Kinderen
alle pijlers
Wijze moeder raad gevraagd
woensdag 6 oktober 2010 om 10:02
Ik vrees dat dit een 'van me afschrijf' topic wordt. Over iets meer dan twee maanden verwachten wij een kindje. Tot nu toe verloopt de zwangerschap voorbeeldig en hoor je mij niet klagen. Waar ik wel erg over in zit, is wanneer het kindje er eenmaal is, ik het kindje meteen al 'los' moet laten (ja duh). En ik weet dat dit gevoel heel normaal is, maar ik wil dit niet zo'n groot probleem voor me laten worden. Ik ben een ontzettende controlfreak en van het idee dat andere mensen op mijn kindje passen word ik al helemaal zenuwachtig.
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe.
Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe. Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
woensdag 6 oktober 2010 om 10:11
Sorry dat ik het zeg, maar je maakt je druk om niets. Je kindje is er nog niet eens! Laat het los. Voor hetzelfde geld lig je straks een maand in het ziekenhuis door een complicatie of is je kindje een huilbaby en ben je blij dat je er na 1,5 week even uit kan. Volgens mij kijkt iedereen in je familie er naar uit dat er een kindje komt, op zijn of haar eigen manier. Als hij/zij er is gaat komt het allemaal vanzelf goed.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:11
Ik vind dat je een beetje overdrijft, terwijl ik ook weet dat het vooral je hormonen zijn die spreken.
Je kan het wel vervelend vinden dat je schoonmoeder het over haar kleinkind heeft, maar het is wel haar kleinkind. Kan je niets aan doen.
Doe vooral wat voor jou goed voelt. Als dat is dat je schoonzusje niet aan jouw kraambed staat, dan moet je dat ook niet doen. Je kraamweek moet een tijd zijn waar je met veel goede gevoelens op terug kijkt.
Je schoonvader moet niet zeiken en daar moet je maar over denken dat hij niet beter weet. Overigens ben ik ook zonder pijnstilling bevallen en het valt echt mee. Ik had een weeenstorm en een vacuum bevalling. Maar goed, iedereen is anders
Je kan het wel vervelend vinden dat je schoonmoeder het over haar kleinkind heeft, maar het is wel haar kleinkind. Kan je niets aan doen.
Doe vooral wat voor jou goed voelt. Als dat is dat je schoonzusje niet aan jouw kraambed staat, dan moet je dat ook niet doen. Je kraamweek moet een tijd zijn waar je met veel goede gevoelens op terug kijkt.
Je schoonvader moet niet zeiken en daar moet je maar over denken dat hij niet beter weet. Overigens ben ik ook zonder pijnstilling bevallen en het valt echt mee. Ik had een weeenstorm en een vacuum bevalling. Maar goed, iedereen is anders
woensdag 6 oktober 2010 om 10:15
woensdag 6 oktober 2010 om 10:15
woensdag 6 oktober 2010 om 10:16
Trouwens, ik denk dat je man het hele bevallen een beetje onderschat. Na een week kan je echt nog niet lang op een bioscoop stoeltje zitten en hijzelf zal ook ieder uurtje slaap willen pakken die hij wil. Daarbij zit je met de voedingen (ik neem aan dat je bv wil gaan geven) dus je kán niet eens weg zolang
woensdag 6 oktober 2010 om 10:16
Ja, wat betreft je schoonzusje zou ik wel een standpunt innemen. Maar kraamzorg heb je toch sowieso allang geregeld via een officiële instantie lijkt mij? Overigens zou ik iemand in opleiding nooit zelfstandig bij mij laten kramen. Je wil toch iemand met ervaring, die problemen tijdig herkent en je bijvoorbeeld goed kan helpen met de borstvoeding. Misschien kun je haar aanbieden om na de officiële kraamdagen een dagje te laten komen helpen. Ben jij al een beetje gewend aan alles en kan zij lekker met haar neefje of nichtje tuttelen, jou helpen in het huishouden voor je koken; heerlijk toch?
woensdag 6 oktober 2010 om 10:16
Bedankt voor jullie reacties. Ik geef ook eerlijk toe dat mijn reactie erg overtrokken is (under statement?. Iedereen bedoeld het goed en heeft alleen maar het beste met mij en het kindje voor. Ik weet alleen niet zo goed hoe hier mee om te gaan. Ik weet ook niet zo goed wat het is wat me prikkelt.
Grmpf.. Mag ik het toch op de hormonen gooien?
Grmpf.. Mag ik het toch op de hormonen gooien?
woensdag 6 oktober 2010 om 10:18
Onderschat die hormonen niet
Tuurlijk hoef je je schoonzus niet als kraamverzorgster, zou ik ook niet willen. Ik moet er niet aan denken om haar mijn hechtingen te laten controleren of mijn tepel te laten "vouwen" om de beste aanhap methode te leren.
Dat mag je best zo zeggen, als je schoonzus een beetje verstand heeft begrijpt ze dat ook.
Naar de bioscoop na anderhalve week??
Jullie zullen blij zijn dat jullie gewoon lekker een paar uur bij kunnen slapen!
Geef het tijd, het komt wel weer.
Vrder moet je idd niet vergeten dat jij niet alleen jullie kind draagt, maar ook hun kleinkind en neefje/nichtje.
Jij houd de regie in handen (samen met je vriend) maar dat ze erbij betrokken willen worden (al dan niet in de zwangerschap met echo's) snap ik wel.
Maar ook daarin bepalen jullie zelf jullie grenzen. Hebben ze maar te respecteren.
Houd je dat ook voor ogen nadat jullie kindje geboren is, dan komt het helemaal goed.
Tuurlijk hoef je je schoonzus niet als kraamverzorgster, zou ik ook niet willen. Ik moet er niet aan denken om haar mijn hechtingen te laten controleren of mijn tepel te laten "vouwen" om de beste aanhap methode te leren.
Dat mag je best zo zeggen, als je schoonzus een beetje verstand heeft begrijpt ze dat ook.
Naar de bioscoop na anderhalve week??
Jullie zullen blij zijn dat jullie gewoon lekker een paar uur bij kunnen slapen!
Geef het tijd, het komt wel weer.
Vrder moet je idd niet vergeten dat jij niet alleen jullie kind draagt, maar ook hun kleinkind en neefje/nichtje.
Jij houd de regie in handen (samen met je vriend) maar dat ze erbij betrokken willen worden (al dan niet in de zwangerschap met echo's) snap ik wel.
Maar ook daarin bepalen jullie zelf jullie grenzen. Hebben ze maar te respecteren.
Houd je dat ook voor ogen nadat jullie kindje geboren is, dan komt het helemaal goed.
Ja, dat vind ik echt.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:21
Horrormonen, komt allemaal goed.
Wees blij met een meelevende schoonmoeder. Mijn eigen moeder heeft Moppekind volgens mij al wel acht keer gezien, in acht jaar.
Je schoonzusje mag gewoon "tante" spelen, en niet de alwetende, want in opleiding zijnde, kraamverzorgster.
Je man bedoelt het goed met zijn bioscoopje, en dat jij daar straks met 398 hechtingen "daar beneden" en stuwing nog niet op zit te wachten zal hij ook wel begrijpen.
Wees blij met een meelevende schoonmoeder. Mijn eigen moeder heeft Moppekind volgens mij al wel acht keer gezien, in acht jaar.
Je schoonzusje mag gewoon "tante" spelen, en niet de alwetende, want in opleiding zijnde, kraamverzorgster.
Je man bedoelt het goed met zijn bioscoopje, en dat jij daar straks met 398 hechtingen "daar beneden" en stuwing nog niet op zit te wachten zal hij ook wel begrijpen.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:21
:
Bedankt voor jullie reacties. Ik geef ook eerlijk toe dat mijn reactie erg overtrokken is (under statement?. Iedereen bedoeld het goed en heeft alleen maar het beste met mij en het kindje voor. Ik weet alleen niet zo goed hoe hier mee om te gaan. Ik weet ook niet zo goed wat het is wat me prikkelt.
Grmpf.. Mag ik het toch op de hormonen gooien?
Tuurlijk meid. Zeg gewoon tegen iedereen die wat van je wil of met
woensdag 6 oktober 2010 om 10:21
Leer op een vriendelijke manier je standpunten weer te geven in een gesprek of discussie. Daar heb je veel aan, als je in de toekomst verder wil met deze man en schoonfamilie. Er wordt alleen maar over je heen gelopen voor zover als jij toestaat. Zelfde vice versa, je wordt wel moeder van dit kindje, maar jouw wil is niet wet, het kindje heeft een vader. Met die vader moet je uit zien te komen over wat redelijk is en wat te ver gaat.
Ik denk niet dat je bang hoeft te zijn dat je binnen anderhalve week na de geboorte in de bioscoop zit tegen je zin. Voor jouw partner wordt 'een kindje hebben' kennelijk pas iets wat hij realistisch in kan schatten als hij het kindje in zijn armen heeft. Wel is het handig om op voorhand er al rekening mee te houden dat jouw schoonfamilie terecht, net als jouw familie, heel graag heel veel met je kindje wil zijn. En dat kan, zolang jullie en het kindje er goed bij gedijen.
Praten dus. Niet ruziemaken, gewoon, praten, dit voel ik, dit doet het met me, hoe zit dat met jou, hoe gaan we dit soort dingen oplossen zodat we ons er allebei goed bij voelen?
Mooie theorie he? De praktijk is iets weerbarstiger.
Ik denk niet dat je bang hoeft te zijn dat je binnen anderhalve week na de geboorte in de bioscoop zit tegen je zin. Voor jouw partner wordt 'een kindje hebben' kennelijk pas iets wat hij realistisch in kan schatten als hij het kindje in zijn armen heeft. Wel is het handig om op voorhand er al rekening mee te houden dat jouw schoonfamilie terecht, net als jouw familie, heel graag heel veel met je kindje wil zijn. En dat kan, zolang jullie en het kindje er goed bij gedijen.
Praten dus. Niet ruziemaken, gewoon, praten, dit voel ik, dit doet het met me, hoe zit dat met jou, hoe gaan we dit soort dingen oplossen zodat we ons er allebei goed bij voelen?
Mooie theorie he? De praktijk is iets weerbarstiger.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:21
Ik kan het me allemaal heel goed voorstellen, ik zou het daar ook benauwd van krijgen. Het enige wat ik kan zeggen is: volg je hart en anderen moeten zich daar maar aan aanpassen. Jij bent de moeder dus jij weet wat goed voor jou en de baby is. Laat je daar nooit van af brengen. Wees een beetje zelfverzekerder (want ik lees een hoop onzekerheid uit je verhaal) en weet dat je altijd op je intuïtie kan vertrouwen. Je kunt anderen aanhoren, overdenken of je er wat aan hebt, en vervolgens je eigen plan trekken!
Laat nooit anderen jou leven bepalen.
En met je man samen hoef je niet meteen naar de film. Je kunt ook een gezellig avondje thuis organiseren. Kook iets lekkers en kijk samen naar een filmpje op de bank en geniet samen van de baby als die wakker wordt.
Maar bovenal: doe alleen dingen die goed voelen!
Laat nooit anderen jou leven bepalen.
En met je man samen hoef je niet meteen naar de film. Je kunt ook een gezellig avondje thuis organiseren. Kook iets lekkers en kijk samen naar een filmpje op de bank en geniet samen van de baby als die wakker wordt.
Maar bovenal: doe alleen dingen die goed voelen!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:22
Niets mis met als een feeks over je kindje waken, zolang je het bijbehorende kattige gedrag maar een beetje probeert te beperken.
En natuurlijk ga je niet na 1.5 week naar de film. Een kindje dat net geboren is hoort de eerste tijd gewoon lekker bij z'n ouders, dat is niet gek als je daar geen zin in hebt. Investeren in je relatie is inderdaad enorm belangrijk, maar de eerste tijd lijkt me investeren in je kind toch even prioriteit nummer 1. Na 1.5 week is je borstvoeding bovendien ook vaak nog niet genoeg op orde om een avond naar de film te gaan, om nog maar niet te spreken over je hormonen.
En waarschijnlijk spelen die hormonen nu ook al flink op, hihi. Natuurlijk noemt je schoonmoeder jouw kindje haar kleinkind. Hoe moet ze het anders noemen? "Annelize's kind" klinkt weer zo gek.
Niet vergeten dat jouw partner hààr kind is die een kind krijgt. Moet je je voorstellen dat het frummeltje in je buik over 30 jaar een kindje krijgt... dan ben je toch ook hoteldebotel en enthousiast?
Probeer dat een beetje in je achterhoofd te houden.
En gewoon het ene oor in, het andere oor uit met alle opmerkingen, het is lief bedoeld maar je hoeft er niets mee.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:22
Ik denk dat je ook een beetje overdrijft. Waar ben je precies bang voor? De discussie met je schoonvader, daar zou ik ook niet tegenkunnen. Wie moet er hier bevallen?
Je schoonmoeder heeft het over hun kleinkind, maar dat is het toch ook?
Je schoonzus als kraamhulp zou ik ook niet doen.
En na 1,5 week na de bevalling hoef je natuurlijk ook nog niet naar de bioscoop, dat lijkt mij ook wat vroeg. Eerst maar even kijken hoe je je na de bevalling voelt. Je lichaam moet ook weer rustig herstellen. Maar het is natuurlijk wel belangrijk om af en toe tijd met zijn tweeen door te brengen en dan zal iemand op jullie kindje moeten passen.
Je schoonmoeder heeft het over hun kleinkind, maar dat is het toch ook?
Je schoonzus als kraamhulp zou ik ook niet doen.
En na 1,5 week na de bevalling hoef je natuurlijk ook nog niet naar de bioscoop, dat lijkt mij ook wat vroeg. Eerst maar even kijken hoe je je na de bevalling voelt. Je lichaam moet ook weer rustig herstellen. Maar het is natuurlijk wel belangrijk om af en toe tijd met zijn tweeen door te brengen en dan zal iemand op jullie kindje moeten passen.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:22
Vrij herkenbaar, ik reageerde op precies dezelfde manier naar mijn schoonfamilie.
Ik zie het als een combinatie van hormonen (die je even niet altijd even redelijk laten denken) En toch een andersoortige relatie met je schoonmoeder en consorten.
Vergeet niet dat het voor je schoonmoeder een hele grote gebeurtenis is. Zij wordt voor het eerst oma..
Waarschijnlijk is jullie relatie niet zo close als die met je eigen moeder. Naast het feit dat ze verder weg woont geeft haar dat waarschijnlijk een gevoel dat ze harder moet knokken om in beeld te komen! (waarschijnlijk is dat ook gewoon zo....)
Probeer je in te leven in haar positie.
Net als je schoonzus, het is wel háár broer die een kleintje krijgt, dat is niet niks, helemaal niet als je gek bent op baby's (anders ga je die opleiding niet doen)
Ik begrijp dat je haar er niet bij wilt hebben (helemaal bij een eerste) Maar probeer het tactisch en op een positieve manier te brengen. Haar rol is die van tante, en zo zie jij die graag, prima.
Maak je over het loslaten geen zorgen, het is wellicht in het begin een best moeilijk, maar het went. Je zal er ook aan moeten wennen, want zodra je kind geboren is begint het grote loslaten, voor het eerst kinderdag verblijf, peuterspeelzaal, kleuterschool, groep 3, voor het eerst logeren, spelen bij anderen, sporten en ga zo maar door!
Ik zie het als een combinatie van hormonen (die je even niet altijd even redelijk laten denken) En toch een andersoortige relatie met je schoonmoeder en consorten.
Vergeet niet dat het voor je schoonmoeder een hele grote gebeurtenis is. Zij wordt voor het eerst oma..
Waarschijnlijk is jullie relatie niet zo close als die met je eigen moeder. Naast het feit dat ze verder weg woont geeft haar dat waarschijnlijk een gevoel dat ze harder moet knokken om in beeld te komen! (waarschijnlijk is dat ook gewoon zo....)
Probeer je in te leven in haar positie.
Net als je schoonzus, het is wel háár broer die een kleintje krijgt, dat is niet niks, helemaal niet als je gek bent op baby's (anders ga je die opleiding niet doen)
Ik begrijp dat je haar er niet bij wilt hebben (helemaal bij een eerste) Maar probeer het tactisch en op een positieve manier te brengen. Haar rol is die van tante, en zo zie jij die graag, prima.
Maak je over het loslaten geen zorgen, het is wellicht in het begin een best moeilijk, maar het went. Je zal er ook aan moeten wennen, want zodra je kind geboren is begint het grote loslaten, voor het eerst kinderdag verblijf, peuterspeelzaal, kleuterschool, groep 3, voor het eerst logeren, spelen bij anderen, sporten en ga zo maar door!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:23
:
[...]
Erger je niet.
Verbaas je slechts.
Haha, oja, die hadden we ook nog
Leuke invalshoeken dames. Niet altijd even leuk om te lezen, maar het is zeker stof tot nadenken. Ik probeer aan de hand van jullie reacties mijn gedachtengang een beetje te kristaliseren en tot de kern te komen (tsja, mag graag aan mezelf werken). Misschien steekt het me wel, dat ik het gevoel van de regie in handen hebben helemaal niet ervaar. Omdat veel dingen voor me worden beslist of bedacht. Ik ben mezelf in dit verhaal soms even kwijt. Is dit herkenbaar?
woensdag 6 oktober 2010 om 10:25
Je mag het op hormonen gooien. Je schoonmoeder woont ver weg dus die zal niet zomaar iedere dag binnen komen lopen om bij haar kleinkind (want dat is het nu eenmaal) te zijn.
Tegen je schoonzusje zeg je dat je het heel leuk vind als ze een keer langskomt als visite, maar dat je het te intiem vindt om haar te laten kramen.
En voor de rest hou je je kindje lekker veel bij je "ze zijn maar zo kort klein".
Je hebt een heel sterke drang drang je kindje te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar misschien is je schoonmoeder niet zo erg als je denkt. Ze is nu eenmaal net zo trots op haar kleinkind als dat je eigen moeder is, en net zoveel oma...
Tegen je schoonzusje zeg je dat je het heel leuk vind als ze een keer langskomt als visite, maar dat je het te intiem vindt om haar te laten kramen.
En voor de rest hou je je kindje lekker veel bij je "ze zijn maar zo kort klein".
Je hebt een heel sterke drang drang je kindje te beschermen tegen de boze buitenwereld, maar misschien is je schoonmoeder niet zo erg als je denkt. Ze is nu eenmaal net zo trots op haar kleinkind als dat je eigen moeder is, en net zoveel oma...
woensdag 6 oktober 2010 om 10:25
woensdag 6 oktober 2010 om 10:26
woensdag 6 oktober 2010 om 10:26
Beste Annelize, zoals meerderen al zeiden: Maak je van tevoren niet zo druk. Als het kindje er straks is, is alles toch heel anders dan je nu kunt bedenken en dan kun je kijken hoe je het allemaal wilt gaan aanpakken. Van je schoonouders is het ongetwijfeld allemaal goed bedoeld. Als dit hun eerste kleinkind is, is dat voor hen heel spannend, zij gaan een nieuwe fase in en moeten ook hun plek daarin ontdekken. Wees blij dat ze zo meeleven. Uit mijn omgeving weet ik hoe naar het ook juist kan zijn als de aanstaande grootouders geen enkel enthousiasme tonen.
Wat je schoonzusje betreft: als jij niet wilt dat zij komt kramen, moet je dat niet doen. Het is jouw kraamtijd en jij moet je er prettig bij voelen. Als ze een goede kraamverzorgende in spe is, zal ze hier begrip voor moeten kunnen opbrengen al moet jij ook begrijpen dat ze teleurgesteld zal zijn.
Concentreer je nu op jezelf en je kind en probeer te ontspannen, maak je niet druk. En als je omgeving reageert op een manier die je niet prettig vindt, erger je dan niet maar bedenk dat het hun manier is om hun betrokkenheid te tonen.
Fijne tijd!
Wat je schoonzusje betreft: als jij niet wilt dat zij komt kramen, moet je dat niet doen. Het is jouw kraamtijd en jij moet je er prettig bij voelen. Als ze een goede kraamverzorgende in spe is, zal ze hier begrip voor moeten kunnen opbrengen al moet jij ook begrijpen dat ze teleurgesteld zal zijn.
Concentreer je nu op jezelf en je kind en probeer te ontspannen, maak je niet druk. En als je omgeving reageert op een manier die je niet prettig vindt, erger je dan niet maar bedenk dat het hun manier is om hun betrokkenheid te tonen.
Fijne tijd!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:26
Jouw bevalling, jouw 'feestje'. De kraamtijd erna is ook jouw feestje. Je moet gewoon duidelijk zijn in wat je wel en vooral niet wilt die tijd.
Verder, al die ergernissen die jij opnoemt, vallen nog heel erg mee, zoals je zelf ook al zei. Ik denk dat door de hormonen alles een beetje harder bij jou aan komt. Ik merk dat bij mezelf ook, irriteer me aan kleine lullige dingetjes die me anders niet hadden kunnen boeien.
Dat je je schoonzusje niet als kz wilt hebben, kan ik me helemaal voorstellen. Wederom, het is jouw feestje, doen wat jij wilt.
Gewoon op tijd gaan roepen wat jij wel en niet wil, hier werkt dat iig wel.
Mijn familie mag niet binnen 4 uur na de bevalling op de stoep staan, dat weten ze ook allemaal. Ik wil eerst rustig bijkomen en weten hoe mijn dochter eruit ziet. Schoonouders mogen wat eerder komen, maar ook niet meteen. De familie van mijn schoonmoeder wilde ook op kraamvisite komen, die heb ik zelfs nog nooit gezien! Vriend weet niet eens welke tante en oom bij elkaar horen! Die wachten dus maar een paar weekjes voor ze langs mogen komen. Vriend had hier overigens niets over in te brengen hij kon het er maar mee eens zijn.
Verder, al die ergernissen die jij opnoemt, vallen nog heel erg mee, zoals je zelf ook al zei. Ik denk dat door de hormonen alles een beetje harder bij jou aan komt. Ik merk dat bij mezelf ook, irriteer me aan kleine lullige dingetjes die me anders niet hadden kunnen boeien.
Dat je je schoonzusje niet als kz wilt hebben, kan ik me helemaal voorstellen. Wederom, het is jouw feestje, doen wat jij wilt.
Gewoon op tijd gaan roepen wat jij wel en niet wil, hier werkt dat iig wel.
Mijn familie mag niet binnen 4 uur na de bevalling op de stoep staan, dat weten ze ook allemaal. Ik wil eerst rustig bijkomen en weten hoe mijn dochter eruit ziet. Schoonouders mogen wat eerder komen, maar ook niet meteen. De familie van mijn schoonmoeder wilde ook op kraamvisite komen, die heb ik zelfs nog nooit gezien! Vriend weet niet eens welke tante en oom bij elkaar horen! Die wachten dus maar een paar weekjes voor ze langs mogen komen. Vriend had hier overigens niets over in te brengen
hij kon het er maar mee eens zijn.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:27
Ik snap je reactie wel , mijn schoonouders vond ik ook erg claimerig.
Maar toen de eerste geboren werd realiseerde ik me ook dat wij niet alleen ouders werden maar mijn en zijn ouders opa en oma , mij zus tante enz.
Die baby is niet alleen van jou!
Ik heb veel moeite gehad met loslaten , oma wilde bijv graag dat kind op haar kamer sliep als we daar logeerde en dat vond ik helemaal niks.
Toch gaat het steeds makkelijker.
Ik was ook echt een controlefreak , het moest allemaal op mijn manier.
Totdat ik doorkreeg dat baby bij andere ook gewoon doorademde en dat het echt nietzoveel uitmaakt als ie een flesje eerder of later kreeg.
Ik zou je eigen grenzen in de gaten houden en aan de andere kant genieten dat er zoveel mensen nu al zo blij zijn met de baby en laat je helpen waar je geholpen kan worden.
Schoonzus kraamhulp niet doen en die bioscoop na 1.5 week?
Ik hoop het voor je maar maak er 1.5 maand van...
Maar toen de eerste geboren werd realiseerde ik me ook dat wij niet alleen ouders werden maar mijn en zijn ouders opa en oma , mij zus tante enz.
Die baby is niet alleen van jou!
Ik heb veel moeite gehad met loslaten , oma wilde bijv graag dat kind op haar kamer sliep als we daar logeerde en dat vond ik helemaal niks.
Toch gaat het steeds makkelijker.
Ik was ook echt een controlefreak , het moest allemaal op mijn manier.
Totdat ik doorkreeg dat baby bij andere ook gewoon doorademde en dat het echt nietzoveel uitmaakt als ie een flesje eerder of later kreeg.
Ik zou je eigen grenzen in de gaten houden en aan de andere kant genieten dat er zoveel mensen nu al zo blij zijn met de baby en laat je helpen waar je geholpen kan worden.
Schoonzus kraamhulp niet doen en die bioscoop na 1.5 week?
Ik hoop het voor je maar maak er 1.5 maand van...
