laatste tijd echter schiet ik veel meer met oudste broer op, dus het leeftijdsverschil speelt nu niet meer zo. Je kunt dus uiteindelijk niet voorspellen welke kant het opgaat, en of het zozeer 'slechter' is, maar ingewikkelder wordt het met drie wel, denk ik, qua verhoudingen in het gezin.
Anderzijds vind ik dat je het wel erg rationeel bekijkt; met denken, afwegen en logische argumenten ga je hier niet uitkomen denk ik. Je gevoel zal toch de doorslag (moeten) geven?
Niet dat het een makkelijk besluit is hoor. Maar ik denk niet dat je er te veel op die manier naar moet kijken. Welke keus je ook maakt, je kunt altijd spijt krijgen en het zal nooit 100% doorslaan naar de ene of de andere kant. Nog een kind brengt nu eenmaal plezier én zorg met zich mee, hoeveel je er ook over nadenkt.
Praktisch gezien is er altijd een mouw aan te passen. Belangrijker lijkt mij datje genoeg liefde hebt voor een derde kind en de wens er is.
Succes met je keuze.
De laatste tijd echter schiet ik veel meer met oudste broer op, dus het leeftijdsverschil speelt nu niet meer zo. Je kunt dus uiteindelijk niet voorspellen welke kant het opgaat, en of het zozeer 'slechter' is, maar ingewikkelder wordt het met drie wel, denk ik, qua verhoudingen in het gezin.
Anderzijds vind ik dat je het wel erg rationeel bekijkt; met denken, afwegen en logische argumenten ga je hier niet uitkomen denk ik. Je gevoel zal toch de doorslag (moeten) geven?
Niet dat het een makkelijk besluit is hoor. Maar ik denk niet dat je er te veel op die manier naar moet kijken. Welke keus je ook maakt, je kunt altijd spijt krijgen en het zal nooit 100% doorslaan naar de ene of de andere kant. Nog een kind brengt nu eenmaal plezier én zorg met zich mee, hoeveel je er ook over nadenkt.
Praktisch gezien is er altijd een mouw aan te passen. Belangrijker lijkt mij datje genoeg liefde hebt voor een derde kind en de wens er is.
Succes met je keuze.
maandag 29 maart 2010 om 11:31
Ik ga je het over 2 weken vertellen! Nu hoogzwanger van de 3de namelijk.
Ik heb nog 2 peuters van 3 en 2.
Praktische zaken;
Zoon van 3 gaat na de zomervakantie naar de basisschool en heeft continuerooster dus ik hoef niet 4 keer van en naar school te fietsen.
Ik heb een bakfiets gekocht zodat iedereen daar in kan.
We hebben een grotere auto aangeschaft.
Tja en qua drukte.... zoon en dochter kunnen heel lief met elkaar spelen omdat er maar zo weinig leeftijdsverschil tussen zit dus dat is nu erg lekker nu ik hoogzwanger ben.
Dochter doet nog een middagslaapje, zoon zet ik s'middags voor een filmpje dus dan kan ik ook even rusten.
Nou en de rest word vervolgd!
Ik heb nog 2 peuters van 3 en 2.
Praktische zaken;
Zoon van 3 gaat na de zomervakantie naar de basisschool en heeft continuerooster dus ik hoef niet 4 keer van en naar school te fietsen.
Ik heb een bakfiets gekocht zodat iedereen daar in kan.
We hebben een grotere auto aangeschaft.
Tja en qua drukte.... zoon en dochter kunnen heel lief met elkaar spelen omdat er maar zo weinig leeftijdsverschil tussen zit dus dat is nu erg lekker nu ik hoogzwanger ben.
Dochter doet nog een middagslaapje, zoon zet ik s'middags voor een filmpje dus dan kan ik ook even rusten.
Nou en de rest word vervolgd!
maandag 29 maart 2010 om 11:33
Ik herken je gevoel, ik heb hetzelfde bij vlagen (mijn man alleen in mindere mate, hij vindt het erg druk nu met 2 jonge kinderen). Ik vind het ook al best wel pittig met 2 jonge kinderen en zou nu nog niet aan een derde moeten denken (ik heb ook een jongen en meisje maar die van mij zijn 3,5 en anderhalf), maar ik heb nog niet het gevoel van "het is klaar", wat ik wel van anderen hoor die er 2 hebben en het hier bij willen laten. Maar misschien komt dat ook wel gewoon niet en moeten we het toch bij 2 laten. Ze zijn allebei gezond en we komen weer in rustigere tijden, wat ook wel heel erg lekker is. Maar daarnaast vond ik zwanger zijn leuk en had ik 2 makkelijke bevalling en een groter gezin lijkt me gewoon ook erg gezellig (of is dat gewoon een rare gedachtenkronkel).
En inderdaad, 2 kinderen is wel erg ideaal in de zin van papa 1 kind en mama 1 kind.. Pfff, helaas kan ik je dus niet helpen, maar ik herken wel heel erg je gevoel (misschien helpt dat ook een beetje?). Maar goed, wij zijn nog niet zo ver als jullie, momenteel neigt het bij ons het meest naar houden zoals het nu is.
En inderdaad, 2 kinderen is wel erg ideaal in de zin van papa 1 kind en mama 1 kind.. Pfff, helaas kan ik je dus niet helpen, maar ik herken wel heel erg je gevoel (misschien helpt dat ook een beetje?
). Maar goed, wij zijn nog niet zo ver als jullie, momenteel neigt het bij ons het meest naar houden zoals het nu is.
maandag 29 maart 2010 om 13:13
Ik denk dat het ook heel erg ligt aan hoe je er zelf instaat. Ik ben net van 1 naar 2 gegaan en ik vind het ontzettend heftig en ben er heel druk mee, voor ons zou een derde kind dan ook nooit een optie worden. Ik ken ook vrouwen met 3 of 4 kinderen die dat (bij wijze van) fluitend doen. Die maken zich niet druk, gaan heel relaxed met de kinderen om en zien wel wat er komt. Ik ben veel meer een perfectionist en een doemdenker, alleen de gedáchte al aan een derde kind maakt me overspannen .
The time is now
maandag 29 maart 2010 om 13:24
Dan moet je het zeker niet doen! Ik vind het ook pittig nu hoor, ik wil zeker ook nu nog niet. En misschien wel nooit.
Maar ik heb nog de illusie dat het over een paar jaar rustiger wordt, en er wellicht tijd en aandacht komt voor een derde. Maar er bestaat ook heus een kans dat ik dan dolblij ben met mijn terugverworven vrijheid, dat ik die niet ga afstaan aan een kind!
Er is wel een duidelijk verschil, een gezin met 2 kinderen of met meer kinderen, vind ik. De dynamiek is compleet anders. En voor mijn kinderen, zou ik dat wel als prettig ervaren. Maar of ik dat als moeder ook vind?!
Maar ik heb nog de illusie dat het over een paar jaar rustiger wordt, en er wellicht tijd en aandacht komt voor een derde. Maar er bestaat ook heus een kans dat ik dan dolblij ben met mijn terugverworven vrijheid, dat ik die niet ga afstaan aan een kind!
Er is wel een duidelijk verschil, een gezin met 2 kinderen of met meer kinderen, vind ik. De dynamiek is compleet anders. En voor mijn kinderen, zou ik dat wel als prettig ervaren. Maar of ik dat als moeder ook vind?!
maandag 29 maart 2010 om 13:42
Ik ben al bijna een jaar aan het twijfelen over een derde. Kinderen zijn nu 6 en 3, het is makkelijker geworden, maar echt rustig is het niet. Er komen andere dinges bij - zwemles, logopedie (bij een van mijn kinderen), vriendjes die willen na de schooltijd komen spelen.Ik heb 2 jongens, ze spelen goed met elkaar, maar hebben ook veel ruzie, geluids niveau is soms erg hoog bij ons thuis:) Een vriendin van mij is enkele maanden geleden van haar 3de bevallen, en ze geniet er van; ze heeft 2 oudere meiden, die vechten over wie mag vandaag oppassen, wie mag baby een speen geven, wie mag hem op schot nemen etc. Mijn jongens gaan zeker neit vechten over wie een schoone luir gaat brengen etc, als er iemand met de baby op visite komt, negeren ze de baby helemaal, gewoon geen interesse .
Mijn grootste vrees is aandacht te kort voor de oudere kinderen, en onrust in de gezin (ook in de relatie), puur omdat er geen tijd is voor mij en mijn man, wij zij nu al 80% van de tijd mama en papa , je vindt niet zo makkelijk een oppas voor 3 kinderen etc..Dus tijd voor ons 2, heb je het nog, met 3 kinderen?
Er is een leuke forum, daar kan je veel lezen over de meiden die een 3de al hebben gekregen of nog twijfelen
http://www.flaironline.nl ... /list_messages/11782/last
Mijn grootste vrees is aandacht te kort voor de oudere kinderen, en onrust in de gezin (ook in de relatie), puur omdat er geen tijd is voor mij en mijn man, wij zij nu al 80% van de tijd mama en papa , je vindt niet zo makkelijk een oppas voor 3 kinderen etc..Dus tijd voor ons 2, heb je het nog, met 3 kinderen?
Er is een leuke forum, daar kan je veel lezen over de meiden die een 3de al hebben gekregen of nog twijfelen
http://www.flaironline.nl ... /list_messages/11782/last
maandag 29 maart 2010 om 13:48
Is inderdaad ook heel belangrijk hoe je er zelf instaat... Ik ben ook nogal een perfectionist en hou van tijd voor mezelf, dus dat is ook een twijfelpunt voor mij.. hoeveel tijd voor jezelf hou je over als je 3 kinderen hebt? Is het in het algemeen vooral turbulent als ze jong zijn of blijft dat zo als ze ouder zijn?
njb, heb je wel eens aan je moeder gevraagd hoe ze het vindt om een groot gezin hebben? Ik begrijp dat je het vooral voor je kinderen prettiger zou vinden als ze opgroeien in een gezin met meer dan 2 kinderen of begrijp ik dat verkeerd? Als het zo zou blijven als dat het nu is, hoe zou je dat vinden dan?
njb, heb je wel eens aan je moeder gevraagd hoe ze het vindt om een groot gezin hebben? Ik begrijp dat je het vooral voor je kinderen prettiger zou vinden als ze opgroeien in een gezin met meer dan 2 kinderen of begrijp ik dat verkeerd? Als het zo zou blijven als dat het nu is, hoe zou je dat vinden dan?
maandag 29 maart 2010 om 13:53
Ik heb 3 kinderen van 6, 5 en bijna 3. Ik vond de overgang van 0 naar 1 het grootst. De drukte van 3 vond ik eigenlijk wel mee vallen. Wel is het zo dat de jongste mee moet in de schema's van de andere kinderen, maar dat ging hier eigenlijk vanzelf. Wat ik wel merk is dat met 3 kinderen, uitstapjes en vakanties wel erg duur worden. Een dagje pretpark loopt dan toch behoorlijk op als het x5 moet, en dingen als vliegvakanties, daar beginnen we niet eens meer aan, veel te duur. En dan hebben wij nog een hoog inkomen.
maandag 29 maart 2010 om 13:56
Wij hebben 3 kinderen, 3 meiden van 8, 5 en 3. Laatst was de jongste 2 dagen te logeren en jee, wat een rust dan! Maar toch miste ik haar al snel.
Het is idd echt drukker dan 2 en dat merk ik vooral aan de ruzies en de was. Oudste was 5 toen jongste kwam en toen moest ik dus elke ochtend wel om 1/2 9 bij school zijn met 3 aangekleedde kinderen en mezelf en jongste wou geen fles, dus 's nachts er tig keer uit, dat was wel heftig.
Maar het is ook gezellig! Ik kom zelf ook uit een gezin met 3 dochters en vriend uit een gezin van 2 en dan merk je toch als we dan als familie bij elkaar zijn, dat het met 3 net iets meer is, niet persé gezelliger ofzo, maar er is meer... moeilijk uit te leggen.
Maar als ze weer allemaal tegelijk wat willen zeggen of ruzie hebben, dan denk ik wel 's "waarom wou ik er 3?"...
En toch is het leuk!
Het is idd echt drukker dan 2 en dat merk ik vooral aan de ruzies en de was. Oudste was 5 toen jongste kwam en toen moest ik dus elke ochtend wel om 1/2 9 bij school zijn met 3 aangekleedde kinderen en mezelf en jongste wou geen fles, dus 's nachts er tig keer uit, dat was wel heftig.
Maar het is ook gezellig! Ik kom zelf ook uit een gezin met 3 dochters en vriend uit een gezin van 2 en dan merk je toch als we dan als familie bij elkaar zijn, dat het met 3 net iets meer is, niet persé gezelliger ofzo, maar er is meer... moeilijk uit te leggen.
Maar als ze weer allemaal tegelijk wat willen zeggen of ruzie hebben, dan denk ik wel 's "waarom wou ik er 3?"...
En toch is het leuk!
maandag 29 maart 2010 om 13:57
Ik heb er ook drie, en ik heb geen partner. Heb dan wel een tweeling van bijna 10, en de jongste wordt er 3. Ik dénk soms wel eens, als ik 3 kinderen had van 3 verschillende leeftijden, of dat juist veel drukker is? Is maar een gedachtengang. Maar ik moet zeggen, bevalt me prima. Nu is de jongste ook een rustig en makkelijk kind
maandag 29 maart 2010 om 13:59
MIjn moeder is helaas 11 jaar geleden overleden.
Ik weet dat ze het druk vond, erg druk. En toen ik kwam(6 jaar later) ze zoiets had van, nee, alweer. Help!
Maar uiteindelijk het meest van mij heeft 'genoten' thuis, omdat er eindelijk rust was met 3 kinden op de basisschool.
Feit is ook dat het huwelijk van mijn ouders geen stand heeft gehouden.
Inderdaad zou ik graag mijn kinderen geven wat ik ook zelf zo heb ervaren: het gevoel van op meerdere mensen terug te kunnen vallen, de warmte, te leren delen, te wedijveren, te leren omgaan met verschillen en leren dat niet altijd alles kan.
Als het zo zou blijven, ben ik bang dat ik een gemis zou blijven voelen. Naast het feit dat ik graag nog een keer zwanger zou willen zijn(blabla, het hele riedeltje, alles nog een keer, heel bewust doorlopen met in je achterhoofd: dit is de laatste keer) zou ik denk ik ook de groepsdynamiek missen.
Maar aan de andere kant ben ik dolblij met mijn 2 kinderen nu en voelt het nu ook goed. (en voor nu is het ook druk genoeg en voel ik de noodzaak voor een derde ook nog niet) Ik weet't, eerst maar eens afwachten tot er een tijd komt dat de wens vanzelf groter wordt. Kan ik altijd nog beslissen.
Ik weet dat ze het druk vond, erg druk. En toen ik kwam(6 jaar later) ze zoiets had van, nee, alweer. Help!
Maar uiteindelijk het meest van mij heeft 'genoten' thuis, omdat er eindelijk rust was met 3 kinden op de basisschool.
Feit is ook dat het huwelijk van mijn ouders geen stand heeft gehouden.
Inderdaad zou ik graag mijn kinderen geven wat ik ook zelf zo heb ervaren: het gevoel van op meerdere mensen terug te kunnen vallen, de warmte, te leren delen, te wedijveren, te leren omgaan met verschillen en leren dat niet altijd alles kan.
Als het zo zou blijven, ben ik bang dat ik een gemis zou blijven voelen. Naast het feit dat ik graag nog een keer zwanger zou willen zijn(blabla, het hele riedeltje, alles nog een keer, heel bewust doorlopen met in je achterhoofd: dit is de laatste keer) zou ik denk ik ook de groepsdynamiek missen.
Maar aan de andere kant ben ik dolblij met mijn 2 kinderen nu en voelt het nu ook goed. (en voor nu is het ook druk genoeg en voel ik de noodzaak voor een derde ook nog niet) Ik weet't, eerst maar eens afwachten tot er een tijd komt dat de wens vanzelf groter wordt. Kan ik altijd nog beslissen.
maandag 29 maart 2010 om 14:20
Ik ben sinds kort ervaringsdeskundige op het gebied van 3 kinderen! De jongste is bijna 6 weken inmiddels.
En ik kan je zeggen dat het inderdaad érg druk is! Van 0 naar 1 kind is de grote overgang zeg maar; je leven staat totaal op zijn kop door het feit dat je ineens 24/7 zo'n kleine frummel hebt om te verzorgen. Van 1 naar 2 heb je die grote 'schok' niet, maar merk je wel ineens dat je dingen echt strakker moet gaan plannen, en moet je je aandacht gaan verdelen. Ook dat vond ik wel weer even wennen. En nu, van 2 naar 3, ben ik dus al gewend aan het feit dat ik mijn tijd en aandacht moet verdelen, maar het vergt nog wel meer van mijn vermogen om te plannen. Alles moet superefficient gebeuren. Als er nú even tijd is om een wasje in de machine te gooien, moet ik dat ook echt direct doen, straks is er geen tijd meer. En koken doe ik vrijwel altijd 's middags, en dan gelijk voor 2 dagen.
En dan te bedenken dat ik nu nog zwangerschapsverlof heb... Nu red ik het wel, maar ik vraag me af hoe het straks moet als ik weer ga werken! Ach, dat zal ook wel weer goed komen.
En ik kan je zeggen dat het inderdaad érg druk is! Van 0 naar 1 kind is de grote overgang zeg maar; je leven staat totaal op zijn kop door het feit dat je ineens 24/7 zo'n kleine frummel hebt om te verzorgen. Van 1 naar 2 heb je die grote 'schok' niet, maar merk je wel ineens dat je dingen echt strakker moet gaan plannen, en moet je je aandacht gaan verdelen. Ook dat vond ik wel weer even wennen. En nu, van 2 naar 3, ben ik dus al gewend aan het feit dat ik mijn tijd en aandacht moet verdelen, maar het vergt nog wel meer van mijn vermogen om te plannen. Alles moet superefficient gebeuren. Als er nú even tijd is om een wasje in de machine te gooien, moet ik dat ook echt direct doen, straks is er geen tijd meer. En koken doe ik vrijwel altijd 's middags, en dan gelijk voor 2 dagen.
En dan te bedenken dat ik nu nog zwangerschapsverlof heb... Nu red ik het wel, maar ik vraag me af hoe het straks moet als ik weer ga werken! Ach, dat zal ook wel weer goed komen.
maandag 29 maart 2010 om 14:46
Wat een verhalen!
Mijn zoons zijn 5,5 en bijna 3.
Man en ik hebben plannen, om als de mannen 6 en 4 zijn, te gaan voor een nakomertje... leek me wel idyllisch. Wel goed om even met de realiteit geconfronteerd te worden.
Schoonzus heeft drie kinderen: 13, bijna 11 en 6. (ook een nakomer dus) en zegt: ik heb van geen kind zo bewust genoten als van de laatste...
Het lijkt me bovenal heel knus, zo'n kleine hummel met twee stoere grote broers...
O, en Banba: ik ben ook heel ziek geweest na nr2. Lag nog net niet op t spoor, zeg maar. Alle babyspullen weggedaan, want we wilden nooooooit meer een baby...
Kun je nagaan hoe goed ik me nu voel, het is beter dan voorheen, ik voel me beter dan voor ik ziek werd...
Mijn zoons zijn 5,5 en bijna 3.
Man en ik hebben plannen, om als de mannen 6 en 4 zijn, te gaan voor een nakomertje... leek me wel idyllisch. Wel goed om even met de realiteit geconfronteerd te worden.
Schoonzus heeft drie kinderen: 13, bijna 11 en 6. (ook een nakomer dus) en zegt: ik heb van geen kind zo bewust genoten als van de laatste...
Het lijkt me bovenal heel knus, zo'n kleine hummel met twee stoere grote broers...
O, en Banba: ik ben ook heel ziek geweest na nr2. Lag nog net niet op t spoor, zeg maar. Alle babyspullen weggedaan, want we wilden nooooooit meer een baby...
Kun je nagaan hoe goed ik me nu voel, het is beter dan voorheen, ik voel me beter dan voor ik ziek werd...
maandag 29 maart 2010 om 14:48
Ik heb er ook 3. Oudste wordt eind mei 5 jaar, middelste september 4 en jongste is nu anderhalf.
Ik vind het eigenlijk wel meevallen met de drukte. (durf het bijna niet te schrijven haha~!)
Ik was blij dat oudste nog 10 mnd thuis was toen jongste wed geboren. Toen zij naar school ging was jongste al bijna 1, en dus alweer meer wakker en flexibeler.
Kinderen zijn gek op elkaar, al hebben ze natuurlijk (oudste 2 dan) ook vaak genoeg mot met elkaar.
Ja, het is meer gedoe, maar als ik zie hoe ze met elkaar spelen, rekening houden met elkaar, blij zijn als ze elkaar weer zien etc etc vergeet ik de momenten dat ik ze achter het behang kon plakken weer snel.
Ik vind het eigenlijk wel meevallen met de drukte. (durf het bijna niet te schrijven haha~!)
Ik was blij dat oudste nog 10 mnd thuis was toen jongste wed geboren. Toen zij naar school ging was jongste al bijna 1, en dus alweer meer wakker en flexibeler.
Kinderen zijn gek op elkaar, al hebben ze natuurlijk (oudste 2 dan) ook vaak genoeg mot met elkaar.
Ja, het is meer gedoe, maar als ik zie hoe ze met elkaar spelen, rekening houden met elkaar, blij zijn als ze elkaar weer zien etc etc vergeet ik de momenten dat ik ze achter het behang kon plakken weer snel.
maandag 29 maart 2010 om 14:55
ik heb er ook 3, vond vooral de zwangerschap van de derde echt heel erg zwaar. Zwanger en dan nog 2 van die pukkies trok ik maar net. Nu baby er is vind ik het niet zwaarder dan 2, maar oudste zit ook nog niet op school, dan wordt het wel anders, want moet je inderdaad sochtends om 8 uur 3 kinderen aangekleed en gevoed hebben. Hoe het straks gaat met zwemles en school en tennis en vriendjes, geen idee, komt tijd, komt raad denk ik altijd maar.