Kinderen
alle pijlers
Geduld verloren...
vrijdag 7 september 2012 om 08:02
Ik ben zo verdrietig en wil graag even mijn verhaal kwijt. Ik heb een dochter van 13 maanden en ik ben alleenstaand. Mijn ex is niet meer in beeld.
Deze week is ze ziek geweest en sinds vorige week dinsdag heb ik amper geslapen. Vannacht was weer zover, ze lag als een speenvarken te gillen in bed en ik was zooooooo moe.. Lag al een tijdje met mijn kussens over mijn oren om het niet te horen maar het was te hard.
Ik voelde het aankomen, die woede.. Heb het eerder gehad maar dit keer kon ik het niet tegenhouden. Ik had haar al voeding gegeven op dat moment, had al 2 keer haar muziekdoosje aangezet, haar luier gedaan, ze was vrolijk als ze eruit mocht, ze wilde dus gewoon niet in bed!
Ik ben naar haar toegegaan en heb haar toegesnauwd dat ze NU moest gaan slapen.. Heb haar weer op haar rug gelegd en dat gillen... Alsof ik haar vermoordde! Bang voor wat de buren dachten heb ik geschreeuwd (zachtjes maar wel met een woedende stem) dat ze stil moest zijn, dat ze gewoon moet slapen en dat het nu klaar was! Ze ging nog harder gillen.. Ik liep weg maar voor ik weg was liep ik alweer terug, heb haar boos opgepakt (wat ruw..) en haar in de box in de woonkamer gezet. Terug naar mijn slaapkamer gelopen maar dat gillen, ik kon er niet tegen! Ben teruggegaan, heb hard geschreeuwd WATTTT?? WAT WIL JE NOU??? en heb haar toen 2 tikjes op haar been gegeven. Het waren echt geen klappen, maar wel dwingende tikjes.
Hoe kon ik dit doen? Ben meteen in een gigantische huilbui terecht gekomen, heb haar geknuffeld, sorry gezegd, ze gaf me weer knuffels en kusjes, maar hoe ik dit doen! Ze is net 1.. Zo klein nog!
Wat een kutmoeder ben ik, ik weet het echt even niet.
Ik vind het soms zo ontzettend zwaar, ik heb gewoon niemand die het van me over kan nemen omdat ik nog borstvoeding geef en mijn dochter flessen etc. weigert.
Die woede was zo eng, ik voelde het opkomen en ik kon er niks aan doen.
Dochter is nu aan het spelen, is vrolijk en lief, lijkt geen pijn te hebben en is wel weer beter van het ziek zijn, waarom dan toch dat gillen van haar?
Waarom slaapt ze niet door zoals alle andere kinderen, waarom is elke nacht een ramp hier? Na een jaar ben ik op en ik vind het eerlijk gezegd soms helemaal niet leuk.. Zeker niet nu ik zelf zo'n feeks blijk te zijn
Een kindje van 1 slaan, hoe diep kan je zakken..
Deze week is ze ziek geweest en sinds vorige week dinsdag heb ik amper geslapen. Vannacht was weer zover, ze lag als een speenvarken te gillen in bed en ik was zooooooo moe.. Lag al een tijdje met mijn kussens over mijn oren om het niet te horen maar het was te hard.
Ik voelde het aankomen, die woede.. Heb het eerder gehad maar dit keer kon ik het niet tegenhouden. Ik had haar al voeding gegeven op dat moment, had al 2 keer haar muziekdoosje aangezet, haar luier gedaan, ze was vrolijk als ze eruit mocht, ze wilde dus gewoon niet in bed!
Ik ben naar haar toegegaan en heb haar toegesnauwd dat ze NU moest gaan slapen.. Heb haar weer op haar rug gelegd en dat gillen... Alsof ik haar vermoordde! Bang voor wat de buren dachten heb ik geschreeuwd (zachtjes maar wel met een woedende stem) dat ze stil moest zijn, dat ze gewoon moet slapen en dat het nu klaar was! Ze ging nog harder gillen.. Ik liep weg maar voor ik weg was liep ik alweer terug, heb haar boos opgepakt (wat ruw..) en haar in de box in de woonkamer gezet. Terug naar mijn slaapkamer gelopen maar dat gillen, ik kon er niet tegen! Ben teruggegaan, heb hard geschreeuwd WATTTT?? WAT WIL JE NOU??? en heb haar toen 2 tikjes op haar been gegeven. Het waren echt geen klappen, maar wel dwingende tikjes.
Hoe kon ik dit doen? Ben meteen in een gigantische huilbui terecht gekomen, heb haar geknuffeld, sorry gezegd, ze gaf me weer knuffels en kusjes, maar hoe ik dit doen! Ze is net 1.. Zo klein nog!
Wat een kutmoeder ben ik, ik weet het echt even niet.
Ik vind het soms zo ontzettend zwaar, ik heb gewoon niemand die het van me over kan nemen omdat ik nog borstvoeding geef en mijn dochter flessen etc. weigert.
Die woede was zo eng, ik voelde het opkomen en ik kon er niks aan doen.
Dochter is nu aan het spelen, is vrolijk en lief, lijkt geen pijn te hebben en is wel weer beter van het ziek zijn, waarom dan toch dat gillen van haar?
Waarom slaapt ze niet door zoals alle andere kinderen, waarom is elke nacht een ramp hier? Na een jaar ben ik op en ik vind het eerlijk gezegd soms helemaal niet leuk.. Zeker niet nu ik zelf zo'n feeks blijk te zijn
Een kindje van 1 slaan, hoe diep kan je zakken..
vrijdag 7 september 2012 om 08:09
Je gaat vast allemaal reacties krijgen van supermoeders die noooooooooit iets onaardigs tegen of bij kinderen doen. Laat dat gaan. Ik ben moeder van 4 (niet allenstaand), doe ontzettend mijn best, maar ben geen heilige, net zoals alle andere moeders in de wereld.
Je bent ook een moeder, een mens wiens emmetje helemaal vol zit. Dan doet vermoeiheid soms rare dingen met je. Het is zo, je kunt hetgeen wat gebeurd is niet terugdraaien. Voel je niet te vervelend onder en probeer het de volgende keer te voorkomen.
Ieder mens maakt fouten, hier houd je kindje echt geen trauma aan over.
Sterkte.
Je bent ook een moeder, een mens wiens emmetje helemaal vol zit. Dan doet vermoeiheid soms rare dingen met je. Het is zo, je kunt hetgeen wat gebeurd is niet terugdraaien. Voel je niet te vervelend onder en probeer het de volgende keer te voorkomen.
Ieder mens maakt fouten, hier houd je kindje echt geen trauma aan over.
Sterkte.
vrijdag 7 september 2012 om 08:10
die kun je denk ik wel gebruiken. Een corrigerend tikje is niet constructief bij zo'n kleintje, maar ik begrijp goed dat het kan gebeuren.
Is het je niet gewoon even allemaal te veel? Alleenstaand met zo'n frummel is gewoon heel erg zwaar. Heb je mensen om je heen die je kunnen bijstaan? Kunt bellen als het teveel wordt? Die je een avond vrijaf kunnen geven door langs te komen?
Is het je niet gewoon even allemaal te veel? Alleenstaand met zo'n frummel is gewoon heel erg zwaar. Heb je mensen om je heen die je kunnen bijstaan? Kunt bellen als het teveel wordt? Die je een avond vrijaf kunnen geven door langs te komen?
vrijdag 7 september 2012 om 08:11
die gevoel naast je neer leggen moeilijk maar probeer het..
het is tijd dat je naar de huisarts gaat dit is niet goed voor jou en voor je dochter..
als ze echt nog steeds iedere nacht wakker is/word dan zul je echt moeten gaan kijken met iemand samen waar het aan kan liggen.
jij zelf ook naar de huisarts en aan geven dat je helemaal op bent en dat je dit niet verder trekt..
is je dochter ook een huilbaby geweest?
liefs!
het is tijd dat je naar de huisarts gaat dit is niet goed voor jou en voor je dochter..
als ze echt nog steeds iedere nacht wakker is/word dan zul je echt moeten gaan kijken met iemand samen waar het aan kan liggen.
jij zelf ook naar de huisarts en aan geven dat je helemaal op bent en dat je dit niet verder trekt..
is je dochter ook een huilbaby geweest?
liefs!
vrijdag 7 september 2012 om 08:13
Copywrong, ze heeft tot 8 maanden bij mij in bed geslapen. Nu gaat ze keten, ze gaat staan in bed en valt dan (dit spelletje vindt ze geweldig!) en ik krijg haar echt niet meer aan het slapen bij mij..
@Lionlily, nee ik heb eigenlijk maar weinig mensen die ik kan bellen. Ik werk en heb dan oppas van mijn moeder en oma, en wil ze niet nog extra belasten.
Ik hou zo van haar.. Ik voel me echt in en in schuldig..
Dankjewel voor de lieve woorden!
@Lionlily, nee ik heb eigenlijk maar weinig mensen die ik kan bellen. Ik werk en heb dan oppas van mijn moeder en oma, en wil ze niet nog extra belasten.
Ik hou zo van haar.. Ik voel me echt in en in schuldig..
Dankjewel voor de lieve woorden!
vrijdag 7 september 2012 om 08:14
Ik vind het nog knap van je dat je het zo lang volhoudt, moet er niet aan denken. Ik heb geen verstand van opvoeden maar het lijkt me nogal "manipulatief" gedrag, als je haar haar zin geeft is ze ineens vrolijk, schrijf je. Met dertien maanden weten ze misschien nog niet hoe ze een was moeten strijken, maar de link oorzaak-gevolg van gedrag, die snappen ze al heus wel.
Lijkt me dat je er niet te veel in mee moet gaan, maar da's mijn boerenverstand.
Sterkte.
Lijkt me dat je er niet te veel in mee moet gaan, maar da's mijn boerenverstand.
Sterkte.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
vrijdag 7 september 2012 om 08:15
Ankie, ja de eerste 4 maanden was ze een huilbaby. Toen hebben we bij de kinderarts ontdekt dat ze verborgen reflux heeft en daar krijgt ze nog steeds medicijnen voor, maar verder is ze gewoon een heel vrolijk meisje! Momenteel wel in een enorm zeurende fase, dat wel. Ze lijkt geen last te hebben van doorkomende tandjes, die symptomen zijn er nu niet.
Misschien is de huisarts idd wel een goed idee..
Misschien is de huisarts idd wel een goed idee..
vrijdag 7 september 2012 om 08:16
Je bent geen kutmoeder, je bent oververmoeid en dat is ook niet zo gek als je overal alleen voor staat. Misschien kun je toch een keer met je moeder overleggen, een weekendje je dochter bij oma laten logeren zodat je even op kan laden. Dat is natuurlijk niet dé oplossing, maar draagt misschien wel wat bij. Sterkte ermee
vrijdag 7 september 2012 om 08:17
Ik heb nooit woedeaanvallen, maar ik verlies ook wel eens mijn geduld. En zeker als je moe bent is het heel zwaar. Slaan is niet goed, maar dat weet je zelf ook en in denk dat je er zo van geschrokken bent dat dat niet meer zal gebeuren. Kan je haar niet een dagje extra naar het Kdv brengen zodat je bij kunt slapen? Uitgerust ziet alles er beter uit.
(En waarom nog steeds borstvoeding, ze is de 1 gepasseerd en mag nu veel meer eten waar ook alle vitamines inzitten en je weet ze hoeveel energie het kost. Petje af dat je het zo lang hebt volgehouden. Misschien is het tijd km dat af te bouwen. Niet voor haar maar voor jezelf?) (en nu krijg ik van de bv-politie over me heen, maar het is gewoon iets om over na te denken)
(En waarom nog steeds borstvoeding, ze is de 1 gepasseerd en mag nu veel meer eten waar ook alle vitamines inzitten en je weet ze hoeveel energie het kost. Petje af dat je het zo lang hebt volgehouden. Misschien is het tijd km dat af te bouwen. Niet voor haar maar voor jezelf?) (en nu krijg ik van de bv-politie over me heen, maar het is gewoon iets om over na te denken)
vrijdag 7 september 2012 om 08:18
Het is zo lastig haar uit handen te geven. De vriend van mijn moeder is een nare man, daar vertrouw ik haar gewoon niet bij. Mijn vader heb ik weinig contact mee, mijn oma en opa willen wel maar die zijn ook al bijna 80, dat wil ik ze niet aandoen. Vriendinnen hebben zelf kleintjes, beste vriendin is zwanger, dus sja.. Hoe? Ik weet het echt niet!
vrijdag 7 september 2012 om 08:20
Ik herken het wel .
zelf ben ik ook een alleenstaande mama van een zoontje van 4 en vader is ook niet meer in beeld .
het is gewoon heel zwaar in je eentje .
wat bij mij heel goed helpt is vast ritme en vooral rustig blijven en dingentjes uitleggen .
als jij geirriteerd bent dat voelen ze heel goed aan
Als ze ligt te huilen , neem haar even bij je en leg rustig uit dat ze echt moet gaan slapen en als ze rustig is weer terug in bed leggen evt en een klein lampje aan laten staan .
een kutmoeder ben je zeker niet !
en een tikje is niet het zelfde als slaan .
Heb je geen familie of vrienden waar ze evt een dagje of nachtje naar toe kan zodat jij wat bij kan slapen ?
sorry voor mij fouten , forum op mobiel
zelf ben ik ook een alleenstaande mama van een zoontje van 4 en vader is ook niet meer in beeld .
het is gewoon heel zwaar in je eentje .
wat bij mij heel goed helpt is vast ritme en vooral rustig blijven en dingentjes uitleggen .
als jij geirriteerd bent dat voelen ze heel goed aan
Als ze ligt te huilen , neem haar even bij je en leg rustig uit dat ze echt moet gaan slapen en als ze rustig is weer terug in bed leggen evt en een klein lampje aan laten staan .
een kutmoeder ben je zeker niet !
en een tikje is niet het zelfde als slaan .
Heb je geen familie of vrienden waar ze evt een dagje of nachtje naar toe kan zodat jij wat bij kan slapen ?
sorry voor mij fouten , forum op mobiel
vrijdag 7 september 2012 om 08:20
Ze krijgt naast de borstvoeding gewoon alles wat ze nodig heeft. In principe heeft ze die borst niet meer nodig nee, maar dit is juist het makkelijke 's nachts. Een borst geven en ze slaapt weer. Meestal dus. Hoe moet ik het in hemelsnaam volhouden zonder die borst?
Ze gaat niet naar het kdv.. Mijn moeder en oma passen op haar als ik werk.
Werk is ook enorm veel stress, de werkdruk bij ons is gigantisch door zieke collega's wat wij zelf mogen oplossen. Alle collega's zijn aan het eind van hun latijn.. En ik heb er ook weinig lol meer in. Vanavond krijg ik vakantie! Misschien haalt dat wat druk van de ketel..
Ze gaat niet naar het kdv.. Mijn moeder en oma passen op haar als ik werk.
Werk is ook enorm veel stress, de werkdruk bij ons is gigantisch door zieke collega's wat wij zelf mogen oplossen. Alle collega's zijn aan het eind van hun latijn.. En ik heb er ook weinig lol meer in. Vanavond krijg ik vakantie! Misschien haalt dat wat druk van de ketel..
vrijdag 7 september 2012 om 08:22
vrijdag 7 september 2012 om 08:39
Isoleer de kinderkamer:
http://www.akoestiekwinkel.nl/isolatie_geluid.html
kan ze gillen tot ze 'n ons weegt en kan jij lekker slapen
http://www.akoestiekwinkel.nl/isolatie_geluid.html
kan ze gillen tot ze 'n ons weegt en kan jij lekker slapen
vrijdag 7 september 2012 om 08:40
micamica... snap dat je er door heen zit.. heb het ook wel eens..
mijn jongste dochter is ook een huilbaby geweest tot 7 maand zonder aanwijzing trouwens..
de afgelopen week spookt ze ook iedere nacht erg vermoeiend..
zij slaapt in een babysnoozzz (die tot 3 jaar kan)
dt helpt wel anders slaapt ze helemaal niet..
maar een bezoekje aan de huisarts kan echt geen kwaat misschien dat hij/zij je ergens mee kan helpen al zou het alleen al zijn dat jij even je verhaal kwijt kunt
mijn jongste dochter is ook een huilbaby geweest tot 7 maand zonder aanwijzing trouwens..
de afgelopen week spookt ze ook iedere nacht erg vermoeiend..
zij slaapt in een babysnoozzz (die tot 3 jaar kan)
dt helpt wel anders slaapt ze helemaal niet..
maar een bezoekje aan de huisarts kan echt geen kwaat misschien dat hij/zij je ergens mee kan helpen al zou het alleen al zijn dat jij even je verhaal kwijt kunt
vrijdag 7 september 2012 om 08:43
Maak anders een afspraak bij het consultatiebureau om met een wijkverpleegkundige te praten.
Is het niet een idee om de borstvoeding voor de nacht te stoppen?
feitelijk heeft ze geen voeding meer nodig s'nachts en je houdt de behoefte wel in stand samen. Ze zoekt kennelijk even troost/ gewoontegedrag.
Misschien zijn er andere mogelijkheden die dat ook bieden ( een speentje? nachtlampje?)
Niet doorslapen is heel vermoeiend voor een ouder, en de enige manier om het te doorbreken is nou ja.. een soort erop of eronder.
Ik ben geen voorstander om een kind te laten huilen, maar je kan wel om de x aantal minuten even je gezicht laten zien maar wel duidelijk zeggen iedere keer dat ze moet slapen.
Dat is een paar nachten doorbijten maar het loont meestal na een paar dagen al.
Soms is het ook even zoeken of er oorzaken zijn die haar wakker maken in de nacht en niet prettig zijn ( draagt ze nog een trappelzak? zit dat niet lekker bv. ? )
Het is ook lastig als je er alleen voor staat, je geduld verliezen is menselijk. Til er niet zo zwaar aan maar zie het gebeuren als een signaal dat je maatregelen moet gaan nemen om de situatie te doorbreken.
Sterkte.
Is het niet een idee om de borstvoeding voor de nacht te stoppen?
feitelijk heeft ze geen voeding meer nodig s'nachts en je houdt de behoefte wel in stand samen. Ze zoekt kennelijk even troost/ gewoontegedrag.
Misschien zijn er andere mogelijkheden die dat ook bieden ( een speentje? nachtlampje?)
Niet doorslapen is heel vermoeiend voor een ouder, en de enige manier om het te doorbreken is nou ja.. een soort erop of eronder.
Ik ben geen voorstander om een kind te laten huilen, maar je kan wel om de x aantal minuten even je gezicht laten zien maar wel duidelijk zeggen iedere keer dat ze moet slapen.
Dat is een paar nachten doorbijten maar het loont meestal na een paar dagen al.
Soms is het ook even zoeken of er oorzaken zijn die haar wakker maken in de nacht en niet prettig zijn ( draagt ze nog een trappelzak? zit dat niet lekker bv. ? )
Het is ook lastig als je er alleen voor staat, je geduld verliezen is menselijk. Til er niet zo zwaar aan maar zie het gebeuren als een signaal dat je maatregelen moet gaan nemen om de situatie te doorbreken.
Sterkte.
vrijdag 7 september 2012 om 08:47
quote:MicaMica schreef op 07 september 2012 @ 08:13:
Copywrong, ze heeft tot 8 maanden bij mij in bed geslapen. Nu gaat ze keten, ze gaat staan in bed en valt dan (dit spelletje vindt ze geweldig!) en ik krijg haar echt niet meer aan het slapen bij mij..
@Lionlily, nee ik heb eigenlijk maar weinig mensen die ik kan bellen. Ik werk en heb dan oppas van mijn moeder en oma, en wil ze niet nog extra belasten.
Ik hou zo van haar.. Ik voel me echt in en in schuldig..
Dankjewel voor de lieve woorden!
Breng maar hier. Mijn dochter zal dat gewéldig vinden .
Ze zit vast in een ritme, het ritme van ´s nachts wakker zijn. Zij is waarschijnlijk haar ziek zijn nog niet vergeten en bed = vervelend. Heb je de mogelijkheid om het bedje eens ergens anders te zetten? Desnoods op de gang, in de woonkamer, een ander kamertje?
En de afgelopen week, toen ze ziek was, ben jij natuurlijk bij elke kik gaan kijken. Dat wil ze nu weer. Een keertje ergens anders slapen kan dan een goede oplossing zijn. Zo niet, bespreek dat dan eens met je huisarts. In echte noodgevallen nemen ze moeder en kind nog wel eens op in het ziekenhuis.
Nog een mogelijkheid; neem een dagje vrij van je werk en breng je kindje toch gewoon naar de oppas. Even een dagje voor jezelf kan ook wonderen doen.
Succes. Kleine kinderen kunnen je slopen.
Copywrong, ze heeft tot 8 maanden bij mij in bed geslapen. Nu gaat ze keten, ze gaat staan in bed en valt dan (dit spelletje vindt ze geweldig!) en ik krijg haar echt niet meer aan het slapen bij mij..
@Lionlily, nee ik heb eigenlijk maar weinig mensen die ik kan bellen. Ik werk en heb dan oppas van mijn moeder en oma, en wil ze niet nog extra belasten.
Ik hou zo van haar.. Ik voel me echt in en in schuldig..
Dankjewel voor de lieve woorden!
Breng maar hier. Mijn dochter zal dat gewéldig vinden .
Ze zit vast in een ritme, het ritme van ´s nachts wakker zijn. Zij is waarschijnlijk haar ziek zijn nog niet vergeten en bed = vervelend. Heb je de mogelijkheid om het bedje eens ergens anders te zetten? Desnoods op de gang, in de woonkamer, een ander kamertje?
En de afgelopen week, toen ze ziek was, ben jij natuurlijk bij elke kik gaan kijken. Dat wil ze nu weer. Een keertje ergens anders slapen kan dan een goede oplossing zijn. Zo niet, bespreek dat dan eens met je huisarts. In echte noodgevallen nemen ze moeder en kind nog wel eens op in het ziekenhuis.
Nog een mogelijkheid; neem een dagje vrij van je werk en breng je kindje toch gewoon naar de oppas. Even een dagje voor jezelf kan ook wonderen doen.
Succes. Kleine kinderen kunnen je slopen.