Kinderen
alle pijlers
Schade aan eigen spullen
woensdag 6 april 2011 om 09:22
Het is weer eens zo ver, mijn Oudste heeft een schade opgelopen waarvoor hij noch ik het budget heb om dit op te lossen. Hoe ver ga je in een kind (hij is bijna 12) de consequenties laten opvangen voor grotemensenschade? Extra taakjes werkt wel om inzicht bij hem te realiseren, maar zet financieel natuurlijk helemaal geen zoden aan de dijk, zodat ik evengoed zelf met de schade blijf zitten. Zakgeld inhouden/ geen kinderfeestje organiseren dit jaar levert voornamelijk een boos kind op dat heel creatief probeert zijn eigen schade op te lossen door dan maar op zoek te gaan naar 10 auto's per dag in zijn zelf op te richten wasstraat. En als mama zegt dat ze dan de opbrengt inneemt wordt er niet gewerkt in die (denkbeeldige) wasstraat, natuurlijk. Consequentie 'dan heb je maar geen beugel meer want ik kan dit niet betalen zo' werkt natuurlijk geweldig op zijn kortetermijnstrategie, maar als ouder behoor ik de langetermijnstrategie te bewaken, en dus eigenlijk door te gaan met de financiering van een zeer kwetsbaar apparaatje.
Hij wil me later de schade wel vergoeden. Maar later, daar koop ik niks voor.
Wie heeft er eerder zaken gehad met een kind dat veel meer schade oploopt (door onzorgvuldigheid, onverschilligheid, toevallige emoties) dan het ooit kan goedmaken? En wie heeft er een oplossing gevonden die werkt?
Hij wil me later de schade wel vergoeden. Maar later, daar koop ik niks voor.
Wie heeft er eerder zaken gehad met een kind dat veel meer schade oploopt (door onzorgvuldigheid, onverschilligheid, toevallige emoties) dan het ooit kan goedmaken? En wie heeft er een oplossing gevonden die werkt?
woensdag 6 april 2011 om 11:31
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:27:
Snormel, ik had het plan om zijn verantwoordelijkheid om geld te beheren te testen op een kledingbudget. Gezien het feit dat het algemene kledingbudget niet al te riant is (de lulligheid is dat zelfs de aanschaf van een puntenslijper of een aantal pennen nog een weloverwogen aanschaf moet zijn) weet ik nog niet welk bedrag passend is bij zijn wens om leuke kleding te dragen en mijn wens om in elk geval fatsoenlijk door het leven te gaan.En rond deze tijd volgend jaar kan hij beginnen met een eerste baantje: een paar uur per week folders lopen. Dat begint volgens mij met 13. Dan kan hij extraatjes of bv beltegoed zelf verdienen.
Snormel, ik had het plan om zijn verantwoordelijkheid om geld te beheren te testen op een kledingbudget. Gezien het feit dat het algemene kledingbudget niet al te riant is (de lulligheid is dat zelfs de aanschaf van een puntenslijper of een aantal pennen nog een weloverwogen aanschaf moet zijn) weet ik nog niet welk bedrag passend is bij zijn wens om leuke kleding te dragen en mijn wens om in elk geval fatsoenlijk door het leven te gaan.En rond deze tijd volgend jaar kan hij beginnen met een eerste baantje: een paar uur per week folders lopen. Dat begint volgens mij met 13. Dan kan hij extraatjes of bv beltegoed zelf verdienen.
woensdag 6 april 2011 om 11:35
Samenwerken, en dat mag dan weer niet, met een kind dat al neigt naar parentificeren. Ik moet de leiding nemen en vertellen wat er dient te gebeuren, zij het wel in voor kinderen bevattelijke termen. Alles terugbetalen (of veel terugbetalen) is dus inderdaad op korte termijn geen optie.
Tegenwerken mag inderdaad ook niet. Tja, ik ben er nog steeds niet aan uit, hoe je dat nu doet, opvoeden op een manier die nog indruk maakt ook. Feit is dat ik na dit topic wel weer verder kan met zoon en dat ik dus zijn pogingen om de schade te vergoeden wel serieus moet nemen.
Tegenwerken mag inderdaad ook niet. Tja, ik ben er nog steeds niet aan uit, hoe je dat nu doet, opvoeden op een manier die nog indruk maakt ook. Feit is dat ik na dit topic wel weer verder kan met zoon en dat ik dus zijn pogingen om de schade te vergoeden wel serieus moet nemen.
woensdag 6 april 2011 om 11:36
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:27:
Snormel, ik had het plan om zijn verantwoordelijkheid om geld te beheren te testen op een kledingbudget. Gezien het feit dat het algemene kledingbudget niet al te riant is (de lulligheid is dat zelfs de aanschaf van een puntenslijper of een aantal pennen nog een weloverwogen aanschaf moet zijn) weet ik nog niet welk bedrag passend is bij zijn wens om leuke kleding te dragen en mijn wens om in elk geval fatsoenlijk door het leven te gaan.
Ga uit van wat er is. Je bent nu ook een bedrag aan kleding kwijt, dat kun je langzaamaan naar hem overhevelen. En als je ook vaak kleding tweedehands koopt of via MP: dat kun je hem onder begeleiding ook laten doen.
Maar ik zou het niet in één keer doen. Voor een kind is het een te grote stap om nu rekening te moeten gaan houden met de winterjas van volgende winter. Dus begin met een budget voor sokken en onderbroeken bijvoorbeeld, of een bedrag dat hij mag besteden aan t-shirts voor komende zomer. Begeleid hem erbij, maar geef hem ook de gelegenheid om stomme fouten te maken. Daar leert hij van.
Dat er weinig geld voor kleding is is jammer, maar daar zal hij het mee moeten doen. Hij kan het niet helpen dat jullie weinig geld hebben, maar het is de realiteit en daar zal ook hij de gevolgen van voelen. Je kunt hem niet ontzien in de zin van dat hij niks mag merken van geldgebrek, ten eerste kun je je dat niet permitteren en ten tweede bewijs je hem daar op termijn geen dienst mee.
Snormel, ik had het plan om zijn verantwoordelijkheid om geld te beheren te testen op een kledingbudget. Gezien het feit dat het algemene kledingbudget niet al te riant is (de lulligheid is dat zelfs de aanschaf van een puntenslijper of een aantal pennen nog een weloverwogen aanschaf moet zijn) weet ik nog niet welk bedrag passend is bij zijn wens om leuke kleding te dragen en mijn wens om in elk geval fatsoenlijk door het leven te gaan.
Ga uit van wat er is. Je bent nu ook een bedrag aan kleding kwijt, dat kun je langzaamaan naar hem overhevelen. En als je ook vaak kleding tweedehands koopt of via MP: dat kun je hem onder begeleiding ook laten doen.
Maar ik zou het niet in één keer doen. Voor een kind is het een te grote stap om nu rekening te moeten gaan houden met de winterjas van volgende winter. Dus begin met een budget voor sokken en onderbroeken bijvoorbeeld, of een bedrag dat hij mag besteden aan t-shirts voor komende zomer. Begeleid hem erbij, maar geef hem ook de gelegenheid om stomme fouten te maken. Daar leert hij van.
Dat er weinig geld voor kleding is is jammer, maar daar zal hij het mee moeten doen. Hij kan het niet helpen dat jullie weinig geld hebben, maar het is de realiteit en daar zal ook hij de gevolgen van voelen. Je kunt hem niet ontzien in de zin van dat hij niks mag merken van geldgebrek, ten eerste kun je je dat niet permitteren en ten tweede bewijs je hem daar op termijn geen dienst mee.
woensdag 6 april 2011 om 11:38
quote:borderwalk schreef op 06 april 2011 @ 11:31:
[...]
En rond deze tijd volgend jaar kan hij beginnen met een eerste baantje: een paar uur per week folders lopen. Dat begint volgens mij met 13. Dan kan hij extraatjes of bv beltegoed zelf verdienen.Serieus dat ik daar tegenop zie. Op dit moment denk ik nog (mss klopt dat, mss niet) dat dit geld afgetrokken wordt van de bijstandsuitkering en dus van ons gezinsinkomen). Zoon zelf kan niet wachten op die uitbreiding van zijn mogelijkheden.
[...]
En rond deze tijd volgend jaar kan hij beginnen met een eerste baantje: een paar uur per week folders lopen. Dat begint volgens mij met 13. Dan kan hij extraatjes of bv beltegoed zelf verdienen.Serieus dat ik daar tegenop zie. Op dit moment denk ik nog (mss klopt dat, mss niet) dat dit geld afgetrokken wordt van de bijstandsuitkering en dus van ons gezinsinkomen). Zoon zelf kan niet wachten op die uitbreiding van zijn mogelijkheden.
woensdag 6 april 2011 om 11:43
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:35:
Samenwerken, en dat mag dan weer niet, met een kind dat al neigt naar parentificeren. Ik moet de leiding nemen en vertellen wat er dient te gebeuren, zij het wel in voor kinderen bevattelijke termen. Alles terugbetalen (of veel terugbetalen) is dus inderdaad op korte termijn geen optie.
Tegenwerken mag inderdaad ook niet. Tja, ik ben er nog steeds niet aan uit, hoe je dat nu doet, opvoeden op een manier die nog indruk maakt ook. Feit is dat ik na dit topic wel weer verder kan met zoon en dat ik dus zijn pogingen om de schade te vergoeden wel serieus moet nemen.
Nee, ik bedoel niet parentificeren. Neem nou die vrijmarkt. Jij neemt de leiding, en zegt "jij gaat maar mooi op de vrijmarkt staan." Dat zou je kunnen zien als straf, je zou het zelfs zo kunnen brengen. Jammer dan, vriend, twee beugels in twee maanden, we hebben geen geldboom in de tuin, dus je gaat het maar terugverdienen.
Dat is de leiding nemen, en dat is zelfs straf als je het op die manier brengt. Maar daarna, na dat punt, kun je gaan samenwerken. Want het mormel heeft ook nog twee broertjes, die ook recht hebben op een leuke dag. En jij had eigenlijk ook wel plannen voor koninginnedag. Maar goed, meneertje, jij hebt straf.
Zet ze allemaal bij elkaar en laat ze allemaal verzinnen hoe jullie van die straf van hem iets kunnen maken waar de rest van jullie ook nog plezier van heeft. Maak er desnoods een wedstrijd van, wie het meest kan verdienen. Verzin wat jullie allemaal gaan verkopen. Dat brengt de lol terug, en voor oudste blijft het sowieso wel straf, want tja, die moet zijn opbrengst inleveren (tot een grens).
En op de dag zelf, maak er gewoon een leuke dag van. Een samenwerk-avontuur waarbij het doel is dat we a) het geld voor de beugel gaan verdienen, maar als b) de rest nou meewerkt, we er wellicht nog meer aan overhouden zodat we met zijn allen naar de film kunnen, ik noem maar wat.
Dat bedoel ik met samenwerken.
Samenwerken, en dat mag dan weer niet, met een kind dat al neigt naar parentificeren. Ik moet de leiding nemen en vertellen wat er dient te gebeuren, zij het wel in voor kinderen bevattelijke termen. Alles terugbetalen (of veel terugbetalen) is dus inderdaad op korte termijn geen optie.
Tegenwerken mag inderdaad ook niet. Tja, ik ben er nog steeds niet aan uit, hoe je dat nu doet, opvoeden op een manier die nog indruk maakt ook. Feit is dat ik na dit topic wel weer verder kan met zoon en dat ik dus zijn pogingen om de schade te vergoeden wel serieus moet nemen.
Nee, ik bedoel niet parentificeren. Neem nou die vrijmarkt. Jij neemt de leiding, en zegt "jij gaat maar mooi op de vrijmarkt staan." Dat zou je kunnen zien als straf, je zou het zelfs zo kunnen brengen. Jammer dan, vriend, twee beugels in twee maanden, we hebben geen geldboom in de tuin, dus je gaat het maar terugverdienen.
Dat is de leiding nemen, en dat is zelfs straf als je het op die manier brengt. Maar daarna, na dat punt, kun je gaan samenwerken. Want het mormel heeft ook nog twee broertjes, die ook recht hebben op een leuke dag. En jij had eigenlijk ook wel plannen voor koninginnedag. Maar goed, meneertje, jij hebt straf.
Zet ze allemaal bij elkaar en laat ze allemaal verzinnen hoe jullie van die straf van hem iets kunnen maken waar de rest van jullie ook nog plezier van heeft. Maak er desnoods een wedstrijd van, wie het meest kan verdienen. Verzin wat jullie allemaal gaan verkopen. Dat brengt de lol terug, en voor oudste blijft het sowieso wel straf, want tja, die moet zijn opbrengst inleveren (tot een grens).
En op de dag zelf, maak er gewoon een leuke dag van. Een samenwerk-avontuur waarbij het doel is dat we a) het geld voor de beugel gaan verdienen, maar als b) de rest nou meewerkt, we er wellicht nog meer aan overhouden zodat we met zijn allen naar de film kunnen, ik noem maar wat.
Dat bedoel ik met samenwerken.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 april 2011 om 11:43
woensdag 6 april 2011 om 11:50
En je kunt met veel meer dingen samenwerken. Het zijn geen peuters en kleuters meer, ze hebben zelf ook ideeën over hoe het in huis reilt en zeilt. Daar kun je ze best inspraak in geven, hoe zij dingen graag zouden zien, en wat zij denken dat er nodig is om dat te bereiken. Jij stelt de kaders vast (voorbeeldje: we willen met zijn allen in een schoon huis leven, maar jullie ruimen nooit je zooi achter je kont op. En ik ben ook maar 1 mens, dus jongens, hoe gaan we dat met zijn allen doen? Hebben jullie ideeën?), maar geef hen ook inspraak. En als ze met goede ideeën komen, beloon dat ook.
Als ze voelen dat hun gedrag consequenties heeft voor iedereen, en je steeds het gezamenlijke doel met ze blijft bepalen, dan creëer je volgens mij meer saamhorigheid binnen jullie gezin. Ik heb namelijk de indruk dat het daar vaak aan schort bij jullie, en dat is puur door wat ik in de loop der jaren van je gelezen heb. Jullie zijn teveel eilandjes, lijkt het.
Als ze voelen dat hun gedrag consequenties heeft voor iedereen, en je steeds het gezamenlijke doel met ze blijft bepalen, dan creëer je volgens mij meer saamhorigheid binnen jullie gezin. Ik heb namelijk de indruk dat het daar vaak aan schort bij jullie, en dat is puur door wat ik in de loop der jaren van je gelezen heb. Jullie zijn teveel eilandjes, lijkt het.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 april 2011 om 11:50
quote:missmargerine schreef op 06 april 2011 @ 09:55:
[...]
Mijn kinderen hebben allebei een bril en reken maar dat ze dondersgoed weten dat dat niet stuk mag en dat het veel geld kost. En ze zijn klein: 3 en 6Nou, die van mij is 5 en heeft een bril. Ook hij weet donders goed dat die niet stuk mag, En toch zit ik gemiddeld om de 2 weken bij de opticien om een en ander te laten herstellen (meestal kosteloos, maar recent nog 2 nieuwe armpjes ter waarde van ¤45).
[...]
Mijn kinderen hebben allebei een bril en reken maar dat ze dondersgoed weten dat dat niet stuk mag en dat het veel geld kost. En ze zijn klein: 3 en 6Nou, die van mij is 5 en heeft een bril. Ook hij weet donders goed dat die niet stuk mag, En toch zit ik gemiddeld om de 2 weken bij de opticien om een en ander te laten herstellen (meestal kosteloos, maar recent nog 2 nieuwe armpjes ter waarde van ¤45).
woensdag 6 april 2011 om 11:53
Okee. Het is zo simpel he? (kan iemand me die beren uit mijn hoofd werken?). Nou ja, het standvastig blijven wordt het meest pittige. Zoon ziet zijn broertje op vrijmarkt veel meer binnenhalen en raakt gefrustreerd. Belangrijkste reden om het niet op de vrijmarkt aan te laten komen dus. Maar goed, het is nu een mooie eerste dag om wat inkomsten te genereren met de dwarsfluit voor hem. (en hoe spijtig voor hem dat het gemeentebeleid wel zodanig zal zijn dat hij dat niet op die frequente basis mag doen die hij zelf in gedachten heeft). Met (de helft van) het schadebedrag is er in elk geval een duidelijk doel waar hij naartoe kan werken.
woensdag 6 april 2011 om 11:54
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:38:
[...]
Serieus dat ik daar tegenop zie. Op dit moment denk ik nog (mss klopt dat, mss niet) dat dit geld afgetrokken wordt van de bijstandsuitkering en dus van ons gezinsinkomen). Zoon zelf kan niet wachten op die uitbreiding van zijn mogelijkheden.http://www.profnews.nl/96 ... ximaal-413-euro-verdienen
Even snel gezocht maar volgens mij kan hij zonder gevolgen een bijbaantje nemen. Ik kan me nog herinneren dat ik bij mijn eerste bijbaantje ineens ging rekenen bij aankopen: mooi shirt maar dat is wel een hele dag werken.
[...]
Serieus dat ik daar tegenop zie. Op dit moment denk ik nog (mss klopt dat, mss niet) dat dit geld afgetrokken wordt van de bijstandsuitkering en dus van ons gezinsinkomen). Zoon zelf kan niet wachten op die uitbreiding van zijn mogelijkheden.http://www.profnews.nl/96 ... ximaal-413-euro-verdienen
Even snel gezocht maar volgens mij kan hij zonder gevolgen een bijbaantje nemen. Ik kan me nog herinneren dat ik bij mijn eerste bijbaantje ineens ging rekenen bij aankopen: mooi shirt maar dat is wel een hele dag werken.
woensdag 6 april 2011 om 12:05
http://www.volkskrant.nl/ ... uders-hun-uitkering.dhtml
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 6 april 2011 om 12:05
Wat die verantwoordelijkheid voor kleding (of schoolspullen) kopen betreft. Kun je geen lijst maken met wat hij minimaal nodig heeft en wat nog leuke extraatjes zijn en daar dan een redelijk budget bij geven?
Dan samen naar de winkels gaan en hem dingen uit laten zoeken, maar als het te duur is wel aangeven dat er dan minder of niet genoeg overblijft voor de rest van zijn lijst.
En dat hij dus minimaal de lijst met "verplichte" zaken moet zien aan te schaffen?
(Geen idee hoor, mijn zoontje is nog niet eens geboren).
Dan samen naar de winkels gaan en hem dingen uit laten zoeken, maar als het te duur is wel aangeven dat er dan minder of niet genoeg overblijft voor de rest van zijn lijst.
En dat hij dus minimaal de lijst met "verplichte" zaken moet zien aan te schaffen?
(Geen idee hoor, mijn zoontje is nog niet eens geboren).
woensdag 6 april 2011 om 12:21
Hij moet mijn inziens iig een deel terug betalen.
Wat zijn zijn eigen ideeen hierover?
Hij is 11 en kan gewoon zelf ideeen aandragen, die jij dan kan aanvullen bijv.
Zoon hier heeft de wii stuk gemaakt, per ongeluk dat wel.
Er kwam een nieuwe want zoon is niet alleen is huis.
Zoon gevraagt hoe hij dat van plan was op te lossen, zijn ideeen;
Geld vragen voor mijn verjaardag en aan jou geven.
Rapport geld aan jou geven
En zakgeld voor de helft inhouden tot dat het was afbetaald, had hij iig nog de beschikking over iets van geld.
Wat zijn zijn eigen ideeen hierover?
Hij is 11 en kan gewoon zelf ideeen aandragen, die jij dan kan aanvullen bijv.
Zoon hier heeft de wii stuk gemaakt, per ongeluk dat wel.
Er kwam een nieuwe want zoon is niet alleen is huis.
Zoon gevraagt hoe hij dat van plan was op te lossen, zijn ideeen;
Geld vragen voor mijn verjaardag en aan jou geven.
Rapport geld aan jou geven
En zakgeld voor de helft inhouden tot dat het was afbetaald, had hij iig nog de beschikking over iets van geld.
woensdag 6 april 2011 om 12:30
Ik heb net (bijna) het hele topic gelezen.
Even een knuffel voor TO, want het is ook geen makkelijke situatie waar je in zit. Ik heb een heleboel goed adviezen voorbij zien komen. En zonder de anderen te niet te doen: Fashion Victim wat kun jij de dingen goed verwoorden!
Ik zou je een klein tipje mee willen geven. Als je voor je zoon heel duidelijk maakt wat het schade bedrag is, dan is voor hem de afbetaling wat minder frustrerend. Zet samen met hem op papier wat het bedrag is. En iedere keer dat je iets inhoudt (bijvoorbeeld de helft van zijn zakgeld), schrijven jullie dat bij op het papier, zodat hij duidelijk kan zien wat het rest bedrag is. Dan kun je misschien ook met hem overleggen (vantevoren!) welk bedrag van de vrijmarkt hij aan jou moet geven voor de afbetaling. Maak hem duidelijk dat hoe sneller hij het afbetaalt, hoe eerder hij weer zijn gewone zakgeld et cetera krijgt.
En als er voor jou geen ruimte is in het budget voor een kinderfeestje, dan is dat er niet. Zo simpel is het. Dat is niet eens een straf per se. Als jij geld uitgeeft dat je niet kunt missen heb jij straks een deurwaarder op bezoek die de tv en computer komt innemen (en dat kun je ook best aan je zoon uitleggen).
Even een knuffel voor TO, want het is ook geen makkelijke situatie waar je in zit. Ik heb een heleboel goed adviezen voorbij zien komen. En zonder de anderen te niet te doen: Fashion Victim wat kun jij de dingen goed verwoorden!
Ik zou je een klein tipje mee willen geven. Als je voor je zoon heel duidelijk maakt wat het schade bedrag is, dan is voor hem de afbetaling wat minder frustrerend. Zet samen met hem op papier wat het bedrag is. En iedere keer dat je iets inhoudt (bijvoorbeeld de helft van zijn zakgeld), schrijven jullie dat bij op het papier, zodat hij duidelijk kan zien wat het rest bedrag is. Dan kun je misschien ook met hem overleggen (vantevoren!) welk bedrag van de vrijmarkt hij aan jou moet geven voor de afbetaling. Maak hem duidelijk dat hoe sneller hij het afbetaalt, hoe eerder hij weer zijn gewone zakgeld et cetera krijgt.
En als er voor jou geen ruimte is in het budget voor een kinderfeestje, dan is dat er niet. Zo simpel is het. Dat is niet eens een straf per se. Als jij geld uitgeeft dat je niet kunt missen heb jij straks een deurwaarder op bezoek die de tv en computer komt innemen (en dat kun je ook best aan je zoon uitleggen).
woensdag 6 april 2011 om 12:31
quote:zusenzoo schreef op 06 april 2011 @ 12:21:
Zoon gevraagt hoe hij dat van plan was op te lossen, zijn ideeen;
Geld vragen voor mijn verjaardag en aan jou geven.
Rapport geld aan jou geven
En zakgeld voor de helft inhouden tot dat het was afbetaald, had hij iig nog de beschikking over iets van geld.Dat zijn volgens mij prima ideeen van je zoon! Dus zo kunnen jullie het samen oplossen.
Zoon gevraagt hoe hij dat van plan was op te lossen, zijn ideeen;
Geld vragen voor mijn verjaardag en aan jou geven.
Rapport geld aan jou geven
En zakgeld voor de helft inhouden tot dat het was afbetaald, had hij iig nog de beschikking over iets van geld.Dat zijn volgens mij prima ideeen van je zoon! Dus zo kunnen jullie het samen oplossen.
woensdag 6 april 2011 om 12:41
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:55:
Dat van die eilandjes klopt wel ja. Het grootste project in het gezin is saamhorigheid kweken. En dat valt niet altijd mee als je zelf een heel groot eiland bent, en je zoon meent dat hij best hetzelfde kan, mag en mag willen als jij.
Probeer daar eens mee op te houden, met die wrokkige toon. Hij is pás 11, niet ál 11. Als hij dezelfde dingen wil als jij, dan heb je hem in het verleden daarvoor teveel ruimte gegeven. Maar elke nieuwe dag kun je gewoon bepalen dat je dingen anders gaat doen. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, zeg maar.
Saamhorigheid komt in eerste instantie van jou. Jij zult het moeten voelen alsof jij het sámen met hen moet rooien. Zij doen wat ze horen te doen, kinderen zijn, en kinderen die geen grenzen krijgen, gaan ze heus niet zelf ineens bepalen. Die verwachting mag je dus ook helemaal niet van ze hebben. Dat is jóuw taak, want jij bent hun moeder. Hun taak is om er elke dag weer tegenaan te schoppen. En soms hebben ze daarbij succes, en soms ook niet. Dat bepaal jij.
Maar de crux is dat je hen niet als die lastpakken die toch nooit doen wat je wil ziet, maar als die drie mannetjes die van alle mensen op de wereld je grootste bondgenoten zijn. Volgens mij vergeet je dat nog weleens, dat die koters jouw grootste rijkdom zijn.
Dat van die eilandjes klopt wel ja. Het grootste project in het gezin is saamhorigheid kweken. En dat valt niet altijd mee als je zelf een heel groot eiland bent, en je zoon meent dat hij best hetzelfde kan, mag en mag willen als jij.
Probeer daar eens mee op te houden, met die wrokkige toon. Hij is pás 11, niet ál 11. Als hij dezelfde dingen wil als jij, dan heb je hem in het verleden daarvoor teveel ruimte gegeven. Maar elke nieuwe dag kun je gewoon bepalen dat je dingen anders gaat doen. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, zeg maar.
Saamhorigheid komt in eerste instantie van jou. Jij zult het moeten voelen alsof jij het sámen met hen moet rooien. Zij doen wat ze horen te doen, kinderen zijn, en kinderen die geen grenzen krijgen, gaan ze heus niet zelf ineens bepalen. Die verwachting mag je dus ook helemaal niet van ze hebben. Dat is jóuw taak, want jij bent hun moeder. Hun taak is om er elke dag weer tegenaan te schoppen. En soms hebben ze daarbij succes, en soms ook niet. Dat bepaal jij.
Maar de crux is dat je hen niet als die lastpakken die toch nooit doen wat je wil ziet, maar als die drie mannetjes die van alle mensen op de wereld je grootste bondgenoten zijn. Volgens mij vergeet je dat nog weleens, dat die koters jouw grootste rijkdom zijn.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 april 2011 om 12:53
quote:mamzelle schreef op 06 april 2011 @ 11:53:
Okee. Het is zo simpel he? (kan iemand me die beren uit mijn hoofd werken?). Nou ja, het standvastig blijven wordt het meest pittige. Zoon ziet zijn broertje op vrijmarkt veel meer binnenhalen en raakt gefrustreerd. Belangrijkste reden om het niet op de vrijmarkt aan te laten komen dus.
Waarom niet? Dat hij minder gaat verdienen dan zijn broertjes is een gegeven, want van zijn opbrengst moet als eerste aan de beugel betaad worden. Maar daar kun je toch vantevoren over praten? Hoe hij denkt daar mee om te gaan, of hij zelf ideeën heeft om zijn frustratie onder controle te houden. En het zijn zijn broertjes, hij kan ze ook vragen om hem te helpen. Misschien willen zij wel ook bijdragen, zodat jullie sneller meer overhouden voor iets wat voor jullie allemaal leuk is. Dit zijn nu net de dingen waarmee je saamhorigheid kweekt. Broer heeft straf, en mama heeft geen geld voor een beugel. Voor allebei niet leuk, dus hoe denken de andere twee daarover? Wat kunnen we sámen doen om het probleem van twee op te lossen?
quote:Maar goed, het is nu een mooie eerste dag om wat inkomsten te genereren met de dwarsfluit voor hem. (en hoe spijtig voor hem dat het gemeentebeleid wel zodanig zal zijn dat hij dat niet op die frequente basis mag doen die hij zelf in gedachten heeft). Met (de helft van) het schadebedrag is er in elk geval een duidelijk doel waar hij naartoe kan werken.
Met alleen die dwarsfluit gaat het hem niet worden, natuurlijk. Wederom, jullie zijn met zijn vieren, dus de andere drie - jij dus ook! - kunnen toch meedenken en ook meehelpen? Ga met zijn allen het hele huis door, wat gaan we wegdoen, jongens? Willen jullie iets doneren wat broer kan verkopen? Kunnen we met zijn allen iets verzinnen waarmee we veel kunnen binnenslepen? Een grabbelton, eieren gooien, weet ik het?
Want voor broertjes is het toch ook belangrijk dat broer snel van zijn straf af is en jij die beugel bij elkaar sprokkelt? Als jullie met zijn allen die hele beugel met koninginnedag bij elkaar verdienen, is er weer ruimte voor leuke dingen voor iedereen. Dat is een gezamenlijk doel, niet alleen het doel van broer. Jij en de andere twee hebben daar net zoveel profijt van.
Okee. Het is zo simpel he? (kan iemand me die beren uit mijn hoofd werken?). Nou ja, het standvastig blijven wordt het meest pittige. Zoon ziet zijn broertje op vrijmarkt veel meer binnenhalen en raakt gefrustreerd. Belangrijkste reden om het niet op de vrijmarkt aan te laten komen dus.
Waarom niet? Dat hij minder gaat verdienen dan zijn broertjes is een gegeven, want van zijn opbrengst moet als eerste aan de beugel betaad worden. Maar daar kun je toch vantevoren over praten? Hoe hij denkt daar mee om te gaan, of hij zelf ideeën heeft om zijn frustratie onder controle te houden. En het zijn zijn broertjes, hij kan ze ook vragen om hem te helpen. Misschien willen zij wel ook bijdragen, zodat jullie sneller meer overhouden voor iets wat voor jullie allemaal leuk is. Dit zijn nu net de dingen waarmee je saamhorigheid kweekt. Broer heeft straf, en mama heeft geen geld voor een beugel. Voor allebei niet leuk, dus hoe denken de andere twee daarover? Wat kunnen we sámen doen om het probleem van twee op te lossen?
quote:Maar goed, het is nu een mooie eerste dag om wat inkomsten te genereren met de dwarsfluit voor hem. (en hoe spijtig voor hem dat het gemeentebeleid wel zodanig zal zijn dat hij dat niet op die frequente basis mag doen die hij zelf in gedachten heeft). Met (de helft van) het schadebedrag is er in elk geval een duidelijk doel waar hij naartoe kan werken.
Met alleen die dwarsfluit gaat het hem niet worden, natuurlijk. Wederom, jullie zijn met zijn vieren, dus de andere drie - jij dus ook! - kunnen toch meedenken en ook meehelpen? Ga met zijn allen het hele huis door, wat gaan we wegdoen, jongens? Willen jullie iets doneren wat broer kan verkopen? Kunnen we met zijn allen iets verzinnen waarmee we veel kunnen binnenslepen? Een grabbelton, eieren gooien, weet ik het?
Want voor broertjes is het toch ook belangrijk dat broer snel van zijn straf af is en jij die beugel bij elkaar sprokkelt? Als jullie met zijn allen die hele beugel met koninginnedag bij elkaar verdienen, is er weer ruimte voor leuke dingen voor iedereen. Dat is een gezamenlijk doel, niet alleen het doel van broer. Jij en de andere twee hebben daar net zoveel profijt van.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 april 2011 om 12:55
Hier staat een stukje van nu.nl. Volgens dat artikelen mogen minderjarige kinderen uit een bijstandsgezin (zoals dat genoemd wordt) E 413 per maand bijverdienen. En dat verdient een kind van 13 echt niet met een krantenwijk. Wel goed om in de gaten te houden als ze ouder worden en bijv. in de zomervakantie gaan werken.
woensdag 6 april 2011 om 13:25
Vind het absurd dat de discussie hier bijna gaat over het 'dan maar geen beugel meer dragen'. Leert die jongen er iets van? Nee. Waarschijnlijk vindt hij het nu wel makkelijk (2 vliegen in 1 klap: geen gezeik meer over de onkosten én die stomme beugel niet meer in). Over 10 jaar baalt hij verschrikkelijk dat jij als moeder zijnde toen niet hebt ingegrepen. Terecht: jij kunt verder kijken dan alleen nu en volgende week, jouw zoon kan dat nog niet.
Ik snap überhaupt niet dat hier zo spastisch over gedaan wordt: gewoon streng optreden. Niet met als doel dat die 136 euro wordt opgehoest, maar met als idee dat zoon weet dat dit absoluut NIET kan, en dat onzorgvuldig omgaan met spullen grote consequenties heeft. Dat geld ophoesten is - hoe vervelend ook- een taak voor jou. Jij bent zijn moeder en vooraf weet je dat kinderen geld kosten, daarnaast kun je eens bij de verzekering nagaan wat er te regelen valt. Natuurlijk hoef je dit je kind niet te vertellen.
Televisie/computer van de slaapkamer. Zakgeld inleveren de komende maand. Klusjes doen in de straat vind ik een slecht plan: ik vind het bloedirritant als hier telkens kids komen vragen om klusjes waar zed ook nog eens geld voor willen hebben. Laat hem lekker een hele/aantal keer op zaterdag jou helpen (is direct een soort huisarrest -> geen leuke dingen doen met vriendjes): stofzuigen, boodschappen doen, slaapkamer opruimen en schoonmaken. Aan het eind van de dag vertel je hem hoeveel hij hiermee heeft verdiend, en dit gaat in het potje 'beugel'.Uiteindelijk kun jij op deze manier bepalen wanneer jij vindt dat die '136 euro zijn terugverdiend'. Moet hij bv 4 zaterdagen helpen en 1 maand zijn zakgeld inleveren?
Verder zou je hem een nieuw beugelbakje kunnen laten kopen van zijn eigen geld: zo zorgt hij dat hij er altijd 1 bij zich heeft. En laat hem zelf zijn verhaal doen bij de orthodontist: hoe kan het dat zijn beugel kapot is?
Feestje niet door laten gaan zou ik niet doen, hooguit een wat kleiner cadeu/minder cadeaus. Hem dit vooraf duidelijk maken, maar dit op zijn verjaardag niet opnieuw benoemen.
Ik snap überhaupt niet dat hier zo spastisch over gedaan wordt: gewoon streng optreden. Niet met als doel dat die 136 euro wordt opgehoest, maar met als idee dat zoon weet dat dit absoluut NIET kan, en dat onzorgvuldig omgaan met spullen grote consequenties heeft. Dat geld ophoesten is - hoe vervelend ook- een taak voor jou. Jij bent zijn moeder en vooraf weet je dat kinderen geld kosten, daarnaast kun je eens bij de verzekering nagaan wat er te regelen valt. Natuurlijk hoef je dit je kind niet te vertellen.
Televisie/computer van de slaapkamer. Zakgeld inleveren de komende maand. Klusjes doen in de straat vind ik een slecht plan: ik vind het bloedirritant als hier telkens kids komen vragen om klusjes waar zed ook nog eens geld voor willen hebben. Laat hem lekker een hele/aantal keer op zaterdag jou helpen (is direct een soort huisarrest -> geen leuke dingen doen met vriendjes): stofzuigen, boodschappen doen, slaapkamer opruimen en schoonmaken. Aan het eind van de dag vertel je hem hoeveel hij hiermee heeft verdiend, en dit gaat in het potje 'beugel'.Uiteindelijk kun jij op deze manier bepalen wanneer jij vindt dat die '136 euro zijn terugverdiend'. Moet hij bv 4 zaterdagen helpen en 1 maand zijn zakgeld inleveren?
Verder zou je hem een nieuw beugelbakje kunnen laten kopen van zijn eigen geld: zo zorgt hij dat hij er altijd 1 bij zich heeft. En laat hem zelf zijn verhaal doen bij de orthodontist: hoe kan het dat zijn beugel kapot is?
Feestje niet door laten gaan zou ik niet doen, hooguit een wat kleiner cadeu/minder cadeaus. Hem dit vooraf duidelijk maken, maar dit op zijn verjaardag niet opnieuw benoemen.
woensdag 6 april 2011 om 13:55
quote:Pien252 schreef op 06 april 2011 @ 13:25:
Vind het absurd dat de discussie hier bijna gaat over het 'dan maar geen beugel meer dragen'. Leert die jongen er iets van? Nee. Waarschijnlijk vindt hij het nu wel makkelijk (2 vliegen in 1 klap: geen gezeik meer over de onkosten én die stomme beugel niet meer in). Over 10 jaar baalt hij verschrikkelijk dat jij als moeder zijnde toen niet hebt ingegrepen. Terecht: jij kunt verder kijken dan alleen nu en volgende week, jouw zoon kan dat nog niet.
Ik snap überhaupt niet dat hier zo spastisch over gedaan wordt: gewoon streng optreden. Niet met als doel dat die 136 euro wordt opgehoest, maar met als idee dat zoon weet dat dit absoluut NIET kan, en dat onzorgvuldig omgaan met spullen grote consequenties heeft. Dat geld ophoesten is - hoe vervelend ook- een taak voor jou. Jij bent zijn moeder en vooraf weet je dat kinderen geld kosten, daarnaast kun je eens bij de verzekering nagaan wat er te regelen valt. Natuurlijk hoef je dit je kind niet te vertellen.
Televisie/computer van de slaapkamer. Zakgeld inleveren de komende maand. Klusjes doen in de straat vind ik een slecht plan: ik vind het bloedirritant als hier telkens kids komen vragen om klusjes waar zed ook nog eens geld voor willen hebben. Laat hem lekker een hele/aantal keer op zaterdag jou helpen (is direct een soort huisarrest -> geen leuke dingen doen met vriendjes): stofzuigen, boodschappen doen, slaapkamer opruimen en schoonmaken. Aan het eind van de dag vertel je hem hoeveel hij hiermee heeft verdiend, en dit gaat in het potje 'beugel'.Uiteindelijk kun jij op deze manier bepalen wanneer jij vindt dat die '136 euro zijn terugverdiend'. Moet hij bv 4 zaterdagen helpen en 1 maand zijn zakgeld inleveren?
Verder zou je hem een nieuw beugelbakje kunnen laten kopen van zijn eigen geld: zo zorgt hij dat hij er altijd 1 bij zich heeft. En laat hem zelf zijn verhaal doen bij de orthodontist: hoe kan het dat zijn beugel kapot is?
Feestje niet door laten gaan zou ik niet doen, hooguit een wat kleiner cadeu/minder cadeaus. Hem dit vooraf duidelijk maken, maar dit op zijn verjaardag niet opnieuw benoemen.
Piuen, met jouw manier leert ie nog de werkelijke waarde van geld niet. Want we weten allemaal dat een kind van 11 niet in 32 uur 136 euro verdiend heeft. Bovendien werkt de strenge manier waarschijnlijk niet voor Mamzelle, omdat ze, zoals ze dat aangeeft, niet heel goed is in streng zijn.
Vooralsnog weten we niet waardoor de beugel echt stuk is gegaan, dus tv van de kamer afhalen is natuurlijk een kulstraf. Het heeft niets met de beugel te maken, die tv, en het levert ook geen geld op.
Vind het absurd dat de discussie hier bijna gaat over het 'dan maar geen beugel meer dragen'. Leert die jongen er iets van? Nee. Waarschijnlijk vindt hij het nu wel makkelijk (2 vliegen in 1 klap: geen gezeik meer over de onkosten én die stomme beugel niet meer in). Over 10 jaar baalt hij verschrikkelijk dat jij als moeder zijnde toen niet hebt ingegrepen. Terecht: jij kunt verder kijken dan alleen nu en volgende week, jouw zoon kan dat nog niet.
Ik snap überhaupt niet dat hier zo spastisch over gedaan wordt: gewoon streng optreden. Niet met als doel dat die 136 euro wordt opgehoest, maar met als idee dat zoon weet dat dit absoluut NIET kan, en dat onzorgvuldig omgaan met spullen grote consequenties heeft. Dat geld ophoesten is - hoe vervelend ook- een taak voor jou. Jij bent zijn moeder en vooraf weet je dat kinderen geld kosten, daarnaast kun je eens bij de verzekering nagaan wat er te regelen valt. Natuurlijk hoef je dit je kind niet te vertellen.
Televisie/computer van de slaapkamer. Zakgeld inleveren de komende maand. Klusjes doen in de straat vind ik een slecht plan: ik vind het bloedirritant als hier telkens kids komen vragen om klusjes waar zed ook nog eens geld voor willen hebben. Laat hem lekker een hele/aantal keer op zaterdag jou helpen (is direct een soort huisarrest -> geen leuke dingen doen met vriendjes): stofzuigen, boodschappen doen, slaapkamer opruimen en schoonmaken. Aan het eind van de dag vertel je hem hoeveel hij hiermee heeft verdiend, en dit gaat in het potje 'beugel'.Uiteindelijk kun jij op deze manier bepalen wanneer jij vindt dat die '136 euro zijn terugverdiend'. Moet hij bv 4 zaterdagen helpen en 1 maand zijn zakgeld inleveren?
Verder zou je hem een nieuw beugelbakje kunnen laten kopen van zijn eigen geld: zo zorgt hij dat hij er altijd 1 bij zich heeft. En laat hem zelf zijn verhaal doen bij de orthodontist: hoe kan het dat zijn beugel kapot is?
Feestje niet door laten gaan zou ik niet doen, hooguit een wat kleiner cadeu/minder cadeaus. Hem dit vooraf duidelijk maken, maar dit op zijn verjaardag niet opnieuw benoemen.
Piuen, met jouw manier leert ie nog de werkelijke waarde van geld niet. Want we weten allemaal dat een kind van 11 niet in 32 uur 136 euro verdiend heeft. Bovendien werkt de strenge manier waarschijnlijk niet voor Mamzelle, omdat ze, zoals ze dat aangeeft, niet heel goed is in streng zijn.
Vooralsnog weten we niet waardoor de beugel echt stuk is gegaan, dus tv van de kamer afhalen is natuurlijk een kulstraf. Het heeft niets met de beugel te maken, die tv, en het levert ook geen geld op.
woensdag 6 april 2011 om 13:58
Mamzelle, ik zou het vrijmarktplan van Fash gaan doen. Wellicht nog met een extraatje: als er dure dingen verkocht gaan worden die jij ooit betaald hebt, gaat die poen in de huishoud-pot. Dan kan je dat gebruiken om ze extra te verwennen (jongens, zullen we een pizza halen Hebben we wel verdiend he, nu we zo goed hebben verkocht) of om eventueel een buffertje op te bouwen.
Je kan met de oudste afspreken dat ie daar gaat staan om die beugel terug te verdienen, en de kleintjes daar verder buiten laten. Voor die kleintjes wordt het idd gewoon een verkoop-avontuur waar je geld aan overhoudt en een opgeruimd huis op de koop toe.
Je kan met de oudste afspreken dat ie daar gaat staan om die beugel terug te verdienen, en de kleintjes daar verder buiten laten. Voor die kleintjes wordt het idd gewoon een verkoop-avontuur waar je geld aan overhoudt en een opgeruimd huis op de koop toe.
woensdag 6 april 2011 om 14:05
quote:missmargerine schreef op 06 april 2011 @ 13:55:
[...]
Piuen, met jouw manier leert ie nog de werkelijke waarde van geld niet. Want we weten allemaal dat een kind van 11 niet in 32 uur 136 euro verdiend heeft. Bovendien werkt de strenge manier waarschijnlijk niet voor Mamzelle, omdat ze, zoals ze dat aangeeft, niet heel goed is in streng zijn.
Vooralsnog weten we niet waardoor de beugel echt stuk is gegaan, dus tv van de kamer afhalen is natuurlijk een kulstraf. Het heeft niets met de beugel te maken, die tv, en het levert ook geen geld op.
Tuurlijk kan een kind in 32 uur geen 136 euro bij elkaar verdienen, daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat kind leert dat zijn ouders heel hard moeten werken voor hun geld, én dus ook voor het geld van zijn beugel die nu al voor de 2e keer in korte tijd kapot is gegaan. Of dit nou bewust of onbewust is gegaan: hij had de beugel gewoon in een hoesje moeten doen, klaar.
Als TO haar zoon een aantal zaterdagen 'flink' aan het werk zet, waarna het 'verdiende geld' in een spaarpotje gaat, kan zoon zien dat werken iets leuks oplevert (geld), maar dat dit nu dus ingeleverd moet worden vanwege een kapotte beugel.
De TV van de kamer af een kutstraf? De actie van zoon is heel kinderachtig gezegd toch ook kut?! Ik denk dat zoon 'gepakt' moet worden daar waar TO hem raakt. Misschien mist hij zijn tv helemaal niet als deze niet op zijn kamer staat, dan is dit ook geen goede actie. Ik zou hem weghalen onder het mom: we moeten het zuinig aan doen om de beugel terug te verdienen, en wordt dus de komende maand geen tv gekeken op jouw kamer.
En niet streng kunnen zijn? Tja...
Het lijkt wel of tegenwoordig alles bijna in overleg met het kind moet. Ouders zijn er om op te voeden, heel veel liefde te geven, maar ook om duidelijke grenzen aan te geven. En ja, als over die grenzen heen gegaan wordt, moeten daarop consequenties volgen. Dit hoort nou eenmaal bij het opvoeden van een kind.
[...]
Piuen, met jouw manier leert ie nog de werkelijke waarde van geld niet. Want we weten allemaal dat een kind van 11 niet in 32 uur 136 euro verdiend heeft. Bovendien werkt de strenge manier waarschijnlijk niet voor Mamzelle, omdat ze, zoals ze dat aangeeft, niet heel goed is in streng zijn.
Vooralsnog weten we niet waardoor de beugel echt stuk is gegaan, dus tv van de kamer afhalen is natuurlijk een kulstraf. Het heeft niets met de beugel te maken, die tv, en het levert ook geen geld op.
Tuurlijk kan een kind in 32 uur geen 136 euro bij elkaar verdienen, daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat kind leert dat zijn ouders heel hard moeten werken voor hun geld, én dus ook voor het geld van zijn beugel die nu al voor de 2e keer in korte tijd kapot is gegaan. Of dit nou bewust of onbewust is gegaan: hij had de beugel gewoon in een hoesje moeten doen, klaar.
Als TO haar zoon een aantal zaterdagen 'flink' aan het werk zet, waarna het 'verdiende geld' in een spaarpotje gaat, kan zoon zien dat werken iets leuks oplevert (geld), maar dat dit nu dus ingeleverd moet worden vanwege een kapotte beugel.
De TV van de kamer af een kutstraf? De actie van zoon is heel kinderachtig gezegd toch ook kut?! Ik denk dat zoon 'gepakt' moet worden daar waar TO hem raakt. Misschien mist hij zijn tv helemaal niet als deze niet op zijn kamer staat, dan is dit ook geen goede actie. Ik zou hem weghalen onder het mom: we moeten het zuinig aan doen om de beugel terug te verdienen, en wordt dus de komende maand geen tv gekeken op jouw kamer.
En niet streng kunnen zijn? Tja...
Het lijkt wel of tegenwoordig alles bijna in overleg met het kind moet. Ouders zijn er om op te voeden, heel veel liefde te geven, maar ook om duidelijke grenzen aan te geven. En ja, als over die grenzen heen gegaan wordt, moeten daarop consequenties volgen. Dit hoort nou eenmaal bij het opvoeden van een kind.
