VRLK

Daar zijn we weer. Foutloos en wel .

Goedemorgen.



Ely ligt lekker te genieten in haar kraambed denk ik. Ze heeft vannacht niet veel geslapen door de adrenaline en het voeden. En ze heeft net haar fruithapje op .



Zo, werkster is geweest. Jeetje, als je er dan zo bij bent bekijk je je huis wel door andermans ogen. Wat is het dan toch vies geworden in die paar maanden zonder werkster. Zij is een uur in de keuken bezig geweest, ik een uur in de woonkamer! Het erge is wel dat ik vind dat we de woonkamer moeten schilderen, het kan echt niet meer zo vies zijn de muren en zo beschadigd de verf op de kozijnen....

Maar jee, de badkamer moet ook nog verbouwd worden, onze slaapkamer nog opgeknapt, de hal moet nog afgemaakt worden, er moet nog zoveel dat ik uiteindelijk nergens aan begin, triest.



Nu maar ff naar de sleutelboer om een sleutel voor haar te laten maken. Wel fijn hoor, een Nederlandse werkster uit het dorp. Die durf ik gewoon een sleutel mee te geven. Bij de Poolse werksters waarvan ik niet eens wist waar ze woonden durfde ik dat nooit aan.

O ja Pebbles, wel vervelend dat je zo misselijk blijft. Maar je moet ook wel een beetje rustig aan doen, dat helpt ook tegen misselijk zijn. Ik betwijfel of jij dat doet .

En, schiet het op Pebbles?

Ik heb ook nog even een en ander opgeruimd, maar heb nu geen zin meer. Ga denk ik zo Schorrie maar ophalen. Toen ik Knorrie vanochtend naar mijn ouders bracht wilde Schorrie ook blijven. Dus nu ben ik kindloos thuis, best wel heel lekker. Maar heb wel het gevoel dat ik nuttige dingen moet doen dan.



Ik heb zojuist mijn schaatsen in het vet gezet. Mooi moment op zo'n mooie zonnige dag .



Ik ben trouwens heel benieuwd hoe jouw huis er nu uitziet van binnen Pebbles. Ik zie het volgende week wel.

Ik zag je reactie op het topic over die hoogglans kast, mooie kast! Ben benieuwd hoe hij staat bij jou.

Volgens mij is Lien allang niet meer met vakantie. Ze heeft vast geen zin in het forum. Moeten we haar niet even sms-en voor baby Ely trouwens? Ik heb haar nummer geloof ik niet.



Wij zijn vorige week zwemles vergeten. Lekker suf. Schorrie had op woensdag les in de vakantie maar ik was met hem naar het strand en heb er geen moment aan gedacht dat hij moest lessen. Nou ja.

Ik was trouwens op het strand in Wijk aan Zee. Echt leuk vond ik het daar, en vooral ook rustig, behalve de terugweg dan.



Kan die kast gewoon met de houten eettafel? Ik vind dat altijd zo moeilijk te bepalen. Vind hoogglans ook mooi, maar heb het idee dat het helemaal niet staat bij onze verdere inrichting. En het moet ook niet te kil worden.



Ik vind het zo lekker om vrij te zijn, zonder op vakantie te zijn. Geniet er echt van en zit ook echt goed in mijn vel. Ben aardiger voor Harrie en de kindjes. Het valt me altijd weer op hoeveel goed geen stress mij doet.

Ja dat is bij ons het nadeel, de meubels staan dichter op elkaar dus dan lijkt het eerder een rommeltje. Misschien kan ik beter beginnen met een hoogglans tv meubel dan met een hoogglans dressoir. Toch twijfel ik of het dan niet raar is om maar 1 hoogglans ding in huis te hebben terwijl de rest van hout is.

Ik wil ook zo graag een grijze bank trouwens.

Vorig jaar om deze tijd zaten Harrie en ik op de bank, koortsachtig lijstjes te maken met namen die we onze baby zouden kunnen geven als het een jongen zou worden. De volgende dag zou ik immers uitgerekend zijn. En dat het een jongen zou worden, daar twijfelden we eigenlijk niet eens aan.



We schreven, en streepten, maakten combinaties met de achternaam en met onze eigen namen en die van Schorrie. En vervolgens streepten we weer, vooral in elkaars lijstjes.

Uiteindelijk hielden we Noah, James en Knorrie over. En ik wilde heeeeeel graag dat het Knorrie zou worden.



Na uren overleg en beraad zei Harrie rond een uur of 22.30: "Nou ok, Knorrie dan, maar dan wil ik er nog 1 nachtje over slapen. Morgen beslissen we definitief. Kom, we gaan slapen"



Om 1.15 uur werd ik wakker. Ik had last van mijn darmen, het deed een beetje zeer en dat kwam vast door het scherpe eten dat we gegeten hadden. Toch maar even naar beneden, maar daar gingen de krampen eigenlijk niet echt over. Dus zette ik de tv maar even aan. Na een half uur realiseerde ik me dat die krampen eigenlijk best regelmatig kwamen, zo om de 2 minuten. Maar het deed helemaal geen zeer, dit konden toch geen weeen zijn? Moet je voor zoiets de verloskundige bellen? Hmmm, misschien toch Harrie maar even roepen, ik stond inmiddels ongemerkt toch wel regelmatig heen en weer te wiegen in de woonkamer, net of ik de pijn aan het opvangen was. Maar dat kon eigenlijk niet, het was de uitgerekende datum, dat zou wel heel toevallig zijn, ik beelde me het vast in!



Harrie sprong direct vol adrenaline zijn bed uit. Wat moest hij doen, voelde ik me wel goed, hield ik het wel vol, waar is het nummer van de verloskundige want die moest echt direct komen, wat moest hij haar ook alweer zeggen???



Om 2.15 uur kwam de verloskundige. Die bekeek de situatie, gaf aan dat ik 1 cm ontsluiting had, en schreef nog het een en ander op. Ondertussen stond ik wat te wiegen, en zei een paar keer dat ik dit nog wel uuuuuren vol kon houden op deze manier. Dus om 2.45 uur ging de verloskundige weg, ondertussen mededelend dat ze om 6 uur ergens anders zou zijn en dan daarvoor nog even bij ons zou komen kijken.



Ze was de deur net uit, ze zat denk ik nog niet eens in haar auto, of die weeen die ik nog uuuuuren kon volhouden sloegen om in enorme pijn! Het was kwart voor 3, de verloskundige zou pas weer rond kwart voor 6 bij ons zijn. Dat zou betekenen dat ik nog minstens 3 uur deze pijn moest doorstaan, en daarna vast ook nog wel even. Ik was pas iets meer dan een uur bezig en een bevalling van een 2e duurt toch vaak wel een uur of 8?



Ik wist niet waar ik het zoeken moest, stond in de badkamer over de wasbak geleund en hield mijn polsen net zo lang onder het ijskoude water tot me dat zo ging irriteren dat het de aandacht heel eventjes van de pijn van de weeen afleidde.

Dit kon zo niet, dit ging ik niet volhouden, waar ik bij de bevalling van Schorrie geen moment aan pijnbestrijding dacht wist ik hier: dit kon ik niet volhouden, ik zou deze pijn die urenlang zou gaan duren niet overleven.



Harrie belde de verloskundige maar weer, die inmiddels bijna in haar bed lag op de praktijk. Ondertussen braken mijn vliezen, gelukkig in de badkamer, want wat een geweld! Om kwart over 3 was de verloskundige er weer. Ze vertelde me dat ik naar boven, naar bed moest. Hoe ik daar gekomen ben, ik weet het niet, maar het duurde 10 minuten voor ik er was, en nog eens 5 minuten voor ik op het (enorm hoge) bed geklommen was. Ondertussen dacht ik dat ik in shock zou raken en raakte ik enigszins in paniek van het idee dat dit nog uren ging duren. Een ruim half uur daarvoor had ik immers pas 1 cm ontsluiting!



Om half 4 lag ik op mijn bed. De verloskundige toucheerde en sprak de verlossende woorden: "Je hebt 10 cm ontsluiting! Je mag zo gaan persen, maar zou je het nog 1 wee op kunnen houden? Dan kan ik mijn spullen klaarleggen en een kraamverzorgster bellen." Ik riep alleen maar: "Nee, ik houd het niet meer, ik moet nú persen."



De verloskundige kwam naast me staan, ze begreep wel dat er geen houden aan was. Ze instrueerde me en zei me dat ik mocht persen maar dat het kindje dan ook gelijk geboren zou worden. En inderdaad, ik perste 1 keer, en Knorrie werd geboren. Een gezond, mooi, lief, klein jongetje van 3340 gram werd op mijn buik gelegd. Thuis geboren, in ons eigen bed, terwijl Schorrie in de kamer er naast lag te slapen. Precies zoals we het graag wilden. In 2 uur tijd, er was nog niet eens een kraamverzorgster gebeld. Ik besefte haast niet wat me overkwam.



De verloskundige vroeg hoe het jongetje zou gaan heten. Ik riep Harrie, die in de kamer er naast iets aan het pakken was. "Harrie, hoe moet het nou gaan heten? Jij wilde er toch nog een nachtje over slapen, vind je het wel goed als we het Knorrie noemen?"



Hoe kon hij weigeren......

De combinatie net bevallen Ely, met foto's op hyves en terugdenken aan het geluk en het wonder van vorig jaar doet me geen goed. Ik krijg daar een brok in mijn keel en rammelende eierstokken van .

Ely, je hebt het toch niet helemaal zitten lezen??? Jij moet eerst je eigen verhaal nog opschrijven!



En Koeka, inderdaad, ik kan geen rammelende eierstokken hebben want dan moet ik een tweeling (een jongen en een meisje) krijgen .

Ik heb mijn verhaal volgens mij wel eens opgeschreven hier. Maar ik weet ook wel dat ik de eerste dagen helemaal niet op het forum kwam. Lien werd nog ongerust volgens mij . Ik zweefde echt op een roze wolk en sloot me af voor de buiten wereld.



Lekker op vakantie Koeka, geniet van je gezinnetje!

Ach, hetgene dat ons bindt hier op de pijler en op dit topic is toch dat we allemaal moeder zijn. Dus niemand zal je raar vinden Koeka .