Overig
alle pijlers
3000 plus deel 51
vrijdag 14 mei 2010 om 14:58
Eigenlijk weet ik dat ook wel Boarder.
Ik moet dat moeilijke gesprek ook gewoon aangaan, al bedenk ik mij in mijn hoofd dat ik nu op eigen houtje weer gewoon heel goed mijn medicatie ga innemen en er hard aan ga werken,
Niets aan het handje, wat niet weet wat niet deert.
Maarja, dat is absoluut heel oneerlijk, misschien ook wel te moeilijk voor mij.
En nee dat verdient hij ook niet.
Ik moet dat moeilijke gesprek ook gewoon aangaan, al bedenk ik mij in mijn hoofd dat ik nu op eigen houtje weer gewoon heel goed mijn medicatie ga innemen en er hard aan ga werken,
Niets aan het handje, wat niet weet wat niet deert.
Maarja, dat is absoluut heel oneerlijk, misschien ook wel te moeilijk voor mij.
En nee dat verdient hij ook niet.
vrijdag 14 mei 2010 om 15:00
Iry, wat rot dat je je zo beroerd voelt en dat het weer slechter met je gaat. Heb je wel al contact gehad met de huisarts vanwege dat bloed? Dat is niet goed lijkt mij namelijk. Ik denk dat je het beter wel aan je vriend kan vertellen, want in je eentje hier doorheen gaan is wel heel zwaar. Bovendien is nou juist de tijd waarin hij jou kan steunen, vraag die steun ook, dat is niks om je voor te schamen.
Wat goed dat je het hier hebt opgeschreven, dat is alvast een hele grote stap!
Sterkte
(ik ben op msn als je behoefte hebt aan praten, of anders kan ik je ook mijn telefoonnummer geven)
Wat goed dat je het hier hebt opgeschreven, dat is alvast een hele grote stap!
Sterkte
(ik ben op msn als je behoefte hebt aan praten, of anders kan ik je ook mijn telefoonnummer geven)
vrijdag 14 mei 2010 om 15:06
vrijdag 14 mei 2010 om 15:10
Hey allemaal! Ik kom eventjes gedag zeggen, moet zo weer weg.
Iry, ik ben stil van je bekentenis en vind het heel dapper dat je het met ons deelt!!! Ik denk dat je het je vriend toch moet vertellen, maar dat weet je waarschijnlijk zelf ook wel. Leven een geheim is loeizwaar, ik weet er alles van. Het is zo moeilijk om iets op te biechten waarvoor je je schaamt, een kant te laten zien die je het allerliefst verbergt. Ik hoop dat je het vertelt en hem de kans geeft om er voor je te zijn, je te steunen of om je een schop onder je kont te geven. Op dit moment kun je het blijkbaar niet alleen aan en het is zo belangrijk om dat dan tegen iemand te zeggen! Geef hem de kans om je te helpen!
En ook al maak je er een potje van, hier vind ik jou één van de mooiste en oprechtste mensen die meeschrijft en ik wou dat ik nu naar je toe kon vliegen om je een knuffel te geven. Dan maar zo
Iry, ik ben stil van je bekentenis en vind het heel dapper dat je het met ons deelt!!! Ik denk dat je het je vriend toch moet vertellen, maar dat weet je waarschijnlijk zelf ook wel. Leven een geheim is loeizwaar, ik weet er alles van. Het is zo moeilijk om iets op te biechten waarvoor je je schaamt, een kant te laten zien die je het allerliefst verbergt. Ik hoop dat je het vertelt en hem de kans geeft om er voor je te zijn, je te steunen of om je een schop onder je kont te geven. Op dit moment kun je het blijkbaar niet alleen aan en het is zo belangrijk om dat dan tegen iemand te zeggen! Geef hem de kans om je te helpen!
En ook al maak je er een potje van, hier vind ik jou één van de mooiste en oprechtste mensen die meeschrijft en ik wou dat ik nu naar je toe kon vliegen om je een knuffel te geven. Dan maar zo
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok
vrijdag 14 mei 2010 om 15:20
Ik kan het idd helemaal niet alleen.
Maar hulp vragen is al lastig, het accepteren is helemaal moeilijk.
Ik word daar zo opstandig van...ehm, nee beter gezegd, mijn stemmen en eetstoornis worden daar opstandig van.
En dan wordt er aan twee kanten getrokken aan mij, erg lastig.
Als ik het alleen doe, hou ik de touwtjes in handen, bepaal ik wanneer ik ertegen vecht en wanneer ik het niet kan.
De valkuil is echter dat ik sneller de handdoek in de ring kan gooien als het te moeilijk wordt, Niemand die mij op mijn vingers tikt.
Dat voelt veilig en in control, maar dat is het natuurlijk verre van dat.
Maar hulp vragen is al lastig, het accepteren is helemaal moeilijk.
Ik word daar zo opstandig van...ehm, nee beter gezegd, mijn stemmen en eetstoornis worden daar opstandig van.
En dan wordt er aan twee kanten getrokken aan mij, erg lastig.
Als ik het alleen doe, hou ik de touwtjes in handen, bepaal ik wanneer ik ertegen vecht en wanneer ik het niet kan.
De valkuil is echter dat ik sneller de handdoek in de ring kan gooien als het te moeilijk wordt, Niemand die mij op mijn vingers tikt.
Dat voelt veilig en in control, maar dat is het natuurlijk verre van dat.
